Και εγένετο φεστιβάλ Νεολαίας!!!

Τον Αύγουστο στις 3 και 4 του μήνα ψήνεται το φεστιβάλ νεολαίας των ακροδεξιών της Χρυσής Αυγής στην Καλαμάτα. Η ημερομηνία, όπως διαπιστώνεται, δεν είναι τυχαία, αφού τότε συμπληρώνονται 77 χρόνια από την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Μεταξά. Το συγκεκριμένο γεγονός αλλά και η επιλογή της πόλης δεν θα πρέπει να προκαλούν απορία εάν αναλογιστούμε κάποια δεδομένα:

1) Η Μεσσηνία γενικά είναι από παλιά χώρος δράσης της Χ.Α. εξ αιτίας της κωμόπολης του Μελιγαλά. Οι χρυσαυγίτες από την ίδρυση της οργάνωσής τους και πέρα δεν ξεχνάνε κάθε Σεπτέμβρη να επισκέπτονται τον Μελιγαλά για το μνημόσυνο στην πηγάδα.

2) Η Μεσσηνία, εκτός από γενέτειρα του Σαμαρά, είναι προπύργιο της Νέας Δημοκρατίας με μπόλικη εκλογική πελατεία. Αυτό το μέχρι τώρα δεδομένο αρχίζει να κάνει ρωγμή ύστερα από χρόνια, αφού ένα μεγάλο κομμάτι της πίτας το διεκδικεί και η Χ.Α., που με την διεξαγωγή ενός πολυπληθούς φεστιβάλ επιχειρεί να κάνει επίδειξη ισχύος στο κομματικό «σπίτι» του Σαμαρά, ο οποίος, όπως αποδείχτηκε με την τελευταία του πολιτική εμφάνιση στην πόλη με το ζόρι θα συγκέντρωνε κόσμο σε παρόμοια εκδήλωση. Η Χ.Α. προσμένει πολλά από την γενέτειρα του Σαμαρά στις επικείμενες δημοτικές εκλογές και σίγουρα κάτι περισσότερο από μια θέση στο δημοτικό συμβούλιο!

3) Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η Χ.Α., με την χορηγία και τις ευλογίες μερικών επιχειρηματιών και «επιφανών» Καλαματιανών, διατηρεί γραφεία στην πόλη για πάρα πολλά χρόνια, από τότε που μετρούσε μόνο δύο γραφεία γενικώς (Αθήνα – Καλαμάτα). Τα γραφεία ήταν ενεργά και επιφορτισμένα με διοργάνωση εκδηλώσεων, αφισοκολλήσεων καθώς και πραγματοποίηση επιθέσεων σε στέκια μεταναστών, αναρχικών και νεολαίων1.

4) Το 7,76 % που συγκέντρωσε η Χ.Α. στην Μεσσηνία δίνει ένα σοβαρό πάτημα για την διεξαγωγή φεστιβάλ.

5) Σε όλους τους γειτονικούς νομούς η Χ.Α. διαθέτει αρκετή δύναμη, που αποτυπώθηκε και στα εκλογικά ποσοστά της. Οπότε, γίνεται αντιληπτό, ότι το φεστιβάλ θα έχει την σίγουρη στήριξη των γύρω περιοχών.



