Παιχνίδια συνόρων – Παιχνίδια υποδούλωσης

Αμέσως μετά την συμφωνία Πούτιν-Ερντογάν για κατάπαυση του πυρός στο Ιντλίπ, βγαίνει ανακοίνωση της τουρκικής ακτοφυλακής που απαγορεύει την μετακίνηση μεταναστών και προσφύγων στο Αιγαίο με την πρόφαση επικίνδυνων πρακτικών επαναπροώθησης απ’ την ελληνική πλευρά. Η ανακοίνωση μεταξύ άλλων αναφέρει: «Μετά από εντολή του προέδρου μας Ταγίπ Ερντογάν και του Υπ. Εσωτερικών, Σουλεϊμάν Σοϊλού δεν επιτρέπεται η μετακίνηση παράνομων μεταναστών στο Αιγαίο λόγω κινδύνων. Ως γνωστόν εφαρμόζεται η αρχή να μην παρεμποδίζονται οι παράνομοι μετανάστες προκειμένου να περάσουν τα σύνορα της Τουρκίας προς την Ε.Ε., όμως αυτή η αρχή δεν αφορά τη μετακίνηση δια θαλάσσης. Η ακτοφυλακή, η στρατοχωροφυλακή και οι Υπηρεσίες Ασφαλείας καταβάλλουν προσπάθειες για να ελέγξουν τις προσβάσεις των παράνομων μεταναστών από την ξηρά προς τη θάλασσα, ώστε να παρεμποδίζεται η πρόσβαση σε αυτούς σε θαλάσσιες μετακινήσεις».

«Η ελληνική ακτοφυλακή όταν εισέρχονται παράνομοι μετανάστες τους επαναπροωθεί προς τα τουρκικά ύδατα και τους παρεμποδίζει, προκαλώντας βλάβες στις μηχανές των σκαφών τους και προκαλώντας ζημιές στα ίδια τα σκάφη και τους αφήνει αβοήθητους στη θάλασσα. Αυτή η συμπεριφορά παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα».

Όχι, δεν έπαθε κρίση ανθρωπισμού το τουρκικό κράτος, απλά συνεχίζει να χρησιμοποιεί χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες στην σκακιέρα των κυριαρχικών σχεδίων του ώστε να κάνει πολιτική. Συνεχίζει να είναι απάνθρωπο και να χρησιμοποιεί χιλιάδες ανθρώπους, έχοντας μεγάλο μερίδιο ευθύνης της δυστυχίας τους. Ενώ, λοιπόν, από θαλάσσης υπάρχει απαγορευτικό απ’ το τουρκικό κράτος, δεν ισχύει το ίδιο και για την περιοχή του Έβρου, όπου σαφώς ο Ερντογάν επιθυμεί μια ένταση μακράς διάρκειας στην περιοχή, με την ελάχιστη επιδίωξη μιας νέας συμφωνίας η οποία να αφορά αυτήν την φορά τα χερσαία σύνορα διέλευσης μεταναστών.

Αν το τουρκικό κράτος ενδιαφερόταν πραγματικά για την ασφάλεια των προσφύγων και μεταναστών θα απαγόρευε την διέλευσή τους και απ’ τον Έβρο, ειδικότερα ύστερα απ’ τις καταγγελίες του για ξυλοδαρμούς, ξεγυμνώματα, καθώς και τις διαχεόμενες από αυτό πληροφορίες για δύο νεκρούς και αρκετούς τραυματίες από πυροβολισμούς της ελληνικής πλευράς. Αν προσθέσουμε και την μάζωξη κάποιων νεοναζιστικών και ακροδεξιών ομάδων στην περιοχή, πού συνδράμουν τις περιπολίες των οπλισμένων ελληνικών ομάδων, τότε ο Έβρος είναι επίσης ένα επικίνδυνο μέρος διέλευσης, όπου πλέον μπορεί να σουλατσάρει οπλισμένο ή μη το κάθε λογής μπουμπούκι! Παρ’ όλα αυτά, όχι μόνο δεν υπάρχει τέτοια απαγορευτική ανακοίνωση διέλευσης, αλλά φαίνεται πως ο Ερντογάν επιθυμεί μια μακράς διάρκειας ένταση στον Έβρο με το να υποκινεί και να υποθάλπει τα «ντου» των μεταναστών στα σύνορα και δεν φαίνεται να το κουνάει από εκεί, μέχρι να πάρει τα κατάλληλα ανταλλάγματα από την Ε.Ε. Το απαγορευτικό, λοιπόν, στο θαλάσσιο πέρασμα του Αιγαίου συνδέεται με την συμφωνία της Τουρκία με την Ε.Ε, ενώ ο Έβρος είναι εκτός συμφωνίας οπότε το πεδίο είναι καθαρό, μέχρι και εκεί να δημιουργηθεί μια συμφέρουσα συμφωνία για τον Ερντογάν.

Επίσης, απατώμεθα οικτρά εάν θεωρήσουμε ότι η κατάσταση στον Έβρο δεν συμφέρει την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Εξ αιτίας των επικίνδυνων παιχνιδιών στον Έβρο και στα νησιά, το ελληνικό κράτος τσιμπά 700 εκατομμύρια για στήριξη στο μεταναστευτικό. Επίσης, μετά την πανωλεθρία που έπαθαν οι μπάτσοι στα νησιά και απ’ τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας καθώς έγραψαν τον Κούλη εκεί όπου δεν πιάνει το μελάνι, το παιχνίδι γύρισε και πλέον οι μπάτσοι και ο Κούλης φαίνεται να προασπίζονται την πατρίδα και ας πέρασε το νομοσχέδιο για σύνταξη στα 72. Το μόνο που μένει να ακούσουμε πλέον είναι ότι το κράτος μέχρι τα 72 θα έχει βρει τρόπο να ταχυδρομεί την σύνταξη στον άλλο κόσμο ή, ακόμα καλύτερα, να μας πει ότι, εμείς σας δίνουμε σύνταξη αλλά εσείς πάτε και πεθαίνετε!

