Ο Μεγάλος Πόλεμος είναι ήδη εδώ

Η ΝΑΤΟϊκη αρμάδα ετοιμάζεται να πλεύσει στο Αιγαίο για την «αντιμετώπιση» των «προσφυγικών ροών»…

Ούτε καν δράκους δεν έχουν τα σύγχρονα παραμύθια, πλέον. Είναι γνωστό τοις πάσι, πως στη διακίνηση των προσφύγων (αλλά και ευρύτερα των μεταναστών) δια του Αιγαίου, εμπλέκονται το Τουρκικό κράτος, δίκτυα ισλαμιστών στη Συρία, δυτικές μυστικές υπηρεσίες και ένα τεράστιο πλέγμα ΜΚΟ υποστηριζόμενο από ανθρωπιστές τύπου Σόρος. Όλοι αυτοί, λοιπόν, λένε πως δεν μπορούν να προφυλάξουν τους πρόσφυγες από… τον εαυτό τους(!) γι’ αυτό και απαιτείται η ΝΑΤΟική αρμάδα, ώστε να ελέγξει τους «διακινητές»… Το ΝΑΤΟ προσπαθεί να προφυλάξει τους πρόσφυγες από τον εαυτό του…

Δεν θα μείνουμε στις αστειότητες περί «δικλείδων ασφαλείας για την εθνική κυριαρχία» που συνοδεύουν τη συμφωνία, σύμφωνα με τα ψελλίσματα των κυβερνώντων. Όλοι οι φεντεραλιστές της Ευρώπης γνωρίζουν πολύ καλά (και σ’ αυτούς περιλαμβάνεται η συντριπτική πλειοψηφία της Ελληνικής πολιτικής ελίτ) πως στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής ενοποίησης η λεγόμενη εθνική κυριαρχία αποτελεί αρχαϊκό κατάλοιπο καταδικασμένο να εξαφανιστεί στα πλαίσια του βιαίως ενοποιούμενου «μαγικού» κόσμου μας. Ο Ελλαδικός χώρος είναι κατακτημένη ζώνη από τις δυνάμεις της Δυτικής αυτοκρατορίας με τη συμφωνία και σύμπλευση της τοπικής ελίτ, συνεπώς το έδαφός του μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά το δοκούν για τις επιχειρήσεις που διεξάγονται στη Μέση Ανατολή, όπως ακριβώς συνέβαινε δηλαδή στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Άραγε τα ρωσικά πλοία που πηγαινοέρχονται διαρκώς δια των Στενών στη Συρία για τον εξοπλισμό, εφοδιασμό και προστασία της εκεί Ρωσικής στρατιωτικής δύναμης, θα μπορούν στο μέλλον να το κάνουν το ίδιο εύκολα –εάν τα πράγματα «σφίξουν» περισσότερο– περνώντας από «Νατοϊκά χωρικά ύδατα»; Τα οποία θα επιτηρούνται από διεθνή Νατοϊκή δύναμη 56 πλοίων και βλέπουμε;

Η κίνηση αυτή, λοιπόν, στοχεύει στο «σφράγισμα» της περιοχής του Αιγαίου εν’ όψει της αναμενόμενης γενίκευσης του πολέμου στη Μέση Ανατολή. «Σφράγισμα» όχι τόσο προς τους «διακινητές», αλλά κυρίως προς τους «αντιπάλους». Και ως τέτοια, φέρνει τον πόλεμο ακόμα πιο κοντά μας.

Επιβάλλεται, επίσης, εμμέσως μέσω του ΝΑΤΟ, το παλιό σχέδιο της συγκυριαρχίας στο Αιγαίο με το Τουρκικό κράτος. Και οι κυριαρχικές μεταβολές δεν αφορούν μόνο τους επίδοξους κυρίαρχους. Έχουν πάντα επιπτώσεις στους «από κάτω». Ας μην ξεχνάμε πως σε όλους τους πολέμους που έγιναν σ’ αυτήν την περιοχή εδώ και έναν αιώνα, οι Ελληνικοί πληθυσμοί ήταν «σύνηθες» να ματώνουν πολύ δυσανάλογα με το μέγεθός τους. Η αλλαγή του κυριαρχικού μοντέλου σίγουρα δεν θα αφήσει ανεπηρέαστους τους κατοίκους των νησιωτικών περιοχών αν το δούμε προοπτικά στο μέλλον. Η δε «συγκυρία» (συμβολισμός;) της πτώσης του ελικοπτέρου την ίδια μέρα με την ανακοίνωση της αποδοχής της Τουρκο-Γερμανικής πρότασης δύσκολα περνά απαρατήρητη. Μοιάζει να υπενθυμίζει την ήττα σε πόλεμο που δεν έγινε… Ή τουλάχιστον δεν έγινε όπως θα τον περίμεναν οι περισσότεροι.

Και, διάολε, είναι κι αυτή η συγκυρία με τη συμφωνία της Βάρκιζας… Υπογράφηκε πριν από 71 χρόνια, στις 12 Φλεβάρη του 1945. Να θέλουν ν’ αγιάσουν αυτοί οι αριστεροί και να μην μπορούνε…

Ας δούμε, εν συντομία, την πολεμική εικόνα, όπως διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή. Οι «κομπάρσοι» αποσύρονται από το προσκήνιο του πολέμου, οι μάσκες πέφτουν και εμφανίζονται με θόρυβο οι κυρίως πρωταγωνιστές. Τα «ανθρωπιστικά» προσχήματα υποχωρούν και αναλαμβάνει η κυνική γλώσσα των πολεμικών απειλών. Η Ρωσική και Ιρανική επέμβαση εκκαθαρίζουν τους ισλαμιστές «πιόνια» της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας –εν τέλει του ΝΑΤΟ– εξωθώντας αυτές τις κρατικές οντότητες να αναλάβουν ενεργότερο ρόλο στο προσκήνιο. Η επέλαση των Κούρδων πέρα από τον Ευφράτη, η υποστήριξη του (σιωπηλού…) Ισραήλ προς ένα νέο Κουρδικό κράτος, η «αμφίσημη» στάση των ΗΠΑ ως προς το ζήτημα, ενεργοποιούν τα απόλυτα ένστικτα επιβίωσης και προς το Τουρκικό κράτος, πέραν της ολοκληρωτικής περικύκλωσής του από τις Ρωσικές δυνάμεις (Κριμαία, Αρμενία, Κασπία, Συρία). ΤΟ ΝΑΤΟ συνεδριάζει με τη Σαουδική Αραβία και ανακοινώνουν σχέδιο εισβολής στη Συρία από 34 κράτη-δορυφόρους της Σαουδικής Αραβίας μέχρι το τέλος Μαρτίου… Οι «διαρροές» μιλάνε για στρατό 150.000 ανδρών. Ο Σουλτάνος ανεβάζει διαρκώς στροφές και συγκεντρώνει 70.000 στρατό στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας. Οι Ιρανοί εν όψει αυτών των γεγονότων στέλνουν επί πλέον χιλιάδες άνδρες των Φρουρών της Επανάστασης. Και ο Μεντβέντεφ με τον πιο επίσημο τρόπο στην «ειρηνευτική» συνδιάσκεψη στο Μόναχο δηλώνει πως εάν οι Αραβικές δυνάμεις εισβάλλουν στη Συρία θα πυροδοτήσουν παγκόσμιο πόλεμο. Ενώ πρόσφατα έχουν υπάρξει σαφείς προειδοποιήσεις και «διαρροές» από την πλευρά των –συνήθως συντηρητικών στην ομιλία– Ρώσων για τη χρήση πυρηνικών.

Αυτό είναι το κλίμα μέσα στο οποίο αποφασίζεται ο περισσότερο ασφυκτικός έλεγχος του Αιγαίου από το ΝΑΤΟ. Οπότε, κάποια συμπεράσματα είναι εύλογα.

Ας περάσουμε όμως και στην εταίρα αδελφή του πολέμου, τη λεγόμενη οικονομική κρίση. Ήδη στα μέσα του Γενάρη η RBS εξέπεμψε το σήμα, προειδοποιώντας τους πελάτες της να πουλήσουν ότι έχουν και δεν έχουν στο χρηματιστήριο «εκτός από τις πολύ σίγουρες επενδύσεις» καθώς επίκειται «κατάρρευση». Λίγο μετά είδαμε την «εξαΰλωση» 2,5 τρις δολαρίων στα χρηματιστήρια της Κίνας. Και μετά από αυτό, έως σήμερα, τη συνολική «εξαΰλωση» 17 τρις δολαρίων στα χρηματιστήρια παγκοσμίως. Δεν πειράζει, υπάρχει ακόμη πολύς «αεράτος πλούτος» προς εξαΰλωση: Ενάμισυ και πλέον τετράκις εκατομμύρια δολάρια σε παράγωγα, τα περισσότερα εκ των οποίων κατέχονται από την Deutche Bank, η οποία έχει αναφερθεί πως βρίσκεται στο «κόκκινο» ήδη από το 2013, αλλά για την οποία ο «πολύς» Σόιμπλε «δεν ανησυχεί». Η επιχείρηση «ελεγχόμενης αποσταθεροποίησης» και συρρίκνωσης της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας σε πλήρη εξέλιξη. Όταν όμως συμβαίνει αυτό, δηλαδή όταν σημαντικό μέρος του δήθεν «πλούτου» αποδεικνύεται αέρας κοπανιστός, όπως στην πραγματικότητα είναι, σημαίνει επέκταση της φτωχοποίησης. Σημαίνει αύξηση της πίεσης χαμηλότερα στις κοινωνίες. Σημαίνει «μέτρα έκτακτης ανάγκης». Σημαίνει φωνές και πίεση για περισσότερο ολοκληρωτικά συστήματα ελέγχου για να μπει «τάξη στο χάος». Σημαίνει επίσης πίεση και πόλεμο σε αντίπαλους εξουσιαστές… Παράλληλα, ο πόλεμος των τιμών του πετρελαίου το οποίο «καταβαραθρώνεται» βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Δεκάδες πετρελαϊκές εταιρείες στις ΗΠΑ χρεοκοπούν. Το ΔΝΤ προειδοποιεί ότι ακόμη και η Σαουδική Αραβία(!) θα χρεοκοπήσει λόγω των μειωμένων τιμών μέχρι το 2018… Ενώ ο «κυβερνητικός εκπρόσωπος» των οικονομικών πρακτόρων του χάους Σόρος «αναμένει» την Ρωσία να αντιμετωπίσει εκτεταμένη οικονομική κρίση το 2017 και άρα «πολιτική αποσταθεροποίηση» αρκετά πριν από αυτό.