Η χρόνια εθελοτυφλία

Με προπύργιο, λοιπόν, τα γραφεία και με τις πλάτες κάποιων ευκατάστατων καλαματιανών, πολλά «πρωτοπαλίκαρα», μεταξύ των οποίων και ο πάλε ποτέ καλαματιανός χρυσαυγίτης Ανδρουτσόπουλος ή αλλιώς Περίανδρος, εξορμούσαν από τις αρχές του ’90 στους δρόμους και όποιον πάρει ο χάρος. Οι χρόνιες επιθέσεις των χρυσαυγιτών εναντίον μεταναστών, «φρικιών», πανκιών και αναρχικών μέχρι πριν λίγα χρόνια περνούσαν στα ψιλά ως μικροσυμπλοκές μεταξύ περιθωριακών! Τα άτομα της ομάδας κρούσης συμμετείχαν και συμμετέχουν ως οργανωμένοι οπαδοί στους δύο συνδέσμους φιλάθλων της τοπικής ομάδας της πόλης «Καλαμάτα» συνεχίζοντας το εθνοχουντικό παρελθόν της, αφού η ομάδα είναι δημιούργημα της Χούντας έχοντας ως αρχικό σύμβολο το γνωστό πουλί, που στη συνέχεια άλλαξε σε κάτι πιο shic. Εννοείται ότι οι συγκεκριμένοι σύνδεσμοι λειτουργούν και λειτουργούσαν ανέκαθεν σαν φυτώριο της τοπικής Χ.Α. Οι εν λόγω φασιστοσύνδεσμοι κατά καιρούς έχουν πρωταγωνιστήσει σε πολλά ρατσιστικά περιστατικά εναντίων έγχρωμων ποδοσφαιριστών αντίπαλων ομάδων, ξεχωρίζοντας βεβαίως τους έγχρωμους της ομάδας της Καλαμάτας.

Η εμπροσθοφυλακή της Χ.Α. όλα αυτά τα χρόνια απαρτίζεται από ένα επικίνδυνο μείγμα γνωστών μαχαιροβγαλτών, ατόμων που πωλούν προστασία σε νυχτερινά μαγαζιά, σωματέμπορων, καθώς και εμπόρων και διακινητών ναρκωτικών. Μέσα σε αυτούς συνυπάρχουν και κάποια στενά συγγενικά πρόσωπα του, μέχρι πριν λίγο καιρό, αστυνομικού διευθυντή Μεσσηνίας.

Οι χρυσαυγίτες έχουν πλούσιο «ρεπερτόριο» από τραμπουκισμούς και βίαια περιστατικά στην πόλη, κάτι με το οποίο το παρόν κείμενο δεν θα ασχοληθεί ιδιαιτέρως, παρά μόνο με κάποια ενδεικτικά που σημειώθηκαν μερικά χρόνια πριν.

Τα παρακάτω περιστατικά, παρά την έντασή τους, πέρασαν σχεδόν απαρατήρητα και δεν σημειώθηκε καμία ιδιαίτερη αντίδραση από τον κοινωνικό χώρο της πόλης, καθιστώντάς τα πλέον ενδεικτικά για το κοινωνικό κώμα που επικρατούσε στην πόλη και που είχε επιβληθεί από τα κάθε λογής «μαγαζιά» κομμάτων, συλλόγων, φορέων και πολιτισμού. Τον Μάιο του 2009, με αφορμή εκδήλωση της τοπικής αναρχικής ομάδας «Αλάνια του Νέδοντα» για την πολύνεκρη απεργία του 1934 στην Καλαμάτα, η Χ.Α. επιδόθηκε σε κυνήγι αναρχικών. Δύο βράδια πριν την εκδήλωση, χρυσαυγίτες εφορμούν σε καφενείο προς αναζήτηση αναρχικών. Από την επίθεση τραυματίστηκαν πέντε άτομα εκ των οποίων και ο σερβιτόρος που πήγε να επέμβει. Με το πέρας της εκδήλωσης η Χ.Α. με πορεία 20 ατόμων κάνει επιδρομή σε τρένο, αναζητώντας αναρχικούς με αποτέλεσμα τον τραυματισμό πολλών μεταναστών, καθώς και εργαζομένων στον ΟΣΕ.

