23 Μαρτίου 1821-Καλαμάτα.Η κατασκευή μιας γιορτής.

Ένα ιστορικό θέμα για τον εορτασμό της 23ης Μαρτίου στην Καλαμάτα

ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ Η ΠΡΩΤΗ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ  ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΣΤΙΣ 23 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821;

(του Νίκου Ζερβή)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΣΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΟΥ Β΄ ΤΟΠΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

(Κυπαρισσία 27-29 Νοεμβρίου 1982)

Α. Το ιστορικό του εορτασμού:

Όπως είναι γνωστό, με το Β. Δ. της 17ης Απριλίου 1947 αποφασίστηκε ο εορτασμός της επετείου της απελευθερώσεως της Καλαμάτας, στις 23 Μαρτίου 1823, από τον τουρκικό ζυγό. Συγκεκριμένα, στην παράγραφο 2, αναφέρονται τα εξής: «Κατά ταύτην θα τελήται εις τον εν Καλάμαις διασωζόμενον Ιστορικόν Φραγκοβυζαντινόν  Ναόν των «Αγίων Αποστόλων» δοξολογία εις ανάμνησιν της Ιστορικής ημέρας και επιμνημόσυνος δέησις υπέρ των ηρώων της Ελευθερίας». Ο συντάκτης του Β. Διατάγματος, ή ο εισηγητής του, στηρίχθηκε στην αναμνηστική πλάκα που είχε εντοιχιστή στη νότια είσοδο των Αγίων Α­ποστόλων, με την ευκαιρία του εορτασμού της Εκατονταετηρίδος της Επαναστάσεως του 1821, τον Οκτώβριο του 1930. Η αναμνηστική εκείνη πλάκα έγραφε: «'Ώδε ανεπέμφθη δέησις πάνδημος προς Θεόν κατά Τούρκων επί Καλαμάτας αλώσει υπό Μεσσηνίων και Λακώνων πολεμιστών συνδραμόντων εν έτει 1821 Μαρτίου 23».
         Ας σημειωθή ότι καμιά μαρτυρία, γραπτή η προφορική, δεν διασώζεται, που να αναφέρεται   στο γεγονός της πρώτης  δοξολογίας, στις 23 Μαρτίου 1821,  στο εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων.

Β. Το «Δοκουμέντο» του Παπαπολυζώη Κουτουμάνου:

Το 1948, με την ευκαιρία του πρώτου επίσημου εορτασμού της  23ης Μαρτίου 1821, εκδόθηκε από
τον «Σύλλογο προς Διάδοσιν των Γραμμάτων» της Καλαμάτας το βιβλίο «Η Καλαμάτα και η Επανάστασις του ΄21». Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζεται, από τον εκδότη Σύλλογο, ένα αυτόγραφο «δοκουμέντο», όπως χαρακτηρίζεται, του Παπαπολυζώη Κουτουμάνου, αγωνιστή του 1821 από το χωριό Σίτσοβα (τώρα Αλαγονία) της Καλαμάτας. Αυτό το λεγόμενο «δοκουμέντο» παρουσιάστηκε σε φωτοτυπία. Το μέρος εκείνο που αναφέρεται στη δοξολογία της 23 Μαρτίου 1821 αναφέρει: «...και στης 10 εκάναμε δοξολογία στους αγίους Αποστόλους...». Στο τέλος του «δοκουμέντου» υπάρχει η υπογραφή του Αλαγόνιου αγωνιστή. Ατυχώς, όμως, για τον εκδότη Σύλλογο, το περίφημο αυτό «δοκουμέντο», που φέρεται ως αυτόγραφο του Παπαπολυζώη Κουτουμάνου, δεν είναι γνήσιο. Και δεν είναι γνήσιο για τους παρακάτω λόγους:
Πρώτος. Η δοξολογία δεν έγινε στις 10, που αναφέρει, αλλά «μετά την μεσημβρίαν της αυτής ημέρας» (δηλαδή της 23ης Μαρτίου 1821, κατά την αδιάψευστη μαρτυρία του Αμβροσίου Φραντζή, που επιβεβαιώνεται από τον Φωτάκο).
Δεύτερος. Το «δοκουμέντο» είναι απελπιστικά ανορθόγραφο και φανερώνει ότι προέρχεται από χέρι τελείως αγράμματου ανθρώπου.
Τρίτος. Ο τρόπος γραφής των γραμμάτων δεν έχει απολύτως καμιά σχέση με τον τρόπο γραφής της ηρωικής εκείνης περιόδου, που γνω­ρίζομε  από  το  πλήθος  των  σωζόμενων  εγγράφων.
Τέταρτος. Ο εκδότης Σύλλογος ουδέποτε παρουσίασε το τόσης ιστορικής σημασίας για την Καλαμάτα «δοκουμέντο» παρά τη δήλωση, ότι «το πρωτότυπο φυλάσσεται στα Αρχεία του Συλλόγου προς Διάδοσιν των Γραμμάτων».

Πέμπτος. Η υπογραφή του  Παπαπολυζώη Κουτουμάνου, όπως και ολόκληρο το «δοκουμέντο», είναι τελείως άσχετη με την αυθεντική υπογραφή του, που διασώζεται σε έγγραφα που φυλάσσονται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους (βλ. το παρουσιαζόμενο έγγραφο στο τέλος).
       Θα πρέπει, ακόμη, να σημειωθή ότι το «δοκουμέντο» αυτό έχει υποστή, κατά καιρούς, τις παρακάτω μεταμορφώσεις από τον Γιάννη Αναπλιώτη: «δοκουμέντο», «χειρόγραφο μνημόνιο», «αυτόγραφο μνημόνιο», «αυτόγραφο απομνημόνευμα», «απομνημόνευμα», «μνημόνιο ντοκουμέντο» και «απομνημονεύματα»! Ξεκίνησε, δηλαδή, από μία «κόλλα χαρτί», που ποτέ δεν παρουσιάστηκε, ώστε και να αξιολογηθή η αξιοπιστία του, δι' ό περιττεύει κάθε σχόλιο.

Θοδωρής Κολοκοτρώνης

          Γ.  Μαρτυρίες των αγωνιστών του 1821:
        Οι αγωνιστές του 1821, που έζησαν τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Καλαμάτα, αναφέρονται και στην δοξολογία και σημειώνουν τα εξής:
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: «Ιερείς έκαναν δέηση εις τον ποταμό της Καλα­μάτας  ανασπασθήκαμε  και  εκινήσαμε».
Παναγιώτης Παπατσώνης: «Και ευθέως... δοξολογία εις τον ποταμόν των Καλαμών υπέρ  ευοδώσεως του ιερού τούτου αγώνος...»
Φωτάκος (Χρυσανθόπουλος): «την αυτήν ημέραν, εψάλη δοξολογία από τους Καλαματιανούς ιερείς εις τον ποταμόν...».
Νικόλαος Σπηλιάδης: «...εψάλη παράκλησις εις τον Θεόν δια την σωτηρίαν της πατρίδος παρά τον ... ποταμόν».
Λάμπρος   Κουτσονίκας: «εψάλη εις τον ποταμόν των Καλαμών αγιασμός...».
Κανέλλος Δεληγιάννης: «ύψωσαν... την σημαία..., ποιήσαντες πρώτον πάνδημον δοξολογίαν...».
Αμβρόσιος Φραντζής: «... συνήλθον εις το χείλος του ποτα­μού της πόλεως... ευθύς δε εψάλη η προς τον Ύψιστον δοξολογία και παράκλησις».
        Από τις πιο πάνω μαρτυρίες των αγωνιστών εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα, ότι η δοξολογία έγινε στο ποτάμι της Καλαμάτας, χωρίς να γίνεται  αναφορά  σε  εκκλησία.


        Δ. Οι θέσεις των Ιστορικών και άλλων:
         Την ίδιαν άποψη, ότι δηλαδή δοξολογία έγινε στο ποτάμι της Καλαμάτας, δέχονται δικοί μας και ξένοι Ιστορικοί, που ασχολήθηκαν με την Επανάσταση του 1821. Μερικά παραδείγματα.

Σπυρίδων Τρικούπης-ιστορικός

 Σπυρίδων Τρικούπης: «...Εψάλη πάνδημος δοξολογία  επί  τον  παραρρέοντα  ποταμόν...».
Γεώργιος Φίνλεϋ: «Η τελετή πραγματοποιήθηκε στην όχθη του χειμάρρου που περνάει μέσα από την Καλαμάτα...».
Μέντελσον - Μπαρτόλδυ: «...έγινε πανηγυρική λειτουργία ...δίπλα στο χείμαρρο Νέδοντα...».
Παναγιώτης Αργυρόπουλος: «...παρά τας όχθας τον παραρρέοντος τας Καλάμας χειμάρρου Νέδοντος...  εψάλη δοξολογία...».
 Α. Πετρακάκος: «παρά τον παραρρέοντα τας Καλάμας ποταμόν Νέδονα, πάνδημος ετελείτο δοξολογία... ».
Αθηνά  Ταρσούλη: «... και πήγαν στις όχθες του δαφνοστόλιστου ποταμού, όπου...  έψαλαν...  δοξολογία..».
Διονύσιος    Κόκκινος: «...δοξολογίαν    παρά    τον    Νέδωνα, τον μικρόν ποταμόν της Καλαμάτας...».
Κώστας Καλαντζής: «... γένηκε και η τελετή στο χείλος του ποταμού».
Αντώνιος Ν. Μασουρίδης: «εγένετο παρά τον Νέδοντα ποταμόν...ένθα ετελέσθη... δέησις».
Απόστολος Βακαλόπουλος: «...κατανυκτική δοξολογία... στις όχθες του Νεδοντα».

         Από τα πιο πάνω αποσπάσματα των ιστορικών και άλλων που αναφέρονται στην Επανάσταση του 1821, εύκολα διαπιστώνει κανείς, ότι κοινή είναι η θέση τους, ότι δηλαδή η δοξολογία έγινε στο ποτάμι της Καλαμά­τας, χωρίς να γίνεται αναφορά  σε εκκλησία.