Με τα παραπάνω, λοιπόν, γίνεται σαφές ότι στα πλαίσια των κυριαρχικών σχεδιασμών, τα ανοικτά και τα κλειστά σύνορα εναλλάσσονται, ανάλογα με τα συμφέροντα και ουσιαστικά είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Κατηργημένα σύνορα στον κόσμο που ζούμε, προκαλούν οι εξουσιαστές τύπου Πούτιν-Ερντογάν, που την μια στιγμή εμφανίζονται αντίπαλοι και την άλλη «εταίροι» που δήθεν ενδιαφέρονται για την ειρήνη. Τα σύνορα ανοίγονται και κλείνονται με εξουσιαστικές συμφωνίες και σε καμμία περίπτωση απ’ τις δύο δεν έχουν να κάνουν με απελευθερωτικές διεργασίες, καθώς το πλαίσιο μέσα στο οποίο συμβαίνουν δεν είναι αποτέλεσμα της βούλησης ελεύθερων ανθρώπων, αλλά εξαναγκαστικών εξουσιαστικών διαδικασιών που σκοπό έχουν σαφώς την περαιτέρω υποδούλωση των ανθρώπων και την ανάπτυξη της κυριαρχίας.

Τί και αν 60 τούρκοι στρατιώτες γύρισαν με φέρετρα στην Τουρκία απ’ το Ιντλίπ; Τί και αν 34 εξ αυτών σκοτώθηκαν σε ένα και μόνο αεροπορικό πλήγμα της συριακής αεροπορίας, υποστηριζόμενης απ’ την Ρωσσία; Τί και αν ο Ερντογάν χρησιμοποίησε αυτούς τους νεκρούς για εθνικιστικό σόου; Δημόσια αυτοί οι θάνατοι σβήστηκαν με ένα λυπάμαι, οι αεροπορικές δυνάμεις δεν γνώριζαν τις θέσεις τους απ’ τον Πούτιν και μια χειραψία στον Ερντογάν.

Και η ζωή συνεχίζεται;

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: anarchypress

Οι Αρμένιοι στα συντρίμμια της Ιστορίας: 100 χρόνια από τη μαζική εξόντωσή τους (μέρος Α΄)

Πρακτικές σφαγής μεγάλων πληθυσμών και κατασκευής αποδιοπομπαίων τράγων σε μεταίχμια ανασύνταξης και αναδιάρθρωσης της κυριαρχίας.

Η βία είναι 

η μαμή της Ιστορίας

ή είναι

το εκάστοτε 

νεογνό της Ιστορίας;

Νίκος Καρούζος, 

Νεολιθική Νυχτωδία στην Κροστάνδη

Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει εξωτερικός ή εσωτερικός εχθρός, η κυριαρχία «οφείλει» να τον εφεύρει. Η επιβίωση της εξουσίας εξαρτάται από τον τρόπο που συγχωνεύει και διασπά πληθυσμούς, άλλοτε επεκτείνοντας κι άλλοτε περισφίγγοντας σύνορα. Σε αυτή τη μακραίωνη διαδικασία, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι μαζικές διώξεις και σφαγές πληθυσμών, που απ’ τη μια στιγμή στην άλλη μετατράπηκαν στον αποδιοπομπαίο τράγο της ιστορίας. Εκτός από την μαζική εξολόθρευση Εβραίων, κατά την διάρκεια της Β΄ Παγκόσμιας Ανθρωποσφαγής, πολλές είναι οι περιπτώσεις λαών που αποδεκατίστηκαν, ή αφανίστηκαν ολοκληρωτικά, επειδή αποτέλεσαν, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, εμπόδιο στους πάσης φύσεως εξουσιαστικούς σχεδιασμούς.
Στην περίπτωση των αρμενίων, ο όρος γενοκτονία χρησιμοποιείται κατά κόρον. Γι’ αυτό είναι καλό να οριστεί ως έννοια, πριν την αναλυτικότερη ιστορική θεώρησή της. Η γενική συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών αποφάνθηκε ότι ως γενοκτονία ορίζεται οποιαδήποτε από τις παρακάτω πράξεις γίνεται με την πρόθεση ολικής ή μερικής καταστροφής ομάδας, εθνικής, εθνολογικής, φυλετικής ή θρησκευτικής, ως τέτοιας: (α) φόνος των μελών μιας ομάδας, (β) σοβαρή βλάβη της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητας των μελών της, (γ) υποβολή της ομάδας σκόπιμα σε συνθήκες διαβίωσης, ικανές να επιφέρουν την πλήρη ή μερική σωματική καταστροφή της, (δ) μέτρα, που αποβλέπουν στην παρεμπόδιση της γέννησης μέσα στους κόλπους της ομάδας και (ε) αναγκαστική μεταφορά παιδιών μιας ομάδας σε άλλη ομάδα.[1]



