Πιο είναι το πιο επικίνδυνο αρπαχτικό;

Το κράτος της Νέας Ζηλανδίας τα έχει βάλει με τις γάτες. Πιο συγκεκριμένα με όλα τα αρπαχτικά που βρίσκονται στο νησί και δεν είναι ενδημικά είδη όπως οι αρουραίοι (;)[1] τα πόσουμ και οι ερμίνες. Στόχος είναι η Νέα Ζηλανδία μέχρι το 2050 να είναι «καθαρή» από τα αρπαχτικά που έχουν έρθει στο νησί από άλλες περιοχές. Σε αυτό το πλαίσιο κινείται και η πρόταση νόμου του περιφερειακού συμβουλίου του Ομάουι της Νέας Ζηλανδίας όπου προτείνει ότι όσοι έχουν γάτα θα οφείλουν να την τσιπάρουν και να την στειρώσουν και όταν αυτή πεθάνει θα απαγορεύεται να υιοθετήσουν άλλη. Οι γάτες κατηγορούνται για την θανάτωση πολλών πουλιών που είναι εγγενή στην χώρα και γι’ αυτό τον λόγο έχουν γίνει στόχος του κράτους. Το κράτος της Νέας Ζηλανδίας υποστηρίζει ότι εξ αιτίας όλων των εισαγόμενων αρπαχτικών έχει χασούρα 3 δις!

Η ιστορία δεν φαίνεται να είναι καινούργια καθώς το 2016 κάτοικοι της περιοχής Τιμαρού της Νέας Ζηλανδίας είχαν καταγγείλει ότι είχαν εξαφανιστεί μέσα σε λίγους μήνες δεκάδες γάτες τους. Επίσης στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδία οι αρχές σχεδιάζουν να θανατώνουν τις ατσίπαριστες γάτες που βρίσκονται σε οικολογικές ζώνες. Το ίδιο κυνήγι έχει εξαπολύσει και η Αυστραλία από το 2015 με τις γάτες να αποτελούν κόκκινο πανί για το κράτος.

Εμείς να σχολιάσουμε από την μεριά μας ότι οι γάτες, όπως και άλλα θηλαστικά δεν κολύμπησαν τον Ωκεανό και βρέθηκαν ξαφνικά εκεί. Τα έφεραν οι πολιτισμένοι ευρωπαίοι, οι οποίοι να θυμίσουμε ότι και αυτοί δεν είναι εγγενές είδος ούτε στη Νέα Ζηλανδία ούτε στην Αυστραλία. Μάλιστα πρόκειται για το πλέον καταστροφικό και αδηφάγο αρπακτικό. Με την είσοδό του στην νέα Ζηλανδία και στην Αυστραλία, λεηλάτησε, έσφαξε και υποδούλωσε όλους τους εγγενείς πληθυσμούς που ζούσαν από αρχαιοτάτων χρόνων στις περιοχές. Επίσης κατέστρεψε την φύση, χτίζοντας πόλεις και απομυζώντας τον φυσικό πλούτο των περιοχών οδηγώντας στην εξαφάνιση εκατοντάδες είδη.

Οπότε ποιό τελικά είναι το πιο αιμοβόρο αρπαχτικό; Η γάτα ή ο άνθρωπος;

Τελικά όταν στην Νέα Ζηλανδία και στην Αυστραλία μιλούν για επικίνδυνα μεταναστευτικά αρπαχτικά το λένε Αβορίγινες και αυτόχθονες ιθαγενείς ή εισαγόμενοι πολιτισμένοι με ευρωπαϊκό dna; Αν είναι το δεύτερο τότε οφείλουν να κοιταχτούν στον καθρέπτη και να ανακαλύψουν πιο είναι το πιο επικίνδυνο εισαγόμενο αρπαχτικό.

Σημείωση: Στον μεσαίωνα το αντίστοιχο κυνήγι της γάτας, άνοιξε το δρόμο στην επιδημία της πανούκλας στην ευρωπαϊκή ήπειρο, η οποία άφησε πίσω της 100 εκατομμύρια νεκρούς, το 1/3 του ευρωπαϊκού πληθυσμού τότε.

Τσογλάνα Γάτα

[1] Σοβαρά τώρα, δεν υπήρχαν ποντίκια στην Νέα Ζηλανδία;

Πηγή: anarchypress

Κάγκουρας – Μπάτσοι σημειώσατε 1

Κάγκουρας: Άτομο με συνήθως «φτιαγμένο» μηχανοκίνητο όχημα. Προκαλεί φασαρία και αναστατώνει τους γύρω του. Οδηγεί παπί με τα πόδια κλειστά και τα χέρια μαζεμένα θυμίζοντας καγκουρώ και άλλοτε σταυροπόδι. Ο κάγκουρας ρέπει στην ανομία και κύριο μέλημα του είναι να αποφεύγει τους ελέγχους των μπάτσων. Απαγορευμένες λέξεις: Κράνος, Κυριλές, Ησυχία, Μπάτσος. Συνήθεις λέξεις: Κωλοφτιάξιμο, Σούζα, Παντιλίκια, Ρεκτιφιέ.

Όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι στερεότυπα για να περιγράψουν τι μπορεί να σημαίνει η λέξη κάγκουρας. Στερεότυπα που δεν παύουν να κρύβουν αλήθειες. Αφορμή για όλα τα παραπάνω είναι μια είδηση που μας προξένησε το ενδιαφέρον. Η συγκεκριμένη είδηση φανερώνει ακόμα δύο χαρακτηριστικά: Αυτό της περιφρόνησης προς την αστυνομία, καθώς και της πλήξης. Η είδηση προέρχεται από την πόλη της Λαμίας:

«Ένα μικρό μηχανάκι, «μπόμπος» όπως το λένε, με έναν νεαρό αναβάτη, αναστάτωσε όλη τη Λαμία και τις αστυνομικές υπηρεσίες, όταν δε σταμάτησε σε σήμα της Τροχαίας στην πλατεία Λαού. Ακολούθησε καταδίωξη στο κέντρο της πόλης […]Σημειωτέον ότι το μηχανάκι δεν έφερε πινακίδες, ενώ ο νεαρός παρά το γεγονός ότι δεν είχε σταματήσει στο αρχικό σήμα, ξαναπέρασε μπροστά από τους αστυνομικούς προκαλώντας τους να τον κυνηγήσουν.

Ο κάγκουρας, λοιπόν, αρχικά,

Δουλειές του λάκκου

(Μια θλιμμένη ιστορία)

Κάθε πρωί σε βλέπω εκεί, στο πλάι του δρόμου όπου γίνονται εργασίες. Στέκεσαι δίπλα στους εργαζόμενους του δήμου που σκάβουν και εσύ κοιτάς. 

Αν και πρωί, φοράς ένα γιλέκο που φωσφορίζει στο σκοτάδι • θέλω να προσπεράσω τους προφανείς λόγους και αναρωτιέμαι• 

ασφάλεια στους δρόμους των σκοτεινών καιρών ή για να δηλώσεις την μοναδικότητά σου; 

Άλλοτε κρατάς ένα χάρτινο ποτήρι καφέ και άλλοτε ένα κινητό τηλέφωνο, φορώντας γάντια μάλλινα και γυαλί ηλίου. 

Με κρύα, ηλιοφάνειες και βροχές, εσύ είσαι εκεί• μέχρι να τελειώσει το ωράριο δουλειάς. 

Σε βλέπω να κοιτάς τα αυτοκίνητα να περνούν• δεν ξέρω εάν με έχεις δει, αν με έχεις ξεχωρίσει ανάμεσα απ’ τα χιλιάδες αυτοκίνητα που βλέπεις. 

Εγώ όμως σε βλέπω, γιατί ξεχωρίζεις (όχι λόγω του γιλέκου), και ας μην το ξέρεις. 

Στέκεσαι δίπλα από έναν λάκκο που κάθε μέρα όλο και επεκτείνεται κατά μήκος του δρόμου. Κάποιες φορές δείχνεις να ενδιαφέρεσαι για το τι ακριβώς γίνεται στον λάκκο. Κοιτάς προσπαθώντας να πείσεις τον εαυτό σου και ίσως όσους περαστικούς σε βλέπουν κάθε μέρα εκεί, ότι η παρουσία σου γύρω απ’ αυτό τον λάκκο είναι ωφέλιμη, ότι ήρθες να συμπληρώσεις ένα δυσαναπλήρωτο κενό, ότι ο λάκκος δεν θα είχε σκαφτεί χωρίς εσένα και ότι το πεζοδρόμιο χωρίς εσένα θα ήταν χωράφι με τζοχούς. 

Μα ο λάκκος είναι μεγάλος, δεν γίνεται να χωρέσει το κενό σου, πάντα θα περισσεύει. 

Για την ακρίβεια αυτός ο λάκκος δεν θα γέμιζε με όλα τα κενά όλων των ανθρώπων που η μόνη οικονομική διέξοδος που τους έχει μείνει είναι ο θεσμός παρόμοιων θέσεων εργασίας. Δουλειές που συνήθως η διάρκεια τους κρατάει 5 μήνες, δουλειές που δεν της χρειάζεται κανείς, παρά μόνο το κράτος, για να δικαιολογήσει τα κονδύλια των ΕΣΠΑ και που έτσι μειώνουν πλασματικά τους δείκτες τις ανεργίας. 

Δουλειές του λάκκου. Χωρίς νόημα και ενδιαφέρον. Σαν αποθήκη με πράγματα που δεν χρειάζεται κανείς.

Εκεί ενταφιάζονται προσωπικότητες, γνώσεις, πτυχία, σπουδές και όνειρα. 

Ο λάκκος του καιρού μας είναι ολοζώντανος και πεινασμένος• αφοδεύει το παρελθόν, καταπίνει αμάσητο το παρών και έχει ακόρεστη όρεξη για το μέλλον. 

Ελευθερόκοκκος

Ο Μορέας και οι πλημμύρες στην Καλαμάτα

Οι πλημμύρες, οι παπαγάλοι, οι φταίχτες οι ψεύτες και τα εκατομμύρια!