Όλα αυτά, ανεξαρτήτως του τι τελικώς θα πραγματοποιηθεί, σημαίνουν απλώς περισσότερο και αγριότερο πόλεμο, καθώς ισχυρές εξουσιαστικές κλίκες αλληλοεξωθούνται στα όρια της επιβίωσής τους. Πόσο τυχαίο θεωρεί κάποιος το γεγονός πως η σχεδιαζόμενη επέκταση του πολέμου στη Μέση Ανατολή συμπίπτει χρονικά με την πορεία μιας ακόμη μεγαλύτερης οικονομικής κατάρρευσης; Η οποία, κατάρρευση, δεν ξεκίνησε φυσικά τώρα, αλλά πυροδοτήθηκε ήδη από το δεύτερο μισό του 2015 με τις πρώτες καταρρεύσεις των Κινέζικων χρηματιστηρίων. Δηλαδή στην απαρχή της Ρωσικής επέμβασης. Το ντόμινο χρειάζεται το χρόνο του για να εξελιχθεί. Η επόμενη Lehman Brothers δεν είναι τόσο μακρυά, με τη διαφορά ότι θα κάνει μεγαλύτερο πάταγο. Ο διεθνής πόλεμος, λοιπόν, θα διεξάγεται υπό ακόμα χειρότερες συνθήκες.

Το σκηνικό «ρουα-ματ» στους ήδη καταπονημένους κοινωνικούς χώρους είτε των πολεμικών ζωνών είτε των ζωνών του οικονομικού πολέμου συμπληρώνεται από τη λεγόμενη προσφυγική κρίση. Η οποία με τη σειρά της, για τα κτήνη που επανασχεδιάζουν τον κόσμο είναι όπως όλες οι «καλές κρίσεις»: Δημιουργεί ευκαιρίες…

Δεν θα επεκταθούμε ιδιαίτερα στο προσφυγικό, καθώς είναι τεράστιο ζήτημα από μόνο του. Είναι σαφές πως οι Ευρωπαίοι άρχοντες επιθυμούν να εκμεταλλευτούν την δυστυχία που δημιούργησαν από πολλές πλευρές: Ως φτηνά εργατικά (ή και επιστημονικά) χέρια, ως εγχείρημα τεχνητής δημιουργίας πολυπολιτισμικών κοινωνιών που λόγω της εσωτερικής τους διαφοροποίησης θα ελέγχονται ευκολότερα, ως απόπειρα μεταφοράς του πολέμου στο εσωτερικό της Ευρώπης ώστε να επιβληθούν περισσότερο ολοκληρωτικά κοινωνικά μέτρα, ως απόπειρα διάλυσης παγιωμένων τρόπων ζωής και αντιλήψεων στον Ευρωπαϊκό χώρο… Το καθένα από αυτά θα ήθελε χρόνο και προσοχή για να αναλυθεί. Ένα είναι το σίγουρο: Οι Ευρωπαίοι άρχοντες είναι οι μεγαλύτεροι αντιρατσιστές όταν πρόκειται για τη διαχείριση προσφύγων στο έδαφός τους, αφού πρώτα βέβαια υπήρξαν οι μεγαλύτεροι ρατσιστές όταν τους ξερίζωσαν δια του πολέμου από τους τόπους τους. Στους δικούς τους τόπους (Συρία) θέλουν να τους αφανίσουν. Ερχόμενοι στον Ευρωπαϊκό χώρο θέλουν να τους «προστατεύσουν» από τους «ρατσιστές» των τοπικών κοινωνιών, ώστε να μπορέσουν να τους χρησιμοποιήσουν εναντίον των ντόπιων πληθυσμών. «Ρατσιστές», οι οποίοι θα πρέπει να δημιουργηθούν ακόμη κι αν δεν υπάρχουν. Οι οποίοι θα πρέπει να εμφανίζονται πολλοί, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν μειοψηφία.

Ο εγκλωβισμός στο δίπολο του ρατσισμού-αντιρατσισμού υπηρετεί ξεκάθαρα τη λογική του πολέμου. Η μόνη διέξοδος θα ήταν η ανάπτυξη ισχυρής κοινωνικής πίεσης σε όλο τον Ευρωπαϊκό χώρο για τον τερματισμό του πολέμου ώστε να υπάρξει ουσιαστική δυνατότητα επιστροφής αυτών των ανθρώπων στην πατρίδα τους. Ναι, στην πατρίδα τους, επειδή οι άνθρωποι έχουν πατρίδα. Είναι ο χώρος όπου αναπτύσσονται τα ουσιαστικότερα βιώματα τους, ο αναγκαίος χώρος όπου ξεδιπλώνεται η δημιουργικότητά τους. Το «όπου γης και πατρίς» ισχύει σχεδόν μόνο σε περιπτώσεις πραγματικής ανάγκης. Είτε για λόγους ανέχειας και εξαθλίωσης, είτε για λόγους διωγμών και πολέμου. Αντί όμως να σείεται ο τόπος από καθημερινές αντιπολεμικές εκδηλώσεις, που να δημιουργούν πρόβλημα ελέγχου στους εξουσιαστές, απέναντι σε έναν πόλεμο, που πραγματικά διακυβεύει το μέλλον της ανθρωπότητας, ψάχνουμε να βρούμε ποιος είναι ρατσιστής και ποιος ο αντιρατσιστής. Οι αντιπολεμικές εκδηλώσεις που κατά παράδοση συνέβαιναν στον Ελλαδικό χώρο (π.χ. κατά τον πόλεμο στο Ιράκ ή στην πρώην Γιουγκοσλαβία) είναι ανύπαρκτες και η αριστερίζουσα ιδεοληψία όντας στον πυρήνα της παγκόσμιας εξουσίας ψάχνει με το δάχτυλο στη σκανδάλη για να χαρακτηρίσει τον οποιονδήποτε εκφράζει έναν σοβαρό προβληματισμό ως ρατσιστή.

Ουσιαστικά αυτή η συνθήκη εγγυάται πως ένα μεγάλο –τουλάχιστον– μέρος των προσφύγων δεν θα ξαναδεί τον τόπο του. Ο πόλεμος εκτός των άλλων εξυπηρετεί την πληθυσμιακή αλλοίωση και την εκκαθάριση ανεπιθύμητων πληθυσμών. Όπως ακριβώς συνέβη με τους δικούς μας πρόσφυγες, Πόντιους και Μικρασιάτες σχεδόν 100 χρόνια πριν. Ο πόνος τους δεν ήταν τόσο η αντιπαλότητα που συνάντησαν από τους ντόπιους κατοίκους της κονσέρβας που ψευδεπίγραφα ονομάστηκε Ελληνικό κράτος. Ήταν σε θέση να τους αντιμετωπίσουν. Όταν ήρθαν, σχεδόν κανείς τους δεν πίστευε πως η απώλεια του τόπου του θα ήταν οριστική. Πίστευαν πως ήταν μια προσωρινή κατάσταση και πως με το πέρας του πολέμου θα μπορούσαν να επιστρέψουν. Και ήταν σε θέση να ξαναφτιάξουν τα πάντα από τα ερείπια. Ο πόνος με τον οποίο «έφυγαν» ήταν η σταδιακή συνειδητοποίηση πως δεν θα επέστρεφαν ποτέ…

Δημοσιεύθηκε από Θ.

Αρχική πηγή: Anarchy Press

Το «ηθικόν πλεονέκτημα» κρατά την φλόγα σβηστή

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις της 4ης Φεβρουαρίου, μπορούν να χαρακτηριστούν από τον όγκο τους στην Αθήνα, αλλά κυρίως σε πολλές άλλες πόλεις του ελλαδικού χώρου,. Ταυτόχρονα μεγάλη, σχετικά με άλλες φορές, συμμετοχή στην απεργία είχε και ο ιδιωτικός τομέας. Παρά τις ογκωδέστατες διαδηλώσεις πουθενά δεν ανιχνεύτηκε κάποιου είδους πρόθεση σύγκρουσης, εκτός βέβαια από το γρήγορο πέρασμα των αντιεξουσιαστικών-αναρχικών μπλοκ από την πλατεία Συντάγματος, χωρίς διάθεση και προοπτική για κάτι περισσότερο και ουσιαστικότερο.

Από τα παραπάνω φαίνεται πως ο θίασος του Τσίπρα θα συνεχίζει, για λίγο καιρό ακόμα ελπίζουμε, να απολαμβάνει, το με τόσο κόπο κατασκευασμένο «ηθικόν πλεονέκτημα». Πολλοί που τον στήριξαν στις εκλογές, ειδικά του Ιανουαρίου, ήταν στους δρόμους διαδηλώνοντας εναντίον του, αλλά χωρίς ακόμα να έχουν απαλλαγεί από το «ηθικόν πλεονέκτημα» της δεύτερης φοράς αριστεράς. Η επικοινωνία και τα πάρε δώσε φαίνεται πως είναι ακόμα σε ισχύ. Φάνηκε, πλέον, πως το παιχνίδι παίζεται σε άλλο γήπεδο. Οι συνδικαλιστές, τα κόμματα και τα αποκόμματα, κατέβασαν τον κόσμο στις πλατείες και στους δρόμους για διαπραγμάτευση, όχι με τους δανειστές, αλλά με τις εγχώριες μαριονέττες. Για το λόγο αυτό οι διαδηλώσεις ήταν «πολιτικά ορθές» και δεν ξέφυγαν από τα όρια. Όπως πολιτικά ορθά είναι και τα μπλόκα των αγροτών, χωρίς διάθεση αιφνιδιασμού και πραγματικής πίεσης, μπροστά σε θέματα που υποτίθεται ότι είναι κόκκινο πανί για τους αγρότες. Φαίνεται πως τα παζάρια, δίνουν και παίρνουν μεταξύ των δύο πλευρών σε ανώτερο επίπεδο, στις πλάτες πολλών που βρίσκονται στα μπλόκα με ανιδιοτέλεια και διαφορετικές διαθέσεις που δυστυχώς χρησιμοποιούνται. Και ας λένε οι ίδιοι οι αγρότες ότι δεν επιθυμούν συνάντηση με τον Τσίπρα.