            Ε. Αναφορά στους Αγίους Αποστόλους:

Άγιοι Απόστολοι σε φωτο του 1955

         Αυτοί που αναφέρονται στους Αγίους Αποστόλους έχουν εκφράσει δύο απόψεις "...κατανυκτική δοξολογία στο ποτάμι και δοξολογία στους Αγίους Αποστόλους"  ή διατηρούν κάποια επιφύλαξη. Ιδού.
Σωκράτης Κουγέας: «... το δειλινόν της ημέρας εκείνης έγινεν η περίφημος εις το ποτάμι της Καλαμάτας δοξολο­γία..». Η δεύτερη άποψη του Κουγέα, γραμμένη με κάποια λογοτεχνική διάθεση και χωρίς να αποκλείη το ποτάμι, αναφέρεται στην λαμπάδα της εθνικής επαναστάσεως «που επήρε το φως από τον ιερόν Βωμόν του ιστορικού ναού των Αγίων Αποστόλων» και ότι «η όχθη του ταπεινού αυτού χειμάρρου της Καλαμάτας είχε μεταβληθή την 23ην Μαρτίου 1821 εις Ι­ερόν Αγραύλου».
Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφαρσάλων Ιεζεκιήλ: «...όντως αύτη θα ετελέσθη έξωθεν τον Βυζαντινού ναου των Αγίων Αποστό­λων».
Η δεύτερη άποψη του Ιεζεκιήλ, που βασίζεται στο «δοκουμέντο» του Παπαπολυζώη Κουτουμάνου, λέγει: «το ότι η δοξολογία έγινε εντός του ναού των Αγίων Αποστόλων μέχρι τούδε ήτο εικασία, ήτις γίνεται βεβαιότης από το δημοσιευμένο αντίγραφο του αειμνήστου Παπαπολυζώη Κουτουμάνου».
Γιάννης Κορδάτος: «... έγινε δοξολογία, ίσως στο βυζαντινό ναό «Άγιοι Απόστολοι...».
Φάνης Μιχαλόπουλος: «Τ'  απόγευμα έγινε μεγάλη δοξολογία στο ύπαιθρο έξω από τη βυζαντινή εκκλησία των Αγίων Αποστόλων...».
Εφη Αλλαμανή: «Το μεσημέρι στις όχθες του χειμάρρου Νέδωνος εμπρός από τη βυζαντινή εκκλησία των Αγίων  Αποστόλων... ».
          Στις παραπάνω απόψεις παρατηρούμε ότι γίνεται αποδεκτό ότι η δοξολογία έγινε στο ποτάμι, αλλά συμπληρώνεται —αυθαίρετα κατά τη γνώμη μας— με αναφορά στο εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων.

             ΣΤ'. Ο Ναός του Τιμίου Προδρόμου.

ο "Αγιάννης" απο το Κάστρο (παρά τον ποταμόν)

          Στις αρχές του 1978 ο τότε έφορος του ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου της Καλαμάτας, αείμνηστος Γιάννης Χρ. Μπιζίμης, έθεσε υπόψη μου ένα φύλλο —άγνωστο ως τότε—μιας παλαιάς εφημερίδας της Καλαμάτας. Τίτλος: «Μεσσηνία», Καλάμαι, 1 Ιανουαρίου 1866, αριθ. φ. 334 έτος 1. Στη σελίδα 2, της εφημερίδας και κάτω από την στήλη «Διάφορα», δημοσιεύεται η είδηση για τα εγκαίνια του Ναού του Τιμίου Προδρόμου της Καλαμάτας, που έγιναν στις 19 Δεκεμβρίου 1865. Στο ίδιο φύλλο της εφημερίδας δημοσιεύεται και ο λόγος που εκφωνήθηκε κατά τα εγκαίνια, από τον Νομαρχιακό Δι­δάσκαλο Αδαμάντιο Ιωαννίδη, που δεν είναι άλλος από τον πάππο του άλλοτε καθηγητή της Ιστορίας της βυζαντινής Τέχνης και του Βυζαντινού Πολιτισμού,  στο  Πανεπιστήμιο  Αθηνών,  Αδαμαντίου  Αδαμαντίου.

Συνοικία Αγιάννη και η οδός Δενδρακίων (Σπάρτης σήμερα) αρχές 20ου αιώνα. Μπροστά ο Νέδων, στο βάθος ο ναός του Τιμίου Προδρόμου (Αγιάννης) και το Κάστρο χωρίς δέντρα. Από την έκδοση των ΓΑΚ αρχεία νομού Μεσσηνίας  "Καλαμάτα 1830-1940.Οδοιπορικό σε πλατείες και δρόμους της πόλης". Επιμέλεια Αν. Μηλίτση και Χρ. Θεοφιλοπούλου.

          Ο λόγος που εκφωνήθηκε από τον Αδαμάντιο Ιωαννίδη, είναι ένα λαμπρό δείγμα της παιδείας και της μορφώσεως του ομιλητού ο οποίος αποδεικνύεται ότι θεολογούσε. Μπορεί, μάλιστα, να χαρακτηριστή και ως ενα έξοχο παράδειγμα χειρισμού τής γλώσσας μας, η οποία στους καιρούς μας χειμάζεται και δεινοπαθεί. Ο Ιωαννίδης, αφού, αναφέρεται στην πόλη των αρχαίων Φαρών, την οποία, ορθώς, ταυτίζει με την Καλαμάτα, εισέρχεται, στη συνέχεια, στο ιστορικό του ναού του Τιμίου Προδρόμου, ο οποίος υπέστη την πρώτη καταστροφή του στα Ορλωφικά το 1770, για να ανοικοδομηθή και πάλι, όπως γράφει: «εν ταις απαισίαις εκείναις ημέραις της δουλείας, προωρισμένος, φαίνεται, ν' αγιάσει την Α' σημαίαν της αυτονομίας μας και να ευλογήση την Α΄ κατά των τυράννων μας εκστρατεία των Λακώνων και των εγχωρίων»:. Και συνεχίζει, πιο κάτω, ο Ιωαννίδης: «Καθ' ότι, αν αληθώς μ' επληροφόρησαν οι περισωζόμενοι εκ της ηρωικής γενεάς των πατέρων μας, ενταύθα εν τω Ιερώ τούτω Ναώ  ηυλογήθη το πρώ­τον η ιερά σημαία της ελευθερίας. Εντεύθεν (ας μοί επιτραπεί η μικρά αύτη παρέκβασις), έλαβεν αρχήν και πραγματικήν υπόστασιν η επανάστασις, ενταύθα συνέστη το Α' Ελλ. στρατόπεδον αρχηγούμενον υπό του Ηγεμόνος της Λακωνίας Πέτρου Μαυρομιχάλη...

Προειδοποίηση προς τας Ευρωπαϊκας αυλάς και όχι προκήρυξη

ενταύθα εξεδόθη η Α' προκήρυξις της ανεξαρτησίας της Ελλάδος, ήτις απήχησεν ευθύς μεν εν Καλαβρύτοις κατόπιν  δε  και  καθ'   άπασαν  την  Ελλάδα...».
          Στο απόσπασμα τούτο του λόγου του Ιωαννίδη υπάρχει η ακαταμάχητη μαρτυρία, για την εκκλησία στην οποία έγινε η δοξολογία, στις 23 Μαρτίου 1821, και βασίζεται στους «περισωζόμενους εκ της ηρωικής γενεάς των πατέρων μας...». Τα εγκαίνια του Ναού του Τιμίου Προδρόμου, όπως αναφέραμε πιο πάνω, έγιναν το 1865. Είχαν παρέλθει, ως τότε, 44 χρόνια από την Επανάσταση του 1821. Ζούσαν, δηλαδή, αγωνιστές της ηρωϊκής εκεί­νης εποχής, που θα είχαν παρευρεθή στην πρώτη δοξολογία. Ας προστεθή, ακόμη, ότι ο Ιωαννίδης διορίστηκε δάσκαλος στην Καλαμάτα το 1847, είκοσι χρόνια μετά την κήρυξη «της πρώτης κατά των τυράννων μας εκστρατείας». Το γεγονός αυτό καθιστά αξιόπιστη την μαρτυρία του για την εκκλησία στην οποία έγινε η πρώτη δοξολογία, για την απελευθέρωση της Καλαμάτας από τον τουρκικό ζυγό. Ας σημειωθή οτι ο λόγος του Ι­ωαννίδη δημοσιεύθηκε και στό φύλλο της «Μεσσηνίας» της 15ης Ιανουαρίου   1866.


             Ζ' Ο κώδικας του Ναου του Τιμίου Προδρόμου.
          Ο Ναός του Τιμίου Προδρόμου της Καλαμάτας -ο σημερινός «Αγιάννης»-ήταν από τους αρχαιότερους ναούς της πόλεως. Καταστρέφεται στα Ορλωφικά το 1770. Ανοικοδομείται για να καταστραφή και πάλι από τις ορδές του Ιμπραήμ το 1825. Επισκευάζεται πρόχειρα το 1828, αλλά κατέστη ετοιμόρροπος από τους καταστρεπτικούς σεισμούς που έπληξαν την περιοχή. Το 1858 αποφασίζεται να ανεγερθή νέος ναός «εκ θεμελίων». Πρόκειται για τον σημερινό ναό, του οποίου τα εγκαίνια έγιναν το 1865.
            Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθούν τα εξής: Στη Λαϊκή Βιβλιοθήκη Καλαμάτας, το πνευματικό αυτό Ίδρυμα που τιμά την πόλη μισό σχεδόν αιώνα, σώζεται ένας ανέκδοτος ως σήμερα, Κώδικας του Ναού του Τιμίου Προδρόμου, που φέρει τον αριθμό 4, πράγμα που σημαίνει ότι είχαν προηγηθή άλλοι 3, οι οποίοι, δυστυχώς, δεν διασώθηκαν. Οι διάφορες εγγραφές στον Κώδικα αρχίζουν από τον Ιούνιο του 1811. Όπως σημειώνεται, την 1η Μαρτίου 1823 έγινε καταγραφή των «μουλκιών» του Ναού «με  χέρι του πρωτοσυγγέλου»  (sic) γερασίμου παγώνη..κ.λπ
           Εκείνοι πού αγνόησαν τις μαρτυρίες των αγωνιστών και των ιστορικών για την πρώτη δοξολογία στις 23 Μαρτίου 1821, παραπλανήθηκαν από το γεγονός ότι η μοναδική παλαιά εκκλησία που σωζόταν στην Καλαμάτα και βρισκόταν κοντά στο ποτάμι, ήταν το εκκλησάκι των Αγίων  Αποστόλων. Σκέφθηκαν, κατά συνέπειαν, ότι εκεί θα έπρεπε να έχη γίνει η δοξολογία. Δεν εγνώριζαν ότι ο σημερινός ναός του Τιμίου Προδρόμου, ο Αγιάν­νης, ήταν ο τέταρτος κατά σειράν ναός που είχε κτιστή, στο ίδιο μέρος. Ο πρώτος: βυζαντινός. Ο δεύτερος: μετά τα Ορλωφικά το 1770. Ο τρίτος: μετά την καταστροφή του Ιμπραήμ. Και ο τέταρτος: ο σημερινός που εγκαινιάστηκε το 1865.
          Θα πρέπει ακόμη να σημειωθή ότι στον  Αγιάννη ετελείτο η δοξολογία, όταν θεσπίστηκε η 25 Μαρτίου ως εθνική εορτή. Στον  Αγιάννη έγινε η δοξολογία, όταν ο Όθωνας επισκέφθηκε την Καλαμάτα, το 1833. Στον Κώδικα υπάρχει εγγραφή για τα "έξοδα της εκκλησίας όπου  ήλθεν ο Βασιλέας". Στον Αγιάννη έγινε, ακόμη, η δοξολογία στις 5 Νοεμβρίου 1835, με την ευκαιρία μεταφοράς της πρωτεύουσας της Μεσσηνίας από την Κυπαρισσία  στην  Καλαμάτα.
          Διαβάζουμε, ακόμη, στον Κώδικα ότι ο Ναός του Τιμίου Προδρόμου είχε «εν εργαστήριον πλησίον των Αγίων Αποστόλων» που το νοίκιαζε. Τούτο σημαίνει ότι ο ναός των Αγίων Αποστόλων ήταν στο εμπορικό κέντρο της Καλαμάτας, όπως είναι σήμερα. Εξ άλλου δεν υπήρξε ενορία της Καλαμάτας. Ήταν ένα μικρό εκκλησάκι, που ανήκε στον ενοριακό ναό Τιμίου Προδρόμου, όπως και στις ημέρες μας. Αντίθετα, ο ναός του Τιμίου Προδρόμου ήταν, κατά κάποιο τρόπο, ο μητροπολιτικός ναός της Κα­λαμάτας και βρισκόταν -όπως βρίσκεται και σήμερα- «παρά τον ποταμόν», στον οποίον, την 23η Μαρτίου 1821, συγκεντρώθηκε το πλήθος των αγωνιστών και του λαού για την τέλεση της δοξολογίας και το ξεκίνημα του Αγώνα, όπου «έλαβαν τα όπλα προς μηδενισμόν της βδελυράς τυραννίας».-
ΝΙΚΟΣ Ι. ΖΕΡΒΗΣ

Πηγή: http://taygetos-zeritis.blogspot.gr/2012/12/23-1821.html

Να καταργήσουμε τους νόμους.

