H ΑΝΤΙ-ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ

Ο άνθρωπος διαθέτοντας έμφυτα τα χαρακτηριστικά στοιχεία της κοινωνικότητας και του παιχνιδιού επιθυμεί την συναναστροφή με άλλους ανθρώπους και την συν-δημιουργική ενασχόληση (ζωγραφική, γλυπτική, μύθοι). Παράλληλα αναπτύσσει διάφορες γιορτές που άλλοτε αποτελούν δοξασίες σε κάποια θεότητα, όπως αυτή ορίζεται από την κοινότητα ή είναι άμεσα συνδεδεμένες με τη φύση ή και τα δυο μαζί.

Στις πρώτες κοινωνίες, όπως διαπιστώνουμε και σήμερα από διάφορες ανθρωπολογικές και εθνολογικές μελέτες, είναι αυτές οι ενασχολήσεις που παίζουν κεντρικό και κυρίαρχο ρόλο στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Παντού, σε ολόκληρο τον κόσμο, σε όλες τις κοινωνίες σαρκάζεται μέσω του γέλιου η εξουσία σε κάθε της μορφή (κρατική, θρησκευτική, οικογενειακή) μέσω διαφόρων γιορτών που αφετηριακά είχαν άλλες αφορμές (π.χ. αρχή άνοιξης) αλλά οι συμμετέχοντας έβρισκαν την ευκαιρία να κοροϊδεύουν καθετί εξουσιαστικό.

Κεντρική ιδέα σε πλήθος εορταστικών εκφάνσεων, ήταν η αναστολή των καθημερινών απαγορεύσεων, η ταύτιση με τη φύση και τα φυσικά φαινόμενα, η φαλλοφορία και βωμολοχία, η αντιμετάθεση κοινωνικών ρόλων. Βέβαια το μασκάρεμα κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις. Από την αρχαιότητα στον ελλαδικό χώρο συναντάμε πλήθος εορτών που τηρουμένων των αναλογιών παρουσιάζουν τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Τα Διονύσια, Ανθεστήρια, Λήναια, Κρόνια, γιορτές του Ερμή στη Κρήτη είναι οι πιο γνωστές από τις πάμπολλες που υπήρχαν και σε πολλές άλλες περιοχές (Σκύρος, Τίρναβος, Νάουσα) με έκδηλο το “διονυσιακό” στοιχείο. Επίσης λαϊκές γιορτές παρατηρούμε και στη ρωμαϊκή εποχή με τα Βακχάλια, στο Βυζάντιο με τις Καλένδες, τις γιορτές του χειμώνα στη Κίνα και της άνοιξης στην Ινδία.

Οι πάμπολλες ομοιότητες που υπάρχουν μεταξύ εορτών φανερώνουν μια βαθιά και εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου να γελοιοποιήσει και να σαρκάσει οτιδήποτε τον περιορίζει και τον καταπιέζει και στέκεται εμπόδιο στην απόλαυση της ζωής, όπως για παράδειγμα o έρωτας. Φυσικά και αυτές οι περιοδικές στιγμές ελευθερίας που αναπτύσσουν οι άνθρωποι, μπήκαν στο στόχαστρο της εξουσίας είτε πολιτικής είτε θρησκευτικής, με σκοπό να αλλοιώσουν και να τερματίσουν αυτές τις κοινωνικές εκδηλώσεις. Άλλωστε η εκκλησία δεν αποδέχεται τις διονυσιακές γιορτές και τις απορρίπτει ως ειδωλολατρικές (έρχονται πολύ προγενέστερα από τον χριστιανισμό) και σατανικές που αμαρτάνουν και κολάζουν τους ανθρώπους.

Θυμόμαστε, τη μηνυτήρια αναφορά που έκανε ένας ψάλτης από το Μεσολόγγι προς την Δόμνα Σαμίου επειδή τραγούδησε σκωπτικά τραγούδια στην κρατική τηλεόραση. Τον οποίο ασφαλώς επιβράβευσε με επιστολή του ο Χριστόδουλος (ναι! Δεν στέλνει μόνο συστατικές επιστολές για πρεζέμπορους). Ο Χριστόδουλος, που τάσσεται με φανατισμό υπέρ της παράδοσης και πρεσβεύοντας καθετί ελληνικό, αρνείται πεισματικά να αποδεχθεί τα γηγενή έθιμα των αρχαίων κατοίκων του ελλαδικού χώρου. Είναι εκείνα που δεν εγκρίθηκαν από την εκκλησιαστική εξουσία, που χειραγώγησε τη σκέψη και την επιθυμία φυλακίζοντας το σώμα. Διότι μπορεί να κατάφεραν να γκρέμισαν αρκετούς αρχαίους ναούς (και τις περισσότερες φορές να έχτισαν πάνω σε αυτούς) αλλά δεν μπόρεσαν να χαλιναγωγήσουν τον γέλωτα και την ειρωνεία από τους καταπιεσμένους μέχρι και τις μέρες μας. Σίγουρα η αλλοίωση υπάρχει όχι μόνο στα καθαρά εμπορικά καρναβάλια (Πάτρα, Θήβα, Ξάνθη κλπ), που με την πάροδο των χρόνων έχουν χάσει βασικά πρωταρχικά τους στοιχεία, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις είναι εμφανές ακόμη το διονυσιακό στοιχείο ή η βωμολοχική επίθεση σε κάποιο εξουσιαστικό στοιχείο.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, λοιπόν, συναντάμε στην Αγ. Άννα Ευβοίας τους κατοίκους της, να τραγουδάνε κάθε χρόνο τους παρακάτω στίχους, φανερώνοντας την διαχρονικότητα και επικαιρότητα τους:

Ποιος είδε θηλυκό παπά
Κ’ διάκο γκαστρωμένο,
Ποιος είδε κι ένα γούμενο
Τριού μερού λεχώνα

Το συγκεκριμένο έθιμο είναι γνωστό για την έντονη βωμολοχική του χροιά απέναντι κυρίως στους παπάδες και στις παπαδιές και συχνά οι εκάστοτε αστυνομικοί σταθμάρχες επιχείρησαν με επιμονή και ζήλο να το απαγορεύσουν, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές το συγκεκριμένο βωμολοχικό καρναβάλι έχεις τις ρίζες του στην αρχαιότητα (Αλώα, Θεσμοφόρια) προσαρμόζοντας στη σύγχρονη εποχή τον χλευασμό προς την εκκλησιαστική (παπάδες, παπαδιές) και πολιτική (κυβερνήσεις, κόμματα) εξουσία.

Επίσης την περίοδο του μεσαίωνα παρατηρείται μια καρναβαλική έξαρση όπου το γέλιο είναι καθολικό και εκτός από το χλευασμό εκφράζει και την αισιοδοξία στην οικοδόμηση ενός καινούργιου κόσμου. Το γέλιο είναι αμφίσημο και αμφίπλευρο: καταλύει αλλά ταυτόχρονα οικοδομεί, όλοι γελούν με όλους και με όλα, ακόμα και με τους εαυτούς τους. Με την διαμόρφωση των κρατών και την ανάπτυξη του κλασσικού ορθολογισμού, το σοβαρό ταυτίζεται με το ανώτερο και το κωμικό με το κατώτερο. Έτσι το καρναβάλι προοδευτικά θα εξελιχθεί σε κάτι παρόμοιο με την αντικουλτούρα: μια αντικουλτούρα εθιμικά αναγνωρισμένη αλλά δυνάμει αντιστασιακή. Άλλωστε στα έθιμα του καρναβαλιού περιλαμβάνονταν και πράξεις όπως η πυρπόληση των δημαρχείων και των αστυνομικών τμημάτων, το κάψιμο τίτλων ιδιοκτησίας, το λιντσάρισμα αρχόντων, φοροεισπρακτόρων και κληρικών.

Η εξουσία αντέδρασε άλλοτε με βίαιο κατασταλτικό τρόπο και άλλοτε με έμμεσο σκοπεύοντας να οριοθετήσει τις λαϊκές εκδηλώσεις σε ευπρεπή πλαίσια. Εν πολλοίς τα κατάφερε προσδίδοντας -σε αρκετές- εμπορευματοποιημένο και ιλουστρασιόν χαρακτήρα υπό την κηδεμονία των δήμων καταλύοντας το αυθόρμητο.

Για ποιο λόγο, τελικά, ο άνθρωπος ανέπτυξε τον καρναβαλικό σαρκασμό; Μήπως έχοντας γελοιοποιήσει τους δυνάστες του, νιώθει ότι ισχυροποιείται απέναντι στην εξουσία; Το σίγουρο πάντως είναι ότι κατορθώνει να υπερβεί το υποκείμενό του και να συσφίξει τους κοινοτικούς δεσμούς, τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη.

Αναρχικός πυρήνας Χαλκίδας

Πηγές:
1) Σημαντικά στοιχεία αντλήθηκαν από την εφημερίδα. Άλφα, φ. 41 και 42, Καρναβάλι: η γιορτή του γέλιου και της εξέγερσης.
2) Εύβοια, λαϊκός πολιτισμός, Δημ. Σέττα, εκδ. Σπανός, 1976, Αθήνα
Δημοσιεύτηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.37, Μάρτιος 2005

 Πηγή: http://anarchypress.wordpress.com/2011/03/04/h-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9-%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BD%CE%B1/

