2+2=5: Όταν η εξουσία κατασκευάζει πραγματικότητες.

Ο  Ιρανός καλλιτέχνης Μπαμπά Ανβάρι στη μικρού μήκους ταινία του «Two & Two» παίζει με την έννοια της πραγματικότητας. Τι ορίζεται ως πραγματικότητα; Τι γίνεται όταν αυτή αμφισβητείται; Και πως διαμορφώνεται και  διαφυλάσσεται από την εκάστοτε εξουσία;

Ένα σχόλιο πάνω σε αυτά που δεχόμαστε καθημερινά και τα ορίζουμε ως πραγματικότητα χωρίς να τα σκεφτούμε, φτάνει μόνο που το είπε η τηλεόραση, ο πολιτικός καθοδηγητής ή ακόμα και η επιστήμη. 

Όνειρα στο έδαφος του τίποτα.

Ο χρόνος στην παραλία της Μεθώνης

Κάποιες φορές φίλε μου δεν υπάρχει ενδιαφέρον.
Θα μου πεις λογικό.
Θα σου πω ότι αυτές οι φορές όλο και πληθαίνουν και εκεί θα παρατηρήσω τις άκρες των δαχτύλων μου.
Εγκλωβίστηκα στον χρόνο που μου δημιούργησαν, αφήνοντας τον παιδικό μου χρόνο έξω απ'την πόρτα, κάτω απ'το χαλάκι του welcome.
Όλοι φορούν τα καλά τους μπρος τον δυνάστη τους μα τα σώματα από κάτω ζέχνουν,
όπως οι σκέψεις και οι λάγνες επιθυμίες αμέτρητων σιωπηρών νυχτιών,
που δεν τολμά κανείς ούτε καν να τις ξεστομίσει.
Ευτυχείτε, μα αφήστε με σας παρακαλώ,
πρέπει να φύγω,
δεν έχω χρόνο.
Αυτός ο ενήλικος χρόνος, τόσο παράξενος και σκληρός.
Πρέπει να πάω για δουλειά ή να σκεφτώ πως να μοιράσω το τίποτα
ώστε να μπορέσω να μείνω ακόμα ένα μήνα,
με φως, νερό και σπίτι.
Πως μοιράζεται το τίποτα;  
-Μένος άγριου εγκλωβισμένου ζώου και φαντασία Νέρωνα.
Φωτιές παντού,
να ξεκινούν από τους νευρώνες,
να καταλήγουν στην πόλη
και από εκεί να σβήνουν στα ποτάμια και στην υγρασία που κρύβουν οι πευκοβελόνες το πρωί.

Μελλοντικό χωροχρονικό πεδίο;

#3 Όσα πιάνει το μάτι.

Γυρνώντας το κεφάλι ψηλά

Ανακοίνωση της Συσπείρωσης Αναρχικών

«Όταν το δάκτυλο δείχνει το φεγγάρι, ο ηλίθιος κοιτάζει το δάκτυλο»

Πώς αλλοιώς θα μπορούσε να αποδοθεί η πράξη της δολοφονίας δυο μελών του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή έξω από τα γραφεία του κόμματος στο Ν. Ηράκλειο Αττικής;

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι ποντάρει στο πλαίσιο των ιδεολογικοπολιτικών αγκυλώσεων και διαδικασιών που ταλανίζουν για δεκαετίες το κίνημα (μετά ή άνευ εισαγωγικών), είτε αυτοπροσδιορίζεται ως επαναστατικό, είτε ως αντιφασιστικό, είτε ως ελευθεριακό-αντιεξουσιαστικό. Πρόκειται για πολιτικές εμμονές που επιμένουν να χάνουν το δάσος πίσω από το δέντρο, όπου οι δράστες με την λογική των συμμοριτικών αντιπαραθέσεων ανάμεσα σε «φασίστες και αντιφασίστες», προχώρησαν σε μια κίνηση αναβάθμισης φαντασιωνόμενοι εμφυλίους πολέμους, αλλά ταυτόχρονα με την συμπεριφορά τους και τις πράξεις τους φροντίζουν να απαξιώνουν τις προοπτικές απελευθερωτικών δραστηριοτήτων, αναλαμβάνοντας το ρόλο του «εκκαθαριστή»-«εκδικητή» και συμπορευόμενοι με τις μύχιες επιθυμίες των κρατιστών.

Δεν χωρά αμφιβολία πως η ενέργεια στο Ν. Ηράκλειο κινείται μέσα στο πλαίσιο μιας ενδοεξουσιαστικής διαμάχης, η οποία εντάθηκε με αφορμή τον φόνο του Παύλου Φύσσα και όπου όλες οι δυνάμεις του «συνταγματικού»-μνημονιακού και μη τόξου αποπροσανατόλισαν και προσπάθησαν να βγάλουν οφέλη (μη εξαιρουμένων και των διωκόμενων γι’ αυτήν την υπόθεση). Κι ενώ οι κακοτεχνίες της πολιτικής σπέκουλας ξεθυμαίνουν, ενώ οι κρατικοί διαχειριστές έχουν αποκομίσει τα «κέρδη» από την εφαρμογή των πλέον ολοκληρωτικών μεθόδων, αλλά και τις ανάλογες ζημιές, ενώ όλοι οι εξουσιαστές αναμένουν την κίνηση του «από μηχανής θεού», ο «επί μηχανής» πράγματι κάνει την εμφάνισή του τροφοδοτώντας και πάλι την πολιτική σπέκουλα, που είχε αρχίσει να αλλάζει ρότα.

Δεν έχει καμμία σημασία αν η πράξη θα επενδυθεί με κάποιο «βαθυστόχαστο» κείμενο με το οποίο θα αναλαμβάνεται η ευθύνη (όποτε και εάν γίνει αυτό) ή αν θα μιλά στο όνομα του λαού, της αριστεράς, του κομμουνισμού, της επανάστασης, της αντιεξουσίας ή ακόμα και της αναρχίας. Αυτό που στην πράξη προσπαθεί να σιγοντάρει είναι την εξουσία και ιδιαίτερα αυτό το κομμάτι της που ήδη έχει χάσει αρκετά σε επίπεδο πολιτικών χειρισμών. Ακόμα και οι πλέον αδαείς περί τα συμβαίνοντα στην πολιτική αντιλαμβάνονται ότι αυτή η ενέργεια συντάσσεται –με τον ένα ή τον άλλο τρόπο– με το λεγόμενο συνταγματικό τόξο, επιχειρώντας να σπείρει το φόβο στο άλλο εξουσιαστικό κομμάτι. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός πως στόχο αποτέλεσαν μέλη της περιφρούρησης των κομματικών γραφείων. Πρόκειται για μία οπισθοδρομική νοοτροπία την οποία ακόμη και οι σύντροφοι αναρχικοί που έδρασαν στα τέλη του 19ου αιώνα είχαν ξεπεράσει. Επειδή, όσο κι αν διαφωνήσει κάποιος με τις μεθόδους τους δεν μπορεί να μην τους αναγνωρίσει την αυτοθυσία, την ανιδιοτέλεια και το ότι στόχευαν τους τυράννους και όχι τους θαλαμηπόλους. Όμως, σύμφωνα με τα όσα είναι γνωστά στον τομέα της κοινωνικής ψυχολογίας, τα πράγματα δεν ακολουθούν την πορεία των υπολογισμών (αν πράγματι υπάρχουν τέτοιοι) και σε πολλές περιπτώσεις τα αποτελέσματα είναι διαφορετικά από τα αναμενόμενα. Γι’ αυτό το λόγο η ενέργεια στο Ν. Ηράκλειο μοιάζει περισσότερο με μια ζαριά «κι ό,τι κάτσει» ή προσπάθεια εξόφλησης υποχρεώσεων. Όπως να και έχει το θέμα, ακόμα και οι πλέον καλά οργανωμένες μυστικές υπηρεσίες θα δυσκολεύονταν ή θα δίσταζαν να προβούν σε τέτοιου είδους ενέργεια. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει μία κατάσταση για την οποία οι αναρχικοί δεν μπορούμε παρά να πούμε τα πράγματα όπως έχουν.

Δυστυχώς το κριτήριο τού πότε κάποιος κινείται επ’ ωφελεία της απελευθερωτικής διεργασίας και προσπάθειας έχει χαθεί προ πολλού και, φοβούμαστε πως όσο κι αν προσπαθήσει κάποιος, δύσκολα θα ανακαλύψει σ’ αυτή την ενέργεια κάποια απελευθερωτική ουσία. Αντίθετα, θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί μία ξεδιάντροπη εξουσιαστικού περιεχομένου και σκοπιμοτήτων ενέργεια, που βαδίζει στα αχνάρια άλλων παρόμοιων που έβλαψαν ανεπανόρθωτα τις ιδέες τις οποίες υποτίθεται πως υποστήριζαν ή εκπροσωπούσαν.

Συσπείρωση Αναρχικών
Αθήνα, 2 Νοεμβρίου 2013

Πηγή:http://anarchypress.wordpress.com

Μέλλον;

Δρόμος προς το βουνό...ανοιχτός πλέον!

#2 Όσα πιάνει το μάτι.

Ο Θρόνος του Ποσειδώνα

Κλέφτικο, Γιώργος Πρεβεδουράκης

Για το σήμερα και για όλους εμάς που σφηνώσαμε στην χαραμάδα του

Είδα τις καλύτερες γενιές του μυαλού μου

διαλυμένες απ’ τη φαιδρότερη Λογική

υστερικές, γυμνές και χρεωμένες

να σέρνονται σε βαλκάνιους δρόμους την αυγή γυρεύοντας

τρόπους για να πληρωθεί μια αναγκαία δόση,



ρεμπέτες-άγγελοι που τσάκισαν τη ράχη τους μεταφέροντας πίτσες,

φιλέτα ροφού σβησμένα σε σαμιώτικο, έπιπλα «κάν’ το μόνος σου» και είδη υγιεινής,

που φτωχοί στήθηκαν καπνίζοντας μπροστά από υπερφυσικές οθόνες

μ’ έναν τρόμο παράλυτο για τα βιογραφικά τους,

που βρήκαν την κόμισσα Seroxat να σέρνεται ξημερώματα στην Ηπείρου

συντροφιά με τον βαρόνο Tavor και τη μακρινή εξαδέλφη του ―

αναιμική δεσποινίδα του ιδιωτικού παροράματος ―Xanax,



που σκάλισαν μ’ έναν ξεκούρδιστο τζουρά

χιτζάζ, ουσάκ, σαμπάχ και πειραιώτικους δρόμους,

αυλακωμένα απομεσήμερα με καύσωνα

μέσα σε τυφλά δυάρια και γρίλιες ασφυκτικές,

που πάρκαραν τα Cherokee τους στα λιθόστρωτα του Ψυρρή

κι έχασαν το σκαλπ τους για μια φυσική ξανθιά –που δεν ήταν φυσική ξανθιά–



που τρέκλισαν και σκόνταψαν στο ανυπόληπτο φιλιατρό

επιστρέφοντας με σκάρτη καρδιακότητα στη Κατανάγκα,

που άκουσαν τον Σωκράτη να ουρλιάζει «Τα Πάγια» με σπασμένες χορδές

απ’ τη Συκιά Χαλκιδικής ίσαμε τη Στουτγάρδη,

που εκπόνησαν διδακτορική διατριβή

με θέμα «Ο Υπαρξισμός μετά τον Σαρτρ και το Πρόβλημα της Αναπηρίας

στη Νοτιοδυτική Γκάνα» και γύρισαν στην Αθήνα

θωπεύοντας στις ουρές του ΟΑΕΔ το μακρύτερο

μανίκι της μεταμοντερνίλας,



που έψαξαν ανάμεσα στις 7.284 πληγές του Φαραώ

μήπως και βρουν τη δική τους,

που το ’ριξαν στο Ζεν και μπόλιασαν τον Στάλιν

με στούντιο-πιλάτες και γιόγκα-πλαστικές,

που χαιρέτησαν με τρόπους ευγενικούς καθώς αρμόζει στ’ αστόπαιδα

το άδειο κρεμασμένο σακάκι στην πλάτη της καρέκλας του Γενικού,



που έβαλαν σε λειτουργία τον αυτόματο πιλότο της νεύρωσης δίχως τρέλα

και χώνεψαν τη Μέθοδο και την Δομή

εκδίδοντας ιδίοις αναλώμασιν τ’ αβρόχοις ποσίν

για να συνδιαλέγονται τα νούφαρα του νάρκισσου μεταξύ τους,



που γύρεψαν την αγάπη τους ανεμίζοντας σημαίες της Κρονστάνδης,

που διπλώθηκαν από τη μοναξιά μέσα σε γυμνά δωμάτια, καίγοντας

τα πτυχία τους στον κάδο ανακύκλωσης κι ακούγοντας το διπλανό

σκυλάδικο μέσ’ απ’ τον τοίχο,

που ήπιαν νέφτι, χλωρίνη κι έφαγαν κουκούτσια ελιάς τη μέρα της μετάταξής τους

στο 724 ΤΜΧ, στο 482 ΤΔΒ, στο Κ.Ε.Υ.Π. στο Γ.Ι.Α.Τ.Ι. και στο Μεγάλο Πεύκο,

που γυάλισαν ερπύστριες, ερπύστριες, ερπύστριες, ζάντες παροπλισμένων Leopard,

κάνιστρα και διόπτρες νυκτός,

και πιάσαν φωτιά απ’ το τσιγάρο κάποιου καφρόκαυλου ΕΠΟΠ

κι έχασαν το πρόσωπό τους  > πού είναι το δέρμα σου Παναγόπουλε;