Να καταργήσουμε τους νόμους.

Ακόμα και της φυσικής, όπου τα σκατά μένουν στην επιφάνεια.

Νικόλας Άσιμος. 20 Αυγούστου 1949 - 17 Μαρτίου 1988

Σαν σήμερα ο Νικόλας Άσιμος βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του στην οδό Καλιδρομίου. 

Ο ερμηνευτής Στέλιος Καζαντζίδης είχε τραγουδήσει το τραγούδι ''ο φίλος μας'' αναφερόμενος στον Νικόλα Άσιμο, δηλώνοντας: «Το τραγούδι αυτό, είναι αφιερωμένο στον Νικόλα Άσιμο. Τον καλλιτέχνη και άνθρωπο που έζησε και αμφισβήτησε με συνέπεια και πίστη αυτόν τον κόσμο της βαρβαρότητας».

Παράνομη Κασέτα νούμερο 000008

Μπαγάσας

Αφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια 

Θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λειβάδια 

Να ξαναγίνω καβαλάρης 

Και ξαναέλα να με πάρεις ουρανέ 

Για δεν υπήρξα κατεργάρης 

Και την χρειάζομαι τη χάρη σου, μωρέ!

Ρε, μπαγάσα, περνάς καλά ‘κει πάνω; 

Μιαν ανάσα, γυρεύω για να γιάνω 

Δεν το πιστεύω να με χλευάζεις 

Σαν σε χαζεύω δε χαμπαριάζεις.

Πρότεινέ μου κάποια λύση 

Δεν θα σου παρακοστίσει 

Και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια 

Με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν 

Για το χαμένο μου αγώνα 

Που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν.

Αφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους 

Έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους 

Πως να ξεφύγω από τη μοίρα 

Και έχω μέσα μου πλημμύρα ουρανέ 

Για δεν υπήρξα κατεργάρης 

Και θα το θες να με φλερτάρεις, γαλανέ.

Ρε, μπαγάσα, περνάς καλά ‘κει πάνω; 

Κάνε πάσα καμιά ματιά και χάμω 

‘Κει που κοιμάσαι και αρμενίζεις 

Ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις 

Κι ότι σου ‘ρθει κατεβάζεις 

Μη θαρρείς πως με ταράζεις.

Γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια 

Με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν 

Για το χαμένο μου αγώνα 

Που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν.

Για το χαμένο μου αγώνα 

Που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν…

Παράνομη Κασέτα νούμερο 000003

Της επανάστασης

1. Είπαμε πως θα καταργήσουμε τα σύνορα

Είπαμε πως θα διαλύσουμε το κράτος 

Κι αφήσαμε τους εαυτούς τους ίδιους μας 

Μες στο γλοιώδικο περίβλημά τους.

Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο 

Μια βολεμένη και ευφυής δικαιολογία 

Διατηρούμε την εσώτερη μιζέρια μας 

Μ’ επαναστατική φρασεολογία…

2. Τα θλιβερά δεν σπάσαν τα καλούπια μας 

Υποχθονιακές ψυχρές προκαταλήψεις 

Ύπουλα βράζεις μέσα μας αρρώστεια μας 

Αγκομαχάς, για δεν το λες να μας αφήσεις.

Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο 

Μια ξοφλημένη και ευφυής δικαιολογία 

Διατηρούμε την αισχρότερη τη βρώμα μας 

Μ’ επαναστατική φρασεολογία…

3. Δύσκολο μονοπάτι σε τραβήξαμε 

Ατέλειωτο και δεν σε ξεπερνάμε 

Μας μπόλιασες βουβό μ’ απογοήτευση 

Κι ίσως ν’ αξίζει μόνο που τολμάμε.

Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο 

Σαν ξεχασμένα να τελειώσουν παραμύθια 

Παρά τα τόσα όνειρά μας που συντρίφτηκαν 

Μες στα συντρίμμια ολοκληρώνεσαι αλήθεια…

Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο 

Μια βολεμένη και ευφυής δικαιολογία 

Διατηρούμε την εσώτερη μιζέρια μας 

Μ’ επαναστατική φρασεολογία…

Ορμή

Σαν μια αγκαλιά δυο γυμνών σωμάτων 

αγκαλιασμένα από ένα τσαλακωμένο σεντόνι,

ενώ η άνοιξη κροταλίζει στο υπέδαφος.

Περσεφόνη σ' ακούω.

Αυτό είναι ορμή.

Διαστημική βάση Καλαμάτας

Αποκλειστική εικόνα από δοκιμαστική εκτόξευση στην υπό διαμόρφωση διαστημική βάση 

Παραφερνάλιες Εκρήξεις

Έτσι λοιπόν περνάει η ζωή και συνέχεια χάνουμε.
Τα χρόνια,
τους φίλους μας, την κοπέλα που μας περίμενε αλλιώς, που την θέλαμε αλλιώς, την ζωή μας.

Την εκδρομή στα έλατα και στα χιόνια γιατί δεν είχαμε λεφτά να πάμε, 

πολύ βενζίνη θα κάψει το αμάξι. 

Τον ύπνο κάτω από τον Milkyway γιατί κρυώναμε και μας είχε σπάσει την μύτη η μυρωδιά από εκείνο το σουβλατζίδικο. Και ύστερα φύγαμε.

Την οδό που είχες πάει και χθες σουβλάκια

και σε πλήρωσε με πενηντάρικο.

Την παρέα των τριών που παράγγειλε τέσσερα fredo caputsino,

περιμένοντας τον έναν.
 Σε καφετέρια χτισμένη πάνω σε χτήμα με πορτοκαλιές,

που ο εγγονός πούλησε το χτήμα για να πάρει διαμέρισμα

στο κέντρο,

και έτσι εσύ δουλεύεις.

Έκρηξη απροσδιόριστη στο τεντωμένο σχοινί 

του νευρικού μου συστήματος.

Συμπονετικά βλέμματα του τύπου ''κρίμα το παιδί'' και ''δεν πείραζε κανέναν, ήσυχος ήταν''.

Ήσυχος ήταν.

Ο γείτονας που γαμάει στις 7.00 το πρωί αδιαφορεί για τα παραπάνω. 

Το ίδιο και το ζευγάρι στο απέναντι διαμέρισμα που αρέσκεται να μην χρησιμοποιεί κουρτίνες και παντζούρια. Όλα στο φως.

Μα πως γίνεται να είναι όλα στο φως και τα βλέφαρα να είναι κλειστά, 

και τα πόδια σε σχήμα V να σημαδεύουν τον γυμνό γλόμπο στο ταβάνι.
Και να μην ξέρεις εάν o γυμνός γλόμπος είναι αισθητική φυλακής,
ή
εσύ.

Με γυμνούς τους τοίχους, με μόνο στολίδι μια αφίσα αλόγων στην ακτή
ή
μια Dugati φρεσκομπανιαρισμένη από ένα όμορφο κορίτσι. 

Και η τηλεόραση να σε σκανάρει με φως. Αέναο τρεμάμενο Φως.

Έκρηξη απροσδιόριστη στο τεντωμένο σχοινί 

του νευρικού μου συστήματος.

Σιωπή,

στη γαλαρία που πρέπει να περάσει έξω, και μετά

στις εξετάσεις, στις εξετάσεις και ξανά στις εξετάσεις 

κάνοντας την γαλαρία γαλέρα τσακισμένη σε βράχια.

Και ύστερα;

Σιωπή,

στο θάλαμο, στην σειρά φορώντας τα χακί, στον αξιωματικό που ξαγρύπνησε, 

βλέποντας αγγέλους σε tft οθόνες υγρών κρυστάλλων.

Σιωπή,

περιμένοντας το νούμερο στην ουρά του ΟΑΕΔ
γλείφοντας ένσημα που δεν είναι κολλημένα,
κάτι το οποίο δεν θα φέρει σιωπή στο σπίτι.

Σιωπή,

απέναντι στον άντρα που όλα τα γνωρίζει, 

αλλά δεν θέλει σιωπή στο κρεβάτι του,

παρά μόνο όταν κοιμάται.
Σιωπή,
μέσα στην σιωπή που περιβάλει τον θάνατο,
όπως το όνειρο μέσα σε όνειρο.
Λεπτές οι γραμμές, σχεδόν ανύπαρκτες.
Σε ποια μεριά είσαι;

Δημιουργώντας Twitter, Facebook και Blog
και κάνοντας like,
γιατί δεν είναι δα όλα τόσο χάλια,

για να σπάσεις την σιωπή του
''πάμε για μια μπύρα'' ή ''για ένα ποτάκι''.

Και όταν γυρίσεις να ψάχνεις τα κλειδιά σου σκεπτόμενος εάν σου έπεσαν
ή αν τα πήραν τα πουλιά που μόλις ξύπνησαν,

και δεν μένει κανείς άλλος στο σπίτι,

εκτός από σένα.

Και στο υπόγειο κάτι Νιγηριανοί, που έφαγαν ξύλο μέσα στο σπίτι τους από δέκα φασίστες. 

Μα ακόμα ανοίγουν την πόρτα.

Κάποτε σε κυνηγούσαν φασίστες,

τότε που οι φασίστες δεν υπήρχαν, 

μα ούτε οι αντιφασίστες.

Και τώρα εδώ.

Αναπνέοντας πηχτό αέρα που στεγνώνει στα πνευμόνια, σκέφτεσαι πως πολλές φορές τα λόγια πρέπει να κρύβονται

και οι λέξεις να αδρανοποιούνται.

Όχι γιατί δεν μπορείς πια εύκολα να αναπνεύσεις,

αλλά γιατί σου έχουν μείνει αυτές οι αναμνήσεις.