Τις τελευταίες μέρες στα Μεσσηνιακά τοπικά ΜΜΕ  κυκλοφορεί η παρακάτω είδηση, χωρίς κάποιον σχολιασμό, χωρίς μια δημοσιογραφική άποψη:
«Ξεκίνησε η προκαταρκτική μελέτη από το “Μορέα” για τα αντιπλημμυρικά έργα γύρω από τον αυτοκινητόδρομο και τον περιφερειακό της Καλαμάτας.  Στόχος του υπουργείου Υποδομών είναι να πραγματοποιηθούν έργα στα σημεία που παρουσιάστηκαν τα σοβαρότερα προβλήματα και προκλήθηκαν οι μεγαλύτερες καταστροφές από τις περσινές πλημμύρες της 7ης Σεπτεμβρίου. [...] Σύμφωνα με την ενημέρωση από το υπουργείο, οι εργασίες αυτές δεν περιλαμβάνονταν στις υποχρεώσεις του “Μορέα” με βάση τις διατάξεις και τους όρους της σύμβασης παραχώρησης που ίσχυαν κατά τη δημοπράτησή τους. Αποτέλεσμα ήταν να εκδηλωθούν προβλήματα που οφείλονταν στην υδραυλική ανεπάρκεια των αποδεκτών κατάντη, λόγω άναρχης δόμησης, ελλιπούς συντήρησης και καθαρισμού κλπ. [...]ο προϋπολογισμός των

Η συμπόνια και η ανακάλυψη της φτώχειας, από αυτούς που στήριξαν τον προγραμματισμό της

Η είδηση που αναπαράγεται τις τελευταίες ώρες στο διαδίκτυο, είναι ότι στον ελλαδικό χώρο έχει δημιουργηθεί ένα νέο κοινωνικό στρώμα, αυτό του working poor (φτωχός εργαζόμενος). Πρόκειται για δημοσίευμα του Spiegel όπου αναπαράχθηκε από πολλά μέσα ενημέρωσης. Ο φτωχός εργαζόμενος λοιπόν, είναι κάποιος με πτυχία ή πιστοποιημένες δεξιότητες, που απασχολείται σε δουλειές που ίσα να βγάζει το φαγητό του. Το γερμανικό Spigel λοιπόν αναφέρει : «Ο νομοθέτης μείωσε το κατώτατο όριο μισθού στα 586 ευρώ και παράλληλα επέτρεψε στους εργοδότες να πηγαίνουν και χαμηλότερα, όταν αυτός που ψάχνει εργασία είναι κάτω των 25. Πίσω από αυτό κρύβονταν η ελπίδα ότι έτσι θα καταπολεμούνταν η νεανική ανεργία που το 2016 άγγιξε το 47%. Παράλληλα προέκυψε μια γενιά εργαζομένων που έκαναν σχεδόν τα πάντα, γνωρίζοντας ότι εάν δεν το έκαναν αυτοί, θα το έκαναν άλλοι.[…] Παρόλα αυτά η μεγάλη κραυγή των εργαζομένων φτωχών δεν ακούστηκε, επειδή ειδάλλως οι ευκαιρίες για μια έστω κακοπληρωμένη δουλειά θα μειώνονταν. Και μια κακοπληρωμένη δουλειά είναι πάντα καλύτερη από την ανεργία». Το δημοσίευμα κάνει την εκτίμηση ότι «το 1/3 των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα κερδίζει τόσο λίγα που μόλις τούς φτάνει για να ζήσει. Είναι πάνω από μισό εκατομμύριο. Για τη δουλειά τους παίρνουν κάτω από 376 ευρώ το μήνα ή 60% λιγότερα από το μέσο μισθό… Ο κίνδυνος, ακόμη και με σταθερή εργασία, να συγκαταλεχθεί κανείς στους φτωχούς στην Ελλάδα είναι τόσο μεγάλος, όσο πουθενά αλλού στην ΕΕ».

Μάλιστα… Να σε κάψω Γιάννη να σ’ αλείψω μέλι, λέει μια παροιμία! Οι γερμανοί δημοσιογράφοι ανακάλυψαν ξαφνικά την εργασιακή ανέχεια και εκμετάλλευση που λαμβάνει χώρα στον ελλαδικό χώρο και έσπευσαν όλοι οι εγχώριοι παπαγάλοι να το αναπαράξουν τιμώντας τα σέβη τους. Χωρίς καμμία κριτική, χωρίς κανένα σχόλιο. Βέβαια, δεν θα περιμέναμε τίποτα άλλο από τους εγχώριους άθλιους και εντεταλμένους παπαγάλους (εξαιρούνται οι πανέμορφοι αυθεντικοί παπαγάλοι). Στην άθλια κατάσταση της μισθωτής εργασίας και στον εξευτελισμό των εργαζομένων, που υποχρεώνονται να δουλεύουν για ψίχουλα, αλλά και επίσης των ανέργων και πολλών συνταξιούχων, έχουν παίξει σημαντικό ρόλο τα εγχώρια και διεθνή Μ.Μ.Ε που τώρα ψάχνονται για «φτωχοποιημένα» ρεπορτάζ, ανεβάζοντας έτσι τα κλικ της δημοφιλίας τους.

Η συμπόνια της φτώχειας πουλάει, όπως πουλούσε και η λογική αναγκαιότητα των μνημονίων, των περικοπών, των απολύσεων και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Όπως πουλούσε ο οχετός, ενάντια σε όλους αυτούς που βρίσκονταν στο δρόμο. Οι δημοσιογράφοι της Spiegel ήξεραν πολύ καλά πού θα οδηγούσε ο προγραμματισμός των δικών τους εγχώριων αφεντικών για τον ελλαδικό χώρο και τώρα εμφανίζονται να κάνουν την εξωπραγματική ανακάλυψη του κινδύνου, ότι κάποιος μπορεί να είναι σταθερά εργαζόμενος αλλά να είναι φτωχός… κάτι που στο προτεκτοράτο της μπανανίας, που ονομάζεται και ελλαδικός χώρος, δεν είναι ανακάλυψη, αλλά κυρίαρχο σκληρό δεδομένο των υπηκόων του.

Τέτοια δημοσιεύματα είναι κομμένα και ραμμένα για όλους αυτούς, που αρέσκονται να τρώνε αμάσητα ό,τι τους προσφέρεται από τους κυρίαρχους, μέσω των τηλεοράσεων και των ειδήσεων. Γι’ αυτούς που σέρνονται πίσω από ψήφους και κόμματα, μικρά ή μεγάλα. Να τρώνε μπροστά από αναμμένες οθόνες ειδήσεων και να κοιμούνται έχοντας διαμορφώσει άποψη, την κυρίαρχη άποψη, μέχρι αυτή να αλλάξει και να υιοθετηθεί ξανά μέσω του καναπέ. Το ίδιο έργο ξανά και ξανά. Σαν έναν εφιάλτη που δεν μπορείς να βγεις. Έτσι προγραμματισμένοι, το πρωί να συνεχίσουν την διαιώνιση της άθλιας ύπαρξης τους, μοιρολατρικά, αναπαράγοντας ότι άκουσαν. Απλά σαν αναπαραγωγή και ίσως με την κατάληξη, «δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι…».  Έχουν δίκιο, όσο ο άνθρωπος θα σέρνεται πίσω από κυρίαρχες εξουσιαστικές λογικές, δεν θα μπορεί  να σκεφτεί και να αναπαράγει οτιδήποτε απελευθερωτικό. Θα αναπαράγει μόνο την δουλικότητα του.

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: anarchypress

42 ημέρες φυλακή για άρνηση πληρωμής διοδίων

Σε φυλάκιση 42 ημερών καταδικάστηκε ο 47χρονος άνεργος Στράτος Δασκαρόλης για την μη πληρωμή διοδίων πριν από μερικά χρόνια. Την ποινή την επέβαλε το πταισματοδικείο Καλαμάτας. Να σημειωθεί ότι ο 47χρονος αρνήθηκε να πληρώσει τα πρόστιμα (2.400), τα έξοδα της δίκης καθώς και τις ημέρες φυλάκισης του και οδηγήθηκε στην φυλακή.

Είναι σαφές πως η παραπάνω υπόθεση αποτελεί μια συνειδητή ατομική πράξη αντίστασης. Επίσης, πρέπει να γίνει σαφές ότι το κράτος ανά πάσα στιγμή μπορεί να πάρει πίσω ότι φαινομενικά του ανήκει. Έτσι, λοιπόν, πριν από χρόνια, άφησε να εξελιχθεί μια πολιτικάντικη καμπάνια άρνησης πληρωμών και όταν ήρθε η ώρα που αποκομίσθηκαν τα εκλογικά οφέλη για τους αριστερούληδες, αυτό σταμάτησε. Το χαράτσι στην ΔΕΗ πήγε αυτομάτως στην εφορία ως ΕΝΦΙΑ. Στάλθηκαν τα ραβασάκια με τα πρόστιμα για άρνηση πληρωμής διοδίων και άρχισαν οι πρώτες καταδικαστικές αποφάσεις. Οι πλειστηριασμοί σπιτιών γίνονται πλέον ηλεκτρονικά κ.α. Το κράτος σε τέτοιου είδους αντιστάσεις, ξέρει να λειτουργεί αποτελεσματικά και τελικά να τις γυρίζει προς όφελός του, απλοποιώντας τις διαδικασίες.

Ο Σύριζα και ολόκληρη η Αριστερά χρησιμοποίησαν με ελεεινό τρόπο την αμφισβήτηση του κόσμου, ώστε να ανέλθουν στην εξουσία. Προέτρεψαν τον κόσμο σε ενέργειες που τελικά δεν είχαν να προσφέρουν τίποτα το επαναστατικό, παρά ήταν το επικοινωνιακό όχημα στον δρόμο για την εξουσία.

Έτσι ο Στράτος Δασκαρόλης μια μέρα πριν την δίκη του κάλεσε τον κόσμο στο δικαστήριο ώστε να μην είναι μόνος σ’ αυτή την μάχη: «Δεν μπορώ να περιγράψω σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκομαι αυτήν την στιγμή, αυτοί που με γνωρίζουν προσωπικά ξέρουν. Εγώ προσωπικά το βλέπω ως μια μάχη που πρέπει να δοθεί και δεν πρέπει να είμαι μόνος μου. Χρειάζομαι την βοήθεια σου χρειάζομαι την παρουσία σου στο δικαστήριο να πάρω δύναμη να δείξουμε ότι δεν είμαστε μονάδες. Εσείς που με γνωρίζετε ξέρετε ότι θα κάνω το καθήκον μου κάντε και εσείς το δικό σας». Δεν ξέρουμε πόσοι φίλοι και σύντροφοι στάθηκαν στην δίκη, αλλά τα αριστερά κόμματα, έμειναν κυρίως στις ανακοινώσεις για την άδικη απόφαση του δικαστηρίου. Το επαναστατικό καθήκον εξετελέσθη.