> δεν ξέρω κύριε Στρατηγέ, κάνω πλεονασμό; σχωράτε με…

που τάισαν το τέρας που τους τάιζε δειπνώντας μ’ έναν ντεφορμέ θεό,

που χάραξαν στο μπράτσο τους με σκουριασμένο κοπίδι το πρώτο χαδάκι

του έρωτα σε δίωρους γαμηστρώνες art déco,



που βυθίστηκαν στο ζενικό φως των Εξαρχείων, των Άγιων Ανάργυρων και της Κυψέλης

«Ντυμένοι Επίσημα», στο «Δρόμο προς το Περίπτερο», με «κύριο Κρακ»

«Δέλτα», «Αντίποινα», «Ηλεκτρογραφία», «Μικρές Αγγελίες», Τρίποντο κι Αθλητική Ηχώ,

που μ’ ένα Σπίρτο πυρπόλησαν κάποια Πλατεία Ηρώων,

που ξόδεψαν το γαλάζιο τους στη Φευγάδα, σ’ ένα γκισέ τουριστικό-Vermietung Zimmer- Σούδα-Φαληράκι beach-blowjob contest-Λαγανάς-transit για Croydon -Νύχτα-


που πληροφορήθηκαν απ’ το ραδιόφωνο πως ορίστηκε ΕΔΕ για την ΕΔΕ που ορίστηκε

για την ΕΔΕ που δεν είχε αποτέλεσμα για την ΕΔΕ που κατέληξε στο ασφαλές

συμπέρασμα πως πρέπει να οριστεί ΕΔΕ,

που σουλατσάρανε εκστατικοί, άεργοι και φιμωμένοι, μέσα σε πορνοστάσια αχνά

γράφοντας ύμνους λατρευτικούς για τα μάτια της Άννας Πάβλοβα

διερωτώμενοι «Αν ―Αγαπήθηκε ―Κανείς ―Ποτέ ―Εδώ ―Μέσα;»

που εργάστηκαν προσωρινά σε εταιρείες είσπραξης

ληξιπρόθεσμων οφειλών κι είχαν για καλημέρα τους το «άι γαμήσου»,

που φυλλομέτρησαν ακατανόητα ημερολόγια οικογενειακού προγραμματισμού

παίζοντας στο χέρι τους τα κλειδιά του γραφείου, πάντα στις λάθος γειτονιές,

και πάντα τη λάθος ώρα,

που τραγούδησαν το σύνθημα κατά των πολυεθνικών πριν αυτό ξεπουληθεί

σ’ ένα σποτάκι διαφημιστικό για καπότες,

που εγκατέλειψαν την ανάγνωση,         περίπου σ’ αυτό το σημείο,



που έβρασαν σε μια μαστουρωμένη ολονυχτία

τον σκελετό ανατομίας κι ήπιανε το ζουμί,

που λόγχισαν την Ανία και πλευριτώθηκαν σε λόφους από scrap-παλιοσίδερα

και σε ασίγαστες πρασινάδες της Σαξονίας,

ενθύμια ασημένιων φτερών ενός όρθρου

στο cow-tipping μαγικών μανιταριών ―ξεστρατισμένα σωθικά,

χρόνια θολά που ζέστανε η αχρηστία,



που είχαν όνειρα για περιπλάνηση κι απομόνωση, διαλογισμό και μελέτη

κι απέμειναν με όνειρα για περιπλάνηση κι απομόνωση, διαλογισμό και μελέτη,



που σκάλωσαν στην διάταξη υπ’ αριθμόν 117 και συγκεκριμένα στην παράγραφο 3 κάθετος 66 εδάφιο 34 κι αγνόησαν την άνω τελεία στο ακροτελεύτιο άρθρο

του προεδρικού διατάγματος 238 ―παρηγορήθηκαν για λίγο στην ερμηνεία του βουλεύματος 466― μούδιασαν κι αποτρελάθηκαν σε στάση γραφειοκρατικής αμφισημίας, σκεπτόμενοι: «διάολε!… τελικά ο κόσμος δεν είναι καθόλου απλός»

που έπαθαν ψύξη-γάγγραινα-ακρωτηριασμό, ηθικολογώντας κάτω απ’ το ορθάνοιχτο παραθυράκι του νόμου,

που κυνήγησαν χρυσαυγίτες που κυνηγούσαν μετανάστες που κυνηγούσαν αγγέλους

που κυνηγούσαν τυχοδιώκτες, κυνηγημένοι όλοι από δουλεμπόρους αριθμούς,

που έφαγαν φλούδες πορτοκαλιού για να την συναντήσουν -και την συνάντησαν-

κάτω από σημαίες χορηγών, στα 1.200 MHz, στα 18.000 BTU, στο φροντιστήριο Κύκλοτρο, ———— η πτώση της απ’ τον έβδομο————————-

και  τα    α σ θ ε ν ο φ ό ρ α,

που μελέτησαν Λεοντάρη, Πλωτίνο, Βύρωνα, Αντόρνο και Κορτάσαρ,

γιατί ένιωσαν τη διαλεκτική να πακτώνεται ενστικτωδώς

κάτω από τα πόδια τους στη Νέα Κρήνη,

που βρήκαν το παιδικό αναλόγιο του πατέρα θαμμένο στα ερείπια του Ντε Λα Σαλ,

που μάδησαν κυκλάμινα σανατορίων δίπλα σ’ ανοιχτά παράθυρα

και τρούλους της Τσιμισκή, κι αναρωτήθηκαν πόσο να παίζει ο μπούκης την δική τους εξόντωση,

που στα γραπτά τους εξημέρωσαν τον Παρμενίδη

αποκτώντας ξαφνική δυσανεξία στα κουκιά,

που κλείδωσαν ολόκληρο μεσαίωνα σ’ ευέλικτες προθεσμιακές

κι έκτοτε καθησυχάζονται με τεσσεράμισι τοις εκατό τόκο,

που πόνταραν τις ελπίδες τους στην Άλλη Ελλάδα ―την «καλή»― κι εδώ γέλα όσο θες αναγνώστη ―

που έγραψαν ιστορία αναστενάζοντας στο Legend, στο Berlin, στο Mojo και στο Astoria,

ανασηκώνοντας κακομοίρικους ώμους στο περιβόητο τροπάριο:

«αφού μας πολεμούν-μας κατατρόπωσαν-δεν το βλέπεις;-δεν το βλέπεις;-είμαστε λίγοι-μια τόση δα νησίδα αντίστασης-μια ελάχιστη κουκίδα στο χάρτη-μια σιωπηρή μειοψηφία-ασφαλής-στην Τάξη που την όρισε-για άλλοθί της-ακίνδυνοι-ευαίσθητοι-και μορφωμένοι- προπάντων ηττημένοι-βαράμε μύγες στα φαντασιακά-rooms to let-

της ριζοσπαστικότητάς μας-δεν το βλέπεις;-δεν το βλέπεις;-μην το βλέπεις… εβίβα!»



που απ’ τον δεύτερο όροφο ονειρεύτηκαν

ένα ευήλιο διαμπερές στον τρίτο ―κι από κει

ένα ευήλιο διαμπερές στον πέμπτο ―κι από κει

ένα ευήλιο, ευχάριστο, διαμπερές ρετιρέ ―κι από κει

το σπίτι ολόκληρο ―ακέραια τη γειτονιά―

τη χώρα συθέμελη ―ει δυνατόν― μαζί με τους κατοίκους,

που έχτισαν με το Τίμιο Σπαθί τους

επιδαπέδια ενυδρεία με χρυσόψαρα, πιράνχας και led φωτισμό,

που υποθήκευσαν το μυαλό τους στην Τράπεζα Παρακαταθηκών και Δανείων

και τους το πήρε η Τράπεζα Παρακαταθηκών και Δανείων

και τώρα            δεν         ξέρει     τι

να          το         κάνει,



που σταύρωσαν τη χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη για να δουν εσένα που δεν είχες ένα όραμα

ή εμένα που δεν είχα ένα όραμα ή αυτόν που δεν είχε ένα όραμα, γιατί ήθελαν να μετρήσουν επακριβώς ποια και κατά πόσο υπήρξε μεταξύ μας η Διαφορά,

που έσβησαν σαν λογοκριμένα καρέ σε υπόγειες αίθουσες προβολών, άλλαξαν γνώμη και πλευρό την ώρα που ξεπιανόταν το Σύμπαν, ξύπνησαν σε απροσδόκητους Αμπελόκηπους,

σύρθηκαν έξω απ’ τα σινεμά μπαϊλντισμένοι από κούφια ρητορική

και χάθηκαν κουτσαίνοντας, αιώνιοι, στους κίτρινους δρόμους,



που φάγανε το στιφάδο της κανονικότητας

ή ψάρεψαν normalité απ’ τον πυθμένα του Έβρου,

που αναποδογύρισαν όλους τους κάδους των Αθηνών γυρεύοντας τον ευρυγώνιο φακό του ονείρου, ή το τετράδιο με τις αγγελικές σημειώσεις ενός προπατορικού μυθιστορήματος,

που χρονομέτρησαν αριστερόστροφα ποιήματα μ’ ένα Rolex-Oyster Perpetual- Cosmograph, πήγαν στην παρουσίαση της 15ης τους συλλογής ―έκαναν εντύπωση―

καλά   ήταν,

που κατέβηκαν στη Λαμία, που τα παίξανε στη Λαμία, και δραπέτευσαν προσωρινά

μα ξαναγύρισαν στη Λαμία κι ανέμεναν εκεί, κάτι απροσδιόριστο, επί ματαίω,

που αγνάντεψαν στη Λαμία και στοχάστηκαν ―όσο επιτρέπεται να στοχαστεί

κανείς στη Λαμία― και προσπάθησαν να μονάσουν, μα τελικά το γλέντησαν

με τέσσερις οξυζενέ αηδόνες στην πλατεία Λαού και στην πλατεία Ελευθερίας,

κι έφυγαν για να διερευνήσουν διαφημιστικά οράματα ήσσονος Αποκάλυψης

και τώρα η Λαμία, στις ψησταριές και στα κωλάδικα,

αναπολεί τσικνίζοντας τους ήρωές της,



που σνίφαραν φόλα όταν κατάλαβαν-πως-γεννήθηκαν-για-να-πουλάνε-

κινητά- οθόνες αφής- τρέλα-25άρες σύριγγες κι ατελέσφορα-πακέτα συνομιλίας,

αξεσουάρ κομμωτηρίων-κρίκους- τασάκια-φαναράκια-κιμονό απ’ το Κιλκίς-

που πιάστηκαν στα πράσα μ’ ένα τσιγάρο χασίς

κι εξήλθαν δυόμισι χρόνια μετά απ’ τον Κορυδαλλό (όχι του Shelley)

σωστά, επιμορφωμένα πρεζόνια,  που σάλταραν

μέσα σ’ άδεια εμπορικά βαγόνια κι έπαιξαν πρέφα με τα δελτάρια αποστολής,

που ξεχάστηκαν μήνες και χρόνια κάτω από θερμογόνα σώματα αργοπίνοντας κουτσομπολιά, αναδεύοντας αφρόψαρα της Αρετσούς με πετονιές της Προποντίδας,  ενίοτε κάνοντας : Ααααααααααα….! για λέγε-για λέγε- για πες-για λέγε- για πες-για λέγε-μελαγχολία έχουμε; φιλτράκια έστω;-για λέγε-για λέγε-για πες-



που προδόθηκαν από αγνά λαϊκά φουστανάκια, στιχατζήδες της εργατιάς, μεσούλες γυμνές έντεχνων γλυκών του κουταλιού με το δίσκο, μεσάζοντες, λογοκριτές, λαμέ βραδιές για νεολαίες ποιμενικές, νοικοκυριά, εξοχικά, κλέφτικα, ενοχικά, εύγλωττα γιλεκάκια, Πρέβεζες, χρεολύσια, λάμιες, εικονοστάσια, φτηνό Johnny Red της Καλλιθέας για αυτοτύφλωση, free press, πρωτοχρονιές σε γέφυρες γοτθικές, κατσαδιασμένοι απ’ την αφή ―κι αμπαρωμένοι σ’ αγκαλιές― δίχως χέρια



που φόρεσαν γραβάτες φανταχτερές μες στα δικά τους αμοργιανά καλοκαίρια

και κρεμάστηκαν απ’ αυτές και κανένας δεν νοιάστηκε,



που πολέμησαν το ποσοστιαίο κτήνος,

το κτήνος της αδήλωτης καταστολής

το κτήνος των ποδοπατημένων ψιθύρων

κι απέμειναν τρελοί στην άκρη του δρόμου

ψελλίζοντας μιαν απτάλικη, στερητική προσευχή,

με την απόλυτη καρδιά του ποιήματος της Ζωής

ξεβρασμένη από τα ίδια τους τα κορμιά,

τροφή καλή

για δέκα εκατομμύρια  Πιόνια.