Τότε που την σκεφτόσουν και σου έστελνε μήνυμα:

Σ' αγαπώ.

Και το ήξερες πως δεν χρειάζονταν έξι γράμματα για να το μάθεις,
ούτε φορτισμένη μπαταρία στο κινητό.  

#5 Όσα πιάνει το μάτι.

Κοίτα με...και τότε θα σου πω όσα θες να μάθεις

Ανησυχία

Ανησυχία

Πως ν'αντέξει κανείς τόση

Ησυχία

όταν τα μέσα σου καίγονται από

Νοσταλγία.

Όχι για μια ουτοπία

και πράγματα ανύπαρκτα,

αλλά

για τον Ήλιο, τ'αστέρια,

την μυρωδιά του χώματος

και τον ήχο του νερού

που φλυαρεί ανάμεσα στους βράχους.

Πως ν'αντέξει κανείς τόση

Ησυχία

όταν τα μέσα σου καίγονται από

Ανησυχία.

Όχι στο καρναβάλι λέμε!

Κάπου στη Λαμία

12 Φλεβάρη του 2012: Η τελευταία ανεξούσια μάχη στο δρόμο

Στις 12 Φλεβάρη του 2012 η κυβέρνηση με τον τραπεζίτη Παπαδήμου φέρνει για έγκριση από την Βουλή το δεύτερο μνημόνιο. Μεταξύ των μέτρων του νέου μνημονίου περιλαμβανόταν και η μείωση του βασικού μισθού κατά 22% (από 751,39 ευρώ σε 586,08 ευρώ) καθώς και επιπρόσθετη μείωση κατά 10% για τους νέους (έως 25 ετών), για τους οποίους ο βασικός μισθός διαμορφωνόταν στα 510 ευρώ.

Εκείνη την Κυριακή το πλήθος του συγκεντρωμένου κόσμου εκτείνονταν από το Σύνταγμα έως την αρχή της Πατησίων και αντίστοιχα ως την αρχή της Συγγρού, και όλα αυτά από τις 4:30 το μεσημέρι ενώ τα καλέσματα ήταν για τις 5:00. Οι εντολές που είχε η αστυνομία ήταν να διαλύσει τον συγκεντρωμένο κόσμο μπροστά στο Σύνταγμα πνίγοντας την πλατεία με χημικά από τις 6:00 το απόγευμα. Τα γεγονότα, όμως, δεν σταμάτησαν εκεί και ο κόσμος συγκρούστηκε με την αστυνομία στήνοντας οδοφράγματα, καταστρέφοντας τράπεζες, ενεχυροδανειστήρια και μεγάλα εμπορικά καταστήματα. Ενώ το κέντρο της Αθήνας φλέγονταν η εικόνα στις τηλεοράσεις είχε παγώσει στην εκκενωμένη πλατεία Συντάγματος δίνοντας έτσι το ψευδές μήνυμα της υποταγής και της ματαιότητας.

12 Φλεβάρη 2014. Δύο χρόνια μετά και ενώ οι συνθήκες διαβίωσης είναι σαφώς πιο άσχημες από τότε, εκείνη η νύχτα φαντάζει όλο και ποιο μακρινή. Δύο χρόνια μετά και δυστυχώς η ημέρα αυτή έχει μείνει στην μέχρι τώρα ιστορία ως η τελευταία νησίδα μάχης στο δρόμο, στον ελλαδικό χώρο, ενάντια στον προγραμματισμό της καθυπόταξης και της εξαθλίωσης. Από τότε μέχρι και σήμερα σιωπή. Δεν μπορεί κάποιος βέβαια να παραβλέψει το μεγάλο βαθμό της κρατικής καταστολής καθώς και το μηχανισμό συκοφάντησης, που έχουν εξελιχθεί σε μέγιστο βαθμό με αποτέλεσμα κάθε προσπάθεια σύγκρουσης στο δρόμο να καταπνίγεται πριν ακόμα γεννηθεί. Βέβαια, η ιστορία έχει αποδείξει ότι η καταστολή μπορεί να σπάσει, αρκεί να μην υπάρχουν καλοθελητές που να θολώνουν τον στόχο.

Σε αυτό το σημείο δεν γίνεται να παραβλεφθεί και ο μηχανισμός μαντρώματος που και αυτός εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς και φαίνεται να επεκτείνεται ακόμα και σε χώρους που κατά βάση τον εχθρεύονται… Η εποχή είναι κατάλληλη για τέτοιου είδους πρακτικές καθώς τα δεδομένα και οι ισορροπίες αλλάζουν διαρκώς και το έδαφος είναι εύφορο για την ανάπτυξη εξουσιαστικών πρακτικών. Το μάντρωμα, λοιπόν, ένθεν κακείθεν φαίνεται πως πάει καλά και αποδίδει τα μέγιστα καθώς οι δρόμοι είναι άδειοι. Είτε προς αναζήτηση ψηφοφόρων είτε προς την δημιουργία αναρχικών πολιτικών οργανώσεων (ποιητική αδεία), είτε προς στήριξη του λεγόμενου αντιφασιστικού κινήματος τα μαγειρέματα φαίνεται πως καλά κρατούν και η συζήτηση εντός έχει ανάψει, ενώ εκτός το κρύο είναι τσουχτερό.

Μόνο που όσοι ευαγγελίζονται οργανώσεις εθελοτυφλούν μπροστά στην επίθεση της κυριαρχίας και προσπαθούν να αντλήσουν πολιτική υπεραξία με το πρόσχημα της εξαθλίωσης που έχει επιβληθεί. Ο κόσμος που συγκρούστηκε πριν δυο χρόνια φωτίζοντας τους δρόμους της Αθήνας δεν περίμενε το σύνθημα από κανένα καθοδηγητή και πολιτική οργάνωση.

Τι και εάν αυτή η σύγκρουση που έγινε φάνηκε λίγη μπροστά στην καθημερινή επίθεση του κράτους και του καπιταλισμού στις ζωές μας; Τι και αν στο τέλος εκείνης της νύχτας η αίσθηση του ανολοκλήρωτου άρχισε να κάνει την εμφάνιση της; Αρκεί το ότι δείχτηκε, για άλλη μια φορά, πως το θηρίο δεν είναι παντοδύναμο όταν έχει να αντιμετωπίσει ανθρώπους με σπασμένα δεσμά.

Ελευθερόκοκκος

Αρχική πηγή

#4 Όσα πιάνει το μάτι.

Ξεχασμένη σκιά σε φωτισμένους δρόμους

Ουίλλιαμ Μπάροουζ (5 Φεβρουαρίου 1914 – 2 Αυγούστου 1997)

 Η γάτα μέσα μας

Γουργουρίζοντας στον ύπνο του ο Φλετς τεντώνει τις μαύρες του

πατουσίτσες για ν' αγγίξει τα χέρια μου , με τα νύχια του κρυμμένα , 

απλώς ένα απαλό άγγιγμα για να βεβαιωθεί οτι είμαι δίπλα του όσο

εκείνος κοιμάται . Θα πρέπει να με βλέπει στο όνειρό του . Λένε οτι οι

γάτες δεν βλέπουν χρώματα : Μόνο ασπρόμαυρες εικόνες 

με πολύ 

κόκκο ένα φθαρμένο ασημένιο φιλμ που τρεμοπαίζει καθώς φεύγω 

από το δωμάτιο , επιστρέφω , βγαίνω έξω , τον παίρνω στην αγκαλιά 

μου , τον αφήνω κάτω . Ποιος θα μπορούσε να κάνει κακό σ΄ ένα τέτοιο 

πλάσμα ; Άκου εκπαίδευσε το σκύλο του να σκοτώνει! Το μίσος προς

τις γάτες φανερώνει ένα κακό , ηλίθιο , άξεστο ,

 φανατισμένο πνεύμα .

Δεν μπορώ να δεχτώ κανένα συμβιβασμό 

με αυτό το Κακό Πνεύμα . 

Δεν ξεχνώ!

Ένα πολύ καλό κείμενο γι' αυτούς που έχασαν την ζωή τους το 2013 στην προσπάθεια τους να μην λεηλατηθεί ο πλανήτης.

Του Μιχάλη Μιχελή
Και μια που σε  τούτη την «Καλύβα» κάνουμε τον απολογισμό των γεγονότων της χρονιάς, ας γράψουμε δυό λόγια και για τους δικούς μας ήρωες.  Ας κρατήσουμε μια στιγμή περισυλλογής, για όλους εκείνους της παγκόσμιας οικολογικής οικογένειας, που χάθηκαν το 2013 προασπιζόμενοι την ιδεολογική τους αξιοπρέπεια. Δεν παραλείπουμε  στη συγκεκριμένη αναφορά τους ανώνυμους ήρωες των πολέμων και των τρομοκρατικών επιθέσεων, που χάθηκαν στον άνισο αγώνα τους με την καθεστωτική βία και την διοικητική αυθαιρεσία. Δεν ξεχνούμε τους αυτόχθονες της Ονδούρας, της Βραζιλίας και της αφρικανικής ηπείρου, που δολοφονήθηκαν από αστυνομικές δυνάμεις, όταν διαμαρτυρόμενοι βρέθηκαν άοπλοι μπρος στις δυνάμεις καταστολής. Δεν λησμονούμε την αδικία του χθες, όπου κι αν μέστωσε. Δεν παραλείπουμε να μνημονεύσουμε τους δικούς μας αδικοχαμένους της κρίσης. Τους απελπισμένους αυτόχειρες, τα θύματα από την προσπάθεια να ζεσταθούν, εκείνους που χάθηκαν σε θάλασσες και σε στεριές, γιατί ως μετανάστες κυνήγησαν απελπισμένα την τύχη τους,  προς τις χώρες της ευημερίας. Για όλους αυτούς, η μνήμη μας θα είναι παντοτινή. Η κάθε προσωπική απώλεια, το κόψιμο του νήματος της ζωής από την ατυχία της αρρώστιας, μέχρι τη δολοφονία (μ’ έμμεσο ή άμεσο τρόπο), είναι ουσιαστικά ο πυρήνας σκέψης του πολιτικού εναλλακτικού λόγου. Θα πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε για κείνον/η που η φωνή του/της χάθηκε (ή δεν ακούγεται), να κονταροχτυπιόμαστε συνεχώς μ όλους εκείνους που φτιάχνουν, τον προσωπικό τους καριερισμό, πάνω στις τύχες του κόσμου και του περιβάλλοντος που υποφέρει.