Από σήμερα και πέρα μπορούν όλοι τους να συνεχίσουν την παράσταση τους. Πύρινοι λόγοι στα κανάλια από τους αγρότες και τους πολιτικούς που τους παρακινούν, ισχυροποίηση των μπλόκων στις εθνικές οδούς και λογομαχίες στην βουλή για νομοσχέδια που, στην τελική, κανένας εκτός βουλής δεν γνωρίζει τι πραγματικά περιλαμβάνουν. Κατά τα άλλα, η κατάσταση, καζάνι που βράζει … με την φωτιά να αγνοείται.

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press

Στο ακρωτήρι της κακής ελπίδας

Καζάνι που βράζει....και η φωτιά αγνοείται.

ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΄΄ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥΣ΄΄ ΑΓΡΟΤΕΣ

Αναδημοσίευση μιας διαφορετικής άποψης σχετικά με την απεργία και το αγροτικό

Με γνώμονα τις τελευταίες εξελίξεις ως προς την ‘’αφύπνιση’’ των αγροτών, θεωρήσαμε ορθό να αναφερθούμε στο μικροαστικό όραμα τους να γίνουν μεγαλοτσιφλικάδες. Είναι ευρέως αποδεκτό, πως οι ‘’καλλιεργητές της γης’’(μιας γης που δηλητηριάζουν με απώτερο σκοπό το κέρδος) αποφάσισαν να ‘’επαναστατήσουν’’ ενάντια στο κράτος και την απάνθρωπη εκμετάλλευση του στο κόσμο. Ωστόσο, αντιθέτως από τους πραγματικούς επαναστάτες, οι οποίοι μάχονται καθημερινά για την ολοκληρωτική βελτίωση της κοινωνίας και των συνανθρώπων τους, οι αγρότες ‘’αγωνίζονται’’ ύστερα από το κίνδυνο μιας ενδεχόμενης οικονομικής δυσχέρειας των ιδίων. Εν ολίγοις, δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για μια αντίσταση των αγροτών, αλλά για μια επιθετική τακτική απόκτησης των ιδιωτικών συμφερόντων τους. Ο κομφορμισμός που διακατέχει τους λάτρεις των αφεντικών τους (αρκεί να τους ταΐζουν με επιδόματα), είναι επιεικώς τραγελαφικό και εξοργιστικό σε όσους παλεύουν για έναν καλύτερο κόσμο. Επιπλέον, ‘’είναι κοινό μυστικό’’ ότι οι ενέργειες των αγροτών, είναι με την υποστήριξη ακροδεξιών-λαϊκίστικών κομματικών παρατάξεων (χρυσή αυγή, ΝΔ κλπ.), οι οποίοι επιδιώκουν να ‘’ψαρέψουν’’ ψήφους, ‘’χαϊδεύοντας’’ τα αφτιά των δήθεν επαναστατών. Επομένως οι δηλώσεις των αγροτών ότι δεν δέχονται κόμματα είναι ένα μεγάλο ψέμα. Τέλος, θα ήταν σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι οι αγρότες ενστερνίζονται ότι οι σκοπεύουν να προσφέρουν ένα καλύτερο αύριο στις μετέπειτα γενιές. Μάλλον μέσω των φυτοφαρμάκων, της εκμετάλλευσης των μεταναστών και των προσφύγων και της τροποποίησης των προϊόντων τους θα το κατορθώσουν αυτό.. Οι εγωιστικές σας βλέψεις δεν θα είναι ποτέ ευπρόσδεκτες στο συνειδητοποιημένο κόσμο

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ-ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Αρχική Πηγή

Εμπρησμός ιατρικής σκηνής στο Μόλυβο της Λέσβου

Το Σάββατο, άγνωστοι πυρπόλησαν κινητό ιατρείο για τους πρόσφυγες, το οποίο ήταν εγκαταστημένο στην παραλία της Εφταλούς Μολύβου στην Μυτιλήνη. Η σκηνή κάηκε ολοσχερώς και απέμεινε μόνο ο σιδερένιος σκελετός της. Το συγκεκριμένο ιατρείο είχε δεχτεί και παλαιότερα απόπειρες εμπρησμού.

Το παραπάνω περιστατικό είναι ενδεικτικό για το κλίμα που επικρατεί στα νησιά, όπου φτάνουν κατά κύματα οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Φαίνεται ότι ακόμα και στο νησί της Λέσβου, που για πολλούς οι κάτοικοί του χαρακτηρίζονται από την ευαισθησία τους σχετικά με το προσφυγικό ζήτημα, υπάρχουν κάποιοι που είναι εχθρικοί απέναντι τους. Η κατάσταση φαίνεται να βρίσκεται σε τεντωμένο σχοινί, ενώ ακόμα τα παζάρια βρίσκονται σε εξέλιξη για το πόσοι θα μείνουν ή θα φύγουν, για το πώς, μέσω των προσφύγων, το ελλαδικό κράτος θα κερδίσει μια ελάφρυνση χρέους και μέτρων και, κυρίως, πόσα χρήματα θα πάρει το ελλαδικό ή το τουρκικό κράτος. Πολιτικά παιχνίδια με την φωτιά, στις πλάτες των γηγενών αλλά και των προσφύγων. Καμμία συζήτηση για την αιτία του ζητήματος, δηλαδή τον πόλεμο. Περιμένοντας, λοιπόν, να μοιραστεί το κουφάρι του Συριακού χώρου η κατάσταση εντός και εκτός Συρίας, φαίνεται πως όλο και θα οξύνεται…

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press

Που θα μας πάνε τα πόδια τους;

Παρακάτω πρόκειται να διαβάσετε μια είδηση, που για κάποιους συγκεκριμένους λόγους, που αναφέρονται στο τέλος του κειμένου, δεν πέρασε από το προσκήνιο, αλλά παρέμεινε απλά σε μια δημοσίευση ενός συνεδρίου που έγινε στη Σεούλ τον Απρίλιο του 2015. Στο συνέδριο με την επωνυμία CHI, που ασχολείται με τις νέες καινοτόμες τεχνολογίες, παρουσιάστηκε μια εφαρμογή όπου ένας χειριστής τηλεφώνου θα μπορεί να κατευθύνει τις κινήσεις των ανθρώπων κατά το δοκούν. Ο δημιουργός της συγκεκριμένης εφαρμογής ονομάζεται Max Pfeiffer και είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Αννόβερο. Τα ακαδημαϊκά ενδιαφέρονται του Pfeiffer επικεντρώνονται στην κίνηση μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Για το λόγο αυτό στο συνέδριο στη Σεούλ έγινε γνωστό και ένα πείραμα του. Μια ομάδα φοιτητών έκανε βόλτα σε ένα πάρκο που βρίσκεται πίσω από το πανεπιστήμιο του Αννόβερο. Όλοι οι φοιτητές έκαναν ακριβώς την ίδια βόλτα όχι γιατί ήταν συνεννοημένοι, αλλά επειδή δέκα μέτρα από πίσω τους βρισκόταν ο καθηγητής Pfeiffer και τους καθοδηγούσε μέσω ενός κινητού τηλεφώνου. Ο Pfeiffer είχε συνδέσει στα πόδια των φοιτητών κάποια ηλεκτρόδια που συνδέονταν με το κινητό τηλέφωνο και τα οποία ερέθιζαν τους μυς των ποδιών.

Σύμφωνα με δηλώσεις του εφευρέτη καθηγητή η εφαρμογή αυτή θα διευρύνει τον νου των ανθρώπων και για άλλα πράγματα, όπως να περπατούν χωρίς να πρέπει να σκέφτονται που πρέπει να πάνε, δίνοντάς τους την ευκαιρία να κάνουν παράλληλα άλλα πράγματα ή απλά να απολαμβάνουν το περιβάλλον γύρω τους. Στόχος του Pfeiffer είναι η απαλλαγή του ανθρώπου από το κινητό του τηλέφωνο ή από το ίντερνετ για να πάει κάπου. Θα είναι αρκετή μια απλή εντολή και μόνο να σου σηκώσει τα πόδια για να σε κατευθύνει.

Συνέχισε λέγοντας ότι το σύστημα αυτό θα μπορούσε να καθοδηγεί και ολόκληρο πλήθος: «Φανταστείτε τους ανθρώπους που επισκέπτονται ένα μεγάλο γήπεδο ή θέατρο να καθοδηγούνται με αυτόν τον τρόπο ή να εκκενώνουν το γήπεδο με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης».

Βέβαια ο πραγματικός στόχος δεν είναι οι παραπάνω αρλούμπες, αλλά ο πλήρης εξευτελισμός της ανθρωπινότητας μέσω του ελέγχου του ίδιου του σώματος. Οι βαλτοί επιστήμονες διαστρεβλώνουν ακόμη και απλά καθημερινά πράγματα δηλώνοντας σε δεύτερο επίπεδο ότι η σκέψη είναι πρόβλημα για την εξουσία. Μας δηλώνουν ότι μια βόλτα με ή χωρίς προορισμό είναι βάρος όταν θα πρέπει να σκέφτεσαι για το που θα πας. Επίσης η μεγάλη αλήθεια κρύβεται και στις δεύτερες μεγαλύτερες αρλούμπες περί εκκένωσης γηπέδων σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Ο στόχος είναι ο έλεγχος όλο και μεγαλύτερου πληθυσμού να κάθεται σπίτι του, να καθοδηγείται, όπου «πρέπει» και εν τέλει να οδηγείται από «μόνος» του στο θάνατο, όταν δεν θεωρείται χρήσιμος για την εξουσία.