#1 Όσα πιάνει το μάτι.

 Η Πύλη του Φθινόπωρου 

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (Μέρος 2ο)

Αγαπημένη μου πρωταγωνίστρια.

Εχθές ονειρεύτηκα ότι είμουν σε ένα τόπο όπου οι άνθρωποι ζούσαν σε σπίτια χωρίς κουρτίνες.

Τα σπίτια ήταν φωτεινά και σχεδόν τα έκαιγε ο ήλιος.

Οι άνθρωποι δεν είχαν κάτι να κρύψουν και χαιρόντουσαν με το σώμα τους.

Κάποιες φορές στα σπίτια τους έβλεπες μόνο πολύχρωμα εσώρουχα άλλες φορές μονόχρωμα. Όλα τέλεια προσαρμοσμένα στο ανθρώπινο σώμα και το καθένα από αυτά με το δικό του σκοπό και την δικιά του πονηρή ιστορία. Σαν μια ονειρική βρακοσύναξη στριμωγμένη σε λίγα τετραγωνικά χώρο.

Υπάρχουν όμως και οι στιγμές όπου τα πονηρά εσώρουχα δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Τα σώματα γυρίζουν απελευθερωμένα παίρνοντας μια πετσέτα, ψάχνοντας στην ντουλάπα ή παραδομένα στην λάγνα βία άλλων γυμνών σωμάτων ψάχνουν με αυτό τον τρόπο να ενωθούν με κάτι το υπερβατικό.

Υπήρχε κάτι όμως το οποίο δεν μπορούσα να καταλάβω.

Ακόμα και σε αυτή την συνθήκη τα ζευγάρια είχαν το άγχος της επιβίωσης. Τους έλειπε η ραστώνη που επέρχεται μετά την συνουσία. Αυτή η κατάσταση όπου τα ζευγάρια απλά βρίσκονται αφημένα στον τόπο της συνουσίας και υποψιάζονται τη ζωή τους.

Τα γυμνά σώματα μεμιάς φορούν ρούχα, βγάζουν να φάνε, απλώνουν ρούχα και μιλάνε στο τηλέφωνο. Η παράσταση τελείωσε λοιπόν; Έτσι απλά;  

Που πήγε η ποίηση του μετά; Η ποίηση που επιβεβαιώνει ότι όλη η κατάσταση πριν την συνουσία είχε ποιητικό λόγο ύπαρξης;

Η άγαρμπη κατάσταση της επιβίωσης επιβάλλεται λοιπόν στον συνουσιακό χωροχρόνο και τον καταστρέφει, μετατρέποντας τον από κάψουλα ονειρέματος σε τραπέζι με φαγητό, σε ένα σαλόνι με μια τηλεόραση ανοιχτή ή σε μια πλαστική λεκάνη  με πλυμένα ρούχα που πρέπει να απλωθούν για να στεγνώσουν. 

Έτσι λοιπόν και εγώ κατάλαβα πως οι κουρτίνες τελικά υπάρχουν και σε αυτό το μέρος. 

Μπορεί να μην βρίσκονται στα παράθυρα, αλλά υπάρχουν σε ένα τραπέζι με φαγητό, σε ένα σαλόνι με μια τηλεόραση ανοιχτή και τελικά σε μια πλαστική λεκάνη  με πλυμένα ρούχα που πρέπει να απλωθούν για να στεγνώσουν.

υγ: Η φώτο είναι από το πονηρό αρχείο της Πέτρας.

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (Μέρος 1ο)

Αλλαγή

Αλλάζεις θέσεις στα έπιπλα, βγάζεις φωτογραφίες από τον τοίχο και βάζεις άλλες στην θέση τους.
Μεταποιείς τα παλιά σου ρούχα,
Ξυρίζεσαι ή αφήνεις γένια,
Αισθάνεσαι κάτι νέο;
Και στο σημείο αυτό μπαίνει απρόσκλητος ο ποιητής παραβιάζοντας το όνειρο της αλλαγής σου:

 Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910) 

Και μετά από αυτό αισθάνεσαι μικρός με τις σκέψεις σου για αλλαγή να φαντάζουν τόσο δα,
να γκρεμίζονται στην ασημαντότητα τους.
Έτσι λοιπόν ίδια θα είναι η πόλη
σε όποια πόλη και αν αποδράσεις...

Η Δυση, το Βυζαντιο και η σχεση μας με την παραδοση (Καστοριάδης)

Ομιλια του Κορνηλιου Καστοριαδη στον Τριποταμο της Τηνου, τον Αυγουστο του 1994, μετα απο προσκληση του τοπικου πολιτιστικου συλλογου Ο Καβος.

Τι σημαινει το γεγονος οτι αναρωτιομαστε για τη σχεση μας με την παραδοση; Σημαινει οτι, κατα καποιον τροπο, εχουμε βγει απο την παραδοση.

            Αυτο πρωτα-πρωτα, το αντιλαμβανομαστε εμπειρικα. Οι φυλες και οι λαοι που εχουν μεινει κλεισμενοι στην παραδοση τους, δεν βλεπουν καν την παραδοση ως παραδοση· ζουν μεσα σ’ αυτην, θεωρουν τη δικη τους ζωη συνεχεια ενος αμεταβλητου τροπου ζωης.

            Μπορουμε ομως να το καταλαβουμε και λογικα. Για να αναρωτηθουμε ως προς τη σχεση μας με την παραδοση, πρεπει η σχεση αυτη να εχει γινει λιγο ως πολυ προβληματικη, να εχει ηδη δημιουργηθει καποια αποσταση. Αποσταση απο την παραδοση δεν σημαινει ουτε απεμποληση ουτε λησμονια· σημαινει αλλου ειδους σχεση.

            Μια συντομη ανασκοπηση της ανθρωπινης ιστοριας δειχνει επακριβως δυο κυριως τυπους σχεσης με την παραδοση.    

            Ο πρωτος – που ασφαλως θα ηταν και ο μονος για εκατονταδες χιλιαδες χρονια, μεχρι και το 1000 π.χ. – ειναι ο τυπος των αρχαϊκων ή πρωτογονων κοινωνιων. Ποια συμπερασματα θα βγαλουμε για τις κοινωνιες εκεινες, εαν στηριχτουμε στην εθνολογια που τις μελετησε τους δυο τελευταιους αιωνες; Θα συμπερανουμε οτι στις εν λογω κοινωνιες τα παντα – οι θεσμοι, ο τροπος ζωης, τα εθιμα, η οργανωση, η τεχνικη – μεταβιβαζονται σχεδον αναλλοιωτα απο γενια σε γενια.

            Βεβαια και στις αρχαϊκες ή πρωτογωνες κοινωνιες, συνεχως, εμφανιζονται ανεπαισθητες αλλοιωσεις. Αλλιως δεν θα υπηρχε διακριση αναμεσα στις διαφορες παλαιολιθικες και νεολιθικες εποχες. Ομως οι ανθρωποι τοτε δεν ειχαν συνειδηση αυτων των αλλοιωσεων. Πιστευαν οτι απο τη στιγμη που δημιουργηθηκαν – ο κοσμος, η φυλη, οι νομοι και οι θεσμοι τους -, ολα ειχαν παραμεινει ιδια και τιποτα δεν ειχε αλλαξει. Ξερουμε, παρα ταυτα, πως υπηρχε συνειδηση του χρονου και της διαδοχης των γενεων. Ξερουμε, επισης, οτι υπηρχε μια μυθικη παρασταση ενος «πρωτου χρονου»· ενος «πρωτου χρονου δημιουργιας» του κοσμου, της φυλης, των νομων, κλπ.

            Αυτος ο «πρωτος χρονος δημιουργιας» αποδιδεται σε εναν ή πολλους θεους, σε εναν ή πολλους ηρωες και προγονους. Και οι μεν και οι δε – θειοι και ανθρωπινοι – θεωρουνταν οτι ειχαν οπωσδηποτε ιερη φυση, την οποια φυσικα μεταβιβαζαν και στα δημιουργηματα τους. Ετσι, λοιπον, τα δημιουργηματα τους ειχαν επισης ιερο χαρακτηρα. Γι’ αυτον τον λογο καθε ιδεα μεταβολης τους ηταν ιεροσυλη και βλασφημη. Οι θεσμοι, οπως για παραδειγμα η οργανωση του τροπου ζωης, ηταν δεδομενοι μια για παντα λογω ακριβως του ιερου χαρακτηρα τους.

            Η κλασικη εβραϊκη παραδοση – που την κληρονομησαν και ο Χριστιανισμος και το Ισλαμ – προσφερει μια τελεια εικονα αυτης της καταστασης παρ’ οτι προερχεται απο μιαν κοινωνια, η οποια με κανενα τροπο δεν θα μπορουσε να χαρακτηριστει αρχαϊκη ή πρωτογονη. Συμφωνα, λοιπον, με την κλασικη εβραϊκη παραδοση, ο Θεος δημιουργησε τον κοσμο και τους ανθρωπους. Στη συνεχεια, επελεξε αναμεσα σ’ αυτους μια φυλη, που οι θεοπνευστοι ηρωες της – ο Αβρααμ, ο Ισαακ και, τελος, ο Μωυσης – παρουσιασαν τους νομους του Θεου.

            Οι κοινωνιες, στις οποιες αναφερθηκαμε μεχρι τωρα, μπορουν να ονομαστουν ετερονομες. Γιατι; Διοτι θεωρουσαν οτι καποιος ανωτερος Αλλος νομοθετησε για λογαριασμο τους και, συνεπως, απαγορευαν στον εαυτο τους οποιαδηποτε μετατροπη των νομων και των θεσμων τους. Κι ετσι, η σχεση τους με την παραδοση ηταν παθητικη.

            Η παθητικη σχεση με την παραδοση αλλαζει στην Αρχαια Ελλαδα – προκειται για ιστορικη στροφη, για ιστορικη ρηξη – και ξανα, μετα απο δυο αιωνες, στη Δυτικη Ευρωπη. Και στις δυο περιπτωσεις η σχεση αλλαζει και απο παθητικη γινεται ενεργητικη.

            Η αλλαγη της σχεσης με την παραδοση ειναι οργανικα συνδεδεμενη με την ιστορικη ιδιομορφια της Αρχαιας Ελλαδας: με τη δημιουργια για πρωτη φορα στην ανθρωπινη ιστορια μιας κινησης προς την αυτονομια, δηλαδη προς την ελευθερια, σχεδον σε ολους τους τομεις της κοινωνικης ζωης· με τη δημιουργια της Δημοκρατιας· με τη δημιουργια της Φιλοσοφιας και της Επιστημης.