Ρεμπέτες και ρεμπέτικο τραγούδι

Ρεμπέτικο ορίζεται το λαϊκό τραγούδι των πόλεων από τα τέλη του 19ου μέχρι τα μέσα του 20ου. Τα κύρια μεγάλα αστικά κέντρα όπου έλαβε χώρα ήταν ο Πειραιάς, η Αθήνα, η Ερμούπολη της Σύρου, το Ηράκλειο της Κρήτης, η Θεσσαλονίκη,  η Σμύρνη και η Κων/πολη. Θεωρείται ότι γεννήθηκε στις φυλακές και στις περιθωριοποιημένες περιοχές των πόλεων. Δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια την αρχή του ιστορικού του νήματος. Ίσως εάν κανείς να μπορούσε να ταξιδέψει στο χρόνο να συναντούσε τα πρώτα του βήματα κάπου εκεί στα μέσα του 19ου αιώνα στα μεγάλα αστικά κέντρα του τότε ελλαδικού χώρου. Ίσως να άκουγε τις ιστορίες ανθρώπων της υπαίθρου που ξαφνικά βρέθηκαν στην πόλη ακολουθώντας τα κελεύσματα των αστικών επαγγελμάτων που θα οδηγούσαν σε ένα υποτιθέμενο γρήγορο κέρδος. Εκεί θα έβλεπε πολλούς από αυτούς να ενσωματώνονται στον αστικό ιστό και να δουλεύουν στα μεγάλα έργα της εποχής (Ισθμός, σιδηροδρομικό δίκτυο, λιμάνια, οδικό δίκτυο κ.α) και άλλους μη μπορώντας να ενσωματωθούν να βιοπορίζονται κυρίως από παράνομες δραστηριότητες και να ακολουθούν ένα ιδιόμορφο κοινωνικό σύστημα που δεν έχει σχέση με τους επίσημους κοινωνικούς θεσμούς. Κάπου εκεί ίσως να δημιουργήθηκαν και τα πρώτα στιχάκια που αφορούσαν την δύσκολη ζωή αυτών των ανθρώπων, τον έρωτα, τους καυγάδες, τα ναρκωτικά, τη φυλακή, κ.α, περιπλανώμενοι στίχοι που σιγά σιγά αποκτούσαν και μελωδική υπόσταση.
Μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα το ρεμπέτικο περιπλανιόταν αδέσποτο μεταξύ δρόμου, τεκέ και καφέ αμάν. Ακόμα και το όνομά του δεν είχε καθοριστεί, κάποιοι το έλεγαν μάγκικο, κάποιοι άλλοι κουτσαβάκικο ή μουρμούρικο και κάποιοι άλλοι σερέτικο κ.α. Οι πρώτες σποραδικές ηχογραφήσεις ρεμπέτικων τραγουδιών γίνονται στα τέλη του 19ου  στην Αμερική, στη Σμύρνη, στην Κων/πολη και στην Αλεξάνδρεια. Η σύνθεση της ορχήστρας στα πρώτα ηχογραφημένα ρεμπέτικα περιλαμβάνει συνήθως, βιολί, κιθάρα, σαντούρι, ούτι και διάφορα κρουστά. Το μπουζούκι μπαίνει δειλά στην δισκογραφία το 1926 από μετανάστες της Αμερικής και με ελάχιστες ηχογραφήσεις. Με την μαζική είσοδο του ρεμπέτικου στην δισκογραφία από το 1922 και μετά χάνει τον αδέσποτο χαρακτήρα του. Το τραγούδι πλέον αποκτάει συνθέτες και υπογράφετε από αυτούς. Πολλοί καλλιτέχνες χρησιμοποιούν αδέσποτες μελωδίες που κυκλοφορούν σε τεκέδες και φυλακές και τις υπογράφουν σαν επώνυμες δημιουργίες.
Το 1922 είναι σημείο σταθμός για το ρεμπέτικο τραγούδι. Ο πόλεμος του τουρκικού με του ελληνικού κράτους είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της Σμύρνης από τον τουρκικό στρατό και τον διωγμό χιλιάδων ανθρώπων από τις εστίες τους. Οι περισσότεροι πρόσφυγες που θα καταφύγουν στον ελλαδικό χώρο στοιβάζονται στα ήδη δημιουργημένα γκέτο των πόλεων και έρχονται σε επαφή με τους κατοίκους αυτών των περιοχών ανταλλάσοντας στοιχεία της κουλτούρας τους. Οι Σμυρνιοί μουσικοί προέρχονται κυρίως από ένα αστικό και εκλεπτυσμένο μουσικό περιβάλλον και θα ενσωματώσουν την κουλτούρα τους στο ρεμπέτικο τραγούδι. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί η λεγόμενη ‘’Σμυρναίικη σχολή’’ που περιλάμβανε τραγούδια με σαντούρι, βιολί και ούτι  δίνοντας ένα ιδιαίτερο ύφος στο ρεμπέτικο τραγούδι. Η συγκεκριμένη σχολή κυριαρχεί στις ηχογραφήσεις τραγουδιών μέχρι και το 1933 όπου εμφανίζεται η ‘’Πειραιώτική σχολή’’ με μπουζούκια, μπαγλαμάδες και κιθάρες. Ο οξύς ήχος του μπουζουκιού σε συνδυασμό με τις τραχιές φωνές θα μεταφέρουν το κλίμα του τεκέ καθώς και της περιθωριοποιημένης γειτονιάς στα σαλόνια πολλών ‘’καλών’’ σπιτιών με ποικίλες αντιδράσεις και πολλά οικονομικά ωφέλει στις δισκογραφικές.
Το ρεμπέτικο έγινε πολλές φορές στόχος, αφού οι αρχές σκανδαλίζονταν με τα ‘’άσεμνα’’ χασικλίδικα και δεν του έβρισκαν κανένα δυτικό στοιχείο σε μια εποχή που το ελληνικό κράτος προσανατολίζονταν δυτικά. Το μπουζούκι και ο μπαγλαμάς από μουσικά όργανα μετουσιώθηκαν σε ιδιώνυμο αδίκημα που σήμαινε ότι ο κάτοχος αυτών των οργάνων συχνάζει σε τεκέδες καπνίζοντας χασίς και είναι ύποπτος για πολλές ακόμα παράνομες πράξεις. Η δικτατορία του Μεταξά το 1937 λογόκρινε το ρεμπέτικο τραγούδι αλλάζοντας ριζικά την θεματολογία του. Τα χασικλίδικα όπως και τα τραγούδια της φυλακής κόβονται και αντικαθίστανται με άλλα ποιο ‘’ήπιας’’ θεματολογίας. Εκτός από τον πόλεμο της αστυνομίας και του εκάστοτε πολιτικού καθεστώτος το ρεμπέτικο καθώς και οι ρεμπέτες αντιμετώπισαν την εχθρότητα της αριστεράς, η οποία θεωρούσε ότι η θεματολογία του δεν ήταν επαναστατική και δεν αντιπροσώπευε το λαϊκό αίσθημα οδηγώντας έτσι τον ακροατή στην αποχαύνωση. Μάλιστα δεν έλειψαν και οι φορές που ομάδες ανταρτών την περίοδο της κατοχής έκαναν έφοδο σπάζοντας χώρους που έπαιζαν ρεμπέτικα.
Το είδος αρχίζει να φθίνει και να εξαφανίζεται μετά τον εμφύλιο. Σε αυτό το γεγονός μεγάλο ρόλο έπαιξε η κατοχή όπου πολλοί ρεμπέτες πέθαναν από την πείνα και από διάφορες αρρώστιες που μάστιζαν ειδικότερα τις υποβαθμισμένες περιοχές που ζούσαν, αλλά και η αλλαγή στον τρόπο διασκέδασης. Το μπουζούκι μετά τον εμφύλιο μετακομίζει σε ακριβά κοσμικά κέντρα αποκτάει μια επιπλέον χορδή και γίνεται εκλεπτυσμένο όργανο, εγκαταλείποντας το σκληρό μουσικό του ύφος και υιοθετώντας μια ντελικάτη θεματολογία τραγουδιών. Λίγοι είναι οι ρεμπέτες που πιάνουν το νόημα και συμβαδίζουν με την νέα μόδα, οι περισσότεροι μη μπορώντας να αφομοιώσουν τα νέα δεδομένα παραγκωνίζονται και πεθαίνουν πάμφτωχοι.
Αυτή είναι μια σύντομη ιστορία αυτού του ιδιαίτερου μουσικού είδους που ξεπήδησε μέσα από την άγαρμπη μετάβαση της αγροτικής κοινότητας σε αστική κοινωνία. Πολλοί πιστεύουν ότι το ρεμπέτικο σταμάτησε όταν οι δισκογραφικές εταιρίες κατάλαβαν την ιδιαιτερότητα του καθώς και τον πλούτο που θα μπορούσε να τους αποφέρει. Το βέβαιο είναι ότι μέχρι τότε ήταν προϊόν έκφρασης ανθρώπων που το σύστημα δεν μπορούσε να τους αφομοιώσει. Ανθρώπων που περίσσευαν για το κράτος αλλά οι ίδιοι είχαν περισσεύματα αισθημάτων, πόθων και ονείρων.

Τα ρολόγια τύραννοι

Σκηνή με το σπασμένο ρολόι από την ταινία ''Μεγαλέξαντρος'' 

Οι αναρχικοί στην ταινία ''Μεγαλέξαντρος'' του Θ. Αγγελόπουλου παραπέμπουν σε μια χαμένη ομορφιά που θάφτηκε με το πέρασμα του χρόνου. Εγκλωβισμένοι στο ασφυκτικό παρών δεν έχουν άλλο δρόμο από το να πεθάνουν γι αυτό που η ανθρωπότητα λησμόνησε. Παρόλλα αυτά η επιλογή του θανάτου δεν τους βρίσκει απροετοίμαστους..
Τα ρολόγια που μετρούν το χρόνο γι αυτούς είναι δυνάστες. Η εξουσία που ασκούν είναι τέτοια ώστε μπορούν να ορίζουν τις ζωές των ανθρώπων. Κανείς δεν είναι ελεύθερος όταν υπάρχουν τα ρολόγια που έχουν υποτάξει τον χρόνο, κανείς δεν έχει την ελευθερία να πορεύεται άναρχα και ανεξούσια στο πλαίσιο που ορίζουν αυτά.
Τι ώρα είναι; Σε πέντε λεπτά αρχίζω. Άντε να περάσει η ώρα να σχολάσω. Πως πέρασε έτσι η ώρα. Δεν περνάει με τίποτα σήμερα η ώρα.
Μα πως γίνεται ο χρόνος να έχει ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα; Το θηρίο που λέγεται χρόνος πιάστηκε στο δόκανο του ανθρώπου που θέλει να ορίζει άλλους ανθρώπους και πλέον καρατομήθηκε από το μηδέν έως το εικοσιτρία και από το μηδέν έως το πενήντα εννέα. Όποιος είναι έξω από αυτούς τους αριθμούς βαφτίζεται με υποκοριστικά όπως: απροσάρμοστος, τρελός, φαντασμένος, περιθωριακός, τεμπέλης...άνθρωποι που δεν χωράνε στην έννοια της κοινωνίας, εχθροί της φερέφωνης κανονικότητας
Έτσι λοιπόν οι αναρχικοί που κατέφυγαν στο χωριό που δυνάστευε ο Μεγαλέξαντρος ήταν εκεί γιατί το ρολόι του χωριού οι άνθρωποι το είχαν σταματήσει ,δεν το χρειάζονταν πλέον.
Μέχρι που ήρθε ο Μεγαλέξαντρος όπου το ξανάβαλε σε λειτουργία παρά τις αντιδράσεις των κατοίκων. Στον τόπο αυτό πλέον οι αναρχικοί ένιωθαν ξένοι, το ρολόι ξαναλειτουργούσε δίνοντας το εναρκτήριο λάκτισμα στην κανονικότητα που όριζε ο δυνάστης Μεγαλεξαντρος.

Την νύχτα οι αναρχικοί εγκαταλείπουν το χωριό και στο διάβα τους σπάνε το ρολόι, μια πράξη με χαρακτήρα προκήρυξης που εξηγεί τους λόγους του φευγιού τους. Ο δυνάστης τους καταδιώκει για την πράξη τους και τους σκοτώνει, θεωρώντας έτσι ότι προστατεύει την τυραννία του. Οι ιδέες όμως δεν πεθαίνουν και ούτε φυλακίζονται. Ο σπόρος είχε πεταχτεί απλώς δεν βλάστησε αμέσως... 

Παρίσι

''Το να πηγαίνει κάποιος στο Παρίσι για να κάνει τέχνη είναι σαν να περιμένει να ακούσει μια πεταλούδα να κλάνει...'' Τσαρλς Μπουκόφσκι

Φιλιατρά

Πρέβεζα

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται

στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,

θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται

καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι

με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,

ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη

ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει

για να ζυγίσει μια «ελλιπή» μερίδα,

θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,

κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.

Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.

Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης

πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,

«Υπάρχω;» λες, κ' ύστερα «δεν υπάρχεις!»

Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.

Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους

αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,

θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Κομαντάντε Μάρκος: ''Τα περί Δεξιάς ή Αριστεράς είναι, απλώς, οδηγίες για τον σοφέρ που παρκάρει το αμάξι.''

 «Εμείς και αυτοί/οι (παρα)λογισμοί των από πάνω»

Γενάρης 2013.

Μιλούν οι από πάνω:

Εμείς είμαστε αυτοί που κάνουν κουμάντο. Είμαστε ισχυρότεροι, παρόλο που είμαστε λιγότεροι. Δεν μας νοιάζει τι λες – ακούς – σκέφτεσαι – κάνεις, αρκεί να μη μιλάς, να μην ακούς, να μην κινείσαι.

Μπορούμε να επιβάλουμε στην κυβέρνηση ανθρώπους μέσης ευφυΐας (αν και είναι πλέον δύσκολο να τους βρεις στις τάξεις των πολιτικών), όμως επιλέγουμε κάποιους που δεν είναι καν σε θέση να προσποιηθούν ότι ξέρουν τι τους γίνεται.

Γιατί; Γιατί μπορούμε.

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους αστυνομικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς για να συλλαμβάνουμε και να φυλακίζουμε αληθινούς εγκληματίες, μόνο που αυτοί οι εγκληματίες αποτελούν ζωτικό μας κομμάτι. Αντίθετα, επιλέγουμε να κυνηγάμε, να χτυπάμε, να συλλαμβάνουμε, να βασανίζουμε, να φυλακίζουμε και να δολοφονούμε εσένα.

Γιατί; Γιατί μπορούμε.

Αθώος ή ένοχος; Τι σημασία έχει; Η δικαιοσύνη είναι μια από τις πολλές πουτάνες στην ατζέντα μας και, πίστεψέ μας, δεν είναι η πιο ακριβή.

Και ακόμα κι αν προσαρμόζεσαι απόλυτα στο καλούπι που σου επιβάλλουμε, ακόμα κι αν δεν κάνεις τίποτα, κι αν είσαι αθώος, θα σε συντρίψουμε.

Και αν επιμένεις να μας ρωτάς γιατί το κάνουμε, νά η απάντηση: Γιατί μπορούμε. [...]

Δεν έχει σημασία ποιος βγαίνει μπροστά. Τα περί Δεξιάς ή Αριστεράς είναι, απλώς, οδηγίες για τον σοφέρ που παρκάρει το αμάξι. Η μηχανή λειτουργεί από μόνη της. Δεν χρειάζεται να δώσουμε καν εντολή για να τιμωρηθούν οι απερίσκεπτοι που ίσως μας πάνε κόντρα. Μεγάλες, μεσαίες και μικρές κυβερνήσεις όλου του πολιτικού φάσματος, παρέα με διανοούμενους, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες ερίζουν για το ποιος θα έχει το προνόμιο να μας ικανοποιήσει.

Οπότε, άντε πηδήξου, χάσου, σάπισε, ψόφα, απογοητεύσου, παραδώσου.

Για τους άλλους δεν υπάρχεις, δεν είσαι τίποτα.

Ναι, έχουμε σπείρει μίσος, κυνισμό, πικρία, απελπισία, τον θεωρητικό και πρακτικό «ωχαδερφισμό», τον κονφορμισμό του «μη χείρον βέλτιστον», τον φόβο που έγινε παραίτηση.

Κι όμως, φοβόμαστε μήπως όλο αυτό πάρει τη μορφή οργανωμένης, ανατρεπτικής οργής, που δεν εξαγοράζεται.

Γιατί το χάος που επιβάλλουμε το ελέγχουμε, το διευθετούμε, το δίνουμε σε δόσεις, το τροφοδοτούμε.

Αλλά, το χάος που έρχεται από τους από κάτω…

Α, αυτοί… ούτε που καταλαβαίνουμε τι λένε, ποιοι είναι, πόσο κοστίζουν.

Κι ύστερα, είναι τόσο αυθάδεις ώστε να μη θέλουν πια να ζητιανεύουν, να περιμένουν, να ζητούν, να ικετεύουν, αλλά να ασκήσουν την ελευθερία τους. Πού ξανακούστηκε τέτοια ξεδιαντροπιά!

Αυτός είναι ο αληθινός κίνδυνος. Άνθρωποι που κοιτάζουν στην άλλη πλευρά, που βγαίνουν από το καλούπι, το σπάνε ή το αγνοούν.

Ξέρεις τι μας έχει ωφελήσει πολύ; Αυτός ο μύθος της ενότητας πάση θυσία. Να τα βρίσκεις μόνο με τον αρχηγό, τον διευθυντή, τον ηγέτη ή όπως κι αν τον λένε. Είναι πιο εύκολο να ελέγχουμε, να διευθύνουμε, να συγκρατούμε έναν παρά πολλούς. Και μάλιστα, φτηνότερο. Ατομικές επαναστάσεις κι άλλα τέτοια. Είναι άχρηστα σε συγκινητικό βαθμό.

Αντίθετα, αυτό που αποτελεί κίνδυνο, πραγματικό χάος, είναι όταν ο καθένας γίνεται συλλογικότητα, ομάδα, μπάντα, φυλή, οργάνωση και μαθαίνει να λέει «όχι» και «ναι» και όλοι αυτοί συμφωνούν μεταξύ τους. Γιατί το «όχι» στοχεύει σε εμάς που κάνουμε κουμάντο. Όσο για το «ναι»… αυτό κι αν είναι συμφορά, φαντάσου ο καθένας να χτίζει τη δική του μοίρα και να αποφασίζει τι θα γίνει και τι θα κάνει. Είναι σαν να υπονοείς ότι οι αμελητέοι είμαστε εμείς, αυτοί που περισσεύουν, οι άχρηστοι, αυτοί που πρέπει να μπουν φυλακή, να εξαφανιστούν.

Ναι, σκέτος εφιάλτης. Για εμάς, αυτή τη φορά. Φαντάζεσαι πόσο κακόγουστος θα γινόταν αυτός ο κόσμος; Γεμάτος Ινδιάνους, μαύρους, καφέ, κίτρινους,κόκκινους, ράστα, τατουάζ, πίρσινγκ, ξυρισμένα κεφάλια, πανκ, γκοθ, μιγάδες, σκέιτερ, τη σημαία με το «Α» χωρίς πατρίδα, νέους, γυναίκες, πουτάνες, κορίτσια, ηλικιωμένους, οδηγούς, αγρότες, εργάτες, προλετάριους, φτωχούς, ανώνυμους και… άλλους. Δίχως πριβέ χώρους για εμάς, τους «beautiful people», τους «ωραίους ανθρώπους» για να καταλαβαινόμαστε… γιατί φαίνεται από χιλιόμετρα ότι δεν σπούδασες στο Χάρβαρντ.

Ναι, η μέρα εκείνη θα ήταν για εμάς σαν νύχτα… Τα πάντα θα τινάζονταν στον αέρα. Τι θα κάναμε;

Μμμμ… αυτό δεν το έχουμε σκεφτεί. Σκεφτόμαστε, σχεδιάζουμε και εκτελούμε για να αποτρέψουμε κάτι τέτοιο, αλλά… δεν μας έχει περάσει από το μυαλό.

Ναι, δεν υπάρχει αμφιβολία: είναι εποχές κρίσης. [...]

Όχι, φυσικά και δεν σε φοβόμαστε. Όσο για αυτή την προφητεία… Μπα, σκέτες προλήψεις, χωριάτικες…

Τι;… Δεν είναι προφητεία;

Α, είναι υπόσχεση…

«ΜΑΡΙΤΣΙΒΕΟΥ»* («Εκατό φορές θα νικήσουμε»)

(συνεχίζεται…)

Από οποιαδήποτε γωνιά, οποιουδήποτε κόσμου.

Υποδιοικητής Μάρκος
Πλανήτης Γη
Γενάρης 2013

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Μερικές σκόρπιες σκέψεις σχετικά με τα Μουσικά σχολεία και την διδασκαλία παραδοσιακής και λαϊκής μουσικής.

Η φετινή σχολική χρονιά επιφύλασσε πολλές εκπλήξεις στους μαθητές, γονείς αλλά και στους καθηγητές των μουσικών σχολείων. Η χρονιά άρχισε με προβλήματα στην μεταφορά και την σίτιση των μαθητών και συνεχίστηκε με την μη πρόσληψη καθηγητών μουσικής. Το αποτέλεσμα ήταν πολλοί μαθητές να προβληματίζονται και να σταματούν την φοίτηση τους στα συγκεκριμένα σχολεία αφού δεν έχουν μέσο μετάβασης (τα μουσικά σχολεία είναι σχολεία νομού και όχι γειτονιάς) και εν τέλει δεν διδάσκονται μουσική αλλά κενά αφού οι λιγοστοί μόνιμοι καθηγητές μουσικής δεν φτάνουν σε καμία περίπτωση και ειδικεύονται σε περιορισμένα όργανα ευρωπαϊκής μουσικής και μόνο (με εξαίρεση την ιδιαίτερη και παράξενη περίπτωση του ταμπουρά). Η απαξίωση των μουσικών σχολείων είναι μια παλιά ιστορία που αρχίζει από το υπουργείο παιδείας, την καλλιτεχνική επιτροπή που ορίζει τον τρόπο και την οργάνωση αυτών των σχολείων, αλλά και τέλος από τους ίδιους του καθηγητές. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης ανεξαιρέτως θέσης και ευθύνης. Δεν μπορώ να καταλάβω τις παγωμένες αντιδράσεις γονιών, μαθητών και καθηγητών όταν ακούνε πλέον χωρίς ταμπού τον υπουργό να δηλώνει ότι τα μουσικά σχολεία είναι η τελευταία του προτεραιότητα και να προτρέπει τους γονείς να γράψουν τα παιδιά τους στα ωδεία. Κάπου αλλού ο υπουργός θα είχε πάει σπίτι του αλλά στην Μπανανία ακόμα έχει άποψη και διαχειρίζεται την δημόσια εκπαίδευση.
Ένα άλλο σημείο που θα έπρεπε να υπογραμμιστεί και να προσεχθεί ιδιαίτερα είναι αυτό της σχεδόν μηδενικής πρόσληψης καθηγητών παραδοσιακής και λαϊκής μουσικής. Στη μία και μοναδική κλήση καθηγητών μουσικών οργάνων που έγινε τον Οκτώβριο κλήθηκαν γύρω στους 200 καθηγητές όπου στο σύνολό τους (εκτός από 2-3 που δίδασκαν ταμπουρά) δίδασκαν πιάνο, κλασική κιθάρα και κλασικό βιολί. Μέχρι πριν λίγο τα μουσικά σχολεία δεν είχαν καθόλου καθηγητές παραδοσιακών και λαϊκών οργάνων, ενώ η πολυπόθητη κλήση παραδοσιακών και λαϊκών οργάνων που ήρθε μέρες πριν δεν συνοδεύτηκε με ανακούφιση αφού οι ώρες διδασκαλίας ανά βδομάδα δύσκολα ξεπερνούσε τις 4 ενώ υπάρχουν και κλήσεις καθηγητών ακόμα και για 1 ώρα! Μήπως η παραδοσιακή και λαϊκή μουσική επειδή δεν μπορεί εύκολα να μπει σε τεχνοκρατικό καλούπι παραξενεύει και φοβίζει τους ευρωπαίους εξουσιαστές που δεν καταλαβαίνουν το λόγο ύπαρξης της στα σχολεία; Γι αυτό το λόγο πιστεύω ότι δεν είναι τυχαίο το γεγονός της μη κλήσης καθηγητών παραδοσιακών και λαϊκών οργάνων. Ιστορικά ο ελλαδικός χώρος έχει αντιμετωπίσει ξανά το ερώτημα της ανατολής ή της δύσης στο χώρο της μουσικής που ήταν αποτέλεσμα ευρύτερων πολιτικών χειρισμών που μοιάζουν με τους σημερινούς και στόχευαν όπως και σήμερα στο ‘’ευρωπαϊκό νοικοκύρεμα’’ καθώς και στην χειραφέτηση.
Μέτα από όλα αυτά θα περίμενε κανείς τα μουσικά σχολεία να βρίσκονται σε αναβρασμό αλλά κάτι τέτοιο δεν γίνεται, αντικατοπτρίζοντας έτσι την παγωμάρα της κοινωνίας.