Ο μόνος τρόπος αντίστασης είναι η ολοκληρωτική άρνηση όλων αυτών των λαμογιών, που κάτω από την ομπρέλα της πολιτικής, της δημοκρατίας κ.λπ. εξαπατούν τον κόσμο για δικό τους εξουσιαστικό όφελος.

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: anarchypress

Ποιό Pokemon;

Το παλιό σύνθημα έλεγε: «Χιλιάδες αναμμένες οθόνες κρατούν τους ανθρώπους σβηστούς». Το σύνθημα για την εποχή του υπονοούσε τις τηλεοράσεις, αλλά εμπεριείχε και μια πραγματικότητα που ακόμα δεν είχε κάνει ολοκληρωτικά την εμφάνισή της. Οι σημερινές αναμμένες οθόνες δεν περιορίζονται μόνο στις τηλεοράσεις, αλλά επεκτείνονται στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τα έξυπνα τηλέφωνα και τα tablets. Οθόνες παντού, που ευαγγελίζονται την πληροφορία, την διασκέδαση, την φιλία, τον έρωτα την επικοινωνία. Όλα αυτά, μόνο κοιτώντας μέσα από τις οθόνες.

Η κατηγορία ότι τα παραπάνω κρατάνε τους ανθρώπους σπίτια τους και μόνους έχει, πλέον, καταρρεύσει. Οι άνθρωποι μπορούν να βρίσκονται είτε στο σπίτι είτε έξω, μόνοι ή με παρέα και συγχρόνως να βρίσκονται ψηφιακά παντού, με μόνη προϋπόθεση να έχουν μαζί τους μια οθόνη αναμμένη. Έτσι μια συζήτηση ίσως δεν αρκεί και μπορεί να καταντήσει βαρετή, εάν συγχρόνως δεν συζητάς και με την οθόνη. Ένα όμορφο ή άσχημο μέρος πάλι δεν αρκεί εάν δεν το δεις και δεν το μοιραστείς μέσα από μια οθόνη. Μια επίσκεψη είναι σαν να μην έγινε, εάν δεν αναφερθεί στην οθόνη. Ένα παιδί σταματάει να κλαίει και τρώει όλο το φαί του, απλά όταν οι γονείς το βάλουν μπροστά από μια οθόνη. Ακόμα και εκείνα τα παιδικά μας μεσημέρια ραστώνης, που έπρεπε να κάνουμε ησυχία αναγκάζοντας μας να γίνουμε δημιουργικοί και εφευρετικοί για να αντιμετωπίσουμε την πλήξη, αλώθηκαν από τις οθόνες που μπορούν να προσφέρουν οτιδήποτε και μαζί με την πλήξη να σκοτώσουν και την δημιουργικότητα. Έτσι λοιπόν, όλα υπάρχουν, λύνονται και προσαυξάνονται μόνο εάν στο μεσοδιάστημα τοποθετηθεί μια οθόνη.

Η εξουσία μετατρέπει πλέον την πραγματικότητα σε κάτι λειψό, σε κάτι που δεν μπορείς να το ζήσεις στο ακέραιο εάν δεν το προσαυξήσεις μέσω της οθόνης. Αφού, λοιπόν, ο άνθρωπος, παρέδωσε την πραγματικότητα στα κρύσταλλα μιας οθόνης η πραγματικότητα υπάρχει στο ακέραιο μόνο μέσα από αυτήν. Πλέον για πολλούς η πραγματικότητα δεν φτάνει. Ο,τιδήποτε έξω από αυτό θεωρείται προς το παρόν λειψό γιατί λείπει η οθόνη. Πολλοί θα έχουμε τύχει μάρτυρες χαρακτηριστικών αντιδράσεων έκπληξης όταν κάποιος αναφέρει ότι δεν έχει facebook, έξυπνο κινητό τηλέφωνο ή ακόμα και καθόλου κινητό τηλέφωνο. Συνήθως αυτές οι αντιδράσεις περιλαμβάνουν και τις φράσεις, «μα καλά πως μπορείς;» και «σίγουρα θα αποκτήσεις, δεν γίνεται». Έτσι, λοιπόν, η πραγματικότητα απέκτησε αξεσουάρ, μια οθόνη.

Η αμέσως επόμενη εποχή θα είναι αυτή, που οτιδήποτε έξω από την οθόνη απλά θα αμφισβητείται, θα θεωρείται μη υπαρκτό και ίσως το «άθονο» άτομο να συλλαμβάνεται ως αντικοινωνικό και εντροπικό στοιχείο.

Έτσι, το κυνήγι των pokemon που μπορείς να τα δεις μόνο μέσα από την οθόνη, να κάθονται στον καναπέ σου, να περνάνε το δρόμο ή να είναι ξαπλωμένα στο καζανάκι επιβεβαιώνει την πορεία του σβησίματος των ανθρώπων μέσω της οθόνης. Οι εξουσιαστές πάντα επιθυμούσαν να δημιουργούν παραισθήσεις, που θα μπορούσαν να κρατήσουν τους υπηκόους σκυφτούς, χαρούμενους και ξεχασμένους, μεθυσμένους από μια φτιαχτή πραγματικότητα που θα τους κρατάει μακριά από το να δουν την αλήθεια. Όσο η εξαθλίωση μεγαλώνει τόσο και η εξουσία θα απομακρύνει την πραγματικότητα από την αλήθεια.

Χωρίς να πάμε ιδιαίτερα πίσω χρονικά, η πορεία ξεκινάει από την τηλεόραση, τα δωρεάν τηλεφωνικά πακέτα επικοινωνίας, τον ιστότοπο, την εικονική πραγματικότητα και καταλήγει στην προσαυξημένη πραγματικότητα. Το θηρίο πεινάει όλο και πιο πολύ και αφού η πραγματικότητα τείνει να καταβροχθιστεί, άραγε τι άλλο μένει; Και τελικά αυτή η προσαύξηση της πραγματικότητας και ο εθισμός σε αυτό, τι διαφορά έχει από τις ψυχότροπες ουσίες;

Οπότε μήπως το κακό προϋπήρχε, ποιο pokemon;

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press

Άγριες φράουλες Ταϋγέτου

Μια ωραία πρωινή βόλτα στην ησυχία και στην δροσιά του βουνού. Εκεί οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί, οι μυρωδιές και οι ήχοι έχουν την δικιά τους ροή. Σκεφτόμουν τις παιδικές μου βόλτες με τους γονείς μου στο βουνό. Το ατελείωτο δάσος που απλωνόταν δεξιά και αριστερά του δρόμου για την Σπάρτη. Σήμερα μετά από τις μεγάλες φωτιές στα τέλη του 90' και του 07' το τοπίο έχει αλλάξει δραματικά.Τα ανθρώπινα ιδεολογήματα της κονόμας, του κέρδους, τα ανθρώπινα συστήματα διαχείρισης και εξουσίας, εκτός από τον άνθρωπο εχθρεύονται και το περιβάλλον του.

 Παρόλα αυτά το βουνό αντέχει και σε κάποια σημεία αναγεννάτε. Τόσο δυνατός είναι ο Ταΰγετος. Καταστράφηκε τόσες φορές από τον άνθρωπο και ακόμα υπάρχουν σημεία του που μπορεί να χαθείς στο δάσος, να ξεδιψάσεις από τα ποτάμια του.  Και εάν είσαι τυχερός θα πέσεις επάνω στην Fragaria vesca ή αλλιώς στην άγρια φράουλα. 

Αυτή την περίοδο σε διάφορα σημεία του Ταϋγέτου σε σχετικά υψηλό υψόμετρο, έχουν ωριμάσει οι άγριες φράουλες. 

Πρόκειται για μικροσκοπικές φράουλες στο μέγεθος ενός νυχιού που όσο μπόι τις περισσεύουν από τις καλλιεργούμενες φράουλες, το συμπληρώνουν σε γεύση. Μάλιστα περιέχουν και λεπτά αρώματα που έχουν χαθεί από την ήμερη φράουλα.

'Αγρια φράουλα, χωρίς Μανωλάδες, χωρίς τιμολόγια, χωρίς καταπίεση, χωρίς μεσάζοντες και παραγωγούς και πάνω από όλα χωρίς την ανάγκη του ανθρώπου.

Καλή Λευτεριά!

 

Βρέθηκε εκεί που φτιάχνεται η περιμετρική το αρχαιότερο σύστημα ύδρευσης της Καλαμάτας!

Αντιγράφω από την ιστοσελίδα kalamatajournal ένα ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με τις αρχαιότητες και τον περιμετρικό της Καλαμάτας. Εγώ θα σχολιάσω πως ο δήμος δείχνει τεράστιο ενδιαφέρον σε φιέστες τύπου Bachata και Ρούλας Κορομηλάς, λευκές κόκκινες και πράσινες νύχτες ενώ αδιαφορεί για την ιστορία της πόλης. Τσιμέντο να πέσει παρέα με το ανάλογο κονδύλι και ας πάει και το παλιάμπελο. Άποψη μου είναι πως ο δρόμος ειδικά από τα κτελ και κάτω δεν έπρεπε να γίνει και το μόνο που εξυπηρετεί είναι αυτούς που πήραν τα τεράστια χρηματικά ποσά για να τον φτιάξουν.

ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ; 
Βουή από τα φορτηγά που κινούνται ασταμάτητα. Σκόνη καλύπτει τα πάντα. Θόρυβοι από τους εργάτες που στήνουν και ξεστήνουν τις σκαλωσιές. Όλα αυτά από την κατασκευή της περιμετρικής οδού της Καλαμάτας. Ένα έργο που για κάποιους θα φέρει ανάπτυξη στην πόλη. Για χάρη όμως του ίδιου έργου η Καλαμάτα χάνει, θυσιάζει απομεινάρια της ιστορίας της. Αφήνοντας, ωστόσο, η Καλαμάτα να χαθεί η ιστορία της δεν χάνει και την ψυχή της;… Κοντά στις Τούρλες, το λόφο απέναντι από το Κάστρο, ένας μυκηναϊκός τάφος καταστράφηκε ολοσχερώς προκειμένου να περάσει ο δρόμος. Στην ίδια περιοχή, για χάρη της περιμετρικής χάνεται το υδραγωγείο που στα βυζαντινά χρόνια έφερνε νερό στην πόλη. Τελευταία ανακαλύφθηκε, επίσης στην ίδια περιοχή, και ένα τμήμα του αρχαιότερου δικτύου ύδρευσης της πόλης. Θα χαθεί και αυτό; Ο κ. υπουργός Πολιτισμού τι λέει;…

Η ιστορία με το βυζαντινό υδραγωγείο είναι σχετικά παλιά και γνωστή. Όταν ξεκίνησαν οι εργασίες για την περιμετρική βρέθηκαν απομεινάρια του, ενημερώθηκε η αρχαιολογική υπηρεσία και ξεκίνησαν οι έρευνες. Τελικά ένα τμήμα του υδραγωγείου αυτού έγινε μπάζα και ισοπεδώθηκε, προκειμένου να κατασκευαστεί μια γέφυρα της περιμετρικής. Και το τμήμα που έχει απομείνει θα ισοπεδωθεί και αυτό, για να κατασκευαστεί παράδρομος.