Jun Lontok (Φιλιππίνες). Στις 6 Ιανουαρίου του 2013, δολοφονήθηκε σ’ ενέδρα που του είχε στήσει η μυστική αστυνομία. Ο 42χρονος  Lontok (συνημμένη φωτογραφία#1), πήγε να υποστηρίξει τον φίλο του Vic Siman, που κατηγορείτο ότι έβαζε σιδηρόβεργες- εμπόδια, για ν’ αποτρέψει την κοπή των  δένδρων dignum (τοπικό σκληρό ξύλο, μοναδικό στο είδος του, που συναντάται στο ιερό βουνό Banahaw, της νήσου Λουζόν). Η δολοφονία του Lontok, ήταν η 13η  στη σειρά της αποκαλούμενης «σφαγής στην Ατιμόναν» (τοπική αστυνομία, μαφιόζοι και πολιτευτές, ένας εσμός συμφερόντων, που έχουν σκοπό την εμπορευματοποίηση της φύσης, με μια σειρά δολοφονικών ενεργειών, επιχειρούν να κάμψουν τις οικολογικές ευαισθησίες, στην επαρχία Ατιμονάν 170 χι. νότια της Μανίλα).

Cícero Guedes (Βραζιλία). Ο 43χρονος Κικέρων (συνημμένη φωτογραφία#2), βραβευμένος το 1991 («Right Livelihood»), για το άοκνο έργο του στην προστασία των ακτημόνων αγροτών, δέχθηκε τη δολοφονική επίθεση στις 25 Ιανουαρίου 2013, στα προάστια του Ρίο ντε Τζανέιρο. Συντόνιζε τις συνεταιριστικές προσπάθειες «καλλιέργειας ΜST» των αγροτών (3.500 στρέμματα) στη βάση ενός εναλλακτικού δίκαιου και βιώσιμου εμπορίου (Via Campesina). Ας σημειωθεί, ότι το εν λόγω συνεταιριστικό σύστημα, τα τελευταία χρόνια έχει επεκταθεί παγκοσμίως σε 17 εκατομ. στρέμματα γης (όσο δηλαδή η έκταση της Ουρουγουάης) κι αποτελεί τον υπ’ αριθμόν πρώτο  εχθρό των πολυεθνικών, που επιχειρούν το λεγόμενο «Land Grabbing» (τη δέσμευση εκατομμυρίων εκτάσεων, για την παραγωγή τροφίμων, κρέατος, λουλουδιών και βιοκαυσίμων).

Prajob Nao-opas (Thailand). Δολοφονήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2013 (στην επαρχία Chacheongsao), για τον αγώνα που έδινε με την οργάνωσή «PADETC» (συνημμένη φωτογραφία#3),  εναντίον της εναπόθεσης των τοξικών αποβλήτων.  Ήταν ο 30ος  δολοφονημένος ακτιβιστής στην Ταϊλάνδη από το 2001, που θυσιάστηκε στο βωμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της περιβαλλοντικής προστασίας.

Paraveen Rehman (Πακιστάν). Ο «φύλακας άγγελος» (όπως την αποκαλούν) των φτωχογειτονιών του Καράτσι, η προστάτης του περιβάλλοντος και της γυναικείας αξιοπρέπειας (σε μια χώρα που η γυναίκα είναι υποδεέστερο πλάσμα). Η 56χρονη Ραχμάν (συνημμένη φωτογραφία#4), δολοφονήθηκε από την τοπική μαφία στις 23 Μαρτίου 2013, στην παραγκούπολη «Οράνγκι»  (την μεγαλύτερη της Ασίας), που κατοικείται από ένα εκατομ. ανθρώπους.

Mikhail Beketov (Ρωσία). Δημοσιογράφος (συνημμένη φωτογραφία#5), που κάλυπτε τα θέματα περιβάλλοντος, πέθανε στις 8 Απριλίου 2013, μετά από μια μακρόχρονη περιπέτεια της υγείας του, που ξεκίνησε από το 2008. Ακτιβιστής για την προστασία της φύσης, τα είχε βάλλει με την τοπική αυτοδιοίκηση, στο προάστιο Κίμκι της Μόσχας. Αυτό εξόργισε την τοπική μαφία, που του επιτέθηκε έξω από το σπίτι του, κτυπώντας τον μέχρι αναισθησίας με μπαστούνια. Φεύγοντας οι δράστες σκότωσαν το σκύλο του και πυρπόλησαν το αυτοκίνητό του. Για δυό μέρες κείτονταν αιμόφυρτος στο χιονισμένο δρόμο, μέχρι που τον πήραν χαμπάρι οι γείτονες. Ακρωτηριάστηκε κι έζησε σε κώμα για μήνες. Τελικά πέντε χρόνια μετά, κατόρθωσε να συνέλθει και κάπως άρχισε να επαναφέρεται στη ζωή, αφού αποκαταστάθηκε μερικώς  κι η ομιλία του. Όμως οι εσωτερικές πληγές του (του είχαν κάνει τραχειοτομή), τελικά απέβησαν μοιραίες. Προσπαθώντας να καταπιεί, πνίγηκε στα 55του χρόνια.

Mauro Pio Peña (Περού). Δολοφονήθηκε στις 27 Μαΐου 2013, από πληρωμένους μπράβους των επιχειρηματιών που εκμεταλλεύονται την τροπική ξυλεία. Ο 57χρονος Πίο Πένια (συνημμένη φωτογραφία #6), ήταν επικεφαλής των ιθαγενών Ασανίνκα της Αμαζονίας. Πάνω από 150 ακτιβιστές έχουν σκοτωθεί στο Περού από το 2001, για τον αγώνα τους εναντίον των εξορύξεων, την προστασία των οικοσυστημάτων και του πόσιμου νερού. Ας θυμηθούμε ξανά μεταξύ όλων αυτών, τους Godofredo Garcia, Remberto Melanio Herrera, Edmundo Becerra (έχω αναφερθεί στο παρελθόν).

Jairo Mora Sandoval (Κόστα Ρίκα). Στην προσπάθειά του να προστατεύσει τ’ αυγά των θαλασσίων χελωνών, απήχθει (τη νύχτα της 30ης  Μαΐου του 2013) μαζί με 4 γυναίκες εθελόντριες, από μια ομάδα κουκουλοφόρων, στην παραλία Λιμόν (στη θάλασσα της Καραϊβικής), εκεί που η ωοτοκία των χελωνών, είναι το κέντρο αντιπαράθεσης μεταξύ των λαθρεμπόρων και των οικολόγων. Τελικά οι απαχθείσες γυναίκες κατόρθωσαν να δραπετεύσουν, κατήγγειλαν το γεγονός και στις έρευνες που επακολούθησαν, βρήκαν το σώμα του άτυχου ακτιβιστή, κτυπημένο με θανατηφόρα τραύματα στο κεφάλι. Ο 26χρονος βιολόγος  Χάιρο Mόρα (συνημμένη φωτογραφία#7), ήταν μέλος της περιβαλλοντικής δράσης «WIDECAST», που συντονίζει τις προσπάθειες προστασίας των παραλιών ωοτοκίας των χελωνών, σε όλη την Κεντρική Αμερική. Στην Κόστα Ρίκα, το εμπόριο των αυγών της θαλάσσιας χελώνας απαγορεύεται. Όμως οι ντόπιοι πιστεύουν, ότι τα συγκεκριμένα αυγά βοηθούν στις σεξουαλικές ικανότητες, για αυτό και στην μαύρη αγορά το συγκεκριμένο αφροδισιακό προϊόν έχει πολύ υψηλή τιμή, ισάξια των ναρκωτικών. Τ’ αυγά λοιπόν της θαλάσσιας χελώνας αποτελούν κομμάτι των δραστηριοτήτων του διεθνούς κυκλώματος διακίνησης των ναρκωτικών.

Celso Rodriguez (Βραζιλία). Ο εν λόγω 42χρονος ιθαγενής «Γκουαρανί» ακτιβιστής, δολοφονήθηκε στις 12 Ιουνίου 2013 στη Νότια Βραζιλία (Paraguassú). Εκεί διεξάγεται μεγάλη μάχη των ιθαγενών, για να επανακτήσουν τα πατρογονικά εδάφη από τους κτηνοτρόφους που λεηλατούν τη φύση, για να την μετατρέψουν σ’ εκτεταμένα βοσκοτόπια. Στο Μάτο Γκόσο ντο Σούλ, η βία έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις, όπως αποτυπώνονται και στο συγκεκριμένο βίντεο, που δείχνει το αίσχος της λεγόμενης καπιταλιστικής «πράσινης ανάπτυξης». Ο Σέλσο Ροντρίγκες (συνημμένη φωτογραφία #8), ήταν υπό διαρκείς απειλές για τη ζωή του, μια και πρωτοστατούσε στον αγώνα εναντίον του αλκοολισμού και των ναρκωτικών (που πλήττει τους Γκουαρανί), θεωρώντας ότι με αυτό τον ανεπίτρεπτο τρόπο, διασπούν οι μεγαλοκαλλιεργητές το κίνημα αντίστασης. Στην Αρόγιο Κόρα, οι ιθαγενείος έχουν οργανώσει συνεταιριστική παραγωγή και την εντάσσουν στα πλαίσια του fair trade. Αυτό το σχέδιο συναντά πολλά εμπόδια, ενώ με τους εκβιασμούς και τις δολοφονικές απόπειρες οι γαιοκτήμονες που θίγονται, επιδιώκουν να κάμψουν το φρόνημα των αυτοχθόνων.

Igor Sapatov (Ρωσία). Ο ακτιβιστής που έδωσε τη ζωή του για την προστασία του περιβάλλοντος της ιδιαίτερης πατρίδας του, δολοφονήθηκε στο η περιοχή του Καζάν, στις 23 Ιουλίου του 2013. Ήταν υπέρμαχος της διατήρησης των τοπικών σπόρων και εναντίον της εκμετάλλευσης των κτημάτων, που σπεκουλάρονται από τις κατασκευαστικές εταιρίες για να οικοδομηθούν. Πριν δολοφονήσουν τον Ιγκόρ (συνημμένη φωτογραφία#9), τον είχαν απειλήσει πολλές φορές, του είχαν κάψει το σπίτι, είχαν επιχειρήσει να τον μαχαιρώσουν και του είχαν στείλει προειδοποιητικά σφαίρες σε φάκελο.

Noé Salomón Vázquez Ortiz (Μεξικό). Αγωνιστής εναντίον των υδροηλεκτρικών φραγμάτων, δολοφονήθηκε στις 2 Αυγούστου, μια μόλις μέρα μετά από τη μεγάλη συγκέντρωση και εκδήλωση που οργάνωσε με το κίνημα «MAPDER»,  εναντίον των φραγμάτων «El Naranjal»  και «Bandera Blanca», στους ορεινούς όγκους της περιοχής του Βέρακρουζ (στο Νότιο Μεξικό). Το πτώμα του βρέθηκε με τα πόδια και τα χέρια δεμένα και με βαθιά τομή μαχαιριού στο λαιμό. Ο 30χρονος οικοδόμος και ζωγράφος τοίχων (murals) Νώε Ορτίζ (συνημμένη φωτογραφία #10) ήταν ενεργό μέλος της οργάνωσης «Πράσινη Άμυνα».