            Βεβαια, ολα αυτα αποτελουν ριζικη ρηξη με την προηγουμενη κατασταση πραγματων. Η αθηναϊκη δημοκρατια, στην ουσια της, δεν εχει καμια σχεση με τις ομηρικες ή μινωϊκες και μυκηναϊκες βασιλειες. Η φιλοσοφια, επισης, αναδυεται ως καταστροφη της μυθικης αναπαραστασης του κοσμου. Το ιδιο και η ιστορια. Οι πρωτοι ιστορικοι, οπως ο Εκαταιος και ο Ηροδοτος, αρχιζουν τα συγγραματα τους με τη διαβεβαιωση οτι οσα οι Ελληνες διηγουνται για το παρελθον τους ειναι μυθοι.

            Εντουτοις, αυτη η ριζικη ρηξη δεν σημαινει ουτε απεμποληση ουτε λησμονια της παραδοσης. Απεναντιας, συμβαδιζει με τη διαμορφωση μιας νεας σχεσης αναμεσα στο παρον και το παρελθον. Σχεσης που οριζεται με δυο λεξεις φαινομενικα αντιφατικες: σεβασμος και μεταμορφωση. Η αντιφαση αιρεται, εαν σκεφτουμε οτι ο σεβασμος δεν σημαινει τυφλη λατρεια και παγωμενη συντηρηση. Ισα – ισα, σημαινει αναζωογονηση του παρελθοντος μεσω της δημιουργικης μεταμορφωσης των στοιχειων του, που ετσι γινονται σημαντικα για το παρον.

            Για να ειναι τελειως κατανοητο αυτο που θελω να πω, θα δωσω παραδειγματα πο τον χωρο της τεχνης, ιδιαιτερα απο τη λογοτεχνια.

            Ξερουμε, λοιπον οτι ο Ομηρος παρεμεινε ζωντανος στην κλασικη Ελλαδα. Τα ομηρικα επη τα τραγουδουσαν στις γιορτες και τα μαθαιναν στα παιδια στο σχολειο. Ξερουμε ομως επισης οτι μετα τον Ησιοδο τοσο το επος οσο και το χαρακτηριστικο του μετρο – το δακτυλικο εξαμετρο – εξαφανιζονται. Οι καινουριοι ποιητες, οπως ο Αρχιλοχος και η Σαπφω και οσοι ακολουθησαν, δημιουργουν νεες μορφες ποιησης. Ωστοσο, το γεγονος οτι δημιουργουνται νεες μορφες ποιησης καθολου δεν εμποδιζει τους νεους φιλοσοφους, οπως ο Πλατωνας και ο Αριστοτελης, να παραθετουν τους ομηρικους στιχους στα κειμενα τους. Μονον στην αλεξανδρινη εποχη (εποχη παρακμης) γινεται με τα Αργοναυτικα του Απολλωνιου του Ροδιου μια προσπαθεια μιμησης των ομηρικων επων· φυσικα, με πολυ μετρια αποτελεσματα.

            Το πιο λαμπρο παραδειγμα αυτης της δημιουργικης μεταμορφωσης της παραδοσης αποτελει η τραγωδια και η σχεση της με τους μυθους (την αλλη μεγαλη ελληνικη δημιουργια). Ασφαλως, ολοι οι λαοι εχουν ωραιους μυθους. Ομως οι αρχαιοι ελληνικοι μυθοι ειναι αληθινοι, ειναι μεστοι ανθρωπολογικων και κοσμολογικων νοηματων.

            Φυσικα, ειναι αδυνατον να ξερουμε σε ποιον βαθμο οι Ελληνες του 6ου π.Χ. αιωνα, για παραδειγμα, μπορουσαν να αφομοιωσουν και να οικειοποιηθουν το νοημα των μυθων σε ολη του την εκταση και την ενταση. Παντως, λογικο ειναι να υποθεσουμε οτι ασυνειδητα και υπογεια τους αγγιζε· αλλιως, οι μυθοι ως μυθοι δεν θα ειχαν διασωθει.

            Ξερουμε οτι η τραγωδια (με μονες εξαιρεσεις τους Περσες του Αισχυλου και τη Μιλητου αλωσιν  του Φρυνιχου) εχει ως αποκλειστικο θεμα της τους μυθους και, επισης, αναλαμβανει να κανει προσιτο σε ολους το νοημα τους. Η τραγωδια εμπλουτιζει το νοημα των μυθων, το μεταμορφωνει, το παρουσιαζει με καταπληκτικη ενταση και εναργεια, το ενσαρκωνει σε ανθρωπινους χαρακτηρες. Η τραγωδια, επι πλεον, εκσυγχρονιζει τους μυθους, τους πλεκει με τα προβληματα που αντιμετωπιζαν οι Αθηναιοι του 5ου π.Χ. αιωνα.

            Την ιδια εποχη, εκτος απο την τραγωδια, οι ποιητες τροποποιουν και εμπλουτιζουν την πλοκη των μυθων. Αυτο το λεει ξεκαθαρα ο Αριστοτελης στην Ποιητικη του, οπου μαλιστα τονιζει οτι η σημαντικοτερη αρετη του τραγικου ποιητη ειναι η μυθοποιια. Παρτε, για παραδειγμα, την Ορεστεια του Αισχυλου, τις τρεις θηβαϊκες τραγωδιες του Σοφοκλη – Οιδιπους Τυραννος, Οιδιπους επι Κολωνω, Αντιγονη – ή τις Τρωαδες του Ευρυπιδη.

            Συνοπτικα, λοιπον, θα πω: η τραγωδια ουτε επαναλαμβανει τον μυθο ουτε τον χρησιμοποιει σαν να ηταν παθητικο υλικο. Απεναντιας, η τραγωδια στηριζεται στις δυνατοτητες του μυθου και δημιουργει μιαν καινουρια μορφη τεχνης που της επιτρεπει να παρουσιασει – σε οργανικη συνεχεια με τον μυθο – καινουρια περιεχομενα. Αναλογες αναπτυξεις θα μπορουσε να κανει κανεις και για την αρχιτεκτονικη και για τη γλυπτικη και για τη ζωγραφικη (οσο τη γνωριζουμε απο τα αγγεια).

            Απο αυτην την σκοπια – δηλαδη της δημιουργιας μιας καινουριας σχεσης με την παραδοση – ο μονος αληθινος κληρονομος της Αρχαιας Ελλαδας ειναι η Δυτικη Ευρωπη. Δεν θα μακρυγορησω. Ομως θα ηθελα να υπενθυμισω οτι ο δυτικοευρωπαϊκος πολιτισμος – απο τον 11ο αιωνα και μετα – υπηρξε επαναστατικα δημιουργικος, ενω παραλληλα διατηρησε γνησια σχεση με την παραδοση που ειχε πισω του· ειτε την λαϊκη ειτε την καλλιεργημενη.

            Η παραδοση αυτη περιλαμβανει βεβαια κατα πρωτο λογο τη χριστιανικη και, ακολουθως, την ελληνορωμαϊκη κληρονομια.

            Θα δωσω σε συντομια ενα παραδειγμα που αφορα τη δυτικοευρωπαϊκη ζωγραφικη και την καταπληκτικη εξελιξη της. Λοιπον, η δυτικοευρωπαϊκη ζωγραφικη αρχιζει ως εκκλησιαστικη εικονογραφια, παραφυαδα της βυζαντινης, αλλα απο τον Τζιοττο και μετα παρουσιαζει μιαν ακαταπαυστη δημιουργικη ανανεωση, που ειναι ομως ταυτοχρονα μια αδιακοπη οργανικη συνεχεια. Και αυτο συνεχιζεται επι αιωνες, μεχρι το 1950.

            Ενα ακομη παραδειγμα, που αφορα τη δυτικοευρωπαϊκη μουσικη. Και εδω ισχυει ο,τι και για τη ζωγραφικη. Η δυτικοευρωπαϊκη μουσικη βγαινει τοσο απο την εκκλησιαστικη ριζα του γρηγοριανου μελους, οσο και απο τη φολκλορικη ριζα λαϊκων τραγουδιων και ρυθμων. Η βαθεια σχεση μεγαλων μουσικων δημιουργων – οπως οι κλασικοι Γερμανοι, ο Σοπεν, ο Μουζορσκυ ή, αργοτερα, ο Αλμπένιθ – με αυτες τις ριζες ειναι προφανης. Αλλο τοσο προφανης ειναι και η ικανοτητα αυτων των δημιουργων να μετουσιωσουν με επαναστατικο τροπο τα στοιχεια της παραδοσης που χρησιμοποιουν.

            Ενα τριτο παραδειγμα για τη σχεση με την παραδοση, ακομη πιο χαρακτηριστικο, προσφερει η δυτικοευρωπαϊκη φιλοσοφια. Βλεπουμε οτι μεσα απο τις συνεχεις τομες στην ιστορια της σκεψης, η δυτικοευρωπαϊκη φιλοσοφια εξελισσεται παντα σε ρητη αναφορα με την παραδοση της φιλοσοφικη θεολογιας του Μεσαιωνα και της κλασικης φιλοσοφιας.

            Η περιπτωση της Δυτικης Ευρωπης εχει τραγικη βαρυτητα για μας στην Ελλαδα, εαν την αντιπαραθεσουμε με αυτα που εγιναν ή που δεν εγιναν στο Βυζαντιο (στο ανατολικο τμημα της αλλοτε Ρωμαϊκης Αυτοκρατοριας). Το Βυζαντιο δεν χρειαστηκε να διασχισει την περιοδο της απολυτης βαρβαροτητας που διενυσε η Δυτικη Ευρωπη, απο τον 5ο ως τον 11ο αιωνα. Ομως, παρα ταυτα, ο πολιτισμος του Βυζαντιου στις μεγαλες του γραμμες αποτελει μια στατικη εικονα απολιθωμενων μορφων.

            Στο Βυζαντιο η σχεση με την παραδοση ειναι στειρα, μιμητικη, επαναληπτικη. Η βυζαντινη ζωγραφικη γινεται μια εικονογραφια που πολυ γρηγορα καταληγει σε τυποποιημενες μορφες, τις οποιες στη συνεχεια απλως επαναλαμβανει μιμουμενη τον εαυτο της. Το ιδιο ισχυει και για τη βυζαντινη αρχιτεκτονικη. Η τεχνη του λογου επισης παραμενει μια ωχρη και ανιαρη απομιμηση των αρχαιων προτυπων. Η βυζαντινη μουσικη, εκτος απο τη λαϊκη που εξ αλλου ελαχιστα πραγματα γνωριζουμε, καθηλωνεται στο μονωδικο εκκλησιαστικο ασμα.

            Δυο παραδειγματα μπορουν να συνοψισουν τη βυζαντινη και μεταβυζαντινη πολιτισμικη κατασταση: το ενα ειναι η αρχαια ελληνικη γραμματεια και το αλλο ο Γκρεκο.

            Οι Βυζαντινοι κληρονομουν ο,τι περιπου σωζεται μεχρι και σημερα απο την αρχαια ελληνικη γραμματεια (αφαιρουμενων των εργων που οι ιδιοι απο μενος ή αμαθεια κατεστρεψαν). Απο τους Βυζαντινους, την παιρνουν και την μεταφραζουν οι Αραβες και, στη συνεχεια, οι Δυτικοευρωπαιοι.

            Οι Αραβες σχολιαζουν τον Πλατωνα, σχολιαζουν ιδιως τον Αριστοτελη και μεσα απο την επαφη τους με τα αρχαια ελληνικα κειμενα γεννιουνται δυο σημαντικοι Αραβες φιλοσοφοι: ο Αβικενας και ο Αβερροης.

            Στους Δυτικοευρωπαιους η ανακαλυψη των αρχαιων ελληνικων κειμενων δημιουργει εναν εκρηκτικο συγκλονισμο, του οποιου το πρωτο κορυφωμα ηταν η Αναγεννηση, αλλα που οι δονησεις του δεν σταματουν. Κατα περιοδους διαπιστωνεται κατι σαν «επιστροφη στους Αρχαιους Ελληνες».