Επάνω το βυζαντινό υδραγωγείο πριν από τα έργα για την περιμετρική και κάτω μετά από τα έργα

Το νεότερο στοιχείο, που πρώτη φέρνει στη δημοσιότητα η Kalamata Journal, είναι ότι πρόσφατα και τυχαία ανακαλύφθηκε κάτω από το βυζαντινό υδραγωγείο ένα παλιότερο σύστημα ύδρευσης, της Ρωμαϊκής ίσως και παλιότερης περιόδου. Πρόκειται για έναν πήλινο σωλήνα που μετέφερε νερό στην πόλη, από το ποτάμι «Καλαμίτσι», που είχε νερό και τους 12 μήνες του χρόνου, σε αντίθεση με το Νέδοντα.

Ένα κομμάτι αυτού του τμήματος έχει καταστραφεί από τις εργασίες για την κατασκευή της περιμετρικής, ενώ ένα άλλο κομμάτι σώζεται σε καλή κατάσταση.

Αυτό ο πήλινος σωλήνας πιθανότατα μετέφερε νερό στις Ομηρικές Φαρές, την αρχαία Καλαμάτα, που βρισκόταν κάτω από την περιοχή του κάστρου, όπως μαρτυρούν και τα απομεινάρια που συνεχίζουν να είναι θαμμένα μπροστά από την εκκλησία της Υπαπαντής.

Πρόκειται λοιπόν για το αρχαιότερο σύστημα ύδρευσης της πόλης της Καλαμάτας. Και το ερώτημα είναι, θα έχει και αυτό την τύχη του βυζαντινού υδραγωγείου; Δεν μπορεί έστω να αποκοπεί ένα κομμάτι από το σωζόμενο τμήμα του και να μεταφερθεί σε ένα μουσειακό χώρο;

Πάντως η πιο θλιβερή θυσία για την περιμετρική οδό είναι η καταστροφή του τάφου, τον οποίο είχε ερευνήσει στα τέλη της δεκαετίας του ’50 ο γνωστός Άγγλος αρχαιολόγος Σίμπσον. Από την κεραμική που βρήκε γύρω από τον τάφο, χρονολόγησε το μνημείο περίπου στο 1.400 π.Χ.! Ο μυκηναϊκός αυτός τάφος γκρεμίστηκε από μπουλντόζα! Υπάρχουν όμως στη γύρω περιοχή και άλλοι τάφοι, κάτι που οδηγεί στην εκτίμηση ότι εκεί ίσως βρισκόταν η νεκρόπολη της αρχαίας πόλης.

Το βυζαντινό υδραγωγείο με τις μικρές καμάρες του. Δεν υπάρχει πια...

Αυτά τα απομεινάρια της ιστορίας της Καλαμάτας, ήσσονος δυστυχώς σημασίας για τους αναπτυξιολάγνους μπροστά στην κατασκευή ενός δρόμου, χάνονται. Και το ωραίο είναι ότι κάποιοι από αυτούς που υπερασπίζονται πολιτικά και οικονομικά τη διεκδίκηση της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, όχι μόνο δεν έχουν κανένα πρόβλημα από την καταστροφή αυτών των μνημείων αλλά θα πουν και από πάνω ότι ο δρόμος θα φέρει και την πολιτιστική ανάπτυξη, παρά την πολιτιστική καταστροφή που προκαλεί…

Στ.Μ.

Τσάντα από σωσίβιο πρόσφυγα, ωραία ιδέα με πολλά λεφτά

Στα σκαριά φαίνεται πως βρίσκεται μια νέα τάση της μόδας που θα κατακλύσει τα εμπορικά καταστήματα. Το κύριο στοιχείο αυτής της νέας μόδας θα είναι το προσφυγικό ζήτημα. Η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Odyssea ήδη κατασκευάζει στην Αθήνα τσάντες, μπλούζες, θήκες για τάμπλετ και κινητά, μπρελόκ και διάφορα άλλα προϊόντα, με βασικό υλικό τα πεταμένα σωσίβια των προσφύγων και μεταναστών που βρίσκονται στα νησιά. Προς το παρόν η εταιρεία δουλεύει με πολύ εθελοντισμό καθώς όσοι φτιάχνουν τσάντες παίρνουν και κάποια τσάντα για ανταπόδοση. Στην συνέχεια και όταν οι δουλειές θα πάνε καλά, φανταζόμαστε ότι οι πιο καλοί στην δουλειά τους θα ανταμειφθούν και με μια θέση έμμισθου εργαζομένου.

Κυριακάτική εργατική οχτωμαγιά

Αφού λοιπόν την 1η Μάη έκατσε καλά το φαγητό στο στομάχι, οι τσιφτετελο-ρομά μουσικές με βυζαντινές ρίζες, σίγησαν, τα παλαμάκια σώπασαν και τα κάρβουνα έσβησαν. Αφού λοιπόν η μπάκα είναι χορτάτη ας σηκωθούμε σύντροφοι να βγούμε στους δρόμους.
Σε απεργιακή πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση καλεί το Τ.Ε. Μεσσηνίας του ΚΚΕ στις 8 του Μάη.
Ο σουρεαλιστής Λουί Μπονιουέλ θα λάτρευε την αίσθηση του χρόνου που κατά καιρούς έχει το ΚΚΕ. Πρωτομαγιάτικη απεργιακή συγκέντρωση, μόνο που στις 8 δεν είναι πρωτομαγιά και συν τις άλλοις η εν λόγω απεργιακή συγκέντρωση γίνεται ημέρα Κυριακή προκαλώντας... μπλακ άουτ μόνο στο εγκεφαλικό μας σύστημα και όχι σε αυτό που υποτίθεται ότι θέλει να ανατρέψει.
Το θέμα θέλει λίγο περισσότερη διερεύνηση, καθώς φαίνεται πως στο ΚΚΕ έχουν εισέλθει πολλά παλιοημερολογίτικα οπουρτουνιστικά στοιχεία που ως στόχο φαίνεται πως έχουν την καθιέρωση του παλαιού ημερολογίου! Σιγά σιγά φαίνεται πως περνάνε την γραμμή τους σύντροφοι, αυτό τον χρόνο 8 ημέρες, του χρόνου 13;
Έτσι λοιπόν τα "αντισυστημικά" συντρόφια συντάχθηκαν με τον συστημικό κρατικό σχεδιασμό της πρωτομαγιάτικης απεργίας στις 8 Μάη ημέρα Κυριακή. Όλα στο πλαίσιο και νομότυπα, μην τυχόν και κάτι ταράξει την κανονικότητα.
Βέβαια στις ημέρες 8 και 9 Μάη στην Καλαμάτα το 1934 είχε διαδραματιστεί μια συγκρουσιακή απεργία, που συντάραξε την πόλη και τον ελλαδικό χώρο, καταλήγοντας με δεκάδες τραυματίες και οχτώ νεκρούς. Παρόλο αυτά το ΚΚΕ τσιμουδιά για την σηματοδότηση και την ιστορική βαρύτητα της ημέρας, εμμένοντας και ακολουθώντας πιστά τα συμπεράσματα της 2ης ολομέλειάς του τον Νοέμβριο του 1934 όπου αναφερόταν ότι ''η κομματική οργάνωση Πελοποννήσου βρέθηκε έξω από τα γεγονότα της Καλαμάτας όσο και από την τελευταία εξέγερση των σταφιδοπαραγωγών".
Καλή Κυριακάτική εργατική οχτωμαγιά λοιπόν σύντροφοι!

Η πολιτιστική πρωτεύουσα ισοπεδώνει.

Ο θαλαμοειδής τάφος

"Οι καλύτερες εξοχές στην Καλαμάτα, εκτός των ωραίων περιβολιών της ήσαν τα γύρωθεν αυτής υψώματα, εκ των οποίων καλύτερα υπήρξαν η τοποθεσία Τούρλες βορειοανατολικά της πόλεως και προς το υψηλώτερον μέρος αυτής. Αποτελείται δε από πολλούς λοφίσκους ατάκτους από τους οποίους οι Τούρκοι βομβαρδίσαντες το φρούριον της Καλαμάτας το εκυρίευσαν παρά των Ενετών. Εις τις Τούρλες ευρίσκονται θαλάσσια όστρακα, πράγμα το οποίον αποδεικνύει, ότι εκεί υπήρξε ποτέ θάλασσα, κατόπιν γεωλογικού τινός συμβάντος. Κατά άλλην παράδοσιν, τούτο αποδίδεται εις τον κατακλυσμόν. Πάντως η τοποθεσία αυτή διαφέρει γεωλογικώς της άλλης και συνεπώς πρέπει να έχη ιστορίαν. Ολόκληρον δε το συγκρότημα αυτό διέσχιζον χείμαρροι και χαράδρες, μια δε εξ αυτών, η μεγαλυτέρα κειμένη πλησίον της πόλεως, έχει και μικρόν καταρράκτην και νερά και βρύσες (Καλαμίτσι). Εις τους λοφίσκους αυτούς υπήρχον μερικά σπήλαια, εις ένα δε αρκετά μεγάλο ήτο η σπηλιά του Μουρλογιάννη όπου εκατώκει. Ο Μουρλογιάννης εχρημάτισεν υπηρέτης εις μίαν αρχοντικήν οικογένειαν της Καλαμάτας.

Από τα υψώματα αυτά βλέπει κανείς ολόκληρον την Μεσσηνίαν μετά του κόλπου αυτής. 

Ορ. Χρυσοσπάθη "Ιστορία της παλιάς Καλαμάτας" (1936).