Η μόνη εκκένωση που επιχειρείται δεν είναι κανενός γηπέδου, αλλά μόνο του μυαλού του καθενός από εμάς και η μόνη έκτακτη ανάγκη είναι η καταστροφή της εξουσίας.

Ελευθερόκοκκος

Πηγή:Anarchy Press

Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός του κτιρίου της εφορίας Καλαμάτας

Τηρώντας το πνεύμα των Χριστουγέννων η εφορία Καλαμάτας στόλισε τους τοίχους της με αρκετές χρωματιστές μπάλες. Με αυτό τον τρόπο θέλησε να υποδεχτεί όσους προσήλθαν τις ημέρες των εορτών για να ακουμπήσουν τον οβολό τους.

Μάλιστα, στην είσοδο του κτιρίου η εφορία προνόησε να υπάρχει και ένα μήνυμα, ώστε να βάζει στο γιορτινό κλίμα όσους την επισκέπτονταν. Το μήνυμα ανέφερε: MERRY CRISIS  AND A HAPPY NEW FEAR.

Ευχαριστούμε την εφορία μας, που με τέτοιες κινήσεις προσπαθεί να σπάσει το γκρίζο των ημερών. Μακάρι τέτοιου είδους κινήσεις να συνεχιστούν, με στόχο την πολυπόθητη ε(υ)φορία μας.

Καλικάντζαρος ο έφορος

Αρχική Πηγή: Anarchy Press

Όψεις και αντί-όψεις μιας «ευεργεσίας»

Έκτακτες παροχές ύψους άνω των 3 εκατ. ευρώ προς τους εργαζομένους της ανακοίνωσε η διοίκηση της καπνοβιομηχανίας «Καρέλια Α.Ε.», κατά τη διάρκεια της καθιερωμένης πρωτοχρονιάτικης γιορτής που διοργανώνει κάθε χρόνο για το προσωπικό της στις εγκαταστάσεις της, στην Καλαμάτα.

Οι παροχές αυτές αφορούν την αύξηση του τζίρου της εταιρείας κατά το προηγούμενο χρόνο. Εκτός, όμως, από αυτές τις παροχές μέσα στον χρόνο που πέρασε προσελήφθησαν στην επιχείρηση 34 ακόμη εργαζόμενοι.

Μέσα στον ορυμαγδό απολύσεων, μειώσεων μισθών και περικοπών που ισχύει για τον μέγιστο αριθμό των επιχειρήσεων του ελλαδικού χώρου η «Καρέλια Α.Ε.» θα πρέπει να χαρακτηρισθεί ως «ανθούσα» και οι εργαζόμενοι ως οι πλέον τυχεροί.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν συμβαίνουν μόνο εφέτος, αλλά έχουν λάβει χώραν και κατά τα προηγούμενα έτη από την εν λόγω εταιρεία.

Όπως, όμως, αναφέρεται σε ένα αρχαίο ρητό «ουδέν κακόν αμιγές καλού», που σημαίνει δεν υπάρχει κακό που να μην αναμιγνύεται με το καλό. Αλλά, το ίδιο ισχύει και αντίστροφα, δηλ. δεν υπάρχει καλό που να μην αναμιγνύεται με το κακό.

Στην προκειμένη περίπτωση των καπνοβιομηχανιών, είναι αποδειγμένο πως συμβάλλουν τα μάλιστα στην εξάπλωση θανατηφόρων ασθενειών και ιδιαίτερα του καρκίνου. Σύμφωνα με τα καταγεγραμμένα στοιχεία, από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, οι θάνατοι από το κάπνισμα ξεπερνούν τα έξι εκατομμύρια ετησίως, με ανοδικές τάσεις.

Είναι αδιαμφισβήτητο πως οι καπνοβιομηχανίες είναι παραγωγοί εθιστικών και καταστροφικών για τους ανθρώπους προϊόντων.

Οπότε, η «ευεργεσία» προς μερικές εκατοντάδες εργαζόμενους μπορεί να ισοσταθμιστεί με τον θάνατο πολλαπλάσιου αριθμού ανθρώπων από την χρήση αυτού του προϊόντος; Μπορεί να εξαγνίσει τον ιδιοκτήτη της βιομηχανίας και τους λοιπούς μετόχους; Άλλωστε, είναι ξεκάθαρο ότι η αύξηση του τζίρου σημαίνει ανάλογη αύξηση και των αποτελεσμάτων που προκύπτουν από την χρήση του.

Οπότε, χωρίς πολλά λόγια, ας είναι αυτό το κείμενο τροφή για σκέψη, αυτές της χρονιάρες μέρες.

Δημοσιεύθηκε από Αναρχία και Ζωή

Πηγή: Anarchy Press

Λευκός αποχαιρετισμός σε λευκό φόντο

Βγες από την ευθεία

και χαμογέλασε τους,

αποχαιρέτα τους.

Έλα χωρίς έλκηθρο και πέδιλα,

χωρίς ρούχα

και ας έχει κρύο,

απλά χρησιμοποίησε το σώμα σου,

την καρδιά και το μυαλό σου,

υπάρχει τρόπος,

διαφορετικός.

Για ένα φιλί

που θα λιώσει

τα χιόνια

απ'τα βουνά.

αέρας και φως και χώρος και χρόνος - Τσαρλς Μπουκόφσκι

«– ξέρεις, είχα ομοίως μια οικογένεια, μια δουλειά, κάτι

που ανέκαθεν ήταν

εμπόδιο

αλλά τώρα

έχω πουλήσει το σπίτι μου, έχω βρει αυτό

το μέρος, ένα μεγάλο στούντιο, θα ‘πρεπε να δεις το χώρο και

το φως.

για πρώτη φορά στη ζωή μου πρόκειται να έχω ένα μέρος και

το χρόνο να

δημιουργήσω.«

όχι μωρό μου, αν πρόκειται να δημιουργήσεις

θα δημιουργήσεις είτε δουλεύεις

16 ώρες τη μέρα σε ανθρακωρυχείο

είτε

θα δημιουργήσεις σ’ ένα μικρό δωμάτιο με 3 παιδιά

ενώ καλύπτεσαι απ’ την

πρόνοια,

θα δημιουργήσεις με κομμάτι του μυαλού σου και του κορμιού σου

τιναγμένο,

θα δημιουργήσεις τυφλός

σακατεμένος

τρελός,

θα δημιουργήσεις με μια γάτα να σέρνεται πάνω στην

πλάτη σου ενώ

ολόκληρη η πόλη σείεται από σεισμό, βομβαρδισμούς,

πλημμύρες και πυρκαγιές.

μωρό μου, ο αέρας και το φως και ο χρόνος και ο χώρος

δεν έχουν καμία σχέση μ’ αυτήν

και δεν δημιουργούν τίποτα

εκτός ίσως από μια μεγαλύτερη διάρκειας ζωή για να βρεις

καινούργιες δικαιολογίες.

________

Μετάφραση: Κοσμάς Κωστέας

Η πορεία της 6 Δεκέμβρη στην Καλαμάτα και η καούρα των αριστερών

Μια διαφορετική, σε σχέση με το καθιερωμένο πνεύμα και τις ντιρεχτίβες των φιλόδοξων και επίδοξων καθοδηγητών των κινητοποιήσεων αυτού του χαρακτήρα, πορεία έλαβε χώρα στην πόλη της Καλαμάτας στις 6 Δεκέμβρη. Η διαφορετικότητα της είχε να κάνει στις συγκρουσιακές διαθέσεις των νέων και κυρίως των μαθητών, που αποτελούσαν και την αριθμητική πλειονότητα της πορείας των περίπου 200 ατόμων. Οι στόχοι των νέων ήταν συγκεκριμένοι: τράπεζες, αστυνομία και γραφείο του Σύριζα.

Από ότι φαίνεται κάποιοι αριστεροί που έχουν βρει πολιτικό τσαρδί στην παράγκα της Ανταρσύα καθώς και στην ανάδελφη συλλογικότητα της Ανοιχτής Συνέλευσης, ενοχλήθηκαν βλέποντας τις μπογιές και τα συνθήματα στα ντουβάρια της τράπεζας της Ελλάδας και γιούχαραν τους νεαρούς, φωνάζοντας τους να κόψουν τις μ@λ@κίες. Δεν θα περίμενε κάποιος κάτι διαφορετικό από τα εν λόγω άτομα αφού ουκ ολίγες φορές η Αριστερά έχει αποδείξει την αγάπη της για την καλύτερη διαχείριση του συστήματος, όταν αυτό βρίσκεται σε «κρίση». Το έχουν κάνει στο παρελθόν, το κάνουν τώρα και θα είναι διαθέσιμοι και στο μέλλον. Η μήνις των νεαρών διαδηλωτών παρ’ όλα αυτά είχε και συνέχεια. Αφού εφοδιάστηκαν με πέτρες από τον κοντινό σιδηροδρομικό σταθμό, κινήθηκαν προς τις υπόλοιπες κοντινές τράπεζες όπου και τις πέταξαν στις τζαμαρίες τους.