            Οι Βυζαντινοι, οι χρονικα πρωτοι κληρονομοι, τι κανουν; Απλως, αντιγραφουν τα αρχαια χειρογραφα και τους σχολιαστες και, καπου καπου, προσθετουν κανενα σχολιο. Το δευτερο παραδειγμα, οπως ειπα, ειναι ο Γκρεκο. Παινευομαστε και ξιπαζομαστε με τον Γκρεκο χωρις να καταλαβαινουμε τι σημαινει η περιπτωση του. Βεβαια, ο Γκρεκο ειναι βαθεια ριζωμενος στη χριστιανικη παραδοση και ξεκιναει απο τους βυζαντινους τυπους. Ομως το περασμα του απο τη Βενετια και η εγκατασταση του στην Ισπανια τον αλλαζουν ριζικα. Η ζωγραφικη του Γκρεκο ασφαλως αποκαλυπτει την προελευση του, π.χ. σε παραλλαγες χρωματικης ή στην περιφημη επιμηκυνση των προσωπων και των σωματων. Ομως τα αριστουργηματα της ισπανικης του εποχης – Η ταφη του κομητος του Οργκαθ, Αποψη του Τολεδο – ειναι εργα αδιανοητα στο Βυζαντιο και στην Κρητη  του 17ου αιωνα. Οι σημερινοι βυζαντινοκαπηλοι μας δεν στεκονται μια στιγμη να αναρωτηθουν, γιατι ο Δομηνικος Θεοτοκοπουλος επρεπε να εγκατασταθει στην Ισπανια, για να γινει ο El Greco;

            Το Βυζαντιο και η εποχη της Τουρκοκρατιας ειναι ακριβως το παραδειγμα ενος μετα-ελληνικου πολιτισμου. Ενος πολιτισμου που εχει καποια γνωση της αρχαιοτητας και καποιαν επαφη με αυτην, αλλα που ομως μενει καθηλωμενος σε μιαν εξωτερικη και αγονη σχεση με την αρχαια παραδοση.

            Τελος, ερχομαι στο συγχρονο ελληνικο δραμα, το οποιο εχει δυο κεντρικα σημεια. Το ενα κεντρικο σημειο ειναι η τριπλη αναφορα που περιεχει για μας η παραδοση: αναφορα στην Αρχαια Ελλαδα, αναφορα στο Βυζαντιο, αναφορα στη λαϊκη ζωη και κουλτουρα (οπως αυτη δημιουργηθηκε στους τελευταιους αιωνες του Βυζαντιου και στην Τουρκοκρατια). Το αλλο κεντρικο σημειο ειναι η αντιφατικη και ψυχοπαθολογικη σχεση μας με τον δυτικοευρωπαϊκο πολιτισμο. Σχεση που περιπλεκεται ακομη περισσοτερο απο το γεγονος οτι ο πολιτισμος αυτος εχει μπει εδω και αρκετες δεκαετιες σε φαση εντονης κρισης και υποφωσκουσας αποσυνθεσης.

            Η διπλη και ταυτοχρονη αναφορα στην Αρχαια Ελλαδα και στο Βυζαντιο – αναφορα που αποτελει το επισημο πιστευω του νεοελληνικου κρατους και του πολιτιστικου κατεστημενου της χωρας – οδηγησε και οδηγει σε αδιεξοδο. Γιατι; Διοτι οι δυο αυθεντιες, δηλαδη η Αρχαια Ελλαδα και το Βυζαντιο, βρισκονται σε διαμετρικη αντιθεση μεταξυ τους.

            Ο αρχαιος ελληνικος πολιτισμος ειναι πολιτισμος ελευθεριας και αυτονομιας. Στο πολιτικο πεδιο εκφραζεται με την πολιτεια ελευθερων πολιτων που αυτοκυβερνωνται συλλογικα. Στο πνευματικο πεδιο, απο την αλλη, εκφραζεται με την ακαταπαυστη επαναστατικη ανανεωση και αναζητηση.

            Ο βυζαντινος πολιτισμος ειναι πολιτισμος θεοκρατικης ετερονομιας, αυτοκρατορικου αυταρχισμου και πνευματικου δογματισμου. Στο Βυζαντιο δεν υπαρχουν πολιτες, αλλα υπηκοοι του αυτοκρατορα. Στο Βυζαντιο δεν καλλιεργειται ο στοχασμος, αλλα μονον ο σχολιασμος ιερων κειμενων.

            Η προσπαθεια συνδυασμου και συμφιλιωσης των δυο πολιτισμων δεν μπορουσε παρα να νεκρωσει καθε δημιουργικη προσπαθεια και να οδηγησει σε εναν στειρο σχολαστικισμο. Εναν σχολαστικισμο, οπως αυτος που χαρακτηριζε το πνευματικο κατεστημενο της Αθηνας για αρκετα μεγαλο χρονικο διαστημα μετα την ανεξαρτησια της χωρας. Εναν σχολαστικισμο που επαναλαμβανε τα χειροτερα μιμητικα στοιχεια του Βυζαντιου. Καθ’ οσον γνωριζω, ειμαστε ο μονος λαος με μεγαλο πολιτιστικο παρελθον, ο οποιος εχει προσφερει το γελοιο και θλιβερο θεαμα της τεχνητης προσπαθειας επαναφορας των τυπων της πριν απο εικοσιπεντε αιωνες ομιλουμενης γλωσσας. Ουτε οι Ιταλοι δεν προσπαθησαν ποτε να ξαναζωντανεψουν τα λατινικα. Ειναι επισης χαρακτηριστικο οτι, ενω η Δυτικη Ευρωπη τους δυο προηγουμενους αιωνες γεννησε  δεκαδες λαμπρους ελληνιστες, η Ελλαδα μονον τρια ονοματα εχει που να μπορουν να σταθουν αχνα στο ιδιο επιπεδο με αυτους: τον Κοραη, τον Βερναδακη και τον Συκουτρη (τον οποιο ο φθονος και το μισος του Αθηνησι Πανεπιστημιου οδηγησαν στην αυτοκτονια). Οι Ελληνες υπερηφανευομαστε οτι ειμαστε οι απογονοι των αρχαιων ελληνων αλλα, για να μαθουμε τι ελεγαν και ποιοι ηταν οι αρχαιοι, πρεπει να προσφευγουμε σε ξενες μελετες.

            Αυτη η ιδια σταση ασφαλως εμποδισε τη γονιμοποιηση και τη μεταφορα της λαϊκης παραδοσης στον χωρο της επισημης παιδειας, με εμφατικη εξαιρεση την ποιηση. Αρκει να σκεφτει κανεις οτι ο τεραστιος πλουτος της λαϊκης μουσικης – μελωδιες, ρυθμοι, κλιμακες, οργανα – ελαχιστα ενεπνευσε τους νεοελληνες συνθετες και, σιγουρα, παραποιηθηκε απο τους περισσοτερους. Αρκει επισης να σκεφτει κανεις οτι εμεινε αχρηστος ο πλουτος της λαϊκης αρχιτεκτονικης και διακοσμησης.

            Η ταυτοχρονη αναφορα στην Αρχαια Ελλαδα και στο Βυζαντιο – με τον γνωστο αποστεωμενο τροπο – ειναι η ριζα της σχιζοφρενικης μας σχεσης με τον δυτικοευρωπαϊκο πολιτισμο. Αυτη η αναφορα εκφραζει τον συνδυασμο ενος κακομοιριασμενου αισθηματος κατωτεροτητας και μιας ψωροπερηφανης αστηρικτης αυθαδειας. Ετσι, παιρνουμε ευχαριστως απο τους δυτικους τις BMW, τις τηλεορασεις, τα κατεψυγμενα, κλπ., καθως και τα διαφορα «πακετα Ντελορ». Και ενω τα παιρνουμε και τα θελουμε, τι κανουμε; Βριζουμε τους δυτικους. Τους βριζουμε οτι ειναι υποδουλωμενοι στην τεχνικη και στον ορθολογισμο. Φυσικα, η Δυση δεν περιμενε τους νεοφωτιστους ελληνορθοδοξους, προκειμενου η ιδια να κριτικαρει και να καταγγειλει τις μεθοδους και τις πρακτικες της, το πνευμα και το ηθος της. Οσο για τους δικους μας, αυτοι νομιζουν οτι «καθαιρονται» απο τα δυτικοευρωπαϊκα καταναλωτικα τεχνολογικα «δαιμονια» κανοντας μιαν ετησια εκδρομη στο Αγιο Ορος...

            Φανταζομαι οτι δεν περιμενετε απο εμενα να σας δωσω συνταγες για το πως θα μπορουσαμε να υπερβουμε τη δραματικη βουβαμαρα που πολιτιστικα μας χαρακτηριζει σημερα. Ομως για ενα πραγμα ειμαι βεβαιος και θα το διατυπωσω με μιαν ερωτηση. Ποιο ειναι εκεινο το στοιχειο απο το συνολο της ελληνικης ιστοριας που γονιμοποιησε τον κοσμο, που παραμενει σημειο αναφορας και πηγη εμπνευσης; Ειναι η αναδυση μεσα απο την αρχαια ελληνικη δημιουργια των ιδεων της αυτονομιας και της ελευθεριας.

            Η Δυτικη Ευρωπη μπορεσε, με τη σειρα της, να μεγαλουργησει επι σχεδον δεκα αιωνες. Τουτο συνεβη, διοτι μπορεσε ακριβως να συγκροτησει μεσα απο τις δυο Αναγεννησεις – δηλαδη τη στροφη στη μελετη της κλασικης εποχης και το κινημα του Διαφωτισμου με τις μετεπειτα εξελιξεις – μια σχεση δημιουργικου διαλογου με τα αρχαια ελληνικα κειμενα και οχι μιμητικης επαναληψης.

            Σημερα αραγε εμεις ειμαστε ικανοι να κανουμε εναν τετοιο διαλογο, ο οποιος προϋποθετει και τη βαθεια γνωση και τον σεβασμο της λαϊκης μας παραδοσης; Εαν ναι, τοτε αυτος ο διαλογος δεν μπορει παρα να ειναι διπλος: και με την Αρχαια Ελλαδα και με την τεραστια πολιτισμικη κληρονομια της Δυτικης Ευρωπης.

            Ο δυτικος πολιτισμος, οπως ηδη ανεφερα, περνα σημερα μια βαθεια κριση. Δεν ξερουμε εαν και ποτε θα μπορεσουν οι δυτικοι λαοι να την ξεπερασουν. Ειτε το θελουμε ειτε οχι, στο ιδιο καραβι ειμαστε μπαρκαρισμενοι κι εμεις· και δεν εννοω τις οικονομικες ή διπλωματικες διασυνδεσεις. Εαν μπορεσουμε να αφομοιωσουμε δημιουργικα τον απεραντο πολιτισμικο πλουτο που δημιουργησε η Δυση – ο οποιος εμπεριεχει, εστω και ανεπαρκως, την αρχαια ελληνικη αναφορα – θα μπορεσουμε ισως να μιλησουμε μιαν πραγματικα δικη μας γλωσσα και να παιξουμε την παρτιδα μας σε μια νεα πολιτισμικη συμφωνια. Αλλιως, θα εξακολουθησουμε να βραζουμε στο ζουμι μας και να καλλιεργουμε την περιθωριακη μας ασημαντοτητα.

Πηγή: https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1495594

Το βάρος

Πως να αντέξεις τόση πίεση; Δίχως να το παίξεις τρελός.
Δεν είναι μόνο η πίεση που ασκεί ο διπλανός σου γιατί με τον ένα ή τον άλλον τρόπο έχει τοποθετήσει τον εαυτό του σε μια κλίμακα όπου φαντασιώνεται την ανωτερότητα του.
Είναι η πίεση που έρχεται από πιο ψηλά.
Έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός, ο ψηλότερος πιέζει τον από κάτω του και αυτός με την σειρά του τον παρακάτω, μέχρι που το βάρος όλου του κόσμου συσσωρεύεται στις πλάτες ενός κακομοίρη που μπορεί να μην έχει ιδέα γιατί δεν μπορεί να σηκωθεί το πρωί, που ψάχνει γιατί δεν μπορεί να ανασηκώσει τα χείλια του για να χαμογελάσει.
Μην πιστέψεις ότι έχω κάνει επιτόπια έρευνα και στα λέω αυτά και μπορεί με αναστοχασμό να ανακαλύψω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Καμία έρευνα δεν χρειάστηκε γιατί απλά το φορτίο το έχω στο σώμα μου.
Κάποιες στιγμές ξεχνιέμαι και κάνω πως δεν υπάρχει αλλά αυτό δεν κρατάει για πολύ, επιστρέφει.
Σαν ένα γιγάντιο νούφαρο που άνθισε στον πνεύμονα και σε κάνει να μην μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι, να μην μπορείς να αναπνεύσεις. Το ποτίζει ο γείτονας, ο μπάτσος, ο υπάλληλος σε μια υπηρεσία, ο εργοδότης (εάν βρεθεί) κ.α πολλοί που έχω άμεση επαφή. Σαν ένας κύκλος από φωτιά.
Παρόλα αυτά όμως υπάρχει μια γλυκιά αντίφαση. Η πίστη ότι το matrix θα καταστραφεί από μια εξέγερση που όμοιά της δεν θα υπάρχει και θα επιστρέψουμε στο φως και στα χρώματα. Γιατί δεν το βλέπεις εσύ αλλά το μεταφέρουν τα κύτταρά σου από γενιά σε γενιά.
Αλλά μέχρι τότε:
Πως να αντέξεις τόση πίεση;  

Ξεκαθάρισμα λογαριασμών;

Ο πόλεμος συμμοριών μαίνεται! Συμμορίες βάζουν συμμορίες στην φυλακή! Μπέρδεμα το πράγμα...