Εξετάζοντας την ετυμολογία της γενοκτονίας, ορίζεται ως η προσχεδιασμένη, συστηματική και ολοκληρωτική εξόντωση φυλής ή έθνους. Η ίδια η λέξη περιέχει το γένος. Το γεγονός αυτό θα πρέπει να μας προβληματίζει για την χρήση του όρου γενοκτονία στην περίπτωση της συστηματικής και μαζικής εξόντωσης πληθυσμών. Ο άνθρωπος που πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο ήταν ο Raphael Lemkin, ένας δικηγόρος πολωνικής καταγωγής, που διερεύνησε την απόπειρα εξάλειψης ενός ολόκληρου πληθυσμού, όπως οι Αρμένιοι. Ο ορισμός του περιέχει μια παγκόσμια σημασία: ένα συντεταγμένο σχέδιο διαφορετικών δράσεων, που στοχεύουν στην καταστροφή των βασικών θεμελίων της ζωής εθνικών ομάδων, με σκοπό την εκμηδένιση των ίδι­ω­ν των ομάδων (Robert Melson: ix).
Ο Melson θέτει μια ενδιαφέρουσα διάσταση της γενοκτονίας. Απορρίπτει ως βασική αιτία την εξόντωση μιας φυλής ή ενός αρχέγονου συναισθήματος, υποστηρίζοντας ότι οι γενοκτονίες συμβαίνουν ως μια διαδικασία αλλαγής (όπως η αστικοποίηση, η μαζική εκπαίδευση, η διάχυση των μαζικών μέσων κι η ανάπτυξη όλο και αποτελεσματικότερων και παραγωγικότερων εμπορικών δικτύων), που προκαλούν μια νέα κοινωνική κινητικότητα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι άνθρωποι να επιθυμούν ακριβώς τα ίδια πράγματα και να εμπλέκονται σε μάχες, όχι επειδή είναι διαφορετικοί, αλλά επειδή είναι ουσιαστικά οι ίδιοι. Οπότε, δεν είναι η ιδεολογία της απομόνωσης η προωθητική δύναμη της γενοκτονίας, αλλά το ευρύτερο κοινωνικό-οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο η ιδεολογία γίνεται αποτελεσματικό κίνητρο. Ένα ευρύ κομμάτι των αρμενίων, εν προκειμένω, ήγειρε αντιδράσεις στο κίνημα των Νεοτούρκων, ιδιαίτερα στο νευραλγικό ανατολικό άκρο της αυτοκρατορίας.
Οπωσδήποτε, αντιμετωπίζοντας την περίπτωση των αρμενίων, απ’ την μαζική εξόντωση των οποίων συμπληρώνονται τον τρέχοντα μήνα εκατό χρόνια, το ζήτημα είναι εν πολλοίς ξεκάθαρο· οι Αρμένιοι, ευρισκόμενοι κάτω από την παγωμένη ανάσα της ψυχορραγούσας οθωμανικής αυτοκρατορίας, στη διάρκεια της Α’ Παγκόσμιας Ανθρωποσφαγής, υπέστησαν τις φρικτές συνέπειες της μεταβίβασης της εξουσίας στα χέρια των Νεοτούρκων. Όπως συνέβη και με τους εβραίους, το κλίμα εναντίον τους είχε καλλιεργηθεί πολύ νωρίτερα, απ’ το Σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ (1894-96). Είναι επίσης γεγονός, ότι μαζί με τους αρμενίους υπέστησαν διωγμούς κι άλλοι πληθυσμοί, μεταξύ των οποίων Έλληνες και Ασσύριοι (Νεστοριανοί Χριστιανοί). Μαζικές εξοντώσεις πληθυσμών συνέβησαν, επίσης, την ίδια χρονική περίοδο στην αφρικανική ήπειρο, όπως για παράδειγμα στη φυλή Ibo.

Η 24η Απριλίου 1915 ορίστηκε συμβολικά ως μέρα έναρξής της. Οι πηγές μιλούν άλλοτε για 600.000 νεκρούς κι άλλοτε για 1.500.000. Πηγές αναφέρουν, επίσης, ότι στην παρακμάζουσα οθωμανική αυτοκρατορία ζούσαν περίπου 2.000.000 Αρμένιοι, ενώ μέχρι το 1922 είχαν απομείνει λιγότεροι από 400.000. Στα πλαίσια της Πρώτης Παγκόσμιας Ανθρωποσφαγής οι βιασμοί κι οι ξυλοδαρμοί ήταν κοινός τόπος. Όσοι δεν θανατώνονταν άμεσα, οδηγούνταν μέσα στα βουνά και τις ερήμους, χωρίς τροφή, νερό και κατάλυμα, με αποτέλεσμα χιλιάδες αρμενίων να καταλήξουν με τέτοιο τρόπο, που ήταν σχεδόν αδύνατο ο θάνατος τους να καταγραφεί έστω κι ως στατιστικό στοιχείο.
Για τους Τούρκους εξουσιαστές, η εξόντωση των αρμενίων αποτελεί το βρώμικο μέρος ενός βρώμικου πολέμου, όπου, όπως οι ίδιοι ανερυθρίαστα επιμένουν, δεν υπήρχε προμελέτη για συστηματική εξολόθρευση. Δεν διστάζουν ακόμη και σήμερα να θεωρούν την οποιαδήποτε αναφορά του ζητήματος ως προσβολή στην «τουρκικότητά» τους, χωρίς εξ άλλου να αναγνωρίζουν κι άλλες εξοντώσεις γηγενών πληθυσμών, όπως αυτή των Ποντίων. Ισχυρίζονται μάλιστα ότι οι Αρμένιοι ήταν θύματα του «γενικού χάους του πολέμου». Στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2007, είχε συνταχθεί ένα νομοσχέδιο, που θα αναγνώριζε την σφαγή (γενοκτονία) των αρμενίων, αλλά μετά από απειλές της Τουρκίας, η οποία ως γνωστό παρείχε την δεδομένη χρονική περίοδο την αεροπορική βάση του Incirlik στην αμερικανική αεροπορία για πτήσεις ανεφοδιασμού προς το Ιράκ, το νομοσχέδιο αποσύρθηκε. Ακόμη, όμως, κι αν αναγνωριζόταν από τις ΗΠΑ, αυτό δεν μετέβαλε την ουσία: ότι η ιστορική «αλήθεια» τις περισσότερες φορές είναι το αποτέλεσμα διακρατικών συμφωνιών. Γι’ αυτό, όταν οι λέξεις που έχουν πολλαπλά νοήματα, φορτίζονται και με ιστορική σημασία, τότε φέρουν και το βάρος των ίδιων των γεγονότων.
Την περίοδο εκείνη ηγεμόνας της αυτοκρατορίας ήταν κι ο χαλίφης, αρχηγός της ισλαμικής κοινότητας. Οι θρησκευτικές μειονότητες, όπως οι χριστιανοί Αρμένιοι, είχαν τη δυνατότητα να διατηρούν τις θρησκευτικές, κοινωνικές και νομικές δομές τους, αλλά συχνά υφίσταντο υψηλούς φόρους κι άλλα επώδυνα μέτρα. Συγκεντρωμένοι κυρίως στην ανατολική Ανατολία, αρκετοί έμποροι και βιομήχανοι Αρμένιοι φαίνονταν από πολλές απόψεις να έχουν καλύτερη θέση από πολλούς τούρκους γείτονές τους, κυρίως ακτήμονες, μικροκαλλιεργητές ή κακοπληρωμένους λειτουργούς της κυβέρνησης και στρατιώτες. Στη στροφή του 20ου αι., η άλλοτε απομακρυσμένη οθωμανική αυτοκρατορία καταρρέει στα άκρα, κλονιζόμενη από εξεγέρσεις μεταξύ χριστιανών υπηκόων στα βόρεια. Επιπροσθέτως, τεράστιες εκτάσεις χάθηκαν στους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13, κάτι που αποτέλεσε το βασικό θέμα δυσαρέσκειας στα καφενεία μεταξύ των αράβων εθνικιστών «διανοούμενων» στη Δαμασκό και αλλού.
Το κίνημα των Νεότουρκων, αποτελούμενο από φιλόδοξους, δυσαρεστημένους, κατώτερους αξιωματικούς του στρατού, κατέλαβε την εξουσία το 1908 και προσδιοριζόταν ως εκσυγχρονιστικό, ενισχυμένο και με σκοπό να «εκτουρκίσει» την αυτοκρατορία. Καθοδηγούνταν από αυτούς που έμελε να γίνουν η παντοδύναμη τριανδρία, που κάποιες φορές αναφερόταν κι ως Τρεις Πασάδες. Το Μάρτιο του 1914, οι Νεότουρκοι στην Πρώτη Παγκόσμια Ανθρωποσφαγή πολεμούσαν στο πλευρό της Γερμανίας. Επιτέθηκαν στα ανατολικά, ελπίζοντας να καταλάβουν την πόλη του Baku.[2] Ωστόσο, νικήθηκαν κατά κράτος στη μάχη του Sarikemish.