Φαίνεται πως οι νέοι ξέρουν να κρίνουν και να μιλούν καθαρά σε αντίθεση με τους εμπόρους ελπίδας, που προκαλούν χασμουρητά και αρέσκονται στις καταγγελίες. Όταν, λοιπόν, η πορεία έφτασε στο ύψος των γραφείων του Σύριζα το λευκό ντουβάρι (που σαν χρώμα δεν αρμόζει σε αριστερούς) βάφτηκε κόκκινο (που ταιριάζει σε αριστερούς). Οι άφαντοι «κοινωνικοί αγωνιστές» εμφανίσθηκαν μετά το μπογιάτισμα, με μία συνήθη καταγγελία που αρχίζει με τα περί «φασιστών», «χουλιγκάνων» και «συμμορίτικων μεθόδων» και τελειώνει με τον αγώνα που δίνει ο Σύριζα και τα μέλη του. Η εν λόγω καταγγελία φαίνεται να έχει βγει από κάποιο σκονισμένο χρονοντούλαπο του Σύριζα. Θα συνιστούσαμε στους συντάκτες της καταγγελίας να κάνουν μια επίσκεψη σε κάποιο γιατρό επειδή υπάρχουν ενδείξεις αμνησίας καθώς και εμμονικής προσκόλλησης στο παρελθόν.

Στη συνέχεια το μένος των νέων διαδηλωτών στράφηκε προς ένα περιπολικό και τους αξιωματικούς μπάτσους που βρίσκονταν έξω από αυτό. Το περιπολικό δέχθηκε δεκάδες πέτρες με αποτέλεσμα να σπάσει το παρμπρίζ αναγκάζοντας τον οδηγό να φύγει με το περιπολικό από το σημείο, αφήνοντας τους «δύστυχους» αξιωματικούς να τρέχουν από πίσω του, προσπαθώντας να προφυλαχθούν από τις πέτρες.

Όταν η πορεία έφτασε στο ύψος του Δημαρχείο, όπου βρίσκονταν παραταγμένη μια διμοιρία μπάτσων, μελή της Ανταρσύα καθώς και της Ανοιχτής Συνέλευσης, στάθηκαν μπροστά από την διμοιρία, με καταφανέστατο σκοπό την αποτροπή μιας ενδεχόμενης σύγκρουσης των διαδηλωτών με τους μπάτσους. Αυτές, οι πραγματικά φιλότιμες προσπάθειες από την μεριά των αριστερών έπεσαν στο κενό. Οι μπάτσοι δέχθηκαν πλήθος από πέτρες, κάποιες καρέκλες από καφετέριες και μερικές φωτοβολίδες. Στην αντεπίθεση της αστυνομίας, ύστερα από αρκετό ξύλο, έγινε η σύλληψη ενός άτομου.

Στην συνέχεια και μετά το πέρας της πορείας προσήχθησαν από ασφαλίτες ακόμα 13 άτομα εκ των οποίων 12 ανήλικα και όλοι του οδηγήθηκαν στο αστυνομικό τμήμα. Μετά από πολλές ώρες παραμονής στο τμήμα, τις πρώτες πρωινές ώρες και τα 14 άτομα αφέθηκαν ελεύθερα, ενώ σε δύο απαγγέλθηκαν κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα.

Κάποιοι από τους συμμετέχοντες

Πηγή: Anarchy Press

Νίκος Καρούζος: ένα ποίημα μάλλον ανύπαρκτο

Αναδημοσιεύω απο το blog του Χρόνου για Ξόδεμα το παρακάτω ποίημα του Νίκου Καρούζου παρέα με το προλογικό σημείωμα.

"Ήμουν δεκαπέντε χρονών όταν πρωτοσυνάντησα τυχαία την ποίηση του Νίκου Καρούζου στα ράφια της βιβλιοθήκης ενός αντιεξουσιαστικού στεκιού την άνοιξη του 2003. Έχει σημασία που το λέω αυτό -ίσως με λίγο ειρωνικό, εγωιστικό και άσχημο ύφος- αλλά ήταν πράγματι πολύ καιρό πριν από τότε που η πλειονότητα του θεάματος, της "κουλτούρας" και του κόσμου θυμηθεί να ανακαλύψει τον Καρούζο και να τον μετέτρεψει σε viral. 

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου μια αρκετά παλιά και σπάνια έκδοση, μια ανθολογία μεταπολεμικών ποιητών που εκτός των άλλων περιέχει κι ένα μάλλον ανύπαρκτο ποίημα του ποιητή. Όσο κι αν έψαξα, σ όλες τις ποιητικές συλλογές,  στο σύνολο του έργου του (βλέπε Τα Ποιήματα Α' και Β' και Οιδίπους Τυραννούμενος, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ), στα δημοσιευμένα και τα αδημοσίευτα, δεν το βρήκα πουθενά. Το μοιράζομαι και σας το χαρίζω με αγάπη, ελπίζοντας πως κάνω κάποιο λάθος":

α΄

Περνώντας απ’ το σώμα έπρεπε να το περιμένουμε

πως ήτανε για πόνο.

Πότε κινήθηκαν τα χείλη σου με γέλιο,

βαθύ ως την ουσία της ψυχής,

αθώε των δρόμων,

καθώς νοσταλγείς,

από τόσες γωνίες μέσα στα πράγματα

εκείνη την αρχαίαν ομορφιά

που εξοντώνει τη φαντασία…

Οι φίλοι σου οι δρόμοι

θα σε σκοτώσουν στο τέλος.

Άνομα που μοιάζουν όλα τα πρόσωπα

και συ ο ίδιος

μέσα στη σάρκα…

Ωστόσο, ειν’ αυτή το φρούριο μας,

δέχεται χτυπήματα πολλά

κ’ εμείς πίσω απ’ τα μάτια πολεμούμε.

Μη λυπηθείς τις σφαίρες

σε τέτοιον αγώνα,

μη λυπηθείς

τον εαυτό σου.

Φλέγεται η βάτος,

«εν τούτω νίκα».

Που η αξία των ερώτων,

τα γυναικεία σώματα

που σκλάβωσαν

τη λαχτάρα σου,

που η αξία του χώματος ;

Ο άλλος έρωτας,

εκεί την προσοχή σου,

ο άλλος έρωτας

«εν τούτω νίκα» -

να σε μεθύσει ο θεός.

Αχ η καρδιά μου δεν αντέχει,

περνώντας απ’ το σώμα

σε τόση θυσία δεν αντέχει.

Κύριε, που δέχτηκες ήττα απ’ το θάνατο

η καρδιά μου μετέχει

στ’ ανθρώπινα.

β΄

Εμείς, Θεέ μου, τι ζητήσαμε ;

Ένα μικρό πηλίκον

στη διαίρεσή μας με τον κόσμο,

τα χρειώδη του σώματος,

για να πονούμε άνετα,

που είμαστε έτσι ατελείς,

έτσι των λόγων πιότερο αιχμάλωτοι.

Να μας κερδίσει δε μπορεί το σώμα.

Κι όμως

εμπαίζει αποφασιστικά.

Να κλείσουμε, λοιπόν τα μάτια στην ημέρα

και μεσ’ στη νύχτα να χανόμαστε υλικά.

Τη νύχτα,

όλος στον πλούτο του θεού ο ποιητής,

απεγνωσμένο αγιόκλημα,

τη σφίγγει με την ευωδιά.

Πηγή: Χρόνος για Ξόδεμα

Πορεία 17 Νοέμβρη, τα μηνύματα της Πέτρας

John Cage: Μουσική – Ήχος – Σιωπή – Αναρχία

Δύο πράγματα δεν χρειάζεται 
να σημαίνουν κάτι, 
το ένα είναι η μουσική 
και το άλλο το γέλιο.
Ιμάνουελ Καντ


Ο John Cage υπήρξε μια αντισυμβατική και ριζοσπαστική φυσιογνωμία στον χώρο των τεχνών. Το όνομά του συνδέθηκε με την μουσική, αλλά λόγω της ολιστικής προσέγγισης που είχε για την τέχνη και την κοινωνία μπορεί να χαρακτηριστεί και ως φιλόσοφος, ποιητής, εικαστικός καλλιτέχνης, χαράκτης, καθώς και ερασιτέχνης μελετητής. Γεννημένος το 1912 στο Λος Άντζελες, επηρεάστηκε από τα καλλιτεχνικά ρεύματα του ντανταϊσμού, του φουτουρισμού και άλλων avant gard κινημάτων του 20ου αιώνα, καθώς και από τις ανατολικές φιλοσοφίες της Κίνας και της Ινδίας. Ήταν πρωτεργάτης του αλεατορισμού (μουσική του τυχαίου), της αντισυμβατικής χρήσης των μουσικών οργάνων, καθώς και της ηλεκτρονικής μουσικής.

Ο Cage μπορεί να μην συνδέεται άμεσα με πρόσωπα και κοινωνικά κινήματα που οραματίζονταν και πάλευαν για την αναρχία ούτε έχει ευθείες αναφορές στα παραπάνω, αλλά οι απόψεις του καθώς και το καλλιτεχνικό του έργο, είχαν ως θεμέλιο την αναρχία για την κοινωνία, έστω με την δική του προσωπική ματιά. Ο βασικός λόγος της μη άμεσης σύνδεσης του με πρόσωπα και κινήματα που συνδέονται με την αναρχία ήταν η διαφωνία του σε σχέση με την βία. Ο Cage πίστευε ότι η βία απέναντι στην εξουσία οδηγεί στην όλο και περισσότερο εγκαθίδρυση του νόμου και της τάξης. Αυτός ο διαχωρισμός τον οδήγησε σε δική του προσωπική προσέγγιση της αναρχίας. Κινιόταν έξω από τα πλαίσια πληρώνοντας το τίμημα να παραγκωνιστεί από πολλούς συναδέλφους του μουσικούς, καλλιτέχνες και φίλους. Η άποψη του Cage για τον ρόλο της μουσικής και του ήχου στον άνθρωπο παραμένει μέχρι και σήμερα ριζοσπαστική, καθώς πάει κόντρα σε νόρμες που θέλουν την μουσική αγκυλωμένη σε νόμους και κανόνες. Ο ήχος για τον Cage δεν διαφοροποιείται από την μουσική και προκαλεί τον ακροατή να αντιληφθεί την μουσική με όλα της τα δομικά στοιχεία, όπως την σιωπή και τον θόρυβο.