Πάρε και εσύ μια Πέτρα γιατί δεν μας βλέπω καλά!

Στο μυαλό ο στόχος. Το νου σου!

Ναι ρε, του χρυσαυγίτη το μαχαίρι δεν κάνει διακρίσεις.
 Έπρεπε να φάνε ομοεθνή σου για να το καταλάβεις;

Μπορεί να είσαι αριστερός, δεξιός, κομμουνιστής, προοδευτικός και δημοκράτης αλλά υστερείς πολύ ακόμα για να ελευθερωθείς, γιατί ακόμα μπορείς και ξεχωρίζεις το χρώμα του αίματος. Έχεις την σιχαμένη ικανότητα να βλέπεις πολλά χρώματα στο αίμα που χύνεται στο δρόμο.

Το έθνος είναι σαν ένα μικρόβιο. Δεν φαίνεται με γυμνό μάτι, αλλά μπορεί να γίνει θανάσιμο.

Οι χρυσαυγίτες προχθές δολοφόνησαν τον Παύλο Φύσσα στην Αμφιάλη, πριν λίγους μήνες τον Σαχτζάζ Λουκμάν στα Πετράλωνα, χάραξαν το πρόσωπο 15 χρονου Αφγανού και την πλάτη 30χρονου Σουδανού, τσάκισαν στο ξύλο πολλούς με ελληνική καταγωγή επειδή δεν τους άρεσε η μούρη, η μπλούζα, τα μαλλιά, τα κορδόνια και τα πιστεύω τους. 
Το ίδιο και για πολλές αμέτρητες ιστορίες λιγότερο ή περισσότερο τραγικές μέχρι που τα θύματα να βρέθηκαν πεταμένα στα σκουπίδια, αγνώστου ταυτότητας το σώμα τους.
Για πολλά χρόνια η ίδια ιστορία που ήταν εφιάλτης για κάποιους αλλά για κάποιους άλλους δεν υπήρχε.
Γιατί;
Γιατί δεν το έπαιξε η τηλεόραση στο σαλόνι σου. Γιατί το κόμμα σου δεν μπορούσε να αντλήσει υπεραξία από το θέμα.
Πως γίνεται να σε πάρω στα σοβαρά όταν εσύ τους ανέβασες στην εξουσία με την εθελοτυφλία σου, την κομματική σου γραμμή και τους δημοσιογράφους που έχεις στο σαλόνι σου.
Παρέα με τους χρυσαυγίτες κρατούσες και εσύ το μαχαίρι που σκότωσε τον Παύλο Φύσσα όπως το έκανες και χρόνια πριν.
Ναι σε σένα μιλάω αριστερέ, δεξιέ, κομμουνιστή, προοδευτικέ και δημοκράτη. Επίσης μιλάω και σε σένα που τάσσεσαι με τους χρυσαυγίτες γιατί νομίζεις πως είσαι επαναστάτης. Πρόσεχε γιατί οι δικαιολογίες σου για το πόσο κουτός και παραπλανημένος είσαι εξαντλούνται εάν δεν έχουν ακόμα εξαντληθεί.
Το αίμα είναι κόκκινο, είτε το δέρμα είναι λευκό είτε μαύρο. Το έχετε δει στα εγκλήματα που έχετε διαπράξει κατά καιρούς όλοι σας αλλά φαίνεται πως το θυμάστε μόνο για πολιτική υπεραξία.
Τον Παύλο Φύσσα λοιπόν δεν έφτανε να τον δολοφονήσει ένας χρυσαυγίτης αλλά το μαχαίρι το κρατούσαν πολλοί.
Όταν όλα αυτά τελειώσουν και καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός φρόντισε λοιπόν να μην ξανακάνεις τα λάθη που έκανες. Φρόντισε να είσαι σε εγρήγορση και τα μάτια σου στραμμένα έξω και όχι στην τηλεόραση σου ούτε στο λάβαρο του κόμματος σου.
Φρόντισε τα παιδιά σου να τα κάνεις καλύτερα από σένα μήπως και  κάποτε μπορέσουμε να χορέψουμε στην βροχή ένα χορό που δεν θα έχει βήματα ούτε κινήσεις παρά μόνο χρώματα.

Είδα και άλλα παιδιά πνιγμένα μέσ' το αίμα.

Killah P - Για το καλό μου

Δολοφονημένος από οπλισμένους χρυσαυγίτες και ''άοπλους'' φιλήσυχους πολίτες που λυμαίνονται τον τόπο για δεκαετίες.

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (μέρος 1ο)

Το πρωί σε είδα να σερβίρεις καφέ φορώντας τα λευκά σου ρούχα, πότε μέτριο, πότε πικρό, πότε πολύ γλυκό ήταν το πρωινό σου χαμόγελο που μοίραζες στους πελάτες.
Στριμωγμένη με τον καλό σου ανάμεσα στον τέταρτο και στον δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας στεγάζεις τον έρωτα και την καθημερινότητά σου.
Σε αυτό το σπίτι, όταν τελειώσεις την βάρδια σου και δεν χρειάζεται πια να χαμογελάς, σε άκουσα να συζητάς με τον καλό σου πότε για τον καλό και πότε για τον κακό καιρό. Μεγαλειώδεις οι ανθρώπινες σχέσεις, τέρατα αυτά που μπορεί να κρύβουμε μέσα μας, μα ο καιρός θα συνεχίζει να είναι είτε καλός είτε κακός και ξέρεις ότι έτσι πορεύονται οι άνθρωποι στην ζωή τους, υπό την σκέπη του μεγάλου τυράννου, τον Χρόνο.
Παρόλα αυτά δεν το βάζεις κάτω και κυκλοφορείς αέρινη στο διαμέρισμά σου. Τόσο αέρινη που κάποιες φορές μου φαίνεται ότι δεν υπάρχουν ρούχα πάνω σου, λες και όλος ο χρόνος πέρασε επάνω τους ξεσκίζοντας και εξαυλώνοντας τα, μα εσύ είσαι εκεί δίχως ψεγάδι στο σώμα σου, λες και μόλις ξεκινάς αυτό το αναγκαστικό ταξίδι μέσα στον χρόνο.
Τόσο αέρινη που προτιμάς να δίνεις το σώμα σου με ανοιχτά τα φώτα και τραβηγμένες τις κουρτίνες. Λες και βρίσκεσαι στον παράδεισο, οπού η ντροπή δεν υπάρχει, σαν να έχεις την δύναμη να μεταμορφώσεις το διαμέρισμά σου σε ένα σημείο μιας άγριας ζούγκλας όπου τα ζώα δεν φοβούνται τον άνθρωπο γιατί δεν τον έχουν ξαναδεί.
 Έτσι λοιπόν το αστρικό φως, μαζί με αυτό της ΔΕΗ, ενώνονται πάνω στο παραδομένο σου κορμί, δημιουργώντας μια αρχέγονη αλλά καλά κρυμμένη μορφή ενέργειας που έχει την ικανότητα να δημιουργήσει νέα σύμπαντα και νέες δυναμικές.
Και όταν όλα τελειώσουν και σβήσεις τα φώτα, βάζοντας τέρμα στην παράστασή σου, εκεί λίγο πριν παραδοθείς στον Μορφέα, σε επισκέπτονται όλα αυτά που έχεις στριμώξει στις αποθήκες τις καφετέριας, στην ντουλάπα του δωματίου σου και στο φούρνο της κουζίνας. Σε επισκέπτονται όλα αυτά που φαίνεται πως τα αγνοείς για τις ανάγκες της παράστασης σου.
Μα αυτά βασανίζουν εσένα και τα φιλάς για όταν πέσουν τα φώτα, εκεί όπου ο θεατής δεν μπορεί να έχει πρόσβαση. Είναι οι δικοί σου μικροί τύραννοι. Σαν τον ηθοποιό που κάνει τους άλλους να γελάνε μα όταν πέσει η αυλαία εκείνος κλαίει.

υγ: Η ''Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια'' θα είναι ξεχωριστή ενότητα που θα εμφανίζεται ξαφνικά σε μορφή γράμματος προς αυτήν. Ένα γράμμα που θα γράφεται και θα αποστέλεται μέσω κλειδαρότρυπάς... Της δικής της αλλά και αναπόφευκτα του συντάκτη... Έτσι αναπόφευκτα η διάθεση θα είναι διαδραστική και ερωτική.  Το πλήθος καθώς και η συχνότητα των συγκεκριμένων επιστολών θα εξαρτηθεί μόνο από την διάθεση της Πρωταγωνίστριας και με την προϋπόθεση ότι δεν θα μετακομίσει. 
 

Ανακοίνωση αναρχικών της Αιγύπτου (Τahrir ICN)

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι το τελευταίο βήμα σε μια ακολουθία γεγονότων με τα οποία ο στρατός μπορεί να εδραιώσει τον έλεγχό του στην εξουσία, στοχεύουν στο θάνατο της επανάστασης και στην επιστροφή του στρατιωτικού και αστυνομικού καθεστώτος.
Το αυταρχικό καθεστώς της Μουσουλμανικής Αδελφότητας έπρεπε να φύγει. Αλλά αυτό που το έχει αντικαταστήσει είναι το πραγματικό πρόσωπο του στρατού στην Αίγυπτο – όχι λιγότερο αυταρχικό, όχι λιγότερο φασιστικό και σίγουρα πιο δύσκολο να ανατραπεί.

Η σφαγή που πραγματοποιείται από το στρατό εναντίον των υποστηρικτών του Morsi στις πλατείες Nadha και Raba’a έχει αφήσει περίπου 500 ανθρώπους νεκρούς και μέχρι 3000 τραυματίες (τα στοιχεία αυτά δίνει το Υπουργείο Υγείας, πολύ πιθανόν λοιπόν τα πραγματικά νούμερα να είναι πολύ μεγαλύτερα). Ήταν μια πράξη προ-ενορχηστρωμένη της κρατικής τρομοκρατίας.

Στόχος της είναι να διαιρέσει τους ανθρώπους και να σπρώξει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα να οργανώσει περισσότερες πολιτοφυλακές για να εκδικηθούν και να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Αυτό με τη σειρά του θα επιτρέψει στο στρατό να επισημάνει όλους τους ισλαμιστές ως τρομοκράτες και να δημιουργήσουν έτσι έναν «εσωτερικό εχθρό» στη χώρα, γεγονός που θα επιτρέψει στο στρατό να διατηρήσει το στρατιωτικό καθεστώς και την χώρα σε μια συνεχή κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Στρέφονται σήμερα ενάντια στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, αλλά αύριο θα στραφούν ενάντια σε όποιον τους ασκήσει κριτική. Ήδη ο στρατός έχει κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης για ένα μήνα, δίνοντας στην αστυνομία και στον στρατό έκτακτες εξουσίες, ενώ επιπλέον έχει εφαρμόσει την απαγόρευση κυκλοφορίας σε πολλές επαρχίες από τις 7 μ.μ. έως τις 6 το πρωί. Αυτό δίνει στο στρατό το ελεύθερο να πατάξει κάθε αντίδραση. Πρόκειται για μια επιστροφή στις ημέρες πριν από την επανάσταση, όπου ο νόμος έκτακτης ανάγκης είχε τεθεί σε εφαρμογή από το 1967 και παρέχει το πλαίσιο για την ευρεία καταστολή και την ακύρωση των ελευθεριών.