Η πολιτική του νεοτουρκισμού στόχευε στη δημιουργία μιας τουρκικής αυτοκρατορίας, που θα περιελάμβανε όλους τους τουρκόφωνους λαούς του Καυκάσου και της κεντρικής Ασίας, προτιθέμενη να τουρκοποιήσει όλες τις εθνοτικές μειονότητες της πάλαι ποτέ οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι Αρμένιοι είχαν κατηγορηθεί ότι συντάσσονταν με τους Ρώσους κι οι Νεότουρκοι ξεκίνησαν μια εκστρατεία, για να τους παρουσιάσουν ως μια σοβαρή απειλή για τα στεγανά του κράτους. Πράγματι, υπήρχαν Αρμένιοι εθνικιστές, που λειτουργούσαν ως αντάρτες και συνεργάτες των ρώσων. Κατέλαβαν για λίγο την πόλη του Van, την άνοιξη του 1915.
Για τους Αρμένιους η 24η Απριλίου 1915 είναι σημαδιακή ημερομηνία, γιατί τότε μερικές εκατοντάδες Αρμενίων των γραμμάτων και των τεχνών συνελήφθησαν κι αργότερα εκτελέστηκαν, εκκινώντας τη μαζική σφαγή Αρμενίων που επεκτάθηκε ως το 1917. Ωστόσο, είχαν προηγηθεί σφαγές Αρμενίων και τα έτη 1884, 1895, 1896, 1909 και επαναλήφθηκαν μεταξύ των ετών 1920 και 1923.
Οι Νεότουρκοι, που αυτοαποκαλούνταν Επιτροπή Ενότητας και Προόδου, ξεκίνησαν μια σειρά μέτρων εναντίον των Αρμενίων, συμπεριλαμβανομένου ενός νόμου που επέτρεπε στον στρατό και στην κυβέρνηση να απελάσει όποιον «γινόταν αντιληπτός» ως απειλή για την ασφάλεια. Ένας μεταγενέστερος νόμος επέτρεψε την κατάσχεση των εγκαταλελειμμένων περιουσιών των Αρμενίων, οι οποίοι είχαν υποχρεωθεί να επιστρέψουν οποιαδήποτε όπλα ανήκαν στις αρχές. Εκείνοι του στρατού αφοπλίστηκαν και μεταφέρθηκαν σε τάγματα εργασίας, όπου είτε εκτελέστηκαν είτε δούλευαν μέχρι θανάτου. Υπήρξαν και σφαγιασθέντες που παραχώθηκαν πρόχειρα σε ομαδικούς τάφους, καθώς και πορείες θανάτου ανδρών, γυναικών και παιδιών σε όλη την έρημο της Συρίας, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου πολλοί πέθαναν στο δρόμο από εξάντληση, έκθεση στις καιρικές συνθήκες και λιμοκτονία.