Το καλλιτεχνικό έργο του Cage ξεφεύγει από οποιαδήποτε «αντικειμενική» άποψη που θέλει ένα καλλιτεχνικό έργο να είναι αποκομμένο από τις λειτουργίες του κοινωνικού συνόλου, υπηρετώντας μόνο τις εκάστοτε αρχές της αισθητικής. Ο λόγος και το έργο του Cage εστιάζεται στην αποδόμηση των ομόρριζων όρων «τέχνη», «καλλιτέχνημα» κλπ και στην ένταξή τους απόλυτα στις δραστηριότητες των ανθρώπων, που σχεδόν να χάνουν την αρχική τους ιδιαιτερότητα. Το παρακάτω απόσπασμα από μια συνέντευξή του δίνει το στίγμα για το πώς ο Cage οραματίζεται την μουσική: «[…] εγώ αγαπώ τους ήχους ακριβώς όπως είναι και δεν έχω ανάγκη να είναι τίποτα παραπάνω εκτός φυσικά από αυτό που ήδη είναι. Δεν θέλω να είναι ψυχολογικοί, δεν θέλω ο ήχος να παριστάνει ότι είναι ένας κουβάς ή ότι είναι πρόεδρος ή ότι είναι ερωτευμένος με έναν άλλο ήχο. Θέλω μόνο να είναι ήχος και δεν είμαι τόσο ανόητος […]».



Η Αναρχία της Σιωπής

«Η ηχητική εμπειρία που προτιμώ περισσότερο από όλες είναι η εμπειρία της σιωπής και η σιωπή σχεδόν σε όλα τα μέρη του πλανήτη τώρα είναι η κίνηση».

Ένα είδος «κλουβιού» που δεν έχει χυθεί πολύ μελάνι γι’ αυτό αλλά έχει τις ίδιες και σχεδόν σοβαρότερες επιπτώσεις στην ελευθερία του ανθρώπου είναι και το «κλουβί» του ήχου. Το «κλουβί» του ήχου το χρησιμοποιούμε για να ακούσουμε ό,τι επιλέξουμε. Ασχέτως με το μέρος που βρισκόμαστε (σε αίθουσα συναυλιών, στην φύση, στην πόλη κλπ) στο τέλος, αναλόγως με πολλά δεδομένα, θα καταλήξουμε να ακούμε αυτό που μας ενδιαφέρει. Ο Cage, έχοντας διαπιστώσει τα παραπάνω, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτό που δεν μπορεί να επιλέξει ο άνθρωπος να ακούσει είναι η σιωπή. Οποιαδήποτε προσπάθεια κάποιου να ακούσει την απόλυτη σιωπή απλά θα πέσει στο κενό. Σε ένα μουσικό κομμάτι η παύση εμπεριέχει ήχους που είναι έξω από την κυριαρχική εμβέλεια του συνθέτη και είναι διαφορετικοί σε κάθε νέα εκτέλεση του κομματιού. Ήχοι που απλά θα υπάρχουν θέλοντας και μη, ανορχήστρωτοι και ασμίλμευτοι από την πλευρά τού συνθέτη, άπιαστοι, που συνεχίζουν απλά να υπάρχουν, να κινούνται και να συμμετέχουν άναρχα, «χαλώντας» οποιαδήποτε οργανωμένη κατάσταση. Αυτή η δυναμική της σιωπής για τον Cage αντιπροσωπεύει την Αναρχία. Η σιωπή γι’ αυτόν είναι μια προετοιμασία για το ο,τιδήποτε, η αρχή για το ο,τιδήποτε. Πάνω στον θέμα της σιωπής γράφει το βιβλίο «The Anarchy of Silence», όπου εξηγεί την δύναμη της σιωπής και την επανατοποθέτησή της αυτόνομα και ίσα με τους «οργανωμένους» ήχους, στο φαινόμενο της μουσικής.

Το 1952 θα παρουσιάσει στη Νέα Υόρκη, στο Mave­rick Concert Hall, μπροστά σε ένα κοινό που στηρίζει την σύγχρονη τέχνη το κομμάτι 4΄.33΄΄ (το κομμάτι της σιωπής). Το κομμάτι είναι γραμμένο για πιάνο και η διάρκεια του δεν είναι τίποτα άλλο από σιωπή. Ο πιανίστας David Tudor κάθισε στο πιάνο τοποθετώντας την παρτιτούρα με τα κενά μέτρα και δίπλα το ρολόι του. Το κομμάτι είχε τρία μέρη (30΄΄, 2΄.23΄΄ και 1΄.40΄΄) κατεβάζοντας και ανεβάζοντας αντίστοιχα το καπάκι του πιάνου. Στα δύο πρώτα μέρη ακούγονταν η βροχή που έπεφτε στα τζάμια της οροφής και το φύσημα του ανέμου, ενώ στο τρίτο προστέθηκε και ο ήχος από το μουρμουρητό του κοινού το οποίο είχε αρχίσει να δυσανασχετεί, εγκαταλείποντας κάποιοι εκνευρισμένοι την αίθουσα. Ουσιαστικά το κομμάτι της σιωπής είναι οι ήχοι που λαμβάνουν χώρα εκείνο το χωροχρονικό πλαίσιο των τεσσάρων λεπτών και τριαντατριών δευτερολέπτων. Είναι οι ήχοι που βρίσκονται έξω από την παρτιτούρα του χωροχρονικού πλαισίου μιας συναυλίας και τυγχάνει εκείνη την ώρα να βρίσκονται εκεί ακάλεστοι. Ο Cage για πρώτη φορά θέλησε να μετατοπίσει την προσοχή του ακροατή όχι σε αυτό που είναι προετοιμασμένος να ακούσει, αλλά σε αυτό που υπάρχει ούτως ή άλλως και δεν του δίνει βάση ποτέ. Ακολούθησαν και άλλα έργα με θέμα την σιωπή όπως το 0΄.00΄΄ και αυτό που περιλαμβάνει δύο άτομα που θα παίζουν μια παρτίδα σκάκι, bridge ή οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι που μπορεί να αποτελέσει ένα ξεχωριστό μουσικό έργο. Το 0΄.00΄΄ είναι ένα σόλο που μπορεί να παρουσιαστεί με οποιονδήποτε τρόπο από τον καθένα, γιατί δεν είναι τίποτα άλλο από τον χρόνο που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε γιατί δεν μπορούμε να τον μετρήσουμε, έτσι το 0΄.00΄΄ μπορεί να είναι οτιδήποτε μας απορροφά. Αξίζει να σημειωθεί ότι το έργο 4΄.33΄΄ ο Cage το θεωρεί ως την κορυφαία στιγμή στη δημιουργία του· αυτή η άποψη είχε επιπτώσεις ακόμα και στην κοινωνική ζωή του δημιουργού, αφού τον εγκατέλειψαν αρκετοί φίλοι του ως παράφρονα.

Πολλά χρόνια αργότερα, ο Cage προσπάθησε να εξηγήσει πως εμπνεύστηκε την συγκεκριμένη δημιουργία 4΄.33΄΄: «Πήγα σε ανηχοϊκό θάλαμο1, δεν περίμενα ότι σε αυτό το σιωπηλό δωμάτιο θα άκουγα δύο ήχους: έναν υψηλό, δηλαδή το νευρικό μου σύστημα σε λειτουργία και ένα χαμηλό, δηλαδή το αίμα μου σε κυκλοφορία. Ο λόγος που δεν περίμενα να ακούσω αυτούς τους δύο ήχους ήταν ότι τέθηκαν σε κραδασμό χωρίς καμία πρόθεση από μέρους μου …. Ανακάλυψα ότι η σιωπή δεν είναι ακουστική. Πρόκειται για μια αλλαγή του μυαλού, μια στροφή 360 μοιρών. Έχω αφιερώσει τη μουσική μου σε αυτό. Η δουλειά μου έγινε μια εξερεύνηση της μη πρόθεσης».

Η μουσική σαν παράδειγμα Αναρχίας

Αυτή η πολύπλευρη εικόνα του Cage για την μουσική και την τέχνη γενικότερα δεν θα μπορούσε να μην εμπεριέχει και έναν κοινωνικό οραματισμό. Το κοινωνικό όραμα του ήταν αυτό της αναρχίας και η μουσική για αυτόν μπορούσε να χρησιμεύσει ως παράδειγμα για την εφαρμογή της. Παρ’ όλο τον έντονο προβληματισμό του σχετικά με το πόσο η μουσική από μόνη της μπορεί να αλλάξει τα πράγματα, ο Cage συνέχισε να πειραματίζεται με βάση την μουσική και την αναρχία. «Μουσική χωρίς συγκεκριμένα μέρη, χωρίς σταθερή σχέση μεταξύ τους (χωρίς παρτιτούρα). Μουσική χωρίς σημειογραφία. Οι παραστάσεις μας δεν διευθύνονται. Χρησιμοποιούμε αυτόν το χρόνο για να εξασφαλίσουμε όλα όσα χρειάζεται ο κάθε μουσικός και την καλή λειτουργία όλων. Αυτό μπορούν να το κάνουν οι μουσικοί χωρίς να διοικούνται… Δημιουργώντας μουσικές καταστάσεις ανάλογες με τις επιθυμητές κοινωνικές συνθήκες τις οποίες δεν έχουμε ακόμη, κάνουμε μουσική που υποδηλώνει και σχετίζεται με σοβαρά ερωτήματα της ανθρωπότητας»2.

Η απελευθέρωση των ήχων από την πρόθεση του συνθέτη, κοινωνικά συνδέεται με την απελευθέρωση του ανθρώπου από την μανία του να εξουσιάζει τον κόσμο. Κάθε άνθρωπος, όπως και κάθε ήχος, οφείλει να εξέρχεται από το δικό του κέντρο και να διαχέεται προς όλες τις κατευθύνσεις, συνδεόμενος με άλλα κέντρα. Μια συνεχής αλληλεπίδραση τού εγώ με την αντίληψη του συνόλου και σε αντιδιαστολή τού ενός μεμονωμένου ήχου ως κομματιού των ήχων του κόσμου.