Ας σημειωθεί, ότι μία μέρα μετά την συγκεκριμένη εκδήλωση αρκετοί οπλισμένοι χρυσαυγίτες με κατσαβίδια και λοστούς επιτίθενται σε μέλη της «Πρωτοβουλίας Συντρόφων» που προετοίμαζαν εκδήλωση ενάντια στις κεραίες κινητής τηλεφωνίας, τραυματίζοντας τρία άτομα και σπάζοντας την βιτρίνα ψιλικατζίδικου. Η επίθεση τερματίστηκε με τον διωγμό των χρυσαυγιτών από την γειτονιά. Οι προκλήσεις, απειλές και προπηλακισμοί ατόμων που συμμετείχαν στις εν λόγω εκδηλώσεις συνεχίστηκαν για αρκετούς μήνες. Σε όλα αυτά, εάν προστεθούν και οι πάμπολλοι τραμπουκισμοί πιτσιρικάδων, γιατί έχουν περίεργα μαλλιά και μεταναστών, γιατί έχουν σκούρο δέρμα, τα περιστατικά αμέσως πολλαπλασιάζονται! Σε όλα τα προηγούμενα γεγονότα δεν οργανώθηκε καμία ουσιαστική αντίδραση. Ακόμα και το σωματείο του ΟΣΕ δεν έβγαλε ούτε μια καταδικαστική ανακοίνωση για τους χτυπημένους εργαζόμενους. Βέβαια, όλα αυτά δεν είναι άμοιρα μιας απρονοησίας και ενός παλληκαρισμού εκ του ασφαλούς τόσο των χρυσαυγιτών όσο και εκείνων που ήλθαν να συνδράμουν την εκδήλωση, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους ότι η ολιγάριθμη ομάδα αναρχικών δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την υπεράριθμη και τραμπουκική παρουσία των χρυσαυγιτών της Καλαμάτας. Η λογική είναι χαρακτηριστική: Αρκεί να κάνουμε πολιτική παρέμβαση και γαία πυρί μιχθήτω! Κάτι που όπως φαίνεται πάει να επαναληφθεί…

Η αντιφατικότητα και η ιδιοτελής σκοπιμότητα, όμως, είναι χαρακτηριστική. Πριν από σχεδόν ενάμιση χρόνο, σημειώθηκαν διάφοροι εμπρησμοί σπιτιών, όπου διέμεναν μετανάστες, την ώρα που αυτοί ήταν μέσα. Η λεγόμενη «ανοιχτή συνέλευση» που τώρα τμήμα της έγινε «αντιφασιστική κίνηση» αποφάσισε, τότε, ότι δεν έχει κάποιο νόημα μια συγκέντρωση ή πορεία για το γεγονός. Την ίδια εποχή μέσα σε δύο μέρες και μετά από μπόλικο ξύλο και μαχαιριές εξαφανίστηκαν οι μετανάστες από τα φανάρια της πόλης. Σε αυτό το γεγονός κανένας απολύτως δεν αναφέρθηκε. Μήπως βόλευε και αρκετούς «προοδευτικούς» που κατά βάθος τους ενοχλούσε η παρουσία τους;

Οι «ευαίσθητοι», και τώρα αντιφασιστικοί χώροι της αριστεράς, του «πολιτισμού», όπως και οι διάφοροι σύλλογοι και οργανώσεις της πόλης εθελοτυφλούσαν μπροστά στην εγκληματική δράση της Χ.Α. στους δρόμους. Ενδιαφέρονταν για την συντήρηση αλλά και την ανάδειξη του «μαγαζιού» τους αρνούμενοι να δουν πέρα από αυτό. Βλέπετε, η άποψη που επικρατούσε τότε ήταν ότι οι χρυσαυγίτες ενοχλούσαν μόνο τους περιθωριακούς και η αντιμετώπιση ήταν λίγο πολύ η ίδια από όλους: «ε, μωρέ κάτι θα τους κάνατε και σεις, δεν γίνεται έτσι στα καλά καθούμενα!». Πού να το χωνέψει το ακατοίκητο, ότι η δεξιά σε όλες της τις αποχρώσεις, από την φιλελεύθερη έως και την ναζιστική εκδοχή της (αλλά και η αριστερά σε όλες της τις εκφάνσεις), ενοχλείται και έχει λόγους να ανακόψει την οποιαδήποτε ουσιαστική δράση που απελευθερώνει τον άνθρωπο! Η επί δεκαετίες απαξίωση του ακροδεξιού έως ναζιστικού φαινομένου στην πόλη δεν μπορεί να μεταφραστεί αλλοιώς, παρά στο ότι μέχρι και πριν από λίγα χρόνια η Χ.Α. δεν απειλούσε τα συμφέροντα των εκάστοτε πολιτικών «μαγαζιών». Αποδεικνύεται, επίσης, για πολλοστή φορά, πως η δημοκρατία είναι αυτή που αναθρέφει τον διάδοχό της, για τις δύσκολες περιστάσεις που θα προκύψουν για το σύστημα εξουσίας κι εκμετάλλευσης. Κι ας καμώνεται πως δεν τον θέλει, όταν θίγονται κάποια από τα «κατοχυρωμένα» συμφέροντά της.