Η αρμένικη μαζική ανθρωποσφαγή πέρασε τέσσερις φάσεις: η πρώτη έγινε με την εκτέλεση των λεγόμενων διανοουμένων κυρίως από την Κωνσταντινούπολη. Η δεύτερη φάση της «τελικής λύσης» έγινε με την επιστράτευση των 60.000 αρμενίων στο γενικό τουρκικό στρατό, που αργότερα αφοπλίστηκαν και δολοφονήθηκαν. Η τρίτη περιελάμβανε σφαγές, εξορίες, πορείες θανάτου κάθε φύλου και ηλικίας στις ερήμους της Συρίας, όπου εξοντώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες από Τούρκους στρατιώτες, χωροφύλακες και κουρδικό όχλο. Χιλιάδες γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν και ουκ έστιν αριθμός όσων μεταστράφηκαν βίαια στο Ισλάμ. Τέλος, η τέταρτη φάση προέκυψε με την απόλυτη άρνηση του τουρκικού κράτους να αναγνωρίσει τις μαζικές δολοφονίες, αλλά και την αμίμητης ελεεινότητας πρακτική του να χρηματοδοτεί «έρευνες» και να δίνει πανεπιστημιακές υποτροφίες, προκειμένου να «αποδείξει» πως ουδέποτε συνέβη μαζική εξόντωση ανθρώπων στην επικράτειά του.
Το Μάιο του 1915, η Γαλλία, η Ρωσία και η Μ. Βρετανία έκαναν κοινή δήλωση, ορίζοντας το γεγονός ως «νέο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού», συμφωνώντας ότι η τουρκική κυβέρνηση πρέπει να τιμωρηθεί για τη διάπραξη τέτοιων εγκλημάτων. Ωστόσο οι κρατικές δηλώσεις προκαλούν μόνον ασυγκράτητο γέλωτα, όταν φιλοδοξούν να «εκφράσουν» τις μεγάλες θηριωδίες που η ίδια η πολιτική κι η εξουσία προκαλεί. Πολλά από τα γεγονότα αυτά καταγράφηκαν από δυτικούς διπλωμάτες, ιεραπόστολους και άλλους, δημιουργώντας εκτεταμένη δυσαρέσκεια στη Δύση εναντίον της Τουρκίας, ενώ η σύμμαχός της Γερμανία παρέμεινε σιωπηλή, δίνοντας αργότερα στοιχεία των Γερμανών διπλωματών, που είχαν εκφράσει έστω και τυπικά τον αποτροπιασμό τους για όσα συνέβησαν. Κάποιοι ιστορικοί, ωστόσο, απορρίπτουν τον όρο γενοκτονία με τη λογική ότι δεν ήταν προσχεδιασμένος ο αφανισμός.
Εμείς, όπως υποστηρίξαμε και παραπάνω, απορρίπτουμε τον όρο για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Ωστόσο, η εξόντωση που περιγράφηκε δεν θα μπορούσε να είναι απροσχεδίαστη, καθώς απαιτούσε την ένταξη σε ένα πρόγραμμα. Οι αιχμάλωτοι μεταφέρονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανίζονταν ανηλεώς μέχρι θανάτου, δεν σκοτώθηκαν σε κάποια μάχη. Πρόκειται για σκόπιμη, εκ βάθρων αντιανθρώπινη πρακτική. Αυτό αποτελεί κι αφορμή να σκεφτούμε ότι η μαζική και συστηματική εξολόθρευση των Αρμενίων και των Εβραίων, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, δεν ήταν βεβαίως οι πρώτες μαζικές εξολοθρεύσεις ανθρώπων στο ιστορικό γίγνεσθαι κι οπωσδήποτε (έχουν προηγηθεί οι σφαγές απειράριθμών κελτών από τον Ιούλιο Καίσαρα, απολίτιστων αφρικανικών φυλών από τους αποικιοκράτες, δεκάδων εκατομμυρίων Ινδιάνων της Αμερικής και πολλών ακόμα) χρειάζεται να αντιμετωπίζονται τα γεγονότα συνολικότερα και νηφάλια.
Οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν σιδηροδρομικά βαγόνια για τη μεταφορά των Αρμενίων προς το θάνατό τους και οι Οθωμανοί μηχανικοί ήταν οι πρώτοι που κατασκεύασαν –έστω κι υποτυπωδώς- θαλάμους αερίων, σέρνοντας με την βία χιλιάδες Αρμένιους σε σπηλιές βράχων, οδηγώντας τους στην ασφυξία με το άναμμα φωτιάς στις εισόδους. Αρκετοί κατώτεροι γερμανοί αξιωματικοί εκπαίδευσαν οθωμανικές δυνάμεις στην Τουρκία, γινόμενοι μάρτυρες των πορειών θανάτου και των μαζικών δολοφονιών. Κάποιοι απ’ αυτούς αργότερα έγιναν ανώτεροι αξιωματικοί της Wehrmacht στα πεδία θανάτου στη Λευκορωσία και την Ουκρανία, μετά την εισβολή των ναζί στην Σοβιετική Ένωση. Ο ίδιος ο Hitler φέρεται να είπε ποιος θυμάται τώρα τους Αρμένιους;
Μετά την παράδοση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, το 1918, οι Τρεις Πασάδες κατέφυγαν στη Γερμανία, όπου τους δόθηκε προστασία. Οι Αρμένιοι σχημάτισαν μυστικά μια ομάδα, με το όνομα «Επιχείρηση Νέμεσις», για να τους καταδιώξουν. Στις 15 Μαρτίου του 1921 ένας από τους Πασάδες πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε σε έναν δρόμο του Βερολίνου, μέρα μεσημέρι, μπροστά σε μάρτυρες. Ο ένοπλος θεωρήθηκε πως ήταν υπό την «επήρεια» προσωρινής παραφροσύνης, ένεκα έντονης συναισθηματικής φόρτισης προερχόμενης από τις μαζικές σφαγές και, μάλιστα, μια κριτική επιτροπή πήρε μόνο λίγο παραπάνω από μια ώρα για να τον αθωώσει. Ήταν τα αποδεικτικά στοιχεία της υπεράσπισης σε αυτή τη δίκη, που προκάλεσαν το ενδιαφέρον του Lemkin, του επινοητή του όρου γενοκτονία.
Οι τελευταίοι επιζώντες της Αρμένικης εξόντωσης επωμίστηκαν εκ των πραγμάτων και το θεμελιώδες ζήτημα της διάσωσης της μνήμης απέναντι στην λήθη, αναζητώντας τους τρόπους εκείνους που θα κατάφερναν να διατηρήσουν ζωντανή την βαρύνουσα τραγική τους εμπειρία. Για αυτό τον σκοπό συγκέντρωσαν στοιχεία: χιλιάδες έγγραφα, φωτογραφίες, ηχογραφημένες μαρτυρίες και ντοκουμέντα από οθωμανικά αρχεία, που δείχνουν τις εντολές για το ξεπάστρεμα των χριστιανών της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Λόγω του χρονικού χάσματος ανάμεσα στις δύο κτηνωδίες, οι Αρμένιοι έχουν να παρουσιάσουν λιγότερα ντοκουμέντα από τους εβραίους. Παρ’ όλο που πολλοί εβραίοι χρησιμοποιούν τον όρο «ολοκαύτωμα» (shoah, στα εβραϊκά· πρόκειται για έναν εκ των υστέρων χρησιμοποιηθέντα ορισμό, που αξιοποιείται από τους Σιωνιστές για τους κυριαρχικούς σκοπούς τους) και για τους Αρμένιους, το ισραηλινό κράτος εξακολουθεί να μην αποδέχεται την ύπαρξη γενοκτονίας ή και του ίδιου του γεγονότος. Οι Αρμένιοι συζητούν επίσης να ανοίξουν το δικό τους βιβλίο των δικαίων, όπως οι εβραίοι, για να αναδείξουν τους τούρκους που ρίσκαραν τη ζωή τους, για να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους.
Όσοι προσπαθούν πίσω από τον αριθμό των νεκρών να μεταφέρουν αλλού το ζήτημα ξεχνούν ότι έστω κι ένας άνθρωπος να βασανίστηκε και να κακοποιήθηκε, να έχασε τη ζωή του, να καταπατήθηκε η μνήμη του τόσο βάναυσα και να αφανίστηκαν οι αγαπημένοι του, τότε πάλι αξίζει να τον μνημονεύουμε. Αποτελεί έγκλημα του πολιτισμένου κόσμου. Πόσο μάλλον, όταν οι νεκροί είναι χιλιάδες, ακόμη κι αν δεν γνωρίζουμε πόσοι ακριβώς. Το τραγικό είναι ότι δεν ξέρουμε ποτέ ποιοι ακριβώς ήταν. Μένουν πάντα ανώνυμοι αριθμοί στα ιστορικά βιβλία, όπου το όνομα που σώζεται είναι πάντα των ηγετών. Η βασική μέθοδος της εξουσίας και της επιστήμης που πρόθυμα την υπηρετεί είναι να αφαιρεί τα πρόσωπα από τους ανθρώπους που αληθινά υπήρξαν και βίωσαν τον κόσμο και το φρικτό πρόσωπο των ηγεμόνων.
Από τα παραπάνω, για άλλη μια φορά γίνεται αντιληπτό ότι η πολιτική κι οι ιδεολογικές φορτίσεις που καλλιεργούνται σε κάθε εποχή είναι η αιτία γέννησης τερατωδών πράξεων. Η ιστορία περιλαμβάνει ουκ ολίγα παραδείγματα φρικαλεοτήτων ανάλογης λίγο-πολύ βαρύτητας. Η πλάστιγγα γέρνει άλλοτε πιο πάνω κι άλλοτε πιο κάτω στα παιγνίδια για κυριαρχία. Η μνήμη, όμως, βοηθάει να κατανοούμε ότι όσο στα σπλάχνα της εξουσίας ενυπάρχουν οι σπόροι του μίσους και του παραλογισμού, τόσο στις καρδιές των ανθρώπων μένει ζωντανό το τραγούδι της ελευθερίας.

