Στο σπίτι που μεγάλωσα,
πεθαίνουν
ένας ένας οι θερινοί του επισκέπτες.
Οι κλίνες περισσεύουν
και στα μωσαϊκά έχει στρώσει ο χρόνος.
Ο χώρος μικραίνει.
Λίγο πριν γίνει κόκκος άμμου,
πάντα εμφανίζεται μια τόσο δα ρωγμή
και πετάγομαι έξω,
σαν το ποντίκι που το κυνηγάει η γάτα
και κρύβεται.
Μετά χάνομαι και μετά ξαναεγκλωβίζομαι
και μετά το ίδιο και μετά το ίδιο.
Μέχρι το σώμα
να διαλυθεί στην λήθη.
Σκόρπισε η μαγεία και έμεινε η αγριότητα.
Ας έχει,
δεν θα παραδώσουμε έτσι
το τομάρι μας,
έχουμε και εμείς κλειδιά για θηρία κλειδωμένα για χρόνια,
τόσα όσες οι προσβολές που δεχτήκαμε
και όποιος αντέξει ρε κουφάλες.
Και οι πουτάνες των εφηβικών μου χρόνων έχουν πια πεθάνει
και τα σπίτια που υπήρξαν,
είναι βαμμένα με μια ανέραστη καθημερινότητα
Οργασμοί και λουλούδια στο πάτωμα,
χρωματίζουν τις σόλες μας.