Ο χαρακτήρας του νέου καθεστώτος είναι σαφής. Μόλις πριν από λίγες ημέρες 18 νέοι διοικητές διορίστηκαν, η πλειοψηφία των οποίων κατάγονται από τις τάξεις των υπολειμμάτων του στρατού και της αστυνομίας ή ακόμη και του καθεστώτος Μουμπάρακ.

Επίσης, υπήρξε μια συνεχής επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους που συνεχίζουν να απεργούν για τα δικαιώματά τους (όπως η πρόσφατη επίθεση του στρατού και η σύλληψη των απεργών εργαζομένων στον χάλυβα στην περιοχή του Σουέζ).

Το στρατιωτικό καθεστώς κυνηγά επίσης τους επαναστατικούς ακτιβιστές, δημοσιογράφοι χτυπήθηκαν και συνελήφθησαν, όσοι ξένοι υπήρξαν μάρτυρες γεγονότων δέχονται απειλές.  Τα τοπικά και τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης λένε μισές αλήθειες και χτίζουν ρεπορτάζ και αφηγήσεις που υποστηρίζουν την πολιτική ατζέντα.

Η αντεπανάσταση είναι σε πλήρη εξέλιξη και ξέρει πώς να διασπάσει την ενότητα του λαού με την τακτική του διαίρει και βασίλευε.

Κατά τις δύο τελευταίες ημέρες υπήρξε μια αύξηση των θρησκευτικών αντιποίνων, με επιθέσεις σε πάνω απο 50 εκκλησίες και χριστιανικά ιδρύματα. Ο στρατός και η αστυνομία δεν προστάτεψαν καθόλου τα κτίρια της χριστιανικής κοινότητας. Είναι προς το συμφέρον τόσο του στρατού όσο και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας να ανατροφοδοτήσει εντάσεις και να καλλιεργήσει τον φόβο και το μίσος στους ανθρώπους. Ανταγωνίζονται για τον έλεγχο του κράτους, καθώς το αίμα των ανθρώπων γεμίζει τους δρόμους.

Καταδικάζουμε τις σφαγές στις πλατείες  Raba’a και Nadha, τις επιθέσεις κατά των ακτιβιστών εργαζομένων, και των δημοσιογράφων, την χειραγώγηση του λαού από εκείνους που επιδιώκουν την εξουσία, και τις θρησκευτικές επιθέσεις.

Για να συνεχιστεί η  επανάσταση οι άνθρωποι πρέπει να παραμείνουν ενωμένοι ενάντια στην κατάχρηση και την τυραννία της εξουσίας, από όπου κι αν αυτή προέρχεται και προς όποιον κι αν στρέφεται.


Κάτω ο στρατός  και o Al-Sissi!
Κάτω τα απομεινάρια του καθεστώτος Μουμπάρακ και η επιχειρηματική ελίτ!
Κάτω το κράτος.  Εξουσία στις αυτόνομες κοινότητες!
Ζήτω η αιγυπτιακή επανάσταση!

Πηγή: https://tahriricn.wordpress.com/2013/08/15/tahrir-icn-statement-on-events-in-egypt/
Και εδώ

Ματωμένη Αίγυπτος.

Βίντεο με σκληρές εικόνες από την Αίγυπτο που ματώνει στην δίνη ενός εμφυλίου πολέμου. Πίσω από τα εξουσιαστικά παιχνίδια που παίζονται στην Αίγυπτο κρύβονται εκατομμύρια προσωπικά δράματα. Πόσο να αντέξει η καρδιά; 

 Όσοι δεν αντέχουν δεν το βλέπουν:

Μίλτος Σαχτούρης:Ορυχείο

Σου γράφω γεμάτη τρόμο μέσα από μιά στοά

νυχτερινή

φωτισμένη από μίαν ελάχιστη λάμπα σα δαχτυλίθρα

ένα βαγόνι περνάει από πάνω μου προσεχτικά

ψάχνει τις αποστάσεις του μη με χτυπήσει

εγώ πάλι άλλοτε κάνω πως κοιμάμαι άλλοτε

πως μαντάρω ένα ζευγάρι κάλτσες παλιές

γιατί έχουν όλα γύρω μου παράξενα παλιώσει

Στο σπίτι

χτές

καθώς άνοιξα τη ντουλάπα έσβησε γίνηκε

σκόνη μ᾿ όλα τα ρούχα της μαζί

τα πιάτα σπάζουν μόλις κανεὶς τ᾿ αγγίξει

φοβάμαι κι έχω κρύψει τα πηρούνια καὶ τα

μαχαίρια

τα μαλλιά μου έχουν γίνει κάτι σα στουπί

το στόμα μου ασπρισε και με πονάει

τα χέρια μου είναι πέτρινα

τα πόδια μου είναι ξύλινα

με τριγυρίζουν κλαίγοντας τρία μικρά παιδιά

δεν ξέρω πως γίνηκε και με φωνάζουν μάνα

Θέλησα να σου γράψω γιά τις παλιές μας τις χαρές

όμως έχω ξεχάσει να γράφω για πράγματα

χαρούμενα

Να με θυμάσαι.

Μίλτος Σαχτούρης (όχι ο ναύαρχος...ο ποιητής.)

Η Αυγουστιάτικη νεκρανάσταση (ΛΑ.ΟΣ)

Με αμείωτο ρυθμό συνεχίζονται οι προσπάθειες του κυρ Γιώργη να επανενταχτεί στην ''σαλονάτη'' πολιτική σκηνή του κοινοβουλίου. Οι προσπάθειες δεν σταματάνε ούτε τον Αύγουστο αφού έφτασε στα χέρια μας, εν μέσω θέρους, ένα χαριτωμένο φυλλαδιάκι από το ΛΑΟΣ. Απο την μία πλευρά απεικονίζει μια ανέμελη οικογένεια , μάλλον Γερμανών ή Σκανδιναβών, να παίζει στα λιβάδια και από την άλλη ο κυρ Γιώργης προτείνει τον εαυτό του ως τον καταλληλότερο όλων με μια δόση κόμιξ! Σημειολογικά ο αναγνώστης του φυλλαδίου εάν πάρει στα σοβαρά την φωτογραφία με την ξανθιά οικογένεια να παίζει στα λιβάδια μπορεί κάλλιστα να πιστέψει ότι αυτά που αναφέρει αφορούν κάποια κεντροευρωπαία οικογένεια! Ο λόγος του ΛΑΟΣ ωστόσο παραμένει ακροδεξιός με τάση να πάει ακόμα ποιο δεξιά με μόνο σκοπό να συναγωνιστεί την Χ.Α και να γυρίσουν στο μαντρί οι λωλαμένοι του ακροδεξιοί ψηφοφόροι. Δεν μπορεί αλλιώς να εξηγηθεί γιατί ο Μιχαλολιάκος από ναζί και φασίστας που ήταν αρχικά μετατράπηκε σε ''έξαλλο''! Μήπως ο κυρ Γιώργης ξέχασε ότι έλεγε την Χ.Α κόμμα φασιστικό και ναζιστικό γιατί βλέπει ότι τα πράγματα σοβάρεψαν και προσπαθεί έτσι να αποδείξει ότι είναι  υπεύθυνος και σοβαρός φασίστας και όχι έξαλλος; Μήπως προσπαθεί να αποφύγει τους όρους φασίστας, ακροδεξιός ή ναζί και υιοθετεί τον όρο ''εξαλλότητα'' για το Μιχαλολιάκο και την ''υπευθυνότητα'' για τον ίδιο, γιατί στοχεύει στους υπεύθυνους φασίστες και ακροδεξιούς της Χ.Α;
Ο κυρ Γιώργης τα έχει βάλει με όλους αφήνοντας την ουρά του απ'έξω και ξεχνώντας την συμβολή του στην κοινωνική εξαθλίωση! Ξέχασε ότι ήταν συγκυβέρνηση, ξέχασε τα μνημόνια και τους νόμους που ψήφισε, ξέχασε τις εξαίσιες κωλοτούμπες του. Η ιστορία τον κατέταξε στους άθλιους και σε αυτούς που έβαλαν το λιθαράκι τους στην σημερινή εξαθλίωση! Είναι το ίδιο άξιος για φτύσιμο όπως ήταν πάντοτε!

Κλεζμέρ - Klezmer

Τα klezmer είναι τραγούδια που ξεκίνησαν να παίζονταν κυρίως σε γάμους αλλά και σε διάφορες άλλες κοινωνικές τελετουργίες των διαφόρων εβραϊκών κοινοτήτων ανά την Ευρώπη. Μια klezmer μπάντα συνήθως αποτελείται από βιολιά, κόντρα μπάσο, κλαρινέτο και ακορντεόν. Στις μέρες μας η μουσική αυτή έχει καθιερωθεί να συνδέεται με εβραϊκούς παραδοσιακούς γάμους. 

Η ιστορία των klezmer μάλλον ξεκινάει από τον 18ο αιώνα όταν περιπλανώμενοι Ασκενάζι Εβραίοι μουσικοί καλούνταν να παίξουν σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις εβραικών κοινοτήτων. Οι μουσικοί καθώς και τα τραγούδια μιλούν μια συγκεκριμένη εβραϊκή διάλεκτο την Yiddish (γίντις) που μέχρι και την εισβολή των χιτλερικών στρατευμάτων στην Πολωνία, ήταν η μητρική γλώσσα περίπου 12 εκατομμυρίων ανθρώπων. Στις μέρες μας υπάρχουν ακόμα κοινότητες που μιλούν Yiddish.

Στην μουσική των klezmer λογικό είναι να υπάρχουν και τραγούδια από άλλες μουσικές παραδόσεις ανά την Ευρώπη καθώς το διάσπαρτο ευρωπαικό εβραϊκό στοιχείο τις αφομοίωνε προσθέτοντας κάθε φορά τα δικά του ιδιαίτερα μουσικά χαρακτηριστικά. 

Μερικά χαρακτηριστικά κομμάτια:

Αγρίνιο, 1926: Ο ΑΙΜΑΤΗΡΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

                       (Εποχές που η λέξη απεργία σήμαινε πολλά διαφορετικά πράγματα απ'ότι σήμερα.)
  

         

Το 1926 η κατακόρυφη άνοδος του συναλλάγματος, είχε άμεσες ευεργετικές επιπτώσεις στο καπνεμπόριο. Έτσι οι καπνεργάτες κινητοποιούνται και απαιτούν ανάλογη αύξηση στα πενιχρά τους μεροκάματα. Οι καπνέμποροι αρνούνται κατηγορηματικά και έτσι οι καπνεργάτες κήρυξαν απεργία το Σάββατο 31 Ιουλίου 1926.

Οι μέρες περνούσαν, οι δύο πλευρές έμεναν αμετακίνητες στις αρχικές θέσεις τους. Το Σωματείο, μετά από 8 ημέρες απεργίας χωρίς καμία πρόοδο στις διαπραγματεύσεις, βρέθηκε μπροστά σε δίλημμα: Αν συνέχιζε την απεργία, θα άρχιζε η διαρροή, αφού οι ανάγκες εκατοντάδων οικογενειών ήταν πιεστικές. Αν αποφάσιζε την μαχητική παρουσία με δυναμικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, η σύγκρουση με την Χωροφυλακή θα ήταν αναπόφευκτη.