Ελευθερόκοκκος

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Από την Αναρχική εφημερίδα, ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 148, Απρίλιος 2015

[1].http://www.refworld.org/cgi-bin/texis/vtx/rwmain/opendocpdf.pdf?reldoc=y&docid=4cb2fb692
[2]. Πρωτεύουσα του σημερινού Αζερμπαϊτζάν, που κατείχε η οθωμανική αυτοκρατορία από το 1566 ως το 1683 και το 1918 έγινε η μάχη του Μπακού, με αντιμαχόμενες πλευρές απ’ τη μια την οθωμανική αυτοκρατορία και τη λαϊκή δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν κι απ’ την άλλη την κομμούνα του Μπακού, που αντικαταστάθηκε απ’ τη δικτατορία της κεντρικής Κασπίας, έχοντας στο πλευρό τους το Ηνωμένο Βασίλειο.

Σχετικά βιβλία και ιστοσελίδες:

John Kifner, Armenian Genocide of 1915: an overview.
http://www.nytimes.com/ref/timestopics/topics_armeniangenocide.html

Robert Melson, Revolution and Genocide: on the origins of the Armenian genocide and the holocaust. https://www.google.gr/books?hl=el&lr=&id=wdci0v2ii54C&oi=fnd&pg=PR9&dq=Revolution+and+Genocide:+On+the+Origins+of+the+Armenian+Genocide+and+the&ots=_4H5mItwe_&sig=vQVIfFk1S7b9Z5uJ6XzJIUbWZUw&redir_esc=y#v=onepage&q=Revolution%20and%20Genocide%3A%20On%20the%20Origins%20of%20the%20Armenian%20Genocide%20and%20the&f=false

The Armenian Genocide Museum-Institute, National Academy of sciences of the republic of Armenia: http://www.genocide-museum.am/eng/armenian_genocide.php

The 1915 Armenian genocide: Finding a fit testament to a timeless crime. http://www.independent.co.uk/news/world/europe/the-1915-armenian-genocide-finding-a-fit-testament-to-a-timeless-crime-9241154.html


Πηγή: Anarchy Press

Σμύρνη 1922: Μια ανάμνηση, με μια ανάσα.