Ο «γραφικός» ηθοποιός  
που έγινε βουλευτής

Ο βουλευτής Μεσσηνίας που εκλέχτηκε με την Χ.Α., ο Δημήτρης Κουκούτσης, που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας την υπόθεση τού φεστιβάλ, δεν ήρθε ουρανοκατέβατος στην Χ.Α.. Ανακατευόταν για χρόνια με τα κοινά της πόλης και οι φιλοναζιστικές του απόψεις, τις οποίες διαλαλούσε σε όλα τα πόστα που αναλάμβανε, αντιμετωπίζονταν ως γραφικές και διασκεδαστικές. Ακόμα και η γνωστή κουμπαριά του με τον Ανδρουτσόπουλο δεν έπειθε για την σοβαρότητα του ναζιστικού του λόγου.

Και ήρθε η στιγμή όπου ο μαθημένος στα θεάματα, σαν ερασιτέχνης ηθοποιός, Κουκούτσης, έγινε βουλευτής και θα οργανώσει το φεστιβάλ Νεολαίας του ακροδεξιού κόμματος στο πάρκο του λιμενικού, στο ίδιο σημείο που έχουν κάνει φεστιβάλ οι αντιφασίστες, η ΚΝΕ κ.ά., για να τιμήσει την επέτειο της δικτατορίας του Μεταξά. Άλλωστε ξέρει πολύ καλά από πολιτισμό, αφού είχε διατελέσει χρόνια μέλος στο συμβούλιο του πολιτιστικού φορέα του δήμου την λεγόμενη ΦΑΡΙΣ καθώς και μέλος δύο ιστορικών θεατρικών ομάδων (αλήθεια όταν αυτό το παραμύθι αργά ή γρήγορα τελειώσει θα τον ξαναδεχτούν ως μέλος τους;). Ο δημοφιλής Κουκούτσης, στην προσπάθεια του να μαζέψει κόσμο στο φεστιβάλ, έχει ξεκινήσει να υπόσχεται off the record μέχρι και σακούλες με τρόφιμα και άλλα καλούδια σε όποιους παραβρεθούν στο φεστιβάλ. Το νέο έχει φτάσει ακόμα και στα γύρω χωριά, όπου συζητιέται εκτενέστερα ειδικότερα από ανθρώπους με σημαντικά προβλήματα διαβίωσης.

Στο εγχείρημα τού Κουκούτση έχει αντιταχθεί όλο το λεγόμενο συνταγματικό τόξο της πόλης. Οι όποιες μάχες δεν ανήκουν, πλέον, στην σφαίρα του περιθωριακού. Ο αντιφασιστικός λόγος, καθώς και το αντιφασιστικό ξύλο, θεωρούνται κάτι σαν υποχρέωση. Οργανώσεις της αριστεράς, κόμματα, ανοιχτές συνελεύσεις, διάφοροι σύλλογοι αλλά και θεατρικές ομάδες κινούνται πλέον σε ρυθμούς αντιφασιστικούς. Στην μάχη για την αποτροπή του φεστιβάλ, εκτός από την ευρύτερη αριστερά και ό,τι έχει μείνει από το Πασοκ, στην πόλη έχουν ριχτεί ακόμα και οι επαγγελματίες που πρόσκεινται στην ΝΔ με την δικαιολογία ότι το φεστιβάλ εν μέσω θέρους θα χαλάσει την τουριστική κίνηση της πόλης! Η αλήθεια βέβαια κρύβεται στο μερίδιο που διεκδικεί η Χ.Α. από την πίτα της εξουσίας, του οποίου μεγάλο κομμάτι προέρχεται από την ΝΔ. Ήδη σε τοπικό επίπεδο πολλοί δημοτικοί σύμβουλοι που πρόσκεινται στην ΝΔ έχουν πιάσει το νόημα και χαριεντίζονται με την Χ.Α. δίνοντας το παρόν σε εγκαίνια γραφείων με την ελπίδα να τσιμπήσουν κάτι τι στις επόμενες εκλογές.