Το φάντασμα του Μαρξ πλανάται στην Αναρχία! Η αλλιώς ''άντε γαμήσου εργατιά!''

Τελευταία όλο και ποιο συχνά αντιλαμβάνομαι την ιδεολογική διείσδυση της αριστεράς στον λεγόμενο ‘’χώρο’’ της αναρχίας. Όλο και περισσότερες αναρχικές συλλογικότητες ή μεμονωμένα άτομα στην προσπάθεια τους να αναλύσουν κάποιο κοινωνικό ζήτημα χρησιμοποιούν στην φρασεολογία τους όρους που προέρχονται κυρίως από τον μαρξισμό και που τους χρησιμοποιεί κυρίως η αριστερά. Δεν θα καταφύγω σε ιδιαίτερα βαριές αναλύσεις και δεν θα αναφερθώ γενικά και αόριστα. Η παρατήρηση μου θα επικεντρωθεί στην έννοια της ταξικότητας και δη αυτή του ταξικού πολέμου.
Αντιλαμβάνομαι την ταξικότητα ως ένα πρωταρχικό πρόβλημα που οφείλει να λύσει η ανθρωπότητα εάν επιθυμεί την ολιστική της απελευθέρωση. Την αντιλαμβάνομαι ως ένα τεράστιο σκόπελο στην πορεία που πρέπει να διανύσουμε όλοι μας για την απελευθέρωση. Μέχρι εκεί καταλαβαίνω την χρήση του όρου από άτομα και συλλογικότητες που πρόσκονται στην αναρχία. Από εκεί και πέρα όμως το πράγμα αρχίζει να μου γίνεται ακατανόητο. Πως μπορείς να θεωρείσαι αναρχικός και να πιστεύεις σε πόλεμο τάξης εναντίων τάξης; Ο ‘’πόλεμος’’ και εν τέλει η επικράτηση της τάδε ή της δείνα τάξης πιστεύω ότι θα πρέπει να αφήνει ανεπηρέαστο ένα αναρχικό στο ιδεολογικό πεδίο και εχθρικό απέναντι σε οποιαδήποτε τάξη. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η επικράτηση π.χ της εργατικής τάξης ιστορικά έφερε τα ίδια δεινά στους ανθρώπους όπως η επικράτηση της αστικής. Γνωρίζουμε καλά πως ο εξουσιαστής δεν κατοικοεδρεύει σε μια από τις μαρξιστικές τάξεις και έτσι δεν έχει πατρίδα - σε παράφραση του γνωστού μας συνθήματος- απλά κινείται ελεύθερα κάνοντας αυτό που γνωρίζει καλά, να εξουσιάζει! Η αυτόματη ένταξη μου στην εργατική τάξη επειδή δουλεύω για κάποιο αφεντικό δεν με εκφράζει καθόλου. Το συγκεκριμένο τσουβάλιασμα ενοχλεί την συνείδησή μου και συγκρούεται με την άποψη μου για ολική απελευθέρωση και αταξική κοινωνία Αυτό που νιώθω είναι ότι στον τομέα της εργασίας τουλάχιστον είμαι εξουσιαζόμενος, χωρίς βέβαια δυστυχώς να είμαι σίγουρος που ανήκω σε άλλες πτυχές της ζωής μου κάνοντας έτσι τα πράγματα ακόμα πιο πολύπλοκα και πιο σύνθετα από την απλή θεώρηση και διαχωρισμού της κακής αστικής τάξης και της καλής εργατικής τάξης. Με αυτό τον τρόπο δημιουργούνται δύο μισητές τάξεις του εξουσιαστή και του εξουσιαζόμενου που παρατηρούνται σε αμέτρητες πτυχές της ζωής κάθε ανθρώπου και που χρειάζονται λύση κάθε στιγμή. Τάξεις ιδιαίτερα εύπλαστες, ευμετάβλητες και σαφώς πιο δύσκολες στην εξόντωσή τους. Έτσι λοιπόν δεν με αφορά εάν κάποιο εργοστάσιο διοικείται από εργάτες ή αστούς αλλά πως αυτό το εργοστάσιο θα γκρεμιστεί συθέμελα, δεν με ενδιαφέρει εάν αυτός που μολύνει την φύση είναι αστός ή εργάτης. Η διαχείριση της εξουσίας και της μόλυνσης της φύσης μου κάνει το ίδιο είτε είναι από εργάτες είτε από αστούς.  Η αγιοποίηση των εργατών ελλοχεύει κινδύνους που τελικά δεν βοηθάει στην απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα δεινά της απλά τους αλλάζει πρόσωπο. Ο στόχος οφείλει να είναι η ολική απελευθέρωση της φύσης και του ανθρώπου για να σταματήσουν να υπάρχουν εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι και όχι η επικράτηση μιας τάξης που βοηθάει την εξουσία να αλλάξει ρούχα. Η υιοθέτηση της μαρξιστικής ιδεολογίας σχετικά με τον ταξικό πόλεμο από άτομα ή συλλογικότητες του ‘’αναρχικού χώρου’’ μου είναι ακατανόητη. Λέτε το φάντασμα του Μαρξ να βάλθηκε να ξεμπερδέψει με του αναρχικούς γιατί του χαλάνε την σούπα;

Για τον Χρόνη Μίσσιο.

Αν δεχτούμε ότι αυτό που λέμε ζωή δεν είναι να υπάρχεις σαν δέντρο, δηλαδή να υπάρχεις μονάχα βιολογικά - δεν ξέρω αν χρησιμοποιώ και σωστά τους όρους, αλλά καταλαβαίνεις τι θέλω να πω - δηλαδή αν τη ζωή μπορούμε να τη μετράμε απλώς με την παραγωγή κάποιων αγαθών και κάποιων υπηρεσιών και με το να καταναλώνουμε κάποια αγαθά και κάποιες υπηρεσίες, τότε πιστεύω πως η ζωή δε θα ΄ταν τίποτα άλλο, παρά μια απέραντη πλήξη. Νομίζω πως αυτό που ονομάζουμε ζωή μετριέται μονάχα με τα συναισθήματα που νιώθουμε σαν άνθρωποι, τις συγκινήσεις, τις πίκρες, τις χαρές, τις μικρές ευτυχίες, τις μικρές δυστυχίες, την επιβεβαίωση, τελικά, της ανθρώπινης ουσίας μας. Πόσες φορές στη ζωή σου ένιωσες έντονα συναισθήματα και συγκινήσεις, γιατρέ; Όταν πήρες το πτυχίο σου, όταν ερωτεύτηκες τη γυναίκα σου, όταν έκανες καριέρα, όταν γεννήθηκε η κορούλα σου... Γύρω από αυτά κλείνει ο κύκλος. Εγώ ,τα ίδια χρόνια, έζησα τόσα συμπυκνωμένα συναισθήματα, τόσο έντονα, που εσύ ούτε σε εκατό χρόνια της δικής σου ζωής δεν μπορείς να τα ζήσεις. Πόσες φορές έπαιξα με το θάνατο, όχι για παιχνίδι, γιατί τότε θα μπορούσα απλώς να κάνω ένα επικίνδυνο νούμερο στο τσίρκο, αλλά συνεπαρμένος από τους μύθους μου, από τα οράματά μου, από την αγάπη μου για τη ζωή, για τον άνθρωπο και τη λευτεριά του. Πόσες φορές τόλμησα, μετρήθηκα με φοβερούς μηχανισμούς, άλλοτε νικώντας, άλλοτε χάνοντας, αλλά πάντοτε νιώθοντας άνθρωπος και ποτέ αντικείμενο κάποιας μοίρας. Ακόμα, γιατρέ μου, σε σχέση με σένα είμαι πολύ νέος, και να σου πω γιατί; Πράγματα που για σένα θεωρούνται δεδομένα και τα περνάς αδιάφορα, για μένα είναι μικρές και μεγάλες ευτυχίες. Τα θαύματα του κόσμου, που λένε, η όρασή μου με εφήβεια έκπληξη τα ζει και με γεμίζει συναισθήματα. Είμαι βέβαιος πως ένας περίπατος τη νύχτα στους έρημους δρόμους της πόλης, είναι για σένα κάτι πολύ συνηθισμένο, αν όχι βαρετό. Ένας περίπατος στος δάσος, ο θόρυβος της θάλασσας, ένα όμορφο δέντρο, ένα λουλούδι, το κρασί, ο έρωτας... Η επαφή σου με τα πράγματα είναι τυπική, δεν τα πλουτίζεις, δε σε πλουτίζουν, τα ξεπερνάς, δεν τα ζεις. Για μένα, κάθε πρωινό είναι μια έκπληξη, κάθε δειλινό μια νοσταλγία, κάθε νύχτα ένα μεγάλο μυστήριο, ένα ποτήρι κρασί, ένα φιλί. Αλήθεια, ποιες είναι οι επιθυμίες σου, γιατρέ; Είσαι "πετυχημένος", ο,τι επιθυμείς το έχεις, είσαι κορεσμένος άρα γέρος, γιατί ταυτόχρονα δεν μπορείς να τα ξεφορτωθείς όλ΄ αυτά. Είσαι ταξινομημένος, δεν μπορείς να πετάξεις, να μπεις στον δρόμο των συναισθημάτων, της φαντασίας , του ονείρου, της επιθυμίας, μιας νέας επαφής σου με τα πράγματα και τους ανθρώπους. Κοίτα, ψάξε λίγο, ο δρόμος σου είναι ο δρόμος που μετατρέπει τον άνθρωπο σε αντικείμαενο με βιολογικές ανάγκες... Μη με λυπάσαι, σε παρακαλώ, εγώ θα είμαι πάντα με τις μειοψηφίες, έκθετος πάντα, ποτέ ένθετος. Δε θύμωσε, δεν μου είπε ότι λέω μαλακίες. Μ΄ αγκάλιασε, μου είπε πως είμαστε περίεργοι άνθρωποι αλλά ωραίοι. Με φιλήσε, μου έβαλε και δέκα χιλιάρικα στην τσέπη -μεγάλο ποσό για εκείνη την εποχή- και έφυγα. Το ξέρω πως είπα μεγάλα λόγια γιατί, παρ΄ όλα αυτά, είμαι ένθετος, τοποθετημένος και ταξινομημένος σε άλλους μηχανισμούς, σε μιαν άλλη λογική, σε μιαν άλλη τάξη πραγμάτων.

Απόσπασμα από το ''Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς''

Μια μωβ σκιά

Το 1973 χρόνια ήταν 350 πράκτορες της ΚΥΠ στο Πολυτεχνείο, το 1985 και το 1995 κωλόπαιδα που δεν μαζεύονται σπίτια τους και σήμερα είναι προβοκάτορες και ασφαλίτες κουκουλοφόροι. Πάντα οι εξεγερμένοι θα προκαλούν και θα δυσφημούνται γιατί όταν ο άνθρωπος ξεκαλουπωθεί γίνεται επικίνδυνος σε αυτούς που του στερούν την ελευθερία. Κάτι παρόμοιο υπογράμμιζε στο κείμενό του ο Χατζιδάκις στο μακρινό 1986. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ''Το Τέταρτο'' τον Μάιο του 1986.

Μια μωβ σκιά Μαϊου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Ενόχλησας τους Ελληνες πολίτες κι αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων,όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα - εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω,δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους.Που δεν μπορούν ν΄αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ως τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ως τον τυχαίο μοτοσυκλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Εξύβριση αρχής - (έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων).Χειροδικία κατά της αρχής - (έτσι είθισται ν΄αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου). Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και δυστυχώς γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.
Μια μοβ σκιά Μαϊου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μία εφημερίδα ν΄αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια γι΄αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά,Μαυρομματαίων και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, κι επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι α ν α ρ χ ι κ ο ι, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί μ΄ «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν... ανακαλύπτονται.
Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα,ανοργάνωτα,ίσως με αφέλεια,σ΄όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος», έστω, κι αν είναι ολίγοι, διακόσιοι, χίλιοι, εκατό, που προσπαθούν να ζήσουν, τουλάχιστον εκείνοι μόνοι, έτσι όπως τα ορίζει η φύση τους και όχι η κερδισμένη δια παγκοσμίου πολέμου επίσημη δουλεία.
(...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ.

Κυριακή 18-11-2012 Διαδήλωση ενάντια στη λεηλασία της φύσης.

Την Κυριακή 18.11.2012, 10:00 π.μ συγκέντρωση στη Μεγάλη Παναγία

Προσυγκέντρωση στην Ιερισσό 08:00 π.μ.

Η ολοκληρωτική επικράτηση του Βλάκα.

(Ένα παλιό κείμενο λίγων εβδομάδων πριν που τώρα έπεσε στην αντίληψη μου.)

Γίναμε επιτέλους Ιράν. Το όνειρο του κάθε φασίστα αποκτάει σάρκα και οστά. Αναρίθμητες οι φορές που διάβασα στα “πατριωτικά” μπλογκς, για το τι γίνεται στο Ιράν με τα ανθρώπινα δικαιώματα και πόσο χρήσιμο θα ήταν  ένα τέτοιο καθεστώς να “στρώσει χαρακτήρα” στην ντόπια θολοκουλτούρα.
“Άντε γιατί η πολύ δημοκρατία δεν είναι καλό πράγμα”,σκούζουν οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της σβάστικας.
Ο πολιτικοποιημένος φασίστας είναι η μια πλευρά του σημερινού ζητήματος. Η άλλη, η οποία δυστυχώς φαίνεται να υπερτερεί σε αριθμούς ,είναι ο αποπολιτικοποιημένος βλάκας: το υπέρτατο πολιτικό ζώον. Επειδή ηγεμονεύει η κουλτούρα του κομφορμισμού σε ολόκληρη τη δημόσια σφαίρα, αντιστοίχως και η άπειρη βλακεία κάνει πάρτι σε όλα τα μήκη και πλάτη της ελληνικής επικράτειας.Το θέμα με την βλάσφημη σάτιρα στο γέροντα Παίσιο ,εγείρει σοβαρά ερωτηματικά για το αν η κοινωνία είναι πλέον ικανή να αφήσει πίσω της τους βλάκες ,ή αν οι βλάκες κυριαρχήσουν ολοκληρωτικά σε αυτήν.
Το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός βλάκα είναι η αδυναμία στοιχειοθέτησης δίκης του άποψης επί κάποιου επίκαιρου θέματος. Όταν οι κονσερβοποιημένες απαντήσεις τελειώσουν, αρχίζει η επίκληση των “ειδικών επί του θέματος” ,τι λέει η μαμά ,τι λέει το κράτος,τι λέει η γειτονιά. Για παράδειγμα στο συγκεκριμένο θέμα επικαλέστηκαν ό,τι επικαλέστηκε και το επίσημο κράτος ,δηλαδή,τον προ χούντας νόμο περί βλασφημίας. Όταν οι κώλοι σφίξουν, θα ανατρέξουν στις “επιστημονικές” μελέτες των πατέρων της εκκλησίας.
Ο βλάκας ο,τι διδάχτηκε μικρός δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να ψάξει αν ήταν αλήθεια, ή απλά ένα ακόμα ψέμα ανάμεσα στα τόσα. Η έννοια της διαλεκτικής είναι κάτι σαν κόκκινο πανί ,σε αντίθεση με την οποιαδήποτε “εκ ουρανού” δοσμένη σταθερά (είτε αφορά την οργάνωση της κοινωνίας ,είτε την πολιτική ,είτε την θρησκεία) την οποία και καταπίνει αμάσητη.
Βαφτίζει την αμφισβήτηση “διατάραξη της ειρήνης” και προτείνει ως απάντηση την περισσότερη αστυνόμευση. Το κράτος για τον κάθε βλάκα είναι “δικό μας”, όταν προβαίνει σε ενέργειες σύμφωνες με τον ίδιο και ξένο, όταν δεν βολεύει το φαντασιακό του ή την τσέπη του. Οι αμέτρητες αναφορές του βλάκα για τον ρόλο του κράτους,είναι αντίστοιχες με τις αμέτρητες παλινδρομήσεις του εμβόλου μέσα σε έναν κινητήρα εσωτερικής καύσης. Πότε πάνω, πότε κάτω αναλόγως την επικαιρότητα,έτσι κινούνται και οι ιδέες μέσα στο ξερό του το κεφάλι.
Ο βλάκας ποτέ δεν θα μπορέσει να δει τον εαυτό ως θύμα γιατί νομίζει ότι είναι υπερβολικά έξυπνος για να πιαστεί κορόιδο. Του έμαθαν ότι είναι ο ένας και μοναδικός αρχιδάτος γαμιάς που θα ξεσκιστεί στην επιτυχία και τις γκόμενες όταν θα μεγαλώσει. Αν προσπαθήσει πολύ ,μπορεί να έρθει η μέρα να κυκλοφορήσει και αυτός με την προκλητική ξανθιά του περιοδικού. Τώρα με την κρίση, άρχισε να ζορίζεται, αλλά ποτέ μα ποτέ δε θα προδώσει την βλακεία που τον δέρνει σε καθημερινή βάση. Τον ενδιαφέρει πρωτίστως να γίνει άριστος στη δουλειά του,γιαυτό και τα ανώτερα ιδρύματα έχουν γεμίσει με φιλόδοξους βλάκες χρήσιμους για το μελλοντικό εργοδότη, αλλά απολύτως άχρηστους για την υπόλοιπη κοινωνία.
Ο βλάκας είναι παντού και ενσαρκώνει κάθε ρόλο. Ξεσηκώνει εικόνες από την τηλεόραση και τις διαφημίσεις. Στα γήπεδα φοράει οπαδικά κασκόλ και φανατίζεται αβέρτα. Στο δρόμο κυκλοφορεί γράφοντας όλους τους υπόλοιπους κανονικά(εδώ η διθυραμβική επίκληση της νομιμότητας για τον γέροντα ,τρώει απανωτά χαστούκια μέχρι να ψοφήσει). Βάζει θορυβώδεις εξατμίσεις στο παπί, και κάποτε ξόδεψε δέκα χιλιάδες ευρώ για να βελτιώσει ένα σαράβαλο των πέντε. Στο στρατό θα γίνει ο καλύτερος ρουφιάνος και θα γελάει ασταμάτητα με τα πάθη των άλλων. Στα μπουζούκια θα ξοδέψει ένα σκασμό λεφτά στα λουλούδια, και άμα λάχει θα κάνει χοντρό τσαμπουκά επειδή κάποιος στραβοκοίταξε το ξέκωλο που συνοδεύει. Μπροστά στην κάλπη θα συνεχίσει περήφανος την οικογενειακή παράδοση της κληρονομικής ψήφου, εκπληρώνοντας στο ακέραιο το καθήκον του προς τη ολιγαρχία.
Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση στο εκατομμύριο να ανοίξει ένα βιβλίο να μάθει την πραγματική ιστορία ,γιατί τον δίδαξαν πως κάποτε τριγυρνούσαν στην Ελλάδα κάτι γενειοφόροι φιλόσοφοι όταν οι άλλοι ήταν επάνω στα δέντρα.Μετά ήρθε το πολιτιστικό βυζάντιο και ο χριστιανισμός και γίνανε μια όμορφη οικογενειακή ατμόσφαιρα,μέχρι να καταφθάσουν οι κακοί Τούρκοι και χαλάσουν αυτή την ατμοσφαίρα.
Ο βλάκας επικαλείται συνεχώς τα “κόκαλα των ηρώων τα ιερά” και την ιστορία των πεθαμένων, γιατί είναι εντελώς ανίκανος να φτιάξει την δική του. Αυτό είναι και το πιο επικίνδυνο γνώρισμα του κάθε βλάκα:Σήμερα που η πολιτική άρχισε να τρυπώνει μέσα από τις χαραμάδες της προς κατάσχεση ατομικής ιδιοκτησίας,ο βλάκας ψάχνει την στέγη στην κρατική σημαία και τα χριστιανικά λάβαρα.
Μισό λεπτό. Τώρα περιγράφω ένα βλάκα,ένα βλάκα φασίστα ή και τα δύο;
Οι κοινωνιολόγοι του μέλλοντος θα τα βρουν σκούρα στο να συντάξουν μια μελέτη της προκοπής σχετική με το μοναδικό ελληνικό φαινόμενο του ιδεολογικού αχταρμά. Οι διαχωριστικές γραμμές δεν αντέχουν και εξαφανίζονται κάτω από το βάρος της κρίσης. Αντί να αναδυθεί ο πολιτισμός,καταδύεται βαθύτερα. Όλα τείνουν προς τα κάπου και όλα φαίνονται σχετικά. Λίγη πατρίδα ,λίγη θρησκεία και οικογένεια,λίγος Μαρξ,λίγος Ντεκάρτ,λίγος Αριστοτέλης,λίγος Μεταξάς,λίγος αντισημιτισμός,λίγες κακές τράπεζες,λίγος Κωστόπουλος,λίγοι προδότες πολιτικοί,μπόλικος ρατσισμός και άντε μετά να καταλάβει ο μελλοντικός ιστορικός, τι στο καλό πήγε στραβά.
Ο βλάκας για να μη τα κάνω όλα ίσιωμα ,δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φρούτο. Στην αυτοκρατορία των ΗΠΑ ,πολλά εκατομμύρια βλάκες ετοιμάζονται σε λίγες ήμερες να ανεβάσουν στην εξουσία έναν ακόμη γραβατωμένο απόγονο του Αδόλφου Χίτλερ , φιλικό στα χάμπουργκερ και λάτρη των σκυλιών.