Gonzalo Alonso Hernandez (Ισπανία). Δολοφονήθηκε στις 5 Αυγούστου του 2013. Το πτώμα του βρέθηκε κοντά σ’ ένα καταρράκτη, στο εθνικό πάρκο Cunhambebe της πολιτείας του Ρίο ντε Τζανέιρο στη Βραζιλία. Ζούσε με την γυναίκα του εδώ και 10 χρόνια στη Βραζιλία ο 48χρονος βιολόγος Χερνάντεζ (συνημμένη φωτογραφία #11), παθιασμένος ακτιβιστής για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας, έδινε συνεχείς αγώνες εναντίον εκείνων που επιβουλεύονταν τη πανίδα του φυσικού πάρκου, που έμελε να είναι και ο μοιραίος  τόπος που άφησε την τελευταία του πνοή. Οι δολοφόνοι τον βασάνισαν, τον εκτέλεσαν και στη συνέχεια τον έριξαν στα νερά. Επαγγελματικά μέχρι το 2005 απασχολούνταν ως διευθυντής σε εταιρεία κινητής τηλεφωνίας στο Ρίο. Όμως η μεγάλη του αγάπη για την φύση της Βραζιλίας, τον οδήγησε σε παραίτηση, για να ενταχθεί στη συνέχεια εθελοντής στην περιβαλλοντική οργάνωση «Terra». Συνήθιζε να τριγυρνά στα βουνά για να βοηθήσει τραυματισμένα ζώα, να τ’ απελευθερώσει από παγίδες και να συμβουλεύει τους αγρότες, στο πώς θ’ αποκτήσουν περιβαλλοντική συνείδηση. Γι αυτό κι είχε γίνει στόχος από λαθροκυνηγούς. Δεν τον πτοούσαν οι απειλές, παρά τις συμβουλές της γυναίκας του να τα παρατήσει. Τελικά βρέθηκε εγκλωβισμένος στο σπίτι του στην εξοχή. (Η γυναίκα του έλλειπε γιατί εργάζονταν στο Ρίο για να συντηρηθούν). Εκεί λοιπόν μόνος έδωσε μάχη με τους δολοφόνους του, μια και οι κηλίδες αίματος το επιβεβαιώνουν, ενώ το τηλέφωνο και το ηλεκτρικό ήταν κομμένο.

Pedro César García Moreno (Κολομβία). Ο αγώνας του εναντίον των ορυχείων χρυσού «La Colossa» ήταν η αιτία της δολοφονίας του στις 2 Νοεμβρίου 2013. Η εταιρεία AngloGold Ashanti, δεν μπορούσε να χωνέψει ότι ο Μορένο (συνημμένη φωτογραφία #12) ως πρόεδρος του κοινοτικού συμβουλίου του παραπλήσιου χωριού Ελ Καχιόν και μέλος της περιβαλλοντικής κοινωνικής οργάνωσης «Conciencia Campesina», είχε πείσει τους αγρότες να μην πουλούν τα κτήματά τους στην εξορυκτική εταιρεία. Από το 2006 που εμφανίστηκε στα υψίπεδα της αγροτικής περιοχής Τολίμπα (150 χιλ. δυτικά της Μποκοτά), η νοτιαφρικανικών συμφερόντων εν λόγω εταιρεία (για να κάνει ανοικτή εξόρυξη σε μια περιοχή γεωργικής σπουδαιότητας), δημιουργήθηκαν πολλά προβλήματα από τη λειτουργία του ορυχείου της «La Colosa», αφού οι έντονες βροχοπτώσεις και οι κατολισθήσεις έσπρωξαν τις  χωματουργικές εναποθέσεις (από το ορυχείο) προς τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις που αχρηστεύθηκαν. Οι δρόμοι καταστράφηκαν, ενώ τα χωριά υπέστησαν μεγάλες ζημιές από τις  λάσπες. Οι πηγές νερού μολύνθηκαν από το κυάνιο και πέθαιναν ζώα. Ο κυβερνήτης της περιοχής αρνήθηκε τη συνέχιση των εργασιών. Η εταιρεία αντέδρασε νομικά, αλλά επειδή δεν έβγαζε άκρη, άρχισε τους εκβιασμούς στους αγρότες ζητώντας να υπογράψουν ότι συμφωνούν να συνεχιστούν οι εργασίες, μια και η επιχείρηση έδινε θέσεις εργασίας με έξτρα μπόνους. Τελικά ούτε αυτό το μέτρο δελέασε τις αντιδράσεις των αγροτών κι έτσι άρχισαν οι τραμπουκισμοί. Η AngloGold Ashanti, που είναι η τρίτη παγκόσμια δύναμη στις εξορύξεις χρυσού, χρησιμοποιεί παραστρατιωτικές ομάδες, για να εκφοβίσουν τις κοινότητες.

Λίγες μέρες νωρίτερα από τη δολοφονία του Μορένο, είχε δολοφονηθεί στις αρχές Οκτωβρίου η ακτιβίστρια Adelinda Gómez Gaviria (συνημμένη φωτογραφία #13) μπροστά στον 16χρονο γιό της, που τραυματίστηκε βαριά.
Και δυό ακόμη λόγια: Στο κόσμο τον άλλο, πέρα από το δικό μας, η Οικολογία δίνει αγώνες επιβίωσης, κόντρα στη βία και στην αμάθεια.

Στην Ευρώπη η Οικολογία (ως πολιτική και προοπτική), αναζητά μια ευοίωνη πορεία μέσα σ’ ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό, που κυριαρχεί πολύ περισσότερο ο λόγος και πολύ λιγότερο το πάθος.

Χανόμαστε στις λεπτομέρειες κι έτσι μπουρδουκλώνουμε τον προσανατολισμό μας (σε τούτη την κοινή πορεία), που ως όραμα έχει τον λυτρωμό από τα δεσμά της πλεονεξίας.

Εκεί στον κόσμο των αναπτυσσόμενων οι Οικολόγοι μάχονται. Στο δικό μας διαμαρτυρόμαστε. Κι εκεί ακριβώς είναι που χωρίζει η πολιτική από τη δράση. Ο κομφορμισμός από το ριζοσπαστισμό. Γίναμε κομματικός μηχανισμός, περισσότερο του δέοντος. Γι αυτό και τσακωνόμαστε.

Καλή χρονιά

Μιχάλης Μιχελής

Πηγή: Καλύβα

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (Μέρος 3ο Χριστουγεννιάτικο )

                                                                                                   Αγαπημένη μου πρωταγωνίστρια.

Βράδυ Χριστουγέννων και η νεόκτιστη πολυκατοικία δεν μπορεί να σε κρατήσει μέσα.

 Η νιφάδα του μυαλού σου παρασύρεται έξω στην γιορτινή επαρχία, με τα ωραία βραδινά φορέματα και τους λαμπιονιοφόρους δρόμους. Το ξέρω ότι σου αρέσουν όλα αυτά, γιατί είσαι από αυτούς που μπορείς να κρύβεις την θλίψη κάτω από δυνατή μουσική, να την τσακίζεις λέγοντας της ''γεια'' τσουγκρίζοντας το ποτήρι σου και να της κόβεις τον αέρα στριμώχνοντας την σε πατώματα με χαρτοπετσέτες και λουλούδια. Σου αρέσουν όλα αυτά.

Έτσι λοιπόν μπαίνεις στο δωμάτιό σου και ανοίγεις την ντουλάπα. Ένας ολόκληρος κόσμος ξεδιπλώνεται μπροστά σου, τα ρούχα σου είναι όλα γι' απόψε και συγχρόνως τίποτα δεν είναι αρκετό. Στέκεις ζεστή μόνο με τα εσώρουχά σου και κοιτάζεις τον κόσμο που μόλις αποκάλυψες. Κάθε πτυχή του μια μικρή ιστορία. Καθώς ξύνεσαι  αφηρημένα στον δεξί σου γλουτό αναρωτιέσαι τι θα φορέσεις.
Το άσπρο φόρεμα με το μαύρο κολάν φαίνεται καλό επάνω σου αλλά κάτι αναρωτιέσαι ακόμα, κάτι δεν σου πάει καλά. Είναι το εσώρουχο που χαλάει την αρμονία. Μπορεί για τους άλλους τους άτυχους που δεν θα το δουν να μην έχει καμία σημασία, αλλά για σένα όλα πρέπει να είναι αρμονικά επάνω σου. Ακόμα και αυτά που δεν φαίνονται.
Βγάζεις το φόρεμα, αλλάζεις εσώρουχο και τότε διαπίστωσα τον συνεργό σου, την ήβη σου. Το μαγικό εκείνο τρίγωνο που μεταμορφώνεται σε σπείρα υπνωτίζοντας αφηρημένους, μόνους, δεσμευμένους και αδέσμευτους, σταματώντας τον χρόνο, την μουσική και κάνοντας την χαρτοπετσέτα θανάσιμο εχθρό της θεωρίας της βαρύτητας. Τα ξέρεις όλα αυτά αλλά προσποιείσαι ότι δεν σε νοιάζουν βάζοντας βιαστικά το μικροσκοπικό σου εσώρουχο κρύβοντας ένα μέρος του ανάμεσα στην ζεστή αγκαλιά των γλουτών σου, περιμένοντας εκεί καρτερικά να το αποκαλύψει εκείνο το χέρι που θα έχει την άδεια.
Οι μαύρες μπότες με το λεπτό τακούνι φαίνεται πως ολοκλήρωσαν την προετοιμασία μα κάτι δεν είχε ακόμα διευθετηθεί. Το πράσινο σουτιέν χάλαγε την εσωτερική αρμονία σου. Σκέφτηκες πως ένα λευκό θα ταίριαζε καλύτερα. Για μια ακόμα φορά βγάζεις το λευκό φόρεμα και ξεκουμπώνεις το πράσινο σουτιέν απελευθερώνοντας από το στήθος σου πεταλούδες, αλκυόνες και ιώδιο από την θάλασσα. Σαν κάποιος να άπλωσε το χέρι του και να ακούμπησε δύο θάμνους από κρίταμο ταράζοντας ότι είχε βρει απάγκιο στο εσωτερικό του. Για μια στιγμή στεκόσουν εκεί μόνο με το κολάν και τις μπότες με το τακούνι, γυμνόστηθη και γύρω σου αλκυόνες και πεταλούδες σαν μια σύγχρονη Πότνια Θηρών, για μία μόνο στιγμή, γιατί από εκεί και ύστερα ως το πρωί, μεταμορφώθηκες στην τάδε ή στην δείνα μυρίζοντας καπνό και βρώμικη μουσική, χιλιοπληγωμένη από τα λάγνα βλέμματα και την ηχώ των συζητήσεων που γίνονται στον πάτο ενός άδειου βαρελιού.
Αλλά μην ασχολείσαι εσύ με αυτά. Αυτά τα πράγματα τα αναλογίζονται άνθρωποι που πιστεύουν σε πράγματα που για σένα είναι ουτοπίες, πληρώνοντας έτσι το τίμημα πολλές φορές να είναι μόνοι σε διάφορες φυλακές.

Μέρος 2ο , Μέρος 1ο, The other side

Στάχτη και μπούρμπερη!