Η πρόταση της αναρχίας του Cage και η σύνδεσή της με τον ήχο, την μουσική και την τέχνη γενικότερα είναι κατατεθειμένη σε αρκετά βιβλία και συνεντεύξεις του, ο Cage, όμως, δεν έμεινε μόνο σε αυτά και προσπάθησε να μας δώσει μια γεύση από την αναρχία που είχε στο μυαλό του. Για τον λόγο αυτό δημιούργησε τις παραστάσεις με την επωνυμία «τσίρκο».

Το «τσίρκο» είναι η χειροπιαστή πρόταση του Cage για το τι εννοεί αναρχία. Το «τσίρκο» είναι performances που στηρίζονται σε ταυτόχρονες παραστάσεις μουσικών από διάφορα είδη, χορωδιών, θεάτρου, εικαστικών, χορού ή ακόμα και αθλητικών εκδηλώσεων. Οι παραστάσεις αυτές παίζονται συγχρόνως σε έναν χώρο χωρίς την συνεννόηση των καλλιτεχνών. Οι θεατές μπορούν να περιπλανηθούν στον χώρο συμμετέχοντας με όποιον τρόπο το επιθυμούν, είτε σαν παθητικοί ακροατές ενός μόνο έργου, είτε συμμετέχοντας ενεργά σε κάποιο δρώμενο παίζοντας, χορεύοντας ή τραγουδώντας. Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο ο θεατής, εν τέλει, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του «τσίρκου» διαμορφώνοντας παρέα με τους καλλιτέχνες την εξέλιξή του. Το «τσίρκο» είναι το απόσταγμα της συλλογιστικής του Cage και είναι βασισμένο στην ελευθερία και στην ισότητα όλων των συμμετεχόντων, χωρίς να χάνουν την ανεξαρτησία τους. Το ατομικό κέντρο αλληλεπιδρά με το συλλογικό-κοινοτικό, διαμορφώνοντας την πορεία του δρωμένου αλλά και του ατόμου. Η κατάσταση αλλά και οι επιλογές που ξεδιπλώνονται στον θεατή είναι ο αντικατοπτρισμός της ίδιας της ζωής, με τον απέραντο πλουραλισμό, τις διαφορετικότητες αλλά τελικά την συνύπαρξη τους σε ένα σύνολο. Η τέχνη, λοιπόν, για τον Cage «αντί να είναι ένα αντικείμενο δημιουργημένο από ένα άτομο είναι μια διαδικασία η οποία τίθεται σε λειτουργία από μια ομάδα ανθρώπων. Η τέχνη κοινωνικοποιείται. Δεν είναι κάτι που λέει κάποιος, αλλά (είναι ότι) οι άνθρωποι κάνουν πράγματα, δίνοντας στον καθένα (συγκαταλέγοντας και αυτούς που ασχολούνται μ’ αυτήν) την δυνατότητα να έχουν εμπειρίες που δεν θα είχαν αλλιώς». To «τσίρκο» είναι μια συνεχής διαδοχή του ατόμου με το σύνολο, ακόμα και το σύνολο του «τσίρκου» υπάρχει ως άτομο μέσα στο μεγαλύτερο σύνολο των ήχων, της κίνησης και της σιωπής της περιοχής που λαμβάνει χώρα η performance. Η διαδοχή και η αλληλοεπικάλυψη για τον Cage μπορεί να συνεχιστεί περιλαμβάνοντας όλο τον πλανήτη… ακόμα ξεφεύγοντας και από αυτόν.

Πέθανε στις 12 Αυγούστου 1992. Μέχρι το τέλος της ζωής του δημιουργούσε μοντέλα τέχνης με βάση την ιδέα του για την αναρχία.

Ελευθερόκοκκος

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 151, Ιούλιος-Αύγουστος 2015

Πηγές-Βιβλιογραφία:
– John Cage, Empty Words
– John Cage, The Anarchy of Silence
– Εφραμίδου Π. Λευκοθέα, Το έργο του John Cage ως αφετηρία λειτουργικής και εννοιολογικής διερεύνησης των ορίων του σύγχρονου έργου τέχνης, Διδακτορική διατριβή.

Πηγή: Anarchy Press
Παλαιότερη ανάρτηση για τον Cage στον Μπούρμπουνα

Η καταιγίδα πλησιάζει..;

Μια καταιγίδα που έρχεται....

Μεσσηνιακή Μάνη

Ταΰγετος

Επειδή η μέρα ενδείκνυται να παίρνουμε τα βουνά... ας μεταφερθούμε σε ένα ψηλό βουνό!

Η οροσειρά του Ταϋγέτου ονομάσθηκε από την Ταϋγέτη, μία από τις επτά Ατλαντίδες

ή Πλειάδες, κόρες του Άτλαντα και της Πλειόνης. Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή του

μύθου, η Ταϋγέτη φέρεται ως σύζυγος του Λακεδαίμονα και ως μητέρα του Ευρώτα. 

Ο Ταΰγετος ή Πενταδάκτυλος,  είναι η υψηλότερη οροσειρά της Πελοποννήσου. 

Χαρακτηριστικό γνώρισμα του βουνού είναι οι πέντε κορφές του, από τις οποίες η

ψηλότερη ονομάσθηκε από τους αρχαίους Ταλετόν. Η πυραμοειδής κορυφή του με το σχεδόν τέλειο σχήμα της έχει προκαλέσει πλήθος σχολίων για τις ''ενεργειακές ιδιότητες'' του βουνού. Η ψηλότερη κορφή του, ο Προφήτης Ηλίας, έλαβε το όνομά του από το ομώνυμο εκκλησάκι που βρίσκεται εκεί σε υψόμετρο 2407μ. 

Στην υψηλότερη κορφή του Ταϋγέτου, που οι αρχαίοι την αποκαλούσαν Ταλετόν και

την θεωρούσαν ιερή τοποθεσία του Ήλιου, οι κάτοικοι πραγματοποιούσαν διάφορες

θυσίες, στις οποίες, όπως μας πληροφορεί ο Παυσανίας, ανάμεσα σε άλλα θυσίαζαν

και ίππους: «άκρα δε του Ταϋγέτου Ταλετόν υπέρ Βρυσεών ανέχει. Ταύτην Ηλίου

καλούσιν ιεράν και άλλα τε αυτόθι Ηλίω θύουσι και ίππους» (Παυσανίας Γ 20, 4). 

Από το Παυσανία ακόμη πληροφορούμεθα ότι στο δρόμο από «την Οίτυλον» προς τις

Θαλάμες,  στο ιερό της Ινούς, ήταν στημένα δυο χάλκινα αγάλματα, ένα της Σελήνης, 

με το προσωνύμιο Πασιφάη και ένα του Ηλίου. (Παυσανίας Γ 26, 1). Επίσηςδιάφορες παραδόσεις τοποθετούσαν τη κατοικία του Ήλιου στο Ταίναρο και πίστευαν ότι εκεί έβοσκαν τα ιερά του βόδια (Ομηρικός Ύμνος προς Απόλλωνα).

Δάσος της Βασιλικής

Κορυφή Ταΰγετου

Η σκιά της κορυφής του βουνού στον Λακωνικό κάμπο καθώς ο ήλιος δύει στην πλευρά της Μεσσηνίας.

Μέρος από την ανάπτυξη της κορυφογραμμής.

Ο ήλιος ετοιμάζεται να ανατείλει βγαίνοντας από την θάλασσα του Μυρτώο πελάγους. 

Άποψη της σκιάς του βουνού ριγμένη στον Μεσσηνιακό κόλπο, καθώς ο ήλιος ανατέλλει από την Λακωνία.

Η ''αθάνατη ράχη''. Διακρίνεται και το χιόνι που ενώ είναι Αύγουστος ακόμα υπάρχει.

Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στην κορυφή του βουνού. Δεν διαθέτει στέγη καθώς τον χειμώνα σκεπάζεται ολόκληρο από το χιόνι με αποτέλεσμα όποιοι ορειβάτες φτάνουν στην κορυφή να μην μπορούν να βρουν το εκκλησάκι γιατί βρίσκεται κάτω από τα πόδια τους θαμμένο.

Οι εικόνες από το εκκλησάκι είναι όλες σκαλιστές σε πέτρα ή μάρμαρο για να αντέχουν στις ακραίες συνθήκες της κορυφής. Από την αρχαιότητα στην κορυφή λατρευόταν ο θεός Ήλιος με θυσία λευκών αλόγων (από τον μύθο του άρματος του Ήλιου). Είναι προφανές η αντικατάσταση της λατρείας θεού Ήλιου από τον Προφήτη Ηλία και τα άλογα που τον μεταφέρουν στον ουρανό.

Το εκκλησάκι θαμμένο...

Η Πυραμίδα την μέρα και το βράδυ.

Στις Κάλπες Χρεοκοπούν οι Συνειδήσεις

Τα προτεινόμενα ισοδύναμα μέτρα της Πέτρας!