Όλοι αυτοί που για χρόνια εθελοτυφλούσαν, γιατί είχαν βολευτεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τώρα έγιναν αντιφασίστες. Ωραία όλα αυτά, αλλά μήπως μας διέφυγε κάτι όλα αυτά τα χρόνια; Μήπως τώρα που αυτοί, οι οποίοι κάποτε αντιμετωπίζονταν ως γραφικοί, απόκτησαν περαιτέρω εξουσία είναι αργά; Τα θεατρικά σχήματα, που έθρεψαν τον, πραγματικά ταλαντούχο ηθοποιό, Κουκούτση, (ο οποίος δεν έχανε ευκαιρία να χαιρετίσει ναζιστικά, στις πρόβες) για χρόνια ακολουθούσαν τις επιταγές του φαίνεσθαι και του ανταγωνισμού μεταξύ τους για το ποιος θα ανεβάσει την πιο φαντασμαγορική παράσταση με τα περισσότερα εισιτήρια, αγνοώντας την κοινωνική κατάσταση γύρω τους και εν τέλει την ουσία της τέχνης που δεν είναι άλλη από την ατομική και συλλογική απελευθέρωση από κάθε είδους δεσμά. Στον ανταγωνισμό αυτό δέχτηκαν ακόμα να συμμαχήσουν και με τον φιλοναζί Κουκούτση, αντιμετωπίζοντάς τον ως γραφικό και διαφημίζοντας έτσι την δημοκρατικότητα και την ικανότητα να στεγάζονται όλες οι απόψεις κάτω από την ομπρέλα των θεατρικών σχημάτων τους, κάτι που τώρα το ξέχασαν. Με αυτή την ελαφρότητα ο θεατρίνος-διασκεδαστής έγινε αγαπητός και δημοφιλής στην πόλη. Την δημοφιλία του την χρησιμοποίησε δεόντως στις τελευταίες εκλογές, κάνοντας να τρίβουν τα μάτια τους τα θεατρικά σχήματα που υπήρξε μέλος και ηθοποιός. Η προετοιμασία αντιφασιστικών θεατρικών έργων που έχουν ξεκινήσει τα συγκεκριμένα σχήματα για τον νέο χρόνο μοιάζει να είναι σαν διαδικασία εξιλέωσης! Αλλά δεν είναι.

Κάτι ψιθυρίζεται ότι η μακρά περίοδος χάριτος για την πόλη σταματάει κάπου εδώ. Η χρόνια αδράνεια και εθελοτυφλία της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτιστικής πόλης στους πάλαι ποτέ θεωρημένους ως γραφικούς χρυσαυγίτες ήρθαν να κάνουν ταμείο και μετά το φεστιβάλ χορού και τον καλαματιανό στα πανηγύρια, η Καλαμάτα θα χορέψει και τον χορό που θα σύρει ένα δικό της παιδί, που κάποτε το είχαν για γραφικό και διασκεδαστή.



Έμμεσες και άμεσες
αντιφασιστικές συμμαχίες

Τα μεταπολιτευτικά πολιτικά και κομματικά μαγαζιά, που συσπειρώθηκαν ως «συνταγματικό τόξο», επιχειρούν μια θεσμική αντιμετώπιση της Χ.Α., καθώς βλέπουν, όπως είπαμε, το μερίδιο της εξουσίας τους να συρρικνώνεται. Εννοείται, ότι η θεσμική αντιμετώπιση μόνο γέλια προκαλεί, αφού η Χ.Α. είναι αδελφή ψυχή και σάρκα από την σάρκα του θεσμικού συστήματος των «συνταγματικών τοξοβόλων». Το αστείο μεγαλώνει όταν αναλογιστούμε ότι, ειδικότερα μέσα σε λίγα χρόνια, αυτοί που τώρα ανατρέχουν στο Σύνταγμα και την Δημοκρατία τα έχουν παραβιάσει και καταργήσει ουκ ολίγες φορές. Παρέα με τους παραπάνω συσπειρώνονται και αρκετοί εξωκοινοβουλευτικοί δημοκράτες, αριστεροί και μη, ο καθένας για τους ιδιαίτερους μικροπολιτικούς λόγους του, αλλά με κοινό παρανομαστή τα κομμάτια της εξουσιαστικής πίττας που όλο και μικραίνουν συμμετέχουν στον «αντιφασιστικό αγώνα».