Παρμένο από εδώ: http://noumero11888.wordpress.com/2012/09/25/%CE%B7-%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B1/

Μίμαρος (Δημήτρης Σαρδούνης). Ο ριζοσπάστης καραγκιοζοπαίχτης

Θεμελιωτής του ελλαδικού Καραγκιόζη

Ο Δημήτρης Σαρδούνης μπορεί να μην μας θυμίζει κάτι σαν όνομα αλλά υπήρξε ο θεμελιωτής και αναμορφωτής του θεάτρου σκιών στον ελλαδικό χώρο. Γεννήθηκε το 1865 στην Πάτρα και υπήρξε νόθος γιος της Μαρίας Γρίππα που προερχόταν από ''καλή'' οικογένεια. Έζησε μέχρι το 1876 στο Μεσολόγγι όπου πεθαίνει ο πατριός του και γυρίζει με την μητέρα του στην Πάτρα. Τελειώνει το σχολαρχείο και σπουδάζει βυζαντινή μουσική και από το 1882 έως το 1888 ασκεί το επάγγελμα του ψάλτη στην εκκλησία του Άγιου Αντρέα μέχρι που αποφασίζει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το θέατρο σκιών εγκαταλείποντας την ψαλτική. Ταξιδεύει αρκετά στην δυτική Πελοπόννησο και στην Αθήνα δίνοντας παραστάσεις και αποκτώντας μεγάλη φήμη. Η ενασχόληση του  με το θέατρο σκιών υπήρξε καθοριστική για την μετέπειτα διαμόρφωσή αυτού του είδους τέχνης στον ελλαδικό χώρο. Ο Σαρδούνης, που πλέον βαφτίζεται από το κοινό του Μίμαρος, μακραίνει το ένα από τα χέρια του καραγκιόζη και του βάζει καμπούρα. Κατασκευάζει τις φιγούρες του από χαρτόνι, σχεδιάζει και καθιερώνει την γνωστή σε όλους μας σκηνογραφία με την καλύβα του Καραγκιόζη και το σεράι του Βεζίρη σύμβολο της φτώχειας από την μια και του πλούτου από την άλλη. Διανθίζει τα έργα του με μια σπάνια μουσική διάλεκτο. Μεγαλώνει την σκηνή από 2 σε 4 μέτρα και πολλές φορές την διανθίζει με επιπλέον σκηνικά εμπνευσμένα από την φύση. Επίσης κατασκευάζει τους χαρακτήρες του ''σιορ Διονύσιου'', του ''Μπαρμπαγιώργη'', του '' Μορφονιού'' και διαφοροποίησε τον Δερβέναγα, που θύμιζε έντονα τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων, στον πιο ανθρώπινο Βελή Γκέκα, που μοιάζει με τυφλό όργανο της εξουσίας. Τέλος ο Μίμαρος θεωρείται ο καλλιτέχνης που εξέλιξε την θεματολογία του θεάτρου σκιών εντάσσοντας του θέματα από την αρχαία Ελλάδα, την επανάσταση του 1821 καθώς και την κοινωνική ζωή της εποχής.

Οι φιλοαναρχικές πεποιθήσεις του Μίμαρου

Στα τέλη του 19ου αιώνα  η Πάτρα  λόγω του λιμανιού της βουίζει από κόσμο και ιδέες, την εποχή εκείνη είχε σοβαρή εμπορική και βιοτεχνική ανάπτυξη, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα και αλματώδη αύξηση του πληθυσμού της, με ποσοστά αύξησης της τάξης άνω του 52% μεταξύ των ετών 1853 και 1889 και άνω του 54% μεταξύ των ετών 1900 και 1920. Άνθρωποι από την Ήπειρο, τη Ρούμελη, τα Επτάνησα, την ενδοχώρα της Αχαϊας κλπ, στη συντριπτική τους πλειοψηφία αποτέλεσαν τις χαμηλότερες βαθμίδες της κοινωνικής και μορφωτικής πυραμίδας και διατήρησαν πολλές από τις συνήθειες, συμπεριφορές και αντιλήψεις που κουβαλούσαν από τους τόπους καταγωγής τους. Έτσι, αποτέλεσαν ένα ιδιόμορφο περιθωριακό κόσμο με τη δική του παράδοση, που βρήκε την έκφρασή του στον μπερντέ του Μίμαρου. Εκτός από τους Έλληνες οικονομικούς μετοίκους υπήρχαν και πολλοί Ιταλοί και άλλοι Ευρωπαίοι που έμεναν ή πηγαινοέρχονταν με τα καράβια στην πόλη. Μέσα σε αυτό το κλίμα αναπτύσσονται διάφορα ριζοσπαστικά κινήματα και ιδέες όπως αυτή της αναρχίας. Αποτέλεσμα αυτής της ιδεολογικής ανάπτυξης ήταν η δημιουργία αρκετών συλλόγων, συνδικάτων και εφημερίδων που όμως αντιμετώπισαν βίαιη καταστολή από το κράτος. Ο Μίμαρος είχε φυλακιστεί αρκετές φορές λόγω των φιλοαναρχικών ιδεών του και των φιλικών σχέσεων που διατηρούσε με κάποιους αναρχικούς όπως τον Δημήτρη Μάτσαλη. Ο Μάτσαλης τον καιρό της σταφιδικής κρίσης, σκοτώνει τον τραπεζίτη Διονύσιο Φραγκόπουλο και τραυματίζει σοβαρά τον μεγαλέμπορο Ανδρέα Κόλλα, στο κέντρο της πόλης στην συμβολή των οδών Γεροκοστοπούλου και Ρήγα Φεραίου και συλλαμβάνεται αμέσως. Ο Μάτσαλης βρέθηκε νεκρός τρεις μέρες μετά στο κελί του διαμελισμένος από καψούλι δυναμίτιδος. Η επίσημη εκδοχή ήταν ότι αυτοκτόνησε. Το θέατρο σκιών εκείνη την εποχή αντιμετώπιζε πολεμική κριτική λόγω της ανατολικής του προέλευσής. Ήταν η εποχή που η Ελλάδα έπρεπε να εξευρωπαϊστεί (ακόμα και σήμερα συνεχίζεται αυτή η ιστορία σε διάφορους τομείς) με αποτέλεσμα να πολεμηθούν αρκετά είδη τέχνης όπως ο αμανές, το θέατρο σκιών και λίγο αργότερα το ρεμπέτικο. Έτσι λοιπόν στοχοποιήθηκε από τον αστυνομικό διευθυντή της Πάτρας Στυμφαλιάδη αφού εκτός του ανατολίτικου χαρακτήρα της τέχνης του Μίμαρου στο κοινό του συμπεριλαμβάνονταν και κόσμος που θεωρούταν περιθωριακός . Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι ο Στυμφαλιάδης στις επίσημες διακηρύξεις του τόνιζε ότι στην Πάτρα δεν έχουν θέση οι μάγκες, οι χασικλήδες, οι αμανετζήδες, οι κακοποιοί και οι καραγκιοζοπαίχτες. Όταν ο Μίμαρος δέχθηκε πρόταση από τον Στυμφαλιάδη να γίνει πληροφοριοδότης της ασφάλειας αρνήθηκε. Αυτό φαίνεται ότι το πλήρωσε αρκετά στην μετέπειτα πορεία του αφού φυλακίστηκε αρκετές φορές για ασήμαντες αφορμές.

Η φιγούρα του Καραγκιόζη του Μίμαρου

Ο Μίμαρος δημιούργησε την δική του «σχολή» και 27 μαθητές του αναδείχτηκαν σε μεγάλους καραγκιοζοπαίχτες όπως οι: Βασίλης Αγαπητός, Δημήτρης Μπέκος, Θεόδωρος Θεοδωρέλλος ή Μπουτσαντρέας, Θανάσης Δεδούσαρος, Ανδρέας Βουτσινάς, Βασίλης ή Βασίλαρος, Διονύσιος Πάτρας, Κώστας Καράμπαλης κ.ά., οι οποίοι με τη σειρά τους έβγαλαν νέους Καραγκιοζοπαίκτες, όπως για παράδειγμα ο μέγας Σωτήρης Σπαθάρης, πατέρας του Ευγένιου, που είχε μαθητεύσει στον Θεοδωρέλλο. Ο Μίμαρος ήταν ο πρώτος επαγγελματίας του είδους. Πέθανε πάμφτωχος το 1917 σε ηλικία 52 χρόνων από πνευμονία και τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε εθιστεί στο αλκοόλ. Η ζωή του λόγω των λιγοστών στοιχείων, της συνεισφοράς του, και των φιλοαναρχικών και ριζοσπαστικών πεποιθήσεων του περιβάλλεται από το μύθο.



Οι πληροφορίες πάρθηκαν από:
Εφημερίδα ''Άπατρις''
Βασίλης Χριστόπουλος,'' Στο φως της Ασετυλίνης'', εκδόσεις Κέδρος 2002

Θα “ρθει καιρός

Θα “ρθει καιρός

που θ” αλλάξουν τα πράγματα.

Να το θυμάσαι Μαρία.

Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα

εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε

κρατώντας τη σκυτάλη;

Μη βλέπεις εμένα μην κλαις.

Εσύ είσαι η ελπίδα.

Άκου, θα “ρθει καιρός

που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς

δε θα βγαίνουν στην τύχη

δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές

με γερμένους απ” έξω

και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε

δε θα “μαστε άλογα

να μας κοιτάνε στα δόντια.

Οι άνθρωποι, σκέψου,

θα μιλάνε με χρώματα

κι άλλοι με νότες

να φυλάξεις μοναχά

σε μια μεγάλη φιάλη με νερό

λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :

απροσάρμοστοι, καταπίεση,

μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός

για το μάθημα της Ιστορίας.

Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,

δύσκολοι καιροί και θα” ρθουνε κι άλλοι

δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά

τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω

κι απ” όσα διάβασα ένα κράτησα καλά

Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος

Θα την αλλάξουμε τη ζωή

παρ” όλα αυτά Μαρία..

 Κατερίνα Γώγου

''Midway'' Όταν τα σκουπίδια ταξιδεύουν στην θάλασσα

Οι δύο δίνες από σκουπίδια.