Σμύρνη, μια οικογένεια τρέχει ανάμεσα σε καμμένα κτήρια, σκοτωμένους ανθρώπους και ματωμένες λόγχες. Πριν λίγα λεπτά οι Κέτηδες (Οι Κέτηδες ή Τσέτες ήταν ένοπλοι Τούρκοι εθελοντές που δρούσαν οργανωμένα σε τάγματα ή συμμορίες)  είχαν πιάσει το μικρότερο μέλος της οικογενείας την Σοφία. Η Σοφία κλαίγοντας έβριζε και κλωτσούσε τους Κέτηδες και αφού την έσυραν λίγα μέτρα στο δρόμο την εκτέλεσαν.
Μέσα στον πανικό η οικογένεια βρίσκει καταφύγιο σε μια εκκλησία όπου φρουρείται από Ιταλούς στρατιώτες. Εκατοντάδες είναι στοιβαγμένοι σε αυτό τον χώρο. Ο πατέρας, τα δύο αδέρφια και ο γαμπρός της οικογένειας έχουν μείνει έξω από την εκκλησία. Η μητέρα αφήνει το μικρό παιδί στην εκκλησία αναζητώντας τους υπόλοιπους.
Στο δρόμο βρίσκει την μια της έγκυο κόρη παρέα με τον γαμπρό της να έχουν αιχμαλωτιστεί από Τούρκους στρατιώτες. Πέφτει στα πόδια τους και αφού παριστάνει την τουρκάλα καταφέρνει να τους αποσπάσει. Εν το μεταξύ ο πατέρας και ο μεγαλύτερος γιος βρίσκονται σε ένα σχολείο όπου επίσης φρουρείται από Ιταλούς.
Για λίγο είναι πάλι όλοι μαζί, μα έχει φύγει για πάντα η Σοφία.
Η φωτιά που έχει ξεσπάσει στην πόλη πλησιάζει στα διπλανά κτήρια της εκκλησίας. Η λαμαρινένια στέγη της εκκλησίας πυρώνει κάνοντας την κατάσταση στο εσωτερικό της αποπνικτική. Πολλοί δεν αντέχουν και πεθαίνουν.
Οι Ιταλοί την νύχτα ανοίγουν την πίσω πόρτα του ναού λέγοντας στους εγκλωβισμένους ότι θα τους οδηγήσουν στην προκυμαία με την προϋπόθεση να φωνάζουν ''Ιτάλιαν'' γιατί αλλιώς θα κινδύνευαν με παράδοση στους Τούρκους.
Οι Ιταλοί στην προκυμαία ξεχωρίζουν αυτούς που φώναζαν ''Ιτάλιαν'' προς την μεριά της θάλασσας ενώ τους υπόλοιπους προς την φλεγόμενη πόλη. Αυτός ο διαχωρισμός δεν κράτησε για πολύ αφού ο κόσμος που ήταν στην μεριά της πόλης έσπασε το μπλόκο των Ιταλών.
Το ξημέρωμα βρίσκει την οικογένεια αιχμάλωτη των Τούρκων όπου οδηγείτε σε προάστιο έξω από την Σμύρνη. Εκεί στοιβάζονται σε παράγκες και παραπήγματα και δέχονται την επίσκεψη Αμερικάνων αξιωματικών όπου τους διαβεβαιώνουν ότι θα τους στείλουν τρόφιμα και ότι σχεδιάζεται η απελευθέρωσή τους. Τα πράγματα στο συγκεκριμένο στρατόπεδο συγκέντρωσης ήταν φρικτά, οι στρατιώτες έμπαιναν τα βράδια στις παράγκες και διάλεγαν τα ομορφότερα κορίτσια και σαν να μην έφτανε αυτό μια μέρα μάζεψαν όλους τους άνδρες από 16-60 χρονών. Πατέρας, μεγάλος γιος και γαμπρός αρπάζονται και εξαφανίζονται. Απόγνωση για την μητέρα, το μικρό γιο και την κόρη που έμειναν πίσω.

Μετά από μέρες οι εναπομείναντες αιχμάλωτοι μεταφέρονται πάλι στην Σμύρνη και στοιβάζονται σε ένα μαντρότοιχο για μέρες. Η τροφή τους για μέρες περιορίζονταν σε ξεροκόμματα που τα πετούσαν οι στρατιώτες από τον μαντρότοιχο και οι πεινασμένοι αιχμάλωτοι τσακώνονταν για το ποιος θα τα πάρει. Κάπου εκεί η κόρη γεννάει και η μάνα παίρνει το παιδί και το πετάει στα σκουπίδια, σκεπτόμενη πως ένα μωρό θα ήταν αδύνατο να ζήσει σε αυτές τις συνθήκες παρέα με την ανασφάλεια της καθημερινής απειλής για την δικιά τους ζωή. Απάνθρωπο από την μεριά του θεατή, αλλά η ζωή παίζει ακόμα ποιο απάνθρωπα παιχνίδια.
Κάπου εκεί η μάνα με τα δυο παιδιά επιβιβάζεται μαζί με άλλους σε πλοίο που τους αφήνει κάπου στην κεντρική Ελλάδα. Μέρες μετά στην πόλη του Αγρινίου ο μικρός γιος συναντάει ανέλπιστα τον πατέρα. Ο πατέρας έχοντας αποδράσει από το στρατόπεδο συγκέντρωσης είχε επιβιβαστεί και αυτός σε πλοίο για την κεντρική Ελλάδα. Τα βάσανα μόλις είχαν τελειώσει προς το παρών.... όχι όμως και ο πόνος που προκαλούν οι αναμνήσεις και η θύμηση των χαμένων δικών τους ανθρώπων.

υγ. Η παραπάνω τραγική ιστορία είναι μια από τις χιλιάδες που δημιουργήθηκαν από τον πόλεμο του ελληνικού κράτους με το αντίστοιχο τούρκικο το 1922. Την παραπάνω ιστορία μου την διηγήθηκε ο μπαρμπα Στρατής Κισόγλου στα 102 χρόνια και είναι η ιστορία της δικιάς του οικογένειας τις πρώτες μέρες εκείνου του Σεπτέμβρη του 1922 στην Σμύρνη. Η ιστορία αυτή περιλαμβάνετε επίσης σε αδημοσίευτο βιβλίο του ίδιου με την επιμέλεια της Μαρίας Σταθέα με τον τίτλο ''Ημερολόγιον της Ζωής 1922''.

Ένα άγνωστο φιλμ του George Magarian  που καταγράφει την κατάσταση πριν και μετά την κατάληψη της Σμύρνης και το τι επακολούθησε στην Ελλάδα αργότερα με τους χιλιάδες πρόσφυγες:

Σε ποια πλευρά είσαι;

Ο θάνατος 400 περίπου ανθρώπων σε ορυχείο στην Τουρκία ήταν προδιαγραμμένος.

 Τα κράτη από την Κίνα έως την Τουρκία και από την Ταϊλάνδη έως την Βραζιλία ετοιμάζουν τάφους για όσους περισσεύουν.

 Από ποια θέση θα συνεχίσεις την ζωή σου σ'αυτό τον κόσμο;

-Από αυτή του δούλου που γλείφει κάθε αφεντικό για να μην τον κλωτσήσει;

Η από αυτή του εξεγερμένου, που αψηφά οποιαδήποτε εξουσία;

#5 Όσα πιάνει το μάτι.

Κοίτα με...και τότε θα σου πω όσα θες να μάθεις

Ha siktir!!!

Ελληνάρας καλός ''καίγεται'' στην εικόνα του.

Απόψε είδα ένα όνειρο. 