Το παραπάνω απόσπασμα περιγράφει ένα τόπο όπου σήμερα σχεδόν έχει ισοπεδωθεί, καθώς από εκεί περνάει ο περιμετρικός δρόμος της Καλαμάτας. Συγκεκριμένα η σπηλιά όπου περιγράφει ο φαρμακοποιός Χρυσοσπάθης το 1936 δεν υπάρχει πια καθώς ισοπεδώθηκε από τα συνεργεία του Μπόμπολα. 

Θα μου πείτε και τι έγινε για μια σπηλιά; Η συγκεκριμένη σπηλιά ήταν μυκηναικός θαλαμοειδής τάφος της Υστεροελλαδικής ΙΙΙ περιοδου. Στα μέσα του 50' στην περιοχή έκανε έρευνες ο αρχαιολόγος Simpson όπου τον συγκεκριμένο τάφο τον είχε χρονολογήσει με βάση την ευρεθείσα κεραμική. Ο θαλαμοειδής τάφος ήταν μάρτυρας της μυκηναϊκής κατοίκησης  πέριξ του κάστρου της Καλαμάτας της Ομηρικής πόλης των Φαρών. Παρόλα αυτά ο θαλαμοειδής τάφος ισοπεδώθηκε για τις ανάγκες του τσιμέντου, ισοπεδώνοντας και ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης. Κάπως έτσι λίγο παρακάτω θάφτηκε ένα πανέμορφο υδραγωγείο για τις ανάγκες του ίδιου δρόμου και καταστράφηκε τμήμα αρχαιότατου πήλινου αγωγού. Όλα αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσαν να ενταχθούν σε ένα αρχαιολογικό δίκτυο εκπαιδευτικού περιεχομένου για την μακραίωνη ιστορία της περιοχής μέσα στους αιώνες. Αλλά αντί αυτού, τσιμέντο και μπουλντόζες. Όλα αυτά στην περιοχή Τούρλες και για ένα δρόμο που ειδικότερα από τον Νέδοντα και πέρα  είναι αμφίβολη η χρησιμότητα του. Αλλά μάλλον είναι πολλά τα λεφτά!Η ιστορία της πόλης που δυστυχώς διασταυρώθηκε και ισοπεδώθηκε από την "ανάπτυξη".  Κατά τ' άλλα η πόλη θέλει και το τίτλο της πολιτιστικής πρωτεύουσας το 2021 και λικνίζεται σε ζωντανή μετάδοση της Ρούλας Κορομηλάς χορεύοντας Bachata. Στα τσακίδια η σκουπιδοκουλτούρα του τσιμέντου και του φαίνεσθαι.

Το φεστιβάλ Αθηνών και η τέχνη του τίποτα

Ήρθε, είδε και εκδιώχθηκε ο Φλαμανδός Γιαν Φαρμπ από το φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Αφορμή στάθηκε η δήλωση του, ότι λόγω ελλιπούς γνώσης σχετικά με τους εγχώριους καλλιτέχνες το φετινό φεστιβάλ θα είχε βελγικό προσανατολισμό.  Έσκισαν τα ιμάτια τους οι απανταχού εγχώριοι καλλιτέχνες, έβγαλαν ανακοινώσεις και έβαλαν υπογραφές, ώστε ο νέος διευθυντής του φεστιβάλ να φύγει. Μάλιστα έσπευσαν να κάνουν γνωστά και διάφορα βαθυστόχαστα έργα του, με δύσμοιρες γάτες που βασανίζονται καθώς πετιούνται στον αέρα και αντρικά γεννητικά όργανα που χορεύουν συρτάκι.

Μάλιστα! Να φύγει. Όπως και έγινε. Άλλωστε, ποιος μπορεί να τα βάλει με το εγχώριο καλλιτεχνικό κατεστημένο;

Ποιο είναι αυτό; Μα όλοι αυτοί που δεν υπάρχουν βέβαια. Όλοι αυτοί που χαριεντίζονται με τους εκάστοτε υπουργούς, βουλευτές κ.λπ. Που δεν υπάρχουν όχι από τα μνημόνια και έπειτα από αυτά, αλλά και πολύ πριν. Δεν φαίνονται γιατί είτε μασουλάνε επιχορηγήσεις, είτε κάνουν το κομμάτι τους απλά για να κάνουν το κομμάτι τους, απευθυνόμενοι σε μια καλλιτεχνική ελιτ που θα αναλύσει την πορδή ως τον κρότο της επανάστασης. Με τις υγείες μας λοιπόν.

Η πρώτη φορά αριστερά έπαυσε τον, από την περίοδο των παχειών αγελάδων του 2005, προηγούμενο διευθυντή του φεστιβάλ Γιώργο Λούκο με την κατηγορία ότι ζημίωσε το δημόσιο με 2.735.762,54 ευρώ. Η υπόθεση είναι στα δικαστήρια.

Πάρα πολλοί καλλιτέχνες τότε έσπευσαν να συμπαρασταθούν στην αναγκαστική απομάκρυνση του Λούκου. Για συμπαράσταση έτρεξαν επίσης και οι πάλε ποτέ εργοδότες του, το Πασοκ και η ΝΔ.

Με την παύση του Λούκου έγινε σαφές ότι η πίτα έπρεπε να ξαναμοιραστεί. Καιρός να δαγκώσει και λίγο από την καλλιτεχνική πίτα ο Σύριζα. Εννοείται ότι η ποιότητα και η θεματολογία του φεστιβάλ θα είναι εξ ίσου ένα τίποτα από τα παλιά, με την διαφορά ότι αυτοί που θα δημιουργούν τα «καλλιτεχνικά τίποτα» θα αρέσουν στους συριζαίους.

Έτσι, λοιπόν, ο σύριζα βρήκε νέο διευθυντή αλλά τον έφαγε η καλλιτεχνική μαρμάγκα  και παραιτήθηκε. Δεν χάθηκε και ο κόσμος, κάποιος άλλος (ντόπιος αυτή την φορά) βρέθηκε για να κάνει τα κουμάντα. Τα λεφτά είναι εκεί και περιμένουν.

Όπως στην αναγκαστική απομάκρυνση του προηγούμενου διευθυντή έτσι και στην πρόσληψη του νέου διευθυντή εκ Βελγίου, υπήρχε μια ομοθυμία, αυτή την φορά από την ανάποδη. Δεν θα αναφερθούμε σε μια προς μια στις ανακοινώσεις των κομμάτων και των καλλιτεχνών, για τον λόγο ότι όλες είναι ίδιες. Η ρητορική των ανακοινώσεων στηρίζεται κυρίως στον ανθελληνισμό και στο παραγκωνισμό των εγχώριων καλλιτεχνών καθώς και στην χυδαιότητα των έργων του Γιαν Φαρμπ. Η ισχύς εν τη ενώσει, λοιπόν, για όσους ψάχνουν να βρουν διαφορές ανάμεσα στα κόμματα. Κανείς δεν μίλησε για το τι είναι αυτό που προσφέρει σήμερα το φεστιβάλ Αθηνών, εάν ανταποκρίνεται στην κοινωνική πραγματικότητα ή είναι ξεκομμένο, και κανείς για το αν και τι προάγει. Παρά μόνο για το εάν θα παίζουν έλληνες ή παρά μόνο για τα χάλια του άλλου, όχι για τα εγχώρια καλλιτεχνικά χάλια που κοιμούνται ύπνο βαθύ, ενώ όλα γύρω γκρεμίζονται. Όλα για το ποιος θα γλείψει την κουτάλα. Λες και οι έλληνες καλλιτεχνάρες έχουν καλύτερα χάλια από τους βέλγους. Ένα μεγάλο τίποτα με αυτιστικές, εγωκεντρικές και αυτοαναφορικές προσεγγίσεις που είναι αδύνατο να τις κοινωνήσουν στους ανθρώπους, που ζουν σε αυτό το τόπο.

Ενημερωτικά μόνο να πούμε ότι το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου επιχορηγείται από το υπουργείο οικονομικών μέσω του κρατικού τακτικού προϋπολογισμού, το ποσοστό από τις εισπράξεις των καζίνων Πάρνηθας και Κέρκυρας, τις χορηγίες και τα έσοδα από τις παραστάσεις και τις παραχωρήσεις των χώρων του. Ενδεικτικά για το 2005 το φεστιβάλ επιχορηγήθηκε με περίπου 7 εκατομμύρια ευρώ ενώ δέκα χρόνια μετά το φεστιβάλ επιχορηγείται με σχεδόν 5 εκατομμύρια ευρώ (κακούργα κρίση, πάνε τα δύο εκατομμυριάκια) εκ των οποίων περίπου τα 2,5 είναι από τα καζίνο. Είναι πολλά τα λεφτά, εξ ού και οι κομματικές και καλλιτεχνικές μάχες για την ταμπακιέρα.

Βέβαια, όλα τα παραπάνω ουδεμία σχέση έχουν με την καλλιτεχνική δημιουργία. Επίσης, δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από φεστιβάλ που περιμένουν να επιβιώσουν μόνο από κρατικές επιχορηγήσεις καθώς και από τα κέρδη των καζίνο!

Όμως, ναι, τελικά έχουμε την τέχνη της εποχής μας. Δυστυχώς μοιάζει και αφορά πολλούς.  Μόνο βρώμα και δυσωδία… τίποτα άλλο.

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press

Το προφανές θα μας σκοτώσει

(Ένα σχόλιο για την πρόταση βραβείου Νόμπελ στις γιαγιάδες και τον ψαρά της Λέσβου)

το προφανές θα μας σκοτώσει,
μας έχει καταβροχθίσει κιόλας το προφανές.