Το Midway Atoll αποτελείται από τρία μικρά νησιά στην μέση του Βόρειου Ειρηνικού. Η κοντινότερη ακτή απέχει από τα νησιά πάνω από 3.000 χιλιόμετρα. Ανατολικά και δυτικά των νησιών υπάρχουν δύο ήπειροι από πλαστικό που επιπλέουν στον ωκεανό. Πρόκειται για δύο δίνες του κεντρικού βόρειου και δυτικού Ειρηνικού Ωκεανού. Η έκταση των κάθε μία από τις δίνες είναι περίπου όσο η έκταση της Γαλλίας αλλά το ακριβές μέγεθος δεν είναι γνωστό αφού ο εντοπισμός τους από δορυφόρο είναι αρκετά δύσκολος λόγο των πολύ μικρών κομματιών από πλαστικό. Η κηλίδα από σκουπίδια αποτελείται από ένα χαρακτηριστικά μεγάλο όγκο πλαστικών, χημικών αποβλήτων και άλλων σκουπιδιών, που έχουν παγιδευτεί από τα ρεύματα της θάλασσας στο συγκεκριμένο σημείο.
Αυτό που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια του νερού, είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτό που είναι ορατό. Προσπαθώντας οι επιστήμονες να υπολογίσουν ένα μέσο όρο σκουπιδιών, βρήκαν ότι η περιοχή έχει 7 εκ. τόνους πλαστικού χωρίς να υπολογίζονται τα υπόλοιπα είδη σκουπιδιών.
Με όλα αυτά αντιλαμβανόμαστε  με τι τρέφονται τα ψάρια, οι χελώνες και τα πτηνά της περιοχής του Midway Atoll. Το ντοκιμαντέρ Midway δείχνει την καταστροφική μανία του πολιτισμού ενάντια στην μητέρα φύση. Τα νησιά της περιοχής που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα των πλωτών σκουπιδότοπων πληρώνουν βαρύ τίμημα από την μόλυνση.
 Οι ακτές τους είναι θαμμένες από πλαστικό και τα πουλιά τρέφονται από αυτό με αποτέλεσμα τον αργό και επώδυνο θάνατό τους.

Το ντοκιμαντέρ σε αυτή την ιστοσελίδα (δυστυχώς χωρίς υπότιτλους): http://www.livestream.com/midway/share  (εναλλακτικά ακολουθήστε τους συνδέσμους στο τέλος της δημοσίευσης)

Βίντεο από CNN:

Trailer από Ντοκυμαντέρ του Chris Jordan:

ΚΑΝΕΝΑ ΟΡΥΧΕΙΟ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

ΚΑΝΕΝΑ ΟΡΥΧΕΙΟ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

Στα βουνά της Χαλκιδικής συντελείται μια τεράστια καταστροφή εις βάρος της μητέρας φύσης. Το Ελληνικό κράτος έχει πουλήσει τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του χρυσού που βρίσκεται κάτω από τα αρχέγονα δάση της περιοχής των Σκουριών στην εταιρία Eldorado- Ελληνικός Χρυσός. Η εν λόγο εταιρία έχει ήδη αρχίσει το κατάπτυστο έργο της: την εντατική αποψίλωση 4.000 στρεμμάτων δάσους και την κατασκευή εργοστασίου επεξεργασίας μεταλλευμάτων μεταξύ των χωριών Ολυμπιάδας, Στανού, Μεγάλης Παναγιάς και Ιερισσού. Το κράτος και η εταιρία με το έργο τους αυτό θα στερήσουν τη ζωή από το ίδιο το δάσος αλλά και από τα χιλιάδες ζώα που ζουν μέσα σε αυτό, τα καθαρά υπόγεια ύδατα και το έδαφος θα μολυνθούν από τοξικές ουσίες όπως το κυάνιο. Με απλά λόγια ένας ολόκληρος ζωντανός κόσμος θα εξοντωθεί στο βωμό του κέρδους των πολυεθνικών εταιριών και των κρατικών ιθυνόντων, αφήνοντας πίσω τους μολυσμένη γη και θάνατο.

Κάτοικοι που δεν εφησυχάζουν μπροστά στη καταστροφή, από χωρία όπως της Ολυμπιάδας και της Μεγάλης Παναγιάς, αγωνίζονται δεκαετίες τώρα ενάντια στα μεταλλεία. Φέτος δόθηκε η τελική άδεια από την κυβέρνηση και το νέο έργο ουσιαστικά ξεκίνησε. Από το Μάρτιο γίνονται συγκρούσεις με τους κατοίκους και τους υπερασπιστές του δάσους από τη μία και την αστυνομία και τους εργάτες της εταιρίας από την άλλη.

Η μεταλλουργία δεν είναι μια ανακάλυψη της σύγχρονης εποχής, άλλωστε οι επιπτώσεις των αρχαίων μεταλλείων δεν έχουν ακόμα αποκατασταθεί. Από τα αρχαία χρόνια η απόκτηση ”πολύτιμων” μετάλλων συνδέθηκε με την κοινωνική καταξίωση και την ενδυνάμωση της κρατικής μηχανής. Ο λαμπερός χρυσός, που είναι ένα ασήμαντο μέταλλο για μια ζωή ελεύθερη, έγινε κίνητρο για να σκοτώνει συστηματικά η βιομηχανία την μοναδική πηγή ζωής, τη φύση. Αυτή η κυριαρχική συμπεριφορά του πολιτισμού πάνω στη φύση είναι αποτέλεσμα της εξουσιαστικής νοοτροπίας του ανθρωποκεντρισμού, της αυθαίρετης πεποίθησης του ανθρώπου πως είναι ανώτερος από ό,τι άλλο φυσικό στοιχείο τον περιβάλλει. Η αντίληψη αυτή είναι απόρροια της αλλοτρίωσης του ανθρώπου από το φυσικό κόσμο. Με την διαμεσολάβηση της διαδικασίας του πολιτισμού, την δόμηση των πόλεων, των κρατών και των εξουσιαστικών σχέσεων οι άνθρωποι αγνοούν την γήινη-ζωική τους φύση, η οποία είναι άμεσα αλληλένδετη με την ύπαρξη και την εξέλιξη του φυσικού κόσμου.

Οι άνθρωποι θα μπορούσαμε να συμβιώνουμε αρμονικά με την υπόλοιπη φύση, ζώντας με απλότητα σε ελεύθερες κοινότητες και ομαδοποιήσεις, όπως έκαναν πρόγονοι μας για χιλιάδες χρόνια. Αντί αυτού σήμερα, ενταγμένοι μέσα σε ένα πολύπλοκό, μηχανοποιημένο τεχνικό περιβάλλον, γεμάτο διαχωρισμούς και καταμερισμένες δραστηριότητες γινόμαστε μέρος μιας παγκόσμιας μηχανής που σπέρνει τον όλεθρο σε ανθρώπινους πληθυσμούς, στα άλλα ζώα και τη Γη γενικότερα.

Οι βιότοποι που απειλούνται σήμερα άμεσα από τα μεταλλεία δεν είναι μόνο στη Χαλκιδική αλλά και σε άλλες περιοχές της βόρειας Ελλάδας όπως στο Κιλκίς και στην Αλεξανδρούπολη. Όμως ας μην έχουμε αυταπάτες, η τεχνοκρατία και η κεφαλαιοκρατία στο σημερινό κόσμο εκφράζονται μέσα από ένα παγκόσμιο σύστημα που κτυπάει κάθε σημείο του πλανήτη είτε είναι θάλασσα, είτε ξηρά. Ειδικότερα όμως σε χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου, η λεηλασία της φύσης και των φτωχών ανθρώπων είναι αδιανόητη. Γιγάντιες πολυεθνικές εταιρίες με τη βοήθεια των κρατών και των διεθνών οργανισμών εκβιάζουν γηγενής πληθυσμούς με κάθε μέσο (πολέμους, επισιτιστικές κρίσεις,οικονομικά μέτρα) να δεχθούν τις επενδύσεις και να εργαστούν σε αυτές με αντάλλαγμα ένα πενιχρό μισθό και μια σύντομη και μίζερη ζωή. Με υπερσύγχρονες μηχανές κόβουν δάση, ξεκοιλιάζουν τη γη, μολύνουν τον αέρα, το νερό και το υπέδαφος. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα παίρνουν ένα παράδεισο και τον κάνουν κόλαση για να τον εγκαταλείψουν μόλις το κοίτασμα δεν είναι πια κερδοφόρο. Αυτό το κυνήγι «θησαυρού» είτε πρόκειται για μεταλλεύματα όπως ο χρυσός είτε για ενέργεια (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, λιγνίτη), είναι παντελώς αδιέξοδο και καταστροφικό. Η λεγόμενη πρόοδος του πολιτισμού και το ιδεολόγημα της ανάπτυξης εξυπηρετούν μόνο την πρόσκαιρη ύπαρξη του παγκόσμιου εξουσιαστικού συστήματος που διαλύει όμως κουλτούρες δεκάδων χιλιάδων χρόνων, αρχέγονα δάση, ζωικές κοινότητες και οικοσυστήματα και που υπόσχεται την δυστοπία.

Η καταστροφή του φυσικού κόσμου όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε πλανητικό επίπεδο δεν μας αφήνει χρονικά περιθώρια ανοχής αυτής της κατάστασης. Χρειάζεται ως ζωντανά πλάσματα να αρνηθούμε το σύστημα που μας εξουσιάζει και να αγωνιστούμε για την καταστροφή του. Να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με το φυσικό κόσμο και να αντισταθούμε σε ότι μας εμποδίζει από μια αρμονική συμβίωση με αυτόν. Το κράτος, το βιομηχανικό σύστημα και η μαζοποίηση στις πόλεις χρειάζεται να καταστραφούν για να ανθίσει στα συντρίμμια τους μια αδάμαστη ζωή για ανθρώπους, ζώα και φύση.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΒΙΑΣΜΟ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ

πάρθηκε από: http://adamasto.squat.gr/

John Cage: ''Μουσική είναι τα πάντα''.

 Ο John Cage υπήρξε μια ριζοσπαστική φυσιογνωμία στον χώρο των τεχνών. Ήταν πειραματιστής συνθέτης και θεωρητικός της μουσικής, φιλόσοφος, ποιητής, εικαστικός καλλιτέχνης, χαράκτης, καθώς και ερασιτέχνης μελετητής. Επηρεασμένος από τα καλλιτεχνικά ρεύματα του ντανταϊσμού, του φουτουρισμού και άλλων avant gard κινημάτων καθώς και από τις ανατολικές φιλοσοφίες της Κίνας, της Ινδίας και του Βουδισμού. Ήταν προτεργάτης του αλεατορισμού (μουσική του τυχαίου), της αντισυμβατικής χρήσης των μουσικών οργάνων καθώς και της ηλεκτρονικής μουσικής.