Στο Lovech της Βουλγαρίας, μια οικογένεια είχε γίνει αποδέκτης έντονων πιέσεων διότι αδυνατούσε να αποπληρώσει το στεγαστικό της δάνειο προς την τράπεζα. Μπροστά στο τετελεσμένο γεγονός του πλειστηριασμού, η εν λόγω οικογένεια τελικώς «λύγισε» και αποφάσισε να αναλάβει την ευθύνη της αποπληρωμής του δανείου της, με έναν ιδιαίτερο, όμως, τρόπο. Έδωσε τα τελευταία χρήματα που είχε, για να κατεδαφίσει το υποθηκευμένο σπίτι. Το οικόπεδο πάνω στο οποίο είχε κτιστεί το οίκημα δεν είχε συμπεριληφθεί στην υποθήκη. Έτσι η οικογένεια προχώρησε, στο γκρέμισμα του σπιτιού της. Τα μπάζα του κτιρίου φορτώθηκαν, σε ένα μεγάλο φορτηγό και μεταφέρθηκαν στο τοπικό υποκατάστημα της τράπεζας στην πόλη Teteven, όπου είχε υπογραφεί η σύμβαση για την υποθήκη. Η οικογένεια, με αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο επέστρεψε, το σπίτι στον ιδιοκτήτη του και μάλιστα με άμεση παράδοση, το κόστος της οποίας και επωμίστηκε εξ ολοκλήρου.

Φανταστείτε, τώρα, την εξής πιθανότητα: Το συμβάν στο Lovech να λειτουργήσει ως παράδειγμα, και να ξεπεράσει τα σύνορα της Βουλγαρίας, αυτός ο όμορφος και συνάμα συνταρακτικός τρόπος αποπληρωμής και ο κάθε απειλούμενος άνθρωπος μπροστά στον εκβιασμό και τις απειλές για πλειστηριασμό του σπιτιού του, να επιλέγει να το γκρεμίσει ή να το κάψει στέλνοντας στα αρπακτικά των τραπεζών, των εφοριών και των υπουργείων τα μπάζα ή τα αποκαΐδια.

Δεν είναι κι αυτή μια κίνηση αποδέσμευσης από τις απειλές, τους εκβιασμούς, την τρομοκρατία του κράτους και τα διάφορα λαμόγια που λυμαίνονται τις ζωές των ανθρώπων;

Δημοσιεύθηκε από Φ.

Πηγή: anarchy press

Αγαπημένη μου πρωταγωνίστρια (the other side)

Αυτή είναι η Αγαπημένη πρωταγωνίστρια του Χρόνου για Ξόδεμα. Μια διαφορετική πρωταγωνίστρια που ταράζει την ευθεία γραμμή της κανονικότητας. 

Κάθε πρωί ξυπνάει αργά. Μετά τις 10 και μισή. Πετά το βαρύ πάπλωμα από πάνω της και ξεπλέκει με τα χέρια τα μαλλιά της καθώς η νεράιδα της νύχτας τα χει πλεγμένα όλο το βράδυ με τόση μαεστρία που μοιάζουν με χρυσοποίκιλτα δίκτυα φανταστικών ψαράδων της άπω ανατολής. Το πρόσωπο της προβάλλει ένα τεράστιο χαμόγελο. Δεν είναι χαμόγελο χαράς ή λύπης αλλά συνήθειας, σημάδι ευγνωμοσύνης που άλλη μια μέρα έχει ξημερώσει. Ολόιδια με λαγουδάκι κατεβαίνει απ το υπερυψωμένο κρεβάτι και με βήματα ανάλαφρα, θα λέγε κανείς στις μύτες των ποδιών, κατευθύνεται προς το μπάνιο.
Μετά από ένα δεκάλεπτο φυσικής ανάγκης, γρήγορου ζεστού ντουζ και στοματικής υγιεινής εμφανίζεται απ το μπάνιο άλλο πλάσμα. Το λαγουδάκι μεταμορφώνεται σε μιας παράξενης ομορφιάς γυναίκα, ένα αμάλγαμα πριγκηπέσας και πλανεύτρας μάγισσας χωρίς ωστόσο κανένα ίχνος μακιγιάζ απάνω της. Ανοίγει το ηχοσύστημα για να παίξει μουσική απ το ραδιόφωνο και βάζει την εσπρεσιέρα να ζεσταίνεται. Σιγοτραγουδά. Μέχρι να γίνει ο καφές εκείνη έχει ήδη ντυθεί. Πίνει γουλιά γουλιά το ζεστό σκέτο εσπρέσο ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζει το κολατσιό για τη δουλειά διαβάζοντας στα πεταχτά μια εφημερίδα ή κάποιο χαρισμένο μυθιστόρημα που χει ξεμείνει στο τραπέζι της κουζίνας από μέρες.
Σχεδόν έτοιμη, φορά τις μαύρες μπότες της και βγαίνει στο διάδρομο. Κλειδώνει και μπαίνει στο ασανσέρ. Βγαίνοντας απ την εξώπορτα ψιθυρίζει στις γάτες της πολυκατοικίας κι εκείνες με τη σειρά τους κουνούν τις ουρές τους νιαουρίζοντας «καλημέρα». Η πριγκίπισσα πριν καλά καλά πατήσει το οδόστρωμα ρίχνει ένα γρήγορο βλέμμα στον ουρανό και στις ταράτσες των πολυκατοικιών. Της αρέσει όταν τα φώτα της μέρας κατακλύζονται μισά από το γκρίζο των συννέφων και μισά απ τις ζεστές αχτίδες του ήλιου.
Ντυμένη συνήθως στα μαύρα, -ένα ριχτό φόρεμα, κολάν και πάρκα καμπαρντίνας-, στο διάβα της αφήνει το φουλάρι της ν ανεμίζει διασπείροντας ξωπίσω σκόνη αστεριών και μόρια ανθρωπινότητας που διαχέονται απ το άρωμα της στην ατμόσφαιρα. Τα χειμερινά πτηνά της πόλης την ακολουθούν σφυρίζοντας σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σταθμό του μετρό και τα φανάρια των λεωφόρων στο κοίταγμα της αλλάζουν αυτομάτως σε πράσινο βοηθώντας την να περάσει απέναντι χωρίς να περιμένει ούτε ένα δευτερόλεπτο στην αναμονή. Όλα συντελούν για πάρτη της με τρόπο μαγικό. Εκείνη δεν καταλαβαίνει τίποτα ωστόσο.
Στο μετρό κάθεται συνήθως στο τελευταίο βαγόνι διαβάζοντας πάλι κάποιο βιβλίο ή γράφοντας κείμενα όπως μόνο εκείνη ξέρει να γράφει. Απ τα παράθυρα του μετρό δε μπορείς να διακρίνεις τίποτα. Ο υπόγειος κόσμος μερικές φορές της προκαλεί μελαγχολία. Αντιθέτως στο τρένο χαζεύει παρατηρώντας απ το παράθυρο τον κόσμο έξω, την κίνηση στους δρόμους, τα εγκαταλελειμμένα κτήρια πίσω απ την Πειραιώς, τους ανθρώπους. Ακούει μουσική στο άηποντ. Το τρένο χαράζει την τεθλασμένη γραμμή του ως το τέρμα την ίδια στιγμή που το κορίτσι, η μάγισσα, η πλανεύτρα χαράζει στο μυαλό της σχέδια και σκέψεις σε λυρικούς τόνους αφού τη βοηθούν να ξεφεύγει απ τη συνήθη ρουτίνα της καθημερινότητας που την περιμένει στο γραφείο.
Στο σταθμό του Φαλήρου κατεβαίνει. Βγαίνοντας στην κεντρική λεωφόρο γεύεται στα ρουθούνια της την Όστρια και το Σιρόκο που εισβάλλουν κατευθείαν από τη θάλασσα. Γεμίζει ολόκληρη αλάτι. Τα μαλλιά της πάλι μπερδεύονται -αυτή τη φορά όχι από κάποια νεράιδα- και αυξάνουν όγκο απ την υγρασία του περιβάλλοντος. Ρίχνει ένα τελευταίο χαμόγελο για τον εαυτό της αντανακλώντας το πρόσωπο της στη γυάλινη πόρτα και μπαίνει στο τεράστιο χαλύβδινο κτίριο. Ο θυρωρός, μαγεμένος κι αυτός απ την παρουσία της, κάθε φορά παρατρίχα δε χάνει τις αισθήσεις του. Στο γραφείο την περιμένει ο υπολογιστής ανοιχτός. Η συνέχεια γράφεται πάντοτε με ηλεκτρονικά μέσα…

Διαστημικοί δρόμοι και καμαριέρες.

Δεν χρειάζεται και πολύ έκκριση φαιάς ουσίας για κάποιον που παρακολουθεί τις εξελίξεις στην Σαμαροχώρα (όχι σε αυτήν που φτιάχνουν σαμάρια, αλλά σε αυτήν που τα υποδύονται). Ο λόγος βεβαίως για την Μεσσηνία όπου φαίνεται να εξελίσσεται από περιοχή γνωστή για το λάδι, τα σύκα αλλά και το περίφημο απαγορευμένο μαγικό βοτάνι (θα ήταν επίσης κρίμα να μην αναφέρω και την ειδική κατηγορία του υπαλλήλου στο μουσείο της Ακρόπολης), σε περιοχή γκαρσονιών, λαντζέρων, γκρουμ και καμαριέρων. Μην βιάζεστε να βγάλετε ακόμα συμπεράσματα, δεν έχω κάτι με τα συγκεκριμένα επαγγέλματα αλλά με την μετάλλαξη που συντελείται και πλασάρεται εκ των άνωθεν.
Έτσι λοιπόν μετά τους ωραίους και πλατιούς δρόμους πάντα ακολουθεί και η "ανάπτυξη". Ήδη από την περίπτωση costa navarino φάνηκε για που πάει το πράγμα. Αφού βιάστηκε μια τεράστια περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλους που με τις ευλογίες όλων των κομμάτων της βουλής φτιάχτηκαν νόμοι ειδικά για το costa navarino, αλλά και μεγάλης, μερίδας κατοίκων που κάποιοι έδινα γη και ύδωρ στον επενδυτή πουλώντας του κάθε σπιθαμή γης, τώρα κάθε καλοκαίρι οι κάτοικοι της Πύλου πίνουν νερό από βυτία που μες στην νύχτα τα φορτώνουν από ποιο ορεινές περιοχές για να τα μεταφέρουν στην Πύλο. Βλέπεται η γεώτρηση που τροφοδοτεί την Πύλο έχει δοθεί στο costa navarino για να μην κάτσει στο λαιμό της Μενεγάκη και του βασιλιά του Μαρόκου ο σολομός και το χαβιάρι.
Ύστερα το αεροδρόμιο της Καλαμάτας απέκτησε νέο όνομα ''Καπετάνιος Βασίλης Κωνσταντακόπουλος'' ( βλέπε costa navarino)  και μαζί με αυτό απέκτησε άμεση ανταπόκριση για πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες. Μεγάλωσε και ο δρόμος όπως προείπα και τώρα είμαστε έτοιμοι όλοι να μάθουμε βιωματικά το τραγούδι ''Η πιο καλή γκαρσόνα είμαι εγώ'' στα αγγλικά, γερμανικά, σουηδικά και αραβικά. Τα παραπάνω μπορεί κανείς να τα διαπιστώσει το καλοκαιράκι και της γιορτές όπου η πόλη και ο νομός ασφυκτιά από κόσμο με αποτέλεσμα η παραλιακή ζώνη σιγά σιγά να μετατρέπεται σε ξενοδοχειακή ζώνη.
Μέσα σε όλα αυτά σκάει και η είδηση για το διαστημικό κέντρο της Καλαμάτας που ετοιμάζουν πολλοί μεσσήνιοι  ομογενείς και μένουμε UFO. Το διαστημικό κέντρο θα χρησιμοποιηθεί για βόλτες στο διάστημα που η κάθε μία θα στοιχίζει 200.000 δολάρια για μια ώρα. Μας βεβαιώνουν οι ομογενείς ότι οι άνθρωποι που θα θέλουν μια τέτοια βόλτα έχουν πολλά λεφτά που θα διοχετευτούν στην τοπική κοινωνία. Ελπίζουμε λοιπόν ότι αυτοί οι πλούσιοι άνθρωποι όταν σηκωθούν από τα κρεβάτια τους στο costa navarino μπαίνοντας στην Καλαμάτα ή έστω σε κάποιο χωριό πριν, θα σκεφτούν να πάρουν καμία ελιά και κάνα παξιμάδι στο μακρύ τους ταξίδι για την στρατόσφαιρα, να ζήσει και κανένας γήινος.
 Τόση καούρα οι ομογενείς για την οικονομία της πόλης θα πάθουν τίποτα...
υγ: Αλήθεια το τρένο στην Πελοπόννησο που είναι; Αλλά τα τρένα δεν έχουν πισίνες και δεν χρειάζονται σερβιτόρους τα κυλικεία τους.