εμείς το επιτρέψαμε. Καλά να πάθουμε.
Τσαρλς Μπουκόφσκι

Ζούμε σε εποχές αναμφίβολα ιστορικές. Εποχές όπου νοήματα διαστρεβλώνονται και επανανοηματοδοτούνται. Προτείνω, λοιπόν, στον ιστορικό του μέλλοντος να καταγράψει την εποχή μας ως «εποχή του προφανές». Να αφήσει στην άκρη τα εύκολα και τις βαρύγδουπες αναλύσεις. Όλο και κάποιοι θα μιλήσουν για όλα αυτά τα εύκολα, την μπανανία του ελλαδικού χώρου και τους ντόπιους λακέδες της κυριαρχίας, που έκαναν αυτό το κομμάτι γης αποθήκη κουρελιασμένων ψυχών. Όλο και κάποιος θα μιλήσει για τους ντόπιους αχυράνθρωπους που έκαναν έναν τόπο προτεκτοράτο, υπακούοντας στα μεγάλα παγκόσμια αφεντικά ώστε να διαφυλάξουν και να επεκτείνουν την κυριαρχία τους. Όλο και κάποιος θα μιλήσει για το προμελετημένο σχέδιο εγκλωβισμού εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών σε αυτό το μικρό κομμάτι γης, όταν όλος ο ευρωπαϊκός χώρος θα μπορούσε άνετα να διαμοιράσει ισόποσα όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Εγώ θα αναφερθώ για τον θλιμμένο θρίαμβο του προφανούς. Ζούμε στην εποχή, όπου το προφανές προτάσσεται για βραβείο αφού τίποτα, δυστυχώς, δεν υπάρχει που να υπερβαίνει εαυτόν και να δημιουργεί αρετή. Έτσι, λοιπόν, δυστυχώς γυρίσαμε στην αρχή. Πρέπει να μάθουμε ξανά την άλφα βήτα, να ψελλίσουμε ένα-ένα τα γράμματα και να ανακαλύψουμε ξανά αρετές που νομίζαμε ότι τις κατείχαμε ή ότι τις είχαμε ξεπεράσει. Βραβείο σε όποιον ταΐσει ένα βρέφος πρόσφυγα, δώσει τροφή και στέγη στον κατατρεγμένο και τον βοηθήσει να γλυτώσει ένα φρικτό θάνατο από πνιγμό στο υγρό νεκροταφείο του Αιγαίου. Βραβείο στο προφανές, γιατί δυστυχώς φαίνεται πως μόνο αυτό μπορούμε να ακουμπήσουμε και γιατί αυτό μας έχει απομείνει, όλα τα άλλα βουλιάζουν και χάνονται ή είναι μαύρα και κατοικούν στις σκιές.

Μόνο που όταν το προφανές γίνεται σημείο ύψιστης αρετής και μόνη σανίδα ώστε να κρατηθεί το μυαλό και η καρδιά ζωντανή, τότε τα χειρότερα ακόμα δεν έχουν εμφανιστεί. «Το προφανές θα μας σκοτώσει», έλεγε πριν από αρκετά χρόνια ένας ποιητής, που δεν πρόλαβε να ζήσει αυτή την εποχή, που αναδείχθηκε ως ύψιστη αρετή και υποψήφιο για βραβείο. Έτσι, λοιπόν, ακούμε από τα ΜΜΕ ότι οι γιαγιάδες που τάισαν ένα βρέφος προσφυγόπουλο και ένας ψαράς που έσωσε από πνιγμό κάποιους πρόσφυγες έχουν προταθεί επίσημα για το βραβείο νόμπελ ειρήνης.[1] Οι παραπάνω άνθρωπο έκαναν αυτό που σχεδόν ανακλαστικά πρέπει να γίνεται. Διπλά σε αυτούς τους ανθρώπους έσπευσαν, με την παρουσία τους και τον λόγο τους, τα αχυρένια αποβράσματα, ώστε να κερδίσουν μια στάλα πολιτική υπεραξία, να προσπαθήσουν να δείξουν και αυτοί ότι είναι άνθρωποι. Μάταια όμως… τα σκιάχτρα δεν έχουν αισθήσεις ούτε αισθήματα, μόνο άχυρο.

Βραβείο για τα ανθρώπινα και τα φυσιολογικά, λοιπόν… τα χειρότερα έρχονται;

Ελευθερόκοκκος

[1] Η ξεφτίλα του συγκεκριμένου βραβείου είναι δεδομένη, αφού μεταξύ των υποψηφίων είναι επίσης ο πιστολέρο Ντόναλντ Ντραπ και η Ανγκελα Μέρκελ όπως και κάποιοι που έχουν πάρει το συγκεκριμένο βραβείο είναι ο Μπαράκ Ομπάμα και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πηγή: Anarchy Press

Καλούμπα, Καλάμι κι Αλευρόκολλα

Στοιχεία από ένα κόσμο που χάνεται

Οι Μπούλες και οι Γενίτσαροι στην Νάουσα, ο Καλόγερος (καλός γέρος) στην Αγ. Ελένη Σερρών και στην Θράκη, οι Γέροι στην Σκύρο, οι Φανοί στην Κοζάνη, οι χρωματιστές πλεκτές προσωπίδες του Σοχού της Θεσσαλονίκης, οι Τράγοι στην Νέδουσα Μεσσηνίας και οι φωτιές των

γειτονιών και των χωριών. Επίσης, οι πολλές παραλλαγές του θεατρικού έργου «Ερωφίλη» του Γεώργιου Χορτάτση γραμμένο το 1600. Το έργο προέρχεται από την Κρήτη αλλά παίζεται με την μορφή λαϊκού θεάτρου στις απόκριες, σε πολλές περιοχές του ελλαδικού χώρου. Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα, λαμβάνουν χώραν την τελευταία Κυριακή των Απόκρεω και την Καθαρά Δευτέρα. Συνήθειες που χάνονται στον χρόνο και μαρτυρούν την ύπαρξη μαγείας και επικοινωνίας μεταξύ των μελών μιας κοινότητας αλλά και με την φύση, που σε αυτό το χρονικό σημείο αρχίζει να αλλάζει, να μεταμορφώνεται. Συνήθειες που φανερώνουν την διαφορετικότητα και την μοναδικότητα, κάθε κοινότητας και περιοχής.

Στο ξύπνημα, λοιπόν, της φύσης ο άνθρωπος ζητάει την εύνοια της, προσπαθεί να την καλωσορίσει ώστε όλα να πάνε καλά. Φτιάχνει τραγούδια βωμολοχικά και σκωπτικά. «Η αισχρολογία και απεικονίσεις των γεννητικών οργάνων είναι χαρακτηριστικά όλων των γιορτών που αποσκοπούν στη γέννηση των ανθρώπων και των καρπών».[1]  Σε κάποιες πόλεις οι άνθρωποι ανάβουν φωτιές στις γειτονιές και ο καθένας φέρνει ό,τι μπορεί από το σπίτι ώστε να καλωσορίσουν το ξύπνημα της φύσης, άλλοι φτιάχνουν χάρτινα αερόστατα που φωτίζουν την

νύχτα και άλλοι αναζητούν στις καλαμιές τα κατάλληλα καλάμια ώστε να κατασκευάσουν έναν χαρταετό. Οι γειτονιές αυτές τις δύο μέρες βρίσκονται σε οργασμό. Φωνές, συζητήσεις για την καλύτερη οργάνωση του ανάματος της βραδινής φωτιάς και διαφωνίες για τον τρόπο κατασκευής του αερόστατου ή του χαρταετού. Διαφωνίες για την σωστή αναλογία νερού και αλευριού, ώστε να φτιαχτεί η κόλλα για τον χαρταετό και το αερόστατο.

Και ξάφνου ένα βραζιλιάνικο τραγούδι. Στριμωγμένος σ’ ένα διαμέρισμα κοιτάω μέσα από τον ακάλυπτο, τον ουρανό που μου αναλογεί. Τί καιρό να κάνει άραγε; Τί εποχή έχουμε; Από κάπου ήρθε αυτό το τραγούδι, το καρναβάλι ήρθε και εδώ. Μόνο που είναι ίδιο παντού, οι ίδιες μουσικές, ο ίδιος ρυθμός, οι ίδιες πλαστικές στολές και περούκες και η φύση από όλα αυτά απούσα. Χωρίς τελετή, χωρίς μαγεία, χωρίς νόημα. Το ίδιο και οι χαρταετοί, αγορασμένοι και πλαστικοί. Χωρίς καλάμια που μεγάλωσαν ριζωμένα στο χώμα, μέχρι που μια ημέρα έγιναν χαρταετοί. Έχουμε τα καρναβάλια που μας αξίζουν. Μην πάει ο νους σας σε κανέναν πολιτικό, για καρναβάλια μιλάω. Καρναβάλια προϊόντα. Για να ξεχαστεί ο κόσμος, να καταναλώσει και να κοιμηθεί ναρκωμένος.

          Τράγος Ελευθέρας Περισυλλογής

[1] Nilsson, M.P., Ιστορία της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, Παπαδήμα, Αθήνα 1985 σελ. 245

Πηγή: Anarchy Press

Και αυτοί… ψωνίζονται!

Στις 27 Φεβρουαρίου εν μέσω καρναβαλιού, θα διοργανωθεί σε μια πόλη μια νύχτα όπου θα ονομαστεί κόκκινη και όλα θα είναι χαρούμενα και ξέγνοιαστα. Τα μαγαζιά θα είναι ανοιχτά μέχρι τα ξημερώματα. Ο κόσμος θα μπορεί να ψωνίσει εκείνη την νύχτα σε καλύτερες τιμές μέσα σε ένα γιορταστικό περιβάλλον. Τα πολυκαταστήματα θα στέλνουν sms, μέσα στην άγρια νύχτα στα κινητά των κατοίκων της πόλης για να ενημερώσουν ότι κάποια τηλεόραση πλάσμα ή κάποιο μίξερ θα είναι σε προσφορά για μισή ώρα μεταξύ 2.00 και 2.30 την νύχτα. Πλήθος πυτζαμοφόρων θα κατακλείσουν το κατάστημα, που δεν θα ξέρεις αν θα είναι καρναβαλιστές ή υπνοβάτες. Συγχρόνως στους δρόμους και στις πλατείες της πόλης θα υπάρχουν μουσικά συγκροτήματα που θα διασκεδάζουν τους ταλαιπωρημένους καταναλωτές. Επίσης, στην κεντρική πλατεία της πόλης θα βρίσκονται χιλιάδες χορευτές από πολλές ελληνικές πόλεις. Εκείνο το βράδυ θα προσπαθήσουν να μπουν στο βιβλίο γκίνες χορεύοντας τον λατινοαμερικάνικο χορό Bachata.

Αυτή η χαρούμενη πόλη δεν είναι το Ρίο Ντε Τζανέιρο εν καιρώ καρναβαλιού, αλλά η Καλαμάτα. Όλα βαίνουν καλώς στη χώρα των λωτοφάγων… αλλά δυστυχώς η βία είναι παντού… όσο και αν κάποιοι θέλουν να κλείνουν τα μάτια. Οι φιέστες δεν μπορούν να κρύψουν την βία. Οι λωτοφάγοι αργά ή γρήγορα θα ξυπνήσουν.