Για να ξεμπερδεύουμε...με όλους

Η ΠΡΕΜΟΥΡΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΧΗ

Όσο πλησιάζει η μέρα των εκλογών τόσο τα μηνύματα κατά της αποχής πληθαίνουν. Να σημειωθεί ότι η αποχή από μόνη της λέει ελάχιστα πράγματα, αλλά κατ’ αρχήν μας αποκτά ενδιαφέρον καθ’ όσον βλέπουμε τους κομματικούς μηχανισμούς να ζορίζονται εξ αιτίας της. Στην καλύτερη των περιπτώσεων πρόκειται για ένα πρώτο, μικρό βήμα προς την πλήρη συνείδηση ότι οι εκλογές ή τα δημοψηφίσματα υπάρχουν ώστε να δημιουργούν ψευδαισθήσεις: συμμετοχής, ελεύθερης βούλησης και δύναμης. Στην πραγματικότητα, όμως, οι αποφάσεις είναι παρμένες (βλέπε δημοψήφισμα) και όλοι οι κομματικοί βρίσκονται κάτω από την ίδια στέγη και δεν θέλουν να χωρίσουν με τίποτα. Τα παραδείγματα πολλά και φρέσκα, βλέπε μνημονιακό Σύριζα αλλά και τους υπάρχοντες «αντιμνημονιακούς» που σκίζουν καλσόν και μνημόνια και ψηφίζουν όχι και παρών (αντιμνημονιακό), αντί να αποχωρήσουν από την βουλή και να σταματήσουν την διαδικασία που οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι είναι παράνομη και βάζει ταφόπλακα στον πληθυσμό του ελλαδικού χώρου και άλλα ωραία…

Μάλιστα σε αυτές τις εκλογές η πρεμούρα για την αποχή είναι μεγαλύτερη από παλαιότερα εκλογικά καρναβάλια. Από τα άρθρα της Αυγής μέχρι τα γραφόμενα του κουμουνιστή Μπογιόπουλου και τα συνθήματα της Ανταρσυα ότι η αποχή είναι ανοχή, τα μηνύματα αυξάνουν με γεωμετρική πρόοδο. Είναι προφανές ότι όλοι ανεξαιρέτως τα έχουν κάνει τόσο σκατά που δεν μπορούν να ξεπλυθούν με τίποτα. Η βρώμα κάτω από τα ωραία ρούχα δεν καλύπτεται και τώρα παρακαλούν να υπάρχει συμμετοχή στο εκλογικό πανηγύρι. Παρακαλούν για επί πλέον νομιμοποίηση, από τον κόσμο, όσων δεινών πρόκειται να έλθουν.

Τα παραπάνω μόνο φόβο μπορούν να εκφράσουν. Τον φόβο του κάθε κομματικού σφογγοκωλάριου της ευρωπαϊκής και κάθε εξουσίας ότι μπορεί κάποιοι (επί τέλους!) να τους πήραν χαμπάρι! Να πήραν χαμπάρι την ξεφτίλα του συστήματος που υπηρετούν και εκπροσωπούν, την λαμογιά που παίζουν, μα πάνω από όλα ότι πήραν χαμπάρι πως τους χρησιμοποιούν για να εφαρμόσουν ό,τι τους γουστάρει δημοκρατικά και… «αναμάρτητα»!

Μπροστά, λοιπόν, σε αυτό τον κίνδυνο βάλθηκαν να μας βομβαρδίσουν με αρθράκια, τσιτάτα και αφίσες για την ασυνειδησία της αποχής. Για την ασυνειδησία της συμμετοχής, όμως, κανένας λόγος. Βλέποντας την δεξαμενή να χάνει νερά βάλθηκαν να ξεσπαθώσουν όλοι κατά της αποχής. Σε κάθε εκλογική πανήγυρη οι κομματικοί σφογγοκωλάριοι μας ενημερώνουν ότι η αποχή ενισχύει κάτι, κάτι νέο κάθε φορά… Πρώτα ήταν τα δύο μεγάλα κόμματα (Πασοκ- ΝΔ), μετά ότι ενισχύεται η Χρυσή Αυγή, μετά η ΝΔ και τώρα ότι τον συμφέρει τον καθένα μη αναφέροντας πως ότι και να ψηφίσεις ή απλώς να απέχεις, το παιχνίδι είναι μιλημένο και παίζεται στην έδρα του συστήματος.

Για το λόγω αυτό αναφέρουμε ότι υπάρχουν κάποιοι που δεν ενδιαφέρονται ούτε για την αποχή, ούτε για την συμμετοχή. Επειδή με την αποχή, όπως και με την συμμετοχή, αναγνωρίζεις την διαδικασία και προσδιορίζεσαι με βάση αυτήν.

Κάποιοι στοχεύουν μόνο στην καρδιά της συνείδησης και αυτός ο αγώνας είναι παντού, εκτός από τις κάλπες.

Γι’ αυτό

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Για πάντα!

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press

Καλαμάτα 09 έως 17 Σεπτέμβρη 1944 (τέσσερα φωτογραφικά ντοκουμέντα εκείνων των ημερών)

Στις 9 Σεπτέμβρη του 1944 η Καλαμάτα, μετά από σκληρές μάχες με τα τάγματα ασφαλείας και την χωροφυλακή, καταλαμβάνεται από τον ΕΛΑΣ. Από τις μάχες πολλοί χάνουν την ζωή τους ενώ κάποιοι από τα τάγματα ασφαλείας διαφεύγουν προς την κωμόπολη του Μελιγαλά. Το κτήριο που στέγαζε την χωροφυλακή ανατινάζεται. Ο κατοχικός δήμαρχος Ηλίας Καρατζάς μαζί με κάποια μέλη της κατοχικής διοίκησης αιχμαλωτίζονται και οδηγούνται σε λαϊκό δικαστήριο όπου και εκτελούνται. Στις 17 Σεπτέμβρη, μετά την μάχη του Μελιγαλά, οι συλληφθέντες της μάχης οδηγούνται σε λιντσάρισμα στην πλατεία της Καλαμάτας.

Οι παρακάτω φωτογραφίες του Χρήστου Αλειφέρη έχουν αποτυπώσει σκηνές από τα παραπάνων γεγονότα της εποχής και περιέχονται στο βιβλίο, " Η Καλαμάτα μέσα από τον φακό του Χρήστου Αλειφέρη 1937-1974" της Αναστασίας Μηλίτση-Νίκα και της Σταυρούλας Βερράρου.

10 Σεπτέμβρη γίνεται η κηδεία των ανταρτών που έχασαν την ζωή τους.

13 Σεπτέμβρη διεξάγεται η δίκη του κατοχικού δημάρχου Ηλία Καρατζά.

17 Σεπτέμβρη, γίνεται το θανατηφόρο λιντσάρισμα των αιχμαλώτων από την μάχη του Μελιγαλά. 

10 Σεπτέμβρη γίνεται η κηδεία των ανταρτών που έχασαν την ζωή τους.

13 Σεπτέμβρη διεξάγεται η δίκη του κατοχικού δημάρχου Ηλία Καρατζά (στο κέντρο της φωτογραφίας με απλωμένο το δεξί του χέρι)

         17 Σεπτέμβρη στην πλατεία της Καλαμάτας, γίνεται το θανατηφόρο λιντσάρισμα των αιχμαλώτων από την μάχη του Μελιγαλά (Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη μια μέρα μετά από το λιντσάρισμα)

ΘΑ ΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙΣ?

ΕΙΣΑΙ ΑΞΙΟΣ ΔΟΥΛΟΣ

ΚΑΙ

ΑΞΙΟΛΥΠΗΤΟΣ

       Πηγή: Anarchy Press

ΜΑΥΡΕΣ ΜΕΡΕΣ-ΛΕΥΚΗ ΝΥΧΤΑ

Μέσα στις αδιέξοδες μαύρες μέρες μας να σου και οι λευκές νύχτες. O κόσμος πρέπει να διασκεδάσει και να ξεχαστεί λίγο από την δυσκολία των ημερών μέσα από το shoping therapi και την γκλαμουριά που θα προσφέρει ο δήμος της Καλαμάτας το Σάββατο βράδυ.

Τα μαγαζιά θα είναι ανοιχτά από τις 8 το βράδυ μέχρι νωρίς το πρωί με πολλές προσφορές, ενώ στους δρόμους της πόλης θα παιανίζουν μπάντες και μουσικά συγκροτήματα. Σύσσωμα τα τοπικά ΜΜΕ προπαγανδίζουν την Λευκή Νύχτα ως μια ευκαιρία για τους εμπόρους, τους καταναλωτές αλλά και για τους επισκέπτες της πόλης. Η παραπάνω εμπορική φιέστα γίνεται για δεύτερη χρονιά στην πόλη και όπως και πέρυσι έτσι και φέτος αναμένεται πλήθος κόσμου από όλη την Πελοπόννησο και την Αθήνα.

Ο τοπικός τύπος έχει βαλθεί να βγάλει μίζερους και σκοταδιστές όσους βλέπουν αυτή την εμπορική φιέστα ανούσια, με μόνο σκοπό την περαιτέρω εκμετάλλευση των εργαζομένων στα εμπορικά μαγαζιά και με απώτερο σκοπό την εδραίωση εξαντλητικών ωραρίων καταστημάτων.

Αλήθεια γνωρίζουν οι επισκέπτες για το εάν οι υπάλληλοι που θα μείνουν μέχρι νωρίς το πρωί στο μαγαζί του εργοδότη τους θα πληρωθούν υπερωρίες; Γνωρίζουν εάν είναι ασφαλισμένοι; Γνωρίζουν πόσο είναι ο μισθός τους και εάν δίνεται κανονικά;

Το οξύμωρο στο συγκεκριμένο γεγονός είναι ότι οι ίδιοι που πάνε για μεταμεσονύχτια ψώνια στηρίζοντας έτσι την εκμετάλλευση των εργαζομένων που θα δουλέψουν αυτή την νύχτα, συγχρόνως γκρινιάζουν για την οικονομική τους κατάσταση. Η βλακεία βλέπετε δεν έχει τέλος.

Οι επισκέπτες καταναλωτές που θα βρεθούν σε αυτή την Λευκή Νύχτα καλό θα ήταν να αναλογιστούν τα παραπάνω και επί πλέον να ψάξουν μέσα τους γιατί να χρειάζονται ένα Σαββατόβραδο μέχρι τα ξημερώματα για να ψωνίσουν ρούχα παπούτσια και καλσόν. Να ψάξουν γιατί πρέπει μια ζωή να συμπεριφέρονται σαν πρόβατα στο σφαγείο και να συμμετέχουν ελαφρά τη καρδία, χωρίς να σκέπτονται τις επιπτώσεις που μπορεί να προκαλέσουν, σε κάθε σκουπιδοεκδήλωση που τους πασάρουν.

Το μόνο φως που χρειαζόμαστε την νύχτα είναι αυτό των αστεριών που μας βοηθάει να ονειρευόμαστε ένα ανεξούσιο κόσμο.                                                                                           
                                                                                                                                                           ΑτΝ

Πηγή: Anarchy Press