Είδα λέει τον Σουλεϊμάν! Δεν ήταν στο σαράι αλλά στο σπίτι του γείτονα μου. Φορούσε λέει την μαύρη στολή του και το ψηλό του καπέλο. Στην αρχή ο γείτονας χάρηκε, το θεώρησε τιμή να είναι στο σπίτι του ο μεγάλος Σουλεϊμάν. Μόνο που αυτός είχε νεύρα, όλο κάτι έλεγε αλλά ο γείτονας δεν καταλάβαινε (δεν είχε υπότιτλους όσο και αν μάταια κοιτούσε στο πάτωμα). 

Ο Σουλεϊμάν έβγαλε όλες τις τηλεοράσεις απ' τα δωμάτια του σπιτιού και τις τοποθέτησε στο σαλόνι επάνω στον καναπέ.  Τον γείτονα λέει άρχισε να τον περιβάλει ένα ρίγος που ξεκινούσε από τον αυχένα και κατέληγε στα @@@ του. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο αγαπημένος του Σουλεϊμάν θα μπορούσε ποτέ να σταθεί απειλητικά μπροστά του. Εκείνη την στιγμή σκέφτηκε να πάρει τηλέφωνο την χρυσή αυγή για να έρθει να καθαρίσει αυτόν τον βρωμοτουρκο με το γιαταγάνι στο σπίτι του. Ήταν αργά όμως για οποιοδήποτε πράξη, ο Σουλεϊμάν είχε αρχίσει να καίει τις τηλεοράσεις μαζί με τον καναπέ, σε λίγο το σπίτι είχε αρχίσει να γεμίζει καπνό. Ο γείτονας στην αναμπουπούλα κρύβεται στην αποθήκη πίσω από μια παλιά τηλεόραση 47 ιντσών, ο Σουλεϊμάν δεν αργεί να τον βρει και εκνευρίζεται περισσότερο όταν αντικρίζει την μεγάλη παλιά τηλεόραση που έκρυβε ο γείτονας μου. Τον διατάζει να μεταφέρει την τηλεόραση στο φλεγόμενο σαλόνι, να την ανοίξει από πίσω και να βγάλει όλα τα εξαρτήματά της. Μέσα στους καπνούς και τις φλόγες ο Σουλεϊμάν δένει τον γείτονα και τον κλείνει μέσα στην τηλεόραση να παρακολουθεί το σαλόνι του που φλέγεται. 

Στο τέλος του ονείρου ο Σουλεϊμάν  βαδίζει μεγαλοπρεπής στο πεζοδρόμιο της γειτονιάς ανακουφισμένος και απελευθερωμένος από τα δεσμά της τηλεοπτικής εικόνας. 

υ.γ: Τυχόν ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική (αλλιώς φωνάξτε την χρυσή αυγή!)

Σε ελλάδα τουρκία αλβανία, ο εχθρός είναι τα κράτη και η εξουσία.

Για το κορίτσι με το υγρό φόρεμα

Το παρακάτω σχόλιο δεν είναι ανταπόκριση από την εξέγερση στην Τουρκία αλλά μια διαφορετική ερωτική ματιά στην εξέγερση. Ούτως άλλως η εξέγερση είναι Έρωτας.

Ολα έρωτας! Κι αυτά κι εκείνα. Και τούτο που ‘χουμε μες στην καρδιά. Ο,τι νιώθουμε, ό,τι αγαπάμε. Αυτά που μας ενώνουν, που μας χωρίζουν, που μας ενοχλούν. Ολα έρωτας!

Ενα κορίτσι διασχίζει τον δρόμο. Εχει μακριά μαλλιά, πιθανολογώ κι ένα τατουάζ. Το πρόσωπό του είναι παγωμένο, χωρίς μέλλον. Φοράει ένα σκούρο φόρεμα. Οι ελβιέλες του είναι λιγάκι σκισμένες. Κόκκινες. Οπως βαδίζει, ο ουρανός πέφτει πάνω τους και σχηματίζει μια μαυροκκόκινη σημαία. Δείχνει αυτό που πρόκειται να συμβεί. Μετά.

Τη βλέπεις με ανοικτά τα χέρια σαν τον Ιησού Χριστό. Για μένα είναι πιο ιερή από αυτόν. Ένα κορίτσι με λευκό δέρμα και ανοικτά χέρια. Το κορίτσι του έρωτα πετάει το σώμα του μπροστά στη ασχήμια, στη βία, τη βαρβαρότητα. Ο,τι θεωρείται αφύσικο και εμποδισμένο, είναι μεγαλειώδες. Θέλω να μακρύνω κι άλλο τα χέρια μου, για να μπορώ να την αγγίζω.

Είναι υγρή, κι ηλεκτρισμένη. Αν αφήσω τα χέρια μου να την ακουμπήσουν, κινδυνεύω με βραχυκύκλωμα.

Γύρω της, ο θάνατος γιορτάζει ακόμη. Οι τελευταίες του ενσαρκώσεις χάνονται σαν σκιές στα δρομάκια της Ινσταμπούλ.

Θυμήθηκα πως κάποτε μάθαινα στα κορίτσια να φτιάχνουν «κοκτέιλ» Ποτέ δεν βρίσκεις το σωστό «κοκτέιλ». Το κορίτσι με το υγρό φόρεμα βρήκε το πιο σωστό «κοκτέιλ.»

Ούτε η ίδια δεν πιστεύει ότι μπορεί να σταματήσει το αστυνομικό όχημα. Κι όμως το σταματά. Όπως σταμάτησε και την καρδιά μου.

Την ερωτεύτηκα. Δεν δίστασα ούτε λεπτό να το πω. Δεν άντεχα να μην το πω. Είναι κάποια πράγματα που τα κάνεις μόνο όταν δεν αντέχεις πια.

Βαθιά μέσα μου πίστευα πως κι αυτή θα ένοιωθε το ίδιο για μένα. Η επόμενη φωτογραφία με προσγείωσε. Δεν ζήλεψα. Απλά θύμωσα. Έτσι είμαι εγώ. Τσαντίλας.

Πηγή: http://www.e-cannibals.gr/blog/?p=5872