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press

Που θα μας πάνε τα πόδια τους;

Παρακάτω πρόκειται να διαβάσετε μια είδηση, που για κάποιους συγκεκριμένους λόγους, που αναφέρονται στο τέλος του κειμένου, δεν πέρασε από το προσκήνιο, αλλά παρέμεινε απλά σε μια δημοσίευση ενός συνεδρίου που έγινε στη Σεούλ τον Απρίλιο του 2015. Στο συνέδριο με την επωνυμία CHI, που ασχολείται με τις νέες καινοτόμες τεχνολογίες, παρουσιάστηκε μια εφαρμογή όπου ένας χειριστής τηλεφώνου θα μπορεί να κατευθύνει τις κινήσεις των ανθρώπων κατά το δοκούν. Ο δημιουργός της συγκεκριμένης εφαρμογής ονομάζεται Max Pfeiffer και είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Αννόβερο. Τα ακαδημαϊκά ενδιαφέρονται του Pfeiffer επικεντρώνονται στην κίνηση μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Για το λόγο αυτό στο συνέδριο στη Σεούλ έγινε γνωστό και ένα πείραμα του. Μια ομάδα φοιτητών έκανε βόλτα σε ένα πάρκο που βρίσκεται πίσω από το πανεπιστήμιο του Αννόβερο. Όλοι οι φοιτητές έκαναν ακριβώς την ίδια βόλτα όχι γιατί ήταν συνεννοημένοι, αλλά επειδή δέκα μέτρα από πίσω τους βρισκόταν ο καθηγητής Pfeiffer και τους καθοδηγούσε μέσω ενός κινητού τηλεφώνου. Ο Pfeiffer είχε συνδέσει στα πόδια των φοιτητών κάποια ηλεκτρόδια που συνδέονταν με το κινητό τηλέφωνο και τα οποία ερέθιζαν τους μυς των ποδιών.

Σύμφωνα με δηλώσεις του εφευρέτη καθηγητή η εφαρμογή αυτή θα διευρύνει τον νου των ανθρώπων και για άλλα πράγματα, όπως να περπατούν χωρίς να πρέπει να σκέφτονται που πρέπει να πάνε, δίνοντάς τους την ευκαιρία να κάνουν παράλληλα άλλα πράγματα ή απλά να απολαμβάνουν το περιβάλλον γύρω τους. Στόχος του Pfeiffer είναι η απαλλαγή του ανθρώπου από το κινητό του τηλέφωνο ή από το ίντερνετ για να πάει κάπου. Θα είναι αρκετή μια απλή εντολή και μόνο να σου σηκώσει τα πόδια για να σε κατευθύνει.

Συνέχισε λέγοντας ότι το σύστημα αυτό θα μπορούσε να καθοδηγεί και ολόκληρο πλήθος: «Φανταστείτε τους ανθρώπους που επισκέπτονται ένα μεγάλο γήπεδο ή θέατρο να καθοδηγούνται με αυτόν τον τρόπο ή να εκκενώνουν το γήπεδο με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης».

Βέβαια ο πραγματικός στόχος δεν είναι οι παραπάνω αρλούμπες, αλλά ο πλήρης εξευτελισμός της ανθρωπινότητας μέσω του ελέγχου του ίδιου του σώματος. Οι βαλτοί επιστήμονες διαστρεβλώνουν ακόμη και απλά καθημερινά πράγματα δηλώνοντας σε δεύτερο επίπεδο ότι η σκέψη είναι πρόβλημα για την εξουσία. Μας δηλώνουν ότι μια βόλτα με ή χωρίς προορισμό είναι βάρος όταν θα πρέπει να σκέφτεσαι για το που θα πας. Επίσης η μεγάλη αλήθεια κρύβεται και στις δεύτερες μεγαλύτερες αρλούμπες περί εκκένωσης γηπέδων σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Ο στόχος είναι ο έλεγχος όλο και μεγαλύτερου πληθυσμού να κάθεται σπίτι του, να καθοδηγείται, όπου «πρέπει» και εν τέλει να οδηγείται από «μόνος» του στο θάνατο, όταν δεν θεωρείται χρήσιμος για την εξουσία.

Η μόνη εκκένωση που επιχειρείται δεν είναι κανενός γηπέδου, αλλά μόνο του μυαλού του καθενός από εμάς και η μόνη έκτακτη ανάγκη είναι η καταστροφή της εξουσίας.

Ελευθερόκοκκος

Πηγή:Anarchy Press

Όψεις και αντί-όψεις μιας «ευεργεσίας»

Έκτακτες παροχές ύψους άνω των 3 εκατ. ευρώ προς τους εργαζομένους της ανακοίνωσε η διοίκηση της καπνοβιομηχανίας «Καρέλια Α.Ε.», κατά τη διάρκεια της καθιερωμένης πρωτοχρονιάτικης γιορτής που διοργανώνει κάθε χρόνο για το προσωπικό της στις εγκαταστάσεις της, στην Καλαμάτα.

Οι παροχές αυτές αφορούν την αύξηση του τζίρου της εταιρείας κατά το προηγούμενο χρόνο. Εκτός, όμως, από αυτές τις παροχές μέσα στον χρόνο που πέρασε προσελήφθησαν στην επιχείρηση 34 ακόμη εργαζόμενοι.

Μέσα στον ορυμαγδό απολύσεων, μειώσεων μισθών και περικοπών που ισχύει για τον μέγιστο αριθμό των επιχειρήσεων του ελλαδικού χώρου η «Καρέλια Α.Ε.» θα πρέπει να χαρακτηρισθεί ως «ανθούσα» και οι εργαζόμενοι ως οι πλέον τυχεροί.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν συμβαίνουν μόνο εφέτος, αλλά έχουν λάβει χώραν και κατά τα προηγούμενα έτη από την εν λόγω εταιρεία.

Όπως, όμως, αναφέρεται σε ένα αρχαίο ρητό «ουδέν κακόν αμιγές καλού», που σημαίνει δεν υπάρχει κακό που να μην αναμιγνύεται με το καλό. Αλλά, το ίδιο ισχύει και αντίστροφα, δηλ. δεν υπάρχει καλό που να μην αναμιγνύεται με το κακό.

Στην προκειμένη περίπτωση των καπνοβιομηχανιών, είναι αποδειγμένο πως συμβάλλουν τα μάλιστα στην εξάπλωση θανατηφόρων ασθενειών και ιδιαίτερα του καρκίνου. Σύμφωνα με τα καταγεγραμμένα στοιχεία, από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, οι θάνατοι από το κάπνισμα ξεπερνούν τα έξι εκατομμύρια ετησίως, με ανοδικές τάσεις.

Είναι αδιαμφισβήτητο πως οι καπνοβιομηχανίες είναι παραγωγοί εθιστικών και καταστροφικών για τους ανθρώπους προϊόντων.

Οπότε, η «ευεργεσία» προς μερικές εκατοντάδες εργαζόμενους μπορεί να ισοσταθμιστεί με τον θάνατο πολλαπλάσιου αριθμού ανθρώπων από την χρήση αυτού του προϊόντος; Μπορεί να εξαγνίσει τον ιδιοκτήτη της βιομηχανίας και τους λοιπούς μετόχους; Άλλωστε, είναι ξεκάθαρο ότι η αύξηση του τζίρου σημαίνει ανάλογη αύξηση και των αποτελεσμάτων που προκύπτουν από την χρήση του.

Οπότε, χωρίς πολλά λόγια, ας είναι αυτό το κείμενο τροφή για σκέψη, αυτές της χρονιάρες μέρες.

Δημοσιεύθηκε από Αναρχία και Ζωή

Πηγή: Anarchy Press

Η ΠΡΕΜΟΥΡΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΧΗ

Όσο πλησιάζει η μέρα των εκλογών τόσο τα μηνύματα κατά της αποχής πληθαίνουν. Να σημειωθεί ότι η αποχή από μόνη της λέει ελάχιστα πράγματα, αλλά κατ’ αρχήν μας αποκτά ενδιαφέρον καθ’ όσον βλέπουμε τους κομματικούς μηχανισμούς να ζορίζονται εξ αιτίας της. Στην καλύτερη των περιπτώσεων πρόκειται για ένα πρώτο, μικρό βήμα προς την πλήρη συνείδηση ότι οι εκλογές ή τα δημοψηφίσματα υπάρχουν ώστε να δημιουργούν ψευδαισθήσεις: συμμετοχής, ελεύθερης βούλησης και δύναμης. Στην πραγματικότητα, όμως, οι αποφάσεις είναι παρμένες (βλέπε δημοψήφισμα) και όλοι οι κομματικοί βρίσκονται κάτω από την ίδια στέγη και δεν θέλουν να χωρίσουν με τίποτα. Τα παραδείγματα πολλά και φρέσκα, βλέπε μνημονιακό Σύριζα αλλά και τους υπάρχοντες «αντιμνημονιακούς» που σκίζουν καλσόν και μνημόνια και ψηφίζουν όχι και παρών (αντιμνημονιακό), αντί να αποχωρήσουν από την βουλή και να σταματήσουν την διαδικασία που οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι είναι παράνομη και βάζει ταφόπλακα στον πληθυσμό του ελλαδικού χώρου και άλλα ωραία…

Μάλιστα σε αυτές τις εκλογές η πρεμούρα για την αποχή είναι μεγαλύτερη από παλαιότερα εκλογικά καρναβάλια. Από τα άρθρα της Αυγής μέχρι τα γραφόμενα του κουμουνιστή Μπογιόπουλου και τα συνθήματα της Ανταρσυα ότι η αποχή είναι ανοχή, τα μηνύματα αυξάνουν με γεωμετρική πρόοδο. Είναι προφανές ότι όλοι ανεξαιρέτως τα έχουν κάνει τόσο σκατά που δεν μπορούν να ξεπλυθούν με τίποτα. Η βρώμα κάτω από τα ωραία ρούχα δεν καλύπτεται και τώρα παρακαλούν να υπάρχει συμμετοχή στο εκλογικό πανηγύρι. Παρακαλούν για επί πλέον νομιμοποίηση, από τον κόσμο, όσων δεινών πρόκειται να έλθουν.