Αποφασίζουν το δεύτερο και ζητούν άδεια για να συγκεντρωθούν οι απεργοί την Δευτέρα, 9 Αυγούστου, στην πλατεία της Αγοράς, (Πλατεία Στράτου, σημερινή Πλατεία Ειρήνης) εκεί όπου γίνονταν όλες οι πολιτικές εκδηλώσεις. Οι αρχές αρνούνται και τους χορηγούν άδεια για την συγκέντρωσή τους στο χώρο της Αγίας Σωτήρας (το σημερινό Πάρκο), που τότε θεωρούνταν εκτός της πόλης. Πράγματι από το πρωί της Κυριακής 8 Αυγούστου, οι απεργοί άρχισαν να συγκεντρώνονται στον χώρο της Αγίας Σωτήρας, με μαύρες σημαίες πάνω στις οποίες έγραφαν: «Δικαία απαίτησις, ή 100 δράμια ψωμί ή ένα χρόνο απεργία»

Γύρω στις 8 το πρωί είχαν συγκεντρωθεί γύρω στους 8000 απεργούς. Οι αρχές είχαν τοποθετήσει ισχυρή δύναμη Χωροφυλακής στην «καμπή» της οδού Αγρινίου-Αμφιλοχίας, καθώς και μία δύναμη Ευζώνων, που είχε έρθει από το Μεσολόγγι. Μετά από τους λόγους που εκφωνήθηκαν, η συγκέντρωση διαλύθηκε και οι απεργοί σκορπίστηκαν άλλοι προς τον προσφυγικό συνοικισμό Αγ. Κωνσταντίνου και άλλοι προς την πόλη. Η ομάδα που κατευθύνθηκε προς την πόλη, ήρθε αντιμέτωπη με τις δυνάμεις της Χωροφυλακής. Ο ταγματάρχης Ζαμπετάκης που ήταν επικεφαλής, τους προέτρεψε να κατέβουν προς την πόλη ανά δύο άτομα. Οι απεργοί διαβεβαίωσαν τον Ζαμπετάκη ότι η συγκέντρωσή τους είχε διαλυθεί, αλλά αρνήθηκαν να χωριστούν σε ομάδες των δύο.

Ακολουθεί συμπλοκή και η διαταγή του ταγματάρχη να πυροβολήσουν στον αέρα ήταν η αφορμή να επιτεθούν με πέτρες μερικές εργάτριες στην δύναμη της χωροφυλακής. Οι σφαίρες που μέχρι τότε έπεφταν στον αέρα, γύρισαν προς τους απεργούς. Μία σφαίρα βρίσκει στο κεφάλι τον νεαρό, σχεδόν παιδί, Θεμιστοκλή Καρανικόλα, που, σύμφωνα με μαρτυρίες, βρέθηκε τυχαία στο χώρο του επεισοδίου. Μία άλλη σφαίρα τραυματίζει θανάσιμα την έγκυο καπνεργάτρια Βασιλική Γεωργαντζέλη, που ξεψύχησε λίγο αργότερα. Ήταν 29 ετών και είχε ήδη δύο παιδιά, τον Γεράσιμο 9 ετών και την Παρασκευή 5 ετών. Ο εργάτης Δ. Τσαμπάς τραυματίζεται σοβαρά στο μπράτσο, που ακρωτηριάστηκε. Το νέο διαδίδεται στο Αγρίνιο γρήγορα και η κηδεία της Βασιλικής Γεωργαντζέλη και του Θεμιστοκλή Καρανικόλα, γίνεται στον Άγιο Δημήτριο παίρνοντας μορφή διαδήλωσης.

Σημείωση 1:
Η απεργία συνεχίστηκε για σαράντα μέρες ακόμη. Το Μάιο του ΄29 ξαναγίνονται μεγάλες κινητοποιήσεις καπνεργατών με αιτήματα σχετικά με το ταμείο ασφάλισης. Το Σεπτέμβριο του ΄29 ξεκινά απεργία, ενώ τον Οκτώβριο γίνονται αιματηρά επεισόδια. Η χωροφυλακή μπαίνει στην αυλή του κτιρίου όπου βρίσκονταν η εργατική λέσχη (πλ. Σουλίου)  για να απαγορεύσει τη συνεδρίαση της διοίκησης του Σωματείου καπνεργατών. Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν τραυματίζονται σοβαρά 2 χωροφύλακες από πυροβολισμούς (ο επικεφαλής χωροφυλακής Δημητρόπουλος) και τρεις καπνεργάτες ελαφρά. Ακολούθησαν συλλήψεις. Το σωματείο των καπνεργατών διασπάστηκε το 1930 με σχεδόν καθολική συμμετοχή.

Σημείωση 2:
Σύμφωνα με το βιβλίο του Γιάννη Καρύτσα «Ο σφαγιασμός των αρχειομαρξιστών της περιοχής Αγρινίου από τον ελληνικό σταλινισμό» (εκδόσεις Άρδην) στην κινητοποίηση του ’26 οι αρχειομαρξιστές βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή μαζί με άλλους εργάτες και εργάτριες. Μετά τον Αιματηρό Αύγουστο πολλοί αρχειομαρξιστές κυνηγήθηκαν από τις δυνάμεις καταστολής με συνέπεια να αναγκαστούν να καταφύγουν στην Αθήνα.

Πηγή: http://paroksismos.squat.gr/?p=3378

Πατατοτομάτες Frankenstein! Ύβρις!

Πολλές πατάτες στο σούπερ μάρκετ έχουν επισήμανση στην ταμπέλα ότι απαγορεύεται η σπορά! Η σπορά απαγορεύεται στις συγκεκριμένες πατάτες γιατί πέρα από τα ''πνευματικά δικαιώματα'' που επιχειρούν να κατοχυρώσουν μεγάλες εταιρίες σε αγροτικά προϊόντα υπάρχει και το αποτέλεσμα που θα βγάλει η φύση μετά την σπορά δείχνοντας τι πραγματικά είναι αυτό αγοράστηκε! Τα μεταλλαγμένα είναι ήδη στο τραπέζι μας και ο καιρός που θα είναι κανόνας στα ράφια δεν είναι και τόσο μακριά! Εταιρίες όπως η Mosanto που προσφέρουν  μεταλλαγμένους σπόρους και κατοχυρώνουν ονομασίες γεωργικών προϊόντων στόχο έχουν την πλήρη καθυπόταξη του ανθρώπου!

Αναδημοσιεύω σχετική ανάρτηση που μου έκανε εντύπωση και φρίκη:

Πατατοτομάτες
Πριν 3 μήνες φύτεψα μερικές πατάτες "εισαγωγής" μιας και είχαν φύτρα και δεν μου άρεσε η ιδέα να τις πετάξω, αποφάσισα να τις φυτέψω. 
Το αποτέλεσμα ήταν η πατατο-τομάτα των φωτογραφιών, αυτό μάλλον εξηγεί και την απαγόρευση πού έχουν πολλές πατάτες να μην και τυχόν τις φυτέψεις, μιας και πολύ πιθανόν κάποια αόρατη αρχή να σε κάνει ντα. Ποιος θα ήθελε άλλωστε να δεις τι ανουσιούργημα θα βγει από αυτές. Πόσο μάλλον να αρχίσει καμιά μόδα να φυτεύουν όλοι και από ένα μεταλλαγμένο και να μοιράζονται φωτογραφίες με το τι βγήκε στην δεύτερη ή στην τρίτη γενιά;
"Ναι εδώ και χρόνια έχω αυτήν την πεποίθηση ότι όλα τα μεταλλαγμένα ξαναφυτρώνουν αρκεί να έχουν την ευκαιρία να λάβουν φυσιολογικό γενετικό υλικό, η ίδια η φύση τα μεταλλάσσει, αυτός πρέπει να είναι και ο λόγος που οι εταιρίες μεταλλαγμένων κυνηγούν οποιαδήποτε φυσιολογική μικροκαλλιέργεια ανάμεσα στους μεγαλοκαλλιεργητές-πελάτες τους, τους μεταλλάσσει τις ανοησίες τους και αυτές με την σειρά τους σταματούν να σου δείχνουν έναν ωραίο καρπό αλλά μία αρρωστημένη πραγματικότητα που δεν πρέπει κανείς να δει".

Ύβρις

Πηγή: http://www.ftiaxno.gr/2013/08/patatotomates.html

Μαρίκα Παπαγκίκα.

Σαν σήμερα πριν από 70 χρόνια στο Staten Island της Νέας Υόρκης στην οδό Lily Pond 198* φεύγει από την ζωή  η Μαρίκα Κωνσταντίνα Παπαγκίκα, μια σπουδαία φωνή του ελληνικού τραγουδιού που εν ζωή δεν υπήρχε καμία αναφορά στο όνομα της τόσο στον ελληνικό όσο και στον αμερικάνικο τύπο καθώς το ρεπερτόριο της και τα μέρη που τραγουδούσε (καφέ αμάν, καφέ σαντάν) θεωρούνταν κακόφημα και εμπόδιζαν την καλή αποδοχή των Ελλήνων στην Αμερική. Χαρακτηριστικό είναι ότι το πιστοποιητικό θανάτου της στην θέση του επαγγέλματος αναφέρει ''νοικοκυρά''.

Η Παπαγκίκα γεννήθηκε στην Κω την 1η Σεπτεμβρίου του 1890. Το πατρικό της όνομα πριν παντρευτεί ήταν Μαρία Κωνσταντίνα Κατσόρη. Την μητέρα της την έλεγαν Ανθούλα Μαντούκου και τον πατέρα της Αναστάσιο Κατσόρη.  Μετά από λίγα χρόνια το 1900  μετανάστευσε μόνη της ή με την οικογένειά της στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου η Μαρίκα τραγουδά σε νυχτερινά κέντρα των ελληνικών αποικιών και μάλλον εκεί γνωρίζει τον σύζυγο της Κώστα (Gas) Παπαγκίκα που έπαιζε τσέμπαλο. Εκεί έρχεται και σε πρώτη επαφή με την δισκογραφία. Γύρω στο 1915 υπάρχουν στοιχεία που συνηγορούν ότι η Παπαγκίκα εγκαταλείπει την Αλεξάνδρεια και βρίσκεται στην Νέα Υόρκη όπου παίζει μαζί με τον σύζυγο της σε διάφορα κέντρα διασκέδασης.  

Στα μέσα της δεκαετίας του 20' το ζεύγος Παπαγκίκα φαίνεται να επενδύει όλες τις οικονομίες από τις περιοδείες του και τις ηχογραφήσεις στην δημιουργία του πρώτο ''καφέ αμάν'' στην Νέα Υόρκη με το όνομα "Marika's". Το μαγαζί ήταν υπερυψωμένο μονώροφο που βρισκόταν στην 34η οδό ανάμεσα στην 7η και 8η Λεωφόρο. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η συγκεκριμένη περίοδος χαρακτηρίζεται και από την ποταπαγόρευση και το μαγαζί της Παπαγκίκα ήταν ένα παράνομο ποτοπωλείο.Η οικονομική κρίση του 1929 φαίνεται να διακόπτει την όποια ευμάρεια του ζεύγους που αναγκάζεται να κλείσει το καφέ αμάν. Στη συνέχεια η Μαρίκα Παπαγκίκα βιοπορίζεται μόνο από ηχογραφήσεις σε δισκογραφικές εταιρίες που και αυτές τις σταματάει το 1937. Από αφηγήσεις μουσικών που συνεργάστηκαν μαζί της βγαίνει το συμπέρασμα ότι υπήρξε δυναμική, διεκδικητική και με φοβερό ταπεραμέντο, στοιχεία που την βοήθησαν να αντεπεξέλθει σε μια δύσκολη εποχή. 

Μέχρι στιγμής από συλλογές χαμένων δίσκων φαίνεται ότι έχει περάσει στην δισκογραφία γύρω στα 200 τραγούδια (ρεμπέτικα, παραδοσιακά, σμυρνέικα αλλά και κάποια του λεγόμενου ''ελαφρού'' ρεπερτορίου καθώς και οπερέτες) και συνεργάστηκε με σπουδαίους Έλληνες μουσικούς της εποχής. 

* Σε μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο πληκτρολογώντας την οδό της κατοικίας της Μαρίκας Παπαγκίκα στο Staten Island παρουσιάζεται ένα σπίτι προς πώληση με έτος κατασκευής το 1945. Οπότε ξέρουμε ότι το σπίτι της Μαρίκας στο Staten Island δεν υπάρχει καθώς η ίδια πέθανε το 1943.

Αρκετές πληροφορίες αντλήθηκαν από εδώ

Μερικά από τα κομμάτια που ερμήνευσε:

                                                               ''Σμυρνέικο μινόρε''

   

''Μήλο μου και μανταρίνη''

                                           

''Τα παιδιά της γειτονιάς σου''

''Γιαφ- Γιουφ''

''Ντουρου- Ντουρου''

''Μανακι μου''

''Τσανάκαλε''

''Μεσ' του Συγγρού τη φυλακή''

                                        

                                                               ''Αχ Γιατρέ''

                                           

''Ξεσκλαβωμένη φλογέρα''

''Όπου δεις δυο κυπαρίσσια''

                                          

                                                            ''Κρέμεται η καπότα''