2+2=5: Όταν η εξουσία κατασκευάζει πραγματικότητες.

Ο  Ιρανός καλλιτέχνης Μπαμπά Ανβάρι στη μικρού μήκους ταινία του «Two & Two» παίζει με την έννοια της πραγματικότητας. Τι ορίζεται ως πραγματικότητα; Τι γίνεται όταν αυτή αμφισβητείται; Και πως διαμορφώνεται και  διαφυλάσσεται από την εκάστοτε εξουσία;

Ένα σχόλιο πάνω σε αυτά που δεχόμαστε καθημερινά και τα ορίζουμε ως πραγματικότητα χωρίς να τα σκεφτούμε, φτάνει μόνο που το είπε η τηλεόραση, ο πολιτικός καθοδηγητής ή ακόμα και η επιστήμη. 

Όνειρα στο έδαφος του τίποτα.

Ο χρόνος στην παραλία της Μεθώνης

Κάποιες φορές φίλε μου δεν υπάρχει ενδιαφέρον.
Θα μου πεις λογικό.
Θα σου πω ότι αυτές οι φορές όλο και πληθαίνουν και εκεί θα παρατηρήσω τις άκρες των δαχτύλων μου.
Εγκλωβίστηκα στον χρόνο που μου δημιούργησαν, αφήνοντας τον παιδικό μου χρόνο έξω απ'την πόρτα, κάτω απ'το χαλάκι του welcome.
Όλοι φορούν τα καλά τους μπρος τον δυνάστη τους μα τα σώματα από κάτω ζέχνουν,
όπως οι σκέψεις και οι λάγνες επιθυμίες αμέτρητων σιωπηρών νυχτιών,
που δεν τολμά κανείς ούτε καν να τις ξεστομίσει.
Ευτυχείτε, μα αφήστε με σας παρακαλώ,
πρέπει να φύγω,
δεν έχω χρόνο.
Αυτός ο ενήλικος χρόνος, τόσο παράξενος και σκληρός.
Πρέπει να πάω για δουλειά ή να σκεφτώ πως να μοιράσω το τίποτα
ώστε να μπορέσω να μείνω ακόμα ένα μήνα,
με φως, νερό και σπίτι.
Πως μοιράζεται το τίποτα;  
-Μένος άγριου εγκλωβισμένου ζώου και φαντασία Νέρωνα.
Φωτιές παντού,
να ξεκινούν από τους νευρώνες,
να καταλήγουν στην πόλη
και από εκεί να σβήνουν στα ποτάμια και στην υγρασία που κρύβουν οι πευκοβελόνες το πρωί.

Μελλοντικό χωροχρονικό πεδίο;

#3 Όσα πιάνει το μάτι.

Γυρνώντας το κεφάλι ψηλά

Ανακοίνωση της Συσπείρωσης Αναρχικών

«Όταν το δάκτυλο δείχνει το φεγγάρι, ο ηλίθιος κοιτάζει το δάκτυλο»

Πώς αλλοιώς θα μπορούσε να αποδοθεί η πράξη της δολοφονίας δυο μελών του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή έξω από τα γραφεία του κόμματος στο Ν. Ηράκλειο Αττικής;

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι ποντάρει στο πλαίσιο των ιδεολογικοπολιτικών αγκυλώσεων και διαδικασιών που ταλανίζουν για δεκαετίες το κίνημα (μετά ή άνευ εισαγωγικών), είτε αυτοπροσδιορίζεται ως επαναστατικό, είτε ως αντιφασιστικό, είτε ως ελευθεριακό-αντιεξουσιαστικό. Πρόκειται για πολιτικές εμμονές που επιμένουν να χάνουν το δάσος πίσω από το δέντρο, όπου οι δράστες με την λογική των συμμοριτικών αντιπαραθέσεων ανάμεσα σε «φασίστες και αντιφασίστες», προχώρησαν σε μια κίνηση αναβάθμισης φαντασιωνόμενοι εμφυλίους πολέμους, αλλά ταυτόχρονα με την συμπεριφορά τους και τις πράξεις τους φροντίζουν να απαξιώνουν τις προοπτικές απελευθερωτικών δραστηριοτήτων, αναλαμβάνοντας το ρόλο του «εκκαθαριστή»-«εκδικητή» και συμπορευόμενοι με τις μύχιες επιθυμίες των κρατιστών.

Δεν χωρά αμφιβολία πως η ενέργεια στο Ν. Ηράκλειο κινείται μέσα στο πλαίσιο μιας ενδοεξουσιαστικής διαμάχης, η οποία εντάθηκε με αφορμή τον φόνο του Παύλου Φύσσα και όπου όλες οι δυνάμεις του «συνταγματικού»-μνημονιακού και μη τόξου αποπροσανατόλισαν και προσπάθησαν να βγάλουν οφέλη (μη εξαιρουμένων και των διωκόμενων γι’ αυτήν την υπόθεση). Κι ενώ οι κακοτεχνίες της πολιτικής σπέκουλας ξεθυμαίνουν, ενώ οι κρατικοί διαχειριστές έχουν αποκομίσει τα «κέρδη» από την εφαρμογή των πλέον ολοκληρωτικών μεθόδων, αλλά και τις ανάλογες ζημιές, ενώ όλοι οι εξουσιαστές αναμένουν την κίνηση του «από μηχανής θεού», ο «επί μηχανής» πράγματι κάνει την εμφάνισή του τροφοδοτώντας και πάλι την πολιτική σπέκουλα, που είχε αρχίσει να αλλάζει ρότα.

Δεν έχει καμμία σημασία αν η πράξη θα επενδυθεί με κάποιο «βαθυστόχαστο» κείμενο με το οποίο θα αναλαμβάνεται η ευθύνη (όποτε και εάν γίνει αυτό) ή αν θα μιλά στο όνομα του λαού, της αριστεράς, του κομμουνισμού, της επανάστασης, της αντιεξουσίας ή ακόμα και της αναρχίας. Αυτό που στην πράξη προσπαθεί να σιγοντάρει είναι την εξουσία και ιδιαίτερα αυτό το κομμάτι της που ήδη έχει χάσει αρκετά σε επίπεδο πολιτικών χειρισμών. Ακόμα και οι πλέον αδαείς περί τα συμβαίνοντα στην πολιτική αντιλαμβάνονται ότι αυτή η ενέργεια συντάσσεται –με τον ένα ή τον άλλο τρόπο– με το λεγόμενο συνταγματικό τόξο, επιχειρώντας να σπείρει το φόβο στο άλλο εξουσιαστικό κομμάτι. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός πως στόχο αποτέλεσαν μέλη της περιφρούρησης των κομματικών γραφείων. Πρόκειται για μία οπισθοδρομική νοοτροπία την οποία ακόμη και οι σύντροφοι αναρχικοί που έδρασαν στα τέλη του 19ου αιώνα είχαν ξεπεράσει. Επειδή, όσο κι αν διαφωνήσει κάποιος με τις μεθόδους τους δεν μπορεί να μην τους αναγνωρίσει την αυτοθυσία, την ανιδιοτέλεια και το ότι στόχευαν τους τυράννους και όχι τους θαλαμηπόλους. Όμως, σύμφωνα με τα όσα είναι γνωστά στον τομέα της κοινωνικής ψυχολογίας, τα πράγματα δεν ακολουθούν την πορεία των υπολογισμών (αν πράγματι υπάρχουν τέτοιοι) και σε πολλές περιπτώσεις τα αποτελέσματα είναι διαφορετικά από τα αναμενόμενα. Γι’ αυτό το λόγο η ενέργεια στο Ν. Ηράκλειο μοιάζει περισσότερο με μια ζαριά «κι ό,τι κάτσει» ή προσπάθεια εξόφλησης υποχρεώσεων. Όπως να και έχει το θέμα, ακόμα και οι πλέον καλά οργανωμένες μυστικές υπηρεσίες θα δυσκολεύονταν ή θα δίσταζαν να προβούν σε τέτοιου είδους ενέργεια. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει μία κατάσταση για την οποία οι αναρχικοί δεν μπορούμε παρά να πούμε τα πράγματα όπως έχουν.

Δυστυχώς το κριτήριο τού πότε κάποιος κινείται επ’ ωφελεία της απελευθερωτικής διεργασίας και προσπάθειας έχει χαθεί προ πολλού και, φοβούμαστε πως όσο κι αν προσπαθήσει κάποιος, δύσκολα θα ανακαλύψει σ’ αυτή την ενέργεια κάποια απελευθερωτική ουσία. Αντίθετα, θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί μία ξεδιάντροπη εξουσιαστικού περιεχομένου και σκοπιμοτήτων ενέργεια, που βαδίζει στα αχνάρια άλλων παρόμοιων που έβλαψαν ανεπανόρθωτα τις ιδέες τις οποίες υποτίθεται πως υποστήριζαν ή εκπροσωπούσαν.

Συσπείρωση Αναρχικών
Αθήνα, 2 Νοεμβρίου 2013

Πηγή:http://anarchypress.wordpress.com

Μέλλον;

Δρόμος προς το βουνό...ανοιχτός πλέον!