Τα παραπάνω μόνο φόβο μπορούν να εκφράσουν. Τον φόβο του κάθε κομματικού σφογγοκωλάριου της ευρωπαϊκής και κάθε εξουσίας ότι μπορεί κάποιοι (επί τέλους!) να τους πήραν χαμπάρι! Να πήραν χαμπάρι την ξεφτίλα του συστήματος που υπηρετούν και εκπροσωπούν, την λαμογιά που παίζουν, μα πάνω από όλα ότι πήραν χαμπάρι πως τους χρησιμοποιούν για να εφαρμόσουν ό,τι τους γουστάρει δημοκρατικά και… «αναμάρτητα»!

Μπροστά, λοιπόν, σε αυτό τον κίνδυνο βάλθηκαν να μας βομβαρδίσουν με αρθράκια, τσιτάτα και αφίσες για την ασυνειδησία της αποχής. Για την ασυνειδησία της συμμετοχής, όμως, κανένας λόγος. Βλέποντας την δεξαμενή να χάνει νερά βάλθηκαν να ξεσπαθώσουν όλοι κατά της αποχής. Σε κάθε εκλογική πανήγυρη οι κομματικοί σφογγοκωλάριοι μας ενημερώνουν ότι η αποχή ενισχύει κάτι, κάτι νέο κάθε φορά… Πρώτα ήταν τα δύο μεγάλα κόμματα (Πασοκ- ΝΔ), μετά ότι ενισχύεται η Χρυσή Αυγή, μετά η ΝΔ και τώρα ότι τον συμφέρει τον καθένα μη αναφέροντας πως ότι και να ψηφίσεις ή απλώς να απέχεις, το παιχνίδι είναι μιλημένο και παίζεται στην έδρα του συστήματος.

Για το λόγω αυτό αναφέρουμε ότι υπάρχουν κάποιοι που δεν ενδιαφέρονται ούτε για την αποχή, ούτε για την συμμετοχή. Επειδή με την αποχή, όπως και με την συμμετοχή, αναγνωρίζεις την διαδικασία και προσδιορίζεσαι με βάση αυτήν.

Κάποιοι στοχεύουν μόνο στην καρδιά της συνείδησης και αυτός ο αγώνας είναι παντού, εκτός από τις κάλπες.

Γι’ αυτό

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Για πάντα!

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press

Αυτοί που δήλωναν διαφορετικοί, επειδή ήταν ίδιοι

Δεν έχει πάτο η «παπάτζα» της κυβέρνησης… Τα «θα» του παρελθόντος είναι τόσα πολλά που δεν κρύβονται. Δεν θέλει ιδιαίτερο ψάξιμο για να έχει κάποιος πρόσβαση σε όποιο «θα» επιθυμεί. Θα μπορούσαμε πλέον να μην εκθέτουμε τις απόψεις μας για την ελεεινότητα και την παραπλάνηση του κόσμου από τον Σύριζα, και απλά να αναρτούσαμε αυτούσιες δηλώσεις στελεχών του από το πρόσφατο παρελθόν.

Σήμερα θα ασχοληθούμε με το «θα» της αύξησης του ωραρίου των εκπαιδευτικών. Το υπουργείο παιδείας προσανατολίζεται σε αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών στα σχολεία, στην ανάθεση δεύτερης ειδικότητας και στην αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, μόνο και μόνο για να μην κάνει νέες προσλήψεις.

Να σημειώσουμε ότι τα μέτρα της αύξηση μιας ή δύο ωρών την βδομάδα καθώς και της ανάθεσης δεύτερης ειδικότητας μπορεί να μην φαίνονται τραγικά και εφαρμόζονται εύκολα, γιατί με μια πρώτη ανάγνωση έχουν μια ιδιότυπη κοινωνική στήριξη για το «κοινό καλό στις δύσκολες μέρες που διανύουμε».

Σε αυτό στηρίζεται άλλωστε και το υπουργείο, εξ ού και οι δηλώσεις του Μπαλτά στις 27 Ιουλίου 2015: «Η χώρα βρίσκεται σε κρίση όλοι πρέπει να βάλουμε τον όβολο μας για να ξεπεραστεί η κρίση. Αν χρειαστεί ένας δάσκαλος να κάνει μια ή δυο ώρες παραπάνω ως συμβολή στο ξεπέρασμα της κρίσης νομίζω ότι θα το δεχθεί. Ο καθένας οφείλει να συμβάλει με τον τρόπο του για να ξεπεραστεί η κρίση». Σε αυτό το επιχείρημα στηριζόντουσαν και οι προκάτοχοι.

Για το ίδιο θέμα ο τέως υπουργός παιδείας Αρβανιτόπουλος είχε δηλώσει στις 8 Μαρτίου το 2013: «Την ώρα που όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Έλληνες έχουν κάνει τεράστιες θυσίες για να βγούμε από την κρίση ζήτησα από τους εκπαιδευτικούς να βάλουν και αυτοί πλάτη… είναι ανάγκη να μην υπάρξουν κενά στα σχολειά γι’ αυτό αποφασίσαμε την αύξηση του εβδομαδιαίου διδακτικού ωραρίου… πιστεύω ότι οι συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων εκπαιδευτικών θα συμβάλει στην εθνική προσπάθεια». Όποιος-α καταφέρει να βρει διαφορά από τις δύο δηλώσεις κερδίζει. Στο ίδιο έργο θεατές, για το καλό της πατρίδας τα μνημόνια, τα μέτρα, η εξαθλίωση κλπ…

Να υπενθυμίσουμε ότι η πρώτη αύξηση στο ωράριο των εκπαιδευτικών είχε εφαρμοστεί το 2013 ακριβώς για τους ίδιους λόγους. Τότε ο Σύριζα είχε ξεσπαθώσει γι’ αυτή την ενέργεια. Ας δούμε τι έλεγε ο σημερινός υπουργός παιδείας Τάσος Κουράκης στις 26-07-2012: « Μελέτες υποτίθεται επιστημονικές όπως πρόσφατη που αφορά την αύξηση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών στην Ελλάδα, είναι από αυτές που χρόνια προωθούνται στις νεοφιλελεύθερες ελληνικές κυβερνήσεις από στελέχη του ΟΟΣΑ ή άλλων διεθνών οργανισμών (π.χ. Ευρωπαϊκό δίκτυο Ευρυδίκη). Κοινός τους στόχος είναι το νέο φτηνό, ιδιωτικοποιημένο και ανταγωνιστικό σχολείο και πανεπιστήμιο, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα «εκπαιδεύσιμων» που θα εξυπηρετεί μια κοινωνία «απασχολήσιμων».

Ο σχεδιασμός τον οποίο υπηρετεί με ζήλο και υποταγή και η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση, επιχειρεί να δώσει ένα ακόμη συντριπτικό χτύπημα στο δημόσιο σχολείο και Πανεπιστήμιο. Θέλει να μηδενίσει τις ήδη ελάχιστες προσλήψεις νηπιαγωγών, δασκάλων, καθηγητών, εκλεγμένων μελών ΔΕΠ, συμβασιούχων ΠΔ 407, μελών ΕΕΔΙΠ, να ανοίξει το δρόμο σε ενδεχόμενες απολύσεις, να περιορίσει τις σχολικές μονάδες και τα πανεπιστήμια. Θέλει σε βάρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας να οδηγήσει σε αύξηση των μαθητών και φοιτητών στο κάθε τμήμα, όπως ζητά ο ΟΟΣΑ απ’ το 2010 με μελέτη που πάλι είχε δώσει ο γενικός γραμματέας του Άνγχελ Γκουρία στην τότε Υπουργό Άννα Διαμαντοπούλου. […]

Όμως οι συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών είναι και συνθήκες μάθησης των μαθητών, γι΄αυτό το θέμα δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς, αλλά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και την ίδια την ύπαρξη του δημόσιου σχολείου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ μαζί με τους πολίτες θα σταματήσει κάθε επιχειρούμενη θυσία της δημόσιας εκπαίδευσης στις ανάγκες και τα συμφέροντα των δανειστών, των περίφημων «αγορών» και τις πολιτικές των μνημονίων».

Αν τα παραπάνω ανήκουν στο παρελθόν του Σύριζα ως αντιπολίτευση (όπου η «παπάτζα» είναι νομιμοποιημένη, δωρεάν και πάνω απ’ όλα ασφαλής), στο κοντινό παρελθόν με τον Σύριζα κυβέρνηση το μοτίβο φαίνεται πως παραμένει ίδιο. Λόγια του αέρα με ημερομηνία 30-01-2015:

«Όσον αφορά στο θέμα του ωραρίου εμείς λέμε πάρα πολύ καθαρά ότι ως ΣΥΡΙΖΑ θα επαναφέρουμε το ωράριο.

Α. Εκτιμούμε ότι ο λόγος που έγινε η αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών δεν είναι για λόγους καλύτερης εκπαιδευτικής λειτουργίας, αλλά για να υλοποιηθεί η μνημονιακή δέσμευση για την απόλυση 12 χιλιάδων εκπαιδευτικών.

Β. Δηλώνουμε ως ΣΥΡΙΖΑ ότι θα επαναφέρουμε όσους εκπαιδευτικούς θα έχουν απολυθεί στο διάστημα αυτό και εξαιτίας αυτού του μέτρου και όσοι έχουν αναγκαστικά παραιτηθεί ή μετατεθεί. Θεωρούμε ότι είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε καθώς η αύξηση του ωραρίου και μάλιστα η αύξηση σε 25 μαθητές ανά τάξη θα επιδεινώσει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα».

Στα παραπάνω, για να μην είμαστε άδικοι αναφέρουμε ότι η κυβέρνηση επαναπροσέλαβε 1817 καθηγητές των ΕΠΑΛ, αλλά το ωράριο ακόμα ανεβαίνει, οπότε στην προκειμένη δεν θα υπάρχουν νέες απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων στην εκπαίδευση, αλλά χιλιάδες μη προσλήψεις. Μια τέτοια κίνηση είναι συμφέρουσα και βολική, από πλευράς κυβέρνησης, επειδή είναι αλλοιώς να απολύεται κάποιος και αλλοιώς να συνεχίζει την ανεργία του ελπίζοντας σε πεντάμηνα και επισφαλείς περιστασιακές απασχολήσεις. Το ένα πρόκειται για μπαμ μέσα στην νύχτα και το άλλο υπό το φως μιας ούτως ή άλλως θορυβώδους ημέρας…

Να τους χαίρεστε όσοι-ες του ψηφίσατε και όνειρα γλυκά σε όλους ανεξαιρέτως τους ψηφοφόρους κάθε κομματικού και πολιτικού μαντριού.

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press