''Η αναρχία της σιωπής''
Πολλά από τα έργα του (όπως το Music of Chances) βασίστηκαν στην φιλοσοφία και στις πρακτικές του Ι Τσινγκ. Ο Cage αντιλαμβάνεται την μουσική ως ήχο και θα κάνει τα πάντα για να την αποδεσμεύσει από κάθε είδους δόγμα και στάνταρ. Θα προτείνει την μουσική ως ενιαία χωρίς να ξεχωρίζει τους οργανωμένους ήχους, τον θόρυβο και την σιωπή μέσα σε αυτήν. Μετά από πέντε χρόνια ενασχόλησης με την φιλοσοφία του Ζεν ο Cage το 1952 θα παρουσιάσει στο Maverick Concert Hall  μπροστά σε ένα κοινό που στηρίζει την σύγχρονη τέχνη  το κομμάτι 4'.33'' (το κομμάτι της σιωπής). Το κομμάτι είναι γραμμένο για πιάνο και η διάρκεια του δεν είναι τίποτα άλλο από σιωπή. Ο πιανίστας  David Tudor κάθισε στο πιάνο τοποθετώντας την παρτιτούρα με τα κενά μέτρα και δίπλα το ρολόι του. Το κομμάτι είχε τρία μέρη (30'', 2'.23'' και 1'.40'') κατεβάζοντας και ανεβάζοντας αντίστοιχα το καπάκι του πιάνου. Στα δύο πρώτα μέρη ακούγονταν η βροχή που έπεφτε στα τζάμια της οροφής και το φύσημα του ανέμου, ενώ στο τρίτο προστέθηκε και ο ήχος από το μουρμουρητό από το κοινό το οποίο είχε αρχίσει να δυσανασχετεί και να εγκαταλείπει  εκνευρισμένο την αίθουσα. Ακολούθησαν και άλλα έργα με θέμα την σιωπή όπως το 0'.00'' και αυτό που περιλαμβάνει δύο άτομα που θα παίζουν μια παρτίδα σκάκι ή pridge ή οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι που μπορεί να αποτελέσει ένα ξεχωριστό μουσικό έργο. Το 0'.00'' είναι ένα σόλο που μπορεί να παρουσιαστεί με οποιονδήποτε τρόπο από τον καθένα, γιατί δεν είναι τίποτα άλλο από τον χρόνο που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε γιατί δεν μπορούμε να τον μετρήσουμε, έτσι το 0',00'' μπορεί να είναι οτιδήποτε μας απορροφά. Αξίζει να σημειωθεί ότι το έργο 4'.33'' ο Cage το θεωρεί ως την κορυφαία στιγμή στην δημιουργία του, αυτή η άποψη είχε επιπτώσεις ακόμα και στην κοινωνική ζωή του δημιουργού αφού τον εγκατέλειψαν αρκετοί φίλοι του. Η σιωπή γι' αυτόν είναι μια προετοιμασία για το οτιδήποτε, η αρχή για το οτιδήποτε. Πάνω στον θέμα της σιωπής γράφει το βιβλίο ''The Anarchy of Silence'' όπου εξηγεί την δύναμη της σιωπής και την επανατοποθέτησή της αυτόνομα και ίσα με τους ''οργανωμένους'' ήχους στο φαινόμενο της μουσικής.

Η performance ''τσίρκο'' σαν μοντέλο κοινωνικής αναρχίας.
Πιστεύει ότι η μουσική θα μπορούσε να αποτελέσει ένα παράδειγμα για μια μελλοντική κοινωνία της αναρχίας. Όπως ο ίδιος αναφέρει: '' Μουσική χωρίς συγκεκριμένα μέρη, χωρίς σταθερή σχέση μεταξύ τους (χωρίς παρτιτούρα). Μουσική χωρίς σημειογραφία. Οι παραστάσεις μας δεν διευθύνονται. Χρησιμοποιούμε αυτόν το χρόνο για να εξασφαλίσουμε όλα όσα χρειάζεται ο κάθε μουσικός και την καλή λειτουργία  όλων. Αυτό μπορούν να το κάνουν οι μουσικοί χωρίς να διοικούνται...Δημιουργώντας μουσικές καταστάσεις ανάλογες με τις επιθυμητές κοινωνικές συνθήκες τις οποίες δεν έχουμε ακόμη, κάνουμε μουσική που υποδηλώνει και σχετίζεται με σοβαρά ερωτήματα της ανθρωπότητας''. Ο Cage οραματίζεται μια κοινωνία χωρίς έθνη  και σύνορα, χωρίς κεντρική εξουσία, όπου οι άνθρωποι θα είναι αυτόνομες μονάδες και ξεχωριστά κέντρα ενώ συγχρόνως θα αντιλαμβάνονται ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι του σύμπαντος. Με αυτό τον τρόπο ο Cage δίνει έμφαση στην διαφορετικότητα και την ατομικότητα του καθενός που μέσα από αυτήν ξεπηδάει η συλλογικότητα και ο κοινοτισμός. Πάνω σε αυτό το μοντέλο θα δημιουργήσει  το ''τσίρκο''. Με το ''τσίρκο'' για παράδειγμα θα προτείνει το μοντέλο της κοινωνικής αναρχίας που οραματίζεται. Το ''τσίρκο'' είναι performances που στηρίζονται σε ταυτόχρονες παραστάσεις μουσικών από διάφορα είδη, χορωδιών, θεάτρου, εικαστικών, χορού ή ακόμα και αθλητικών εκδηλώσεων. Οι παραστάσεις αυτές παίζονται συγχρόνως σε έναν χώρο χωρίς την συνεννόηση των καλλιτεχνών. Οι θεατές μπορούν να περιπλανηθούν στον χώρο ακούγοντας ότι θέλουν. Το ''τσίρκο'' είναι το απόσταγμα της συλλογιστικής του Cage και είναι βασισμένο στην ελευθερία και στην ισότητα όλων των συμμετεχόντων χωρίς να χάνουν την ανεξαρτησία τους. Η χαοτική κατάσταση αλλά και οι επιλογές που ξεδιπλώνονται στον θεατή είναι ο αντικατοπτρισμός της ίδιας της ζωής, με τον απέραντο πλουραλισμό, τις διαφορετικότητες αλλά τελικά την συνύπαρξη τους σε ένα σύνολο.

 Ο John Cage γεννήθηκε το 1912 στο Λος Άντζελες και πέθανε το 1992.

Μιλώντας για την σιωπή:

Το έργο 4'.33'' από ορχήστρα:

Το ''τσίρκο'':

The Dream:

In a Landscape:

Music of Chances:

υγ. Πολλές πληροφορίες πάρθηκαν από την διατριβή της Ευφραμίδου Λευκοθέας.

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω "ποιητής"...

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω "ποιητής"...

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω "ποιητής"
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ...
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...

Κατερίνα Γώγου

Riots Dogs

Τεράστια αποζημίωση σε θυγατρική της ''Costamare'' για οικολογική καταστροφή στην Νέα Ζηλανδία

Aποζημίωση ύψους 22,6 εκατομμυρίων δολαρίων Αυστραλίας θα καταβάλει η ελληνική πλοιοκτήτρια εταιρεία "Daina Shipping" η οποία είναι θυγατρική της ''Costamare''. Να σημειωθεί ότι η ναυτιλιακή εταιρεία  ''Costamare'' ανήκει στο Κωνσταντίνο Κωνσταντακόπουλο.  Η αποζημίωση αφορά την τεράστια οικολογική καταστροφή που προκάλεσε το πλοίο ''Rena'' στην θαλάσσια περιοχή και τις ακτές της Νέας Ζηλανδίας τον Οκτώβριο του 2011 μετά από προσάραξη σε ύφαλο. Το πλοίο αφού προσάραξε κόπηκε στην μέση με αποτέλεσμα να χυθούν 350 τόνοι πετρελαίου στην θάλασσα ενώ 300 κοντέινερ έπεσαν επίσης στην θάλασσα.

Η οικολογική καταστροφή που προκλήθηκε είναι η μεγαλύτερη στην ιστορία της Νέας Ζηλανδίας με τουλάχιστον 20.000 πουλιά νεκρά από την μόλυνση και πολλές ακτές ακόμα να μετρούν τις πληγές τους από το πετρέλαιο. Στο πλαίσιο της συμφωνίας, η ελληνική εταιρεία θα πρέπει να καταβάλει άλλα 10,4 εκατομμύρια δολάρια, αν ζητήσει έγκριση - και της χορηγηθεί - να αφήσει εκεί το ναυαγισμένο πλοίο. Η συμφωνία, πάντως, δεν καλύπτει τη δίωξη που ασκήθηκε στους ιδιοκτήτες του πλοίου για τη ρύπανση που μπορεί να επιφέρει ποινή έως 600.000 δολάρια.
 Η συγκεκριμένη είδηση πέρασε στα ''ψηλά'' από τα ΜΜΕ και ιδίως στα τοπικά της Μεσσηνίας δεν εμφανίστηκε καν. Βλέπεται στην Μεσσηνία δεν πρέπει να ακούγεται κιχ ''κακιάς'' κουβέντας για την οικογένεια Κωνσταντακόπουλου. Η ομερτά των δημοσιογραφίσκων για την συγκεκριμένη οικογένεια δεν έχει προηγούμενο. Τι και αν πλοίο της οικογένειας προκάλεσε την μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην Νέα Ζηλανδία; Τι και αν πέθαναν μερικά χιλιάδες πουλιά; Τι και αν καταστράφηκαν ακτές; Κανείς δεν θα το μάθει!

υ.γ  Στα πλοία του Κωνσταντακόπουλου αναπαράγεται ότι δουλεύουν μόνο Έλληνες. Παρόλα αυτά οι δύο πλοίαρχοι του ''Rena'' ,που καταδικάστηκαν σε επτά μήνες φυλάκισης, Μάουρο Μπαλομάγκα και Λεονίλ Ρελόν, είναι από τις Φιλιππίνες. Στα θυγατρικά πλοία του Κωνσταντακόπουλου δεν ισχύει αυτή η ''εθνική ρήτρα'' ή υπάρχει μόνο και μόνο για να ενισχύεται ο εθνικός μύθος της οικογένειας και να παρουσιάζονται ως ''εθνικοί και τοπικοί'' ευεργέτες;

Πώς να σωπάσω; Η "πράσινη" ενέργεια στην Κρήτη.

Πώς να σωπάσω;

Μια συμπαραγωγή του Παγκρήτιου Δικτύου κατά των Βιομηχανικών ΑΠΕ και της Τηλεόρασης από τους Πολίτες για το θέμα της επέλασης της «πράσινης» ενέργειας στην Κρήτη. Η κατάληψη ζωτικού χώρου εις βάρος του πρωτογενούς τομέα παραγωγής (γεωργία – κτηνοτροφία) και οι επιπτώσεις στους ανθρώπους, στα σπάνια πτηνά και ευρύτερα στο φυσικό περιβάλλον της Κρήτης.

Πηγή: Δίκτυο κατά των ΒΑΠΕ, PolitesTV

Παρόμοιο θέμα σχετικά με τις Ανεμογεννήτριες και το πρόγραμμα 'ΉΛΙΟΣ'' υπάρχει και σχετική ανάρτηση και εδώ: http://skourkos2012.blogspot.gr/2012/05/blog-post_20.html