Επίσης, πολλοί αντιεξουσιαστές και αναρχικοί έχουν επιδοθεί σε έναν πόλεμο στο δρόμο με τους χρυσαυγίτες, παραβλέποντας έτσι την ουσία, αλλά και την κινητήρια δύναμη της Χ.Α., που δεν είναι άλλη από το κράτος. Τα αντιφασιστικά κελεύσματα των δημοκρατών φαίνεται πως έπιασαν τόπο σε κάποιους του ευρύτερου αναρχικού-αντιεξουσιαστικού «χώρου».

Πολλές φορές η παρουσία των αντιεξουσιαστών-αναρχικών δεν περιορίζεται μόνο στο δρόμο, αλλά αρκετοί συμμετέχουν και σε εκδηλώσεις, που σαν θέμα έχουν την θεσμική αντιμετώπιση της Χ.Α, διαφυλάττοντας με τον τρόπο τους τα κομμάτια της εξουσίας, ώστε να συνεχίζουν να τα νέμονται οι παλαιοί κάτοχοί τους. Παραβλέπουν βέβαια το γεγονός ότι η Αναρχία ουδεμία σχέση έχει με το Σύνταγμα και την Δημοκρατία. Τέτοια είναι η διείσδυση της δημοκρατικής και μανιχαϊστικής λογικής, που ο απελευθερωτικός λόγος της Αναρχίας πάει περίπατο και θυσιάζεται για τις ανάγκες τής ούτως ή άλλως ανύπαρκτης Δημοκρατίας και του ούτως ή άλλως ανύπαρκτου Συντάγματος, με τελικό σκοπό την επικράτηση μιας Δημοκρατίας, η οποία έχει ήδη δώσει τα διαπιστευτήριά της εδώ και τέσσερεις δεκαετίες, επιβεβαιώνοντας τον καταδυναστευτικό της χαρακτήρα ως πολίτευμα.

Ο αντιφασιστικός αγώνας δεν είναι άλλο παρά η προσπάθεια των «μαγαζιών» να μην χάσουν τα επί χρόνια δικαιώματα τους στην εξουσία. Ας τους αφήσουμε, λοιπόν, να βγάλουν τα μάτια τους! Σε αυτόν τον αγώνα οι αναρχικοί δεν θα συμπράξουμε με κανέναν που αγωνιά για την διαφύλαξη ή την εδραίωση της εξουσίας του. Ιστορικά οι αναρχικοί αγωνιστές που έχουν μπει κάτω από την ομπρέλα του αντιφασισμού παρέα με δημοκράτες, αριστερούς και κομμουνιστές απλά έχουν φάει τα μούτρα τους. Τρανό παράδειγμα ο αντιφασιστικός αγώνας ενάντια στο καθεστώς του Φράνκο στην Ισπανία. Η ιστορία υπάρχει για να διδάσκει, αλλά στην προκειμένη φαίνεται πως μας κάνει πλάκα.

Σε αυτή την προάσπιση της εξουσίας που έχει καμουφλαριστεί σε «αντιφασιστικό αγώνα» δεν θα συμπράξουμε έμμεσα ή άμεσα με καμία αριστερά ή δεξιά. Επειδή και οι δύο πλευρές σφαγίασαν ανθρώπους της αντίθετης πλευράς (και όχι μόνον) για να εδραιώσουν ή να ενδυναμώσουν την εξουσία τους. Η κατάργηση του κράτους και η διαρκής μάχη με κάθε είδους εξουσία τρομάζουν τους δημοκράτες αντιφασίστες όπως και τους ακροδεξιούς της Χ.Α. Ο αναρχικός λόγος και δράση δεν περιορίζεται μόνο ενάντια στην άνοδο ενός εθνικιστικού, ακροδεξιού ή ναζιστικού σχηματισμού, αλλά αντιτίθεται καθ’ ολοκληρίαν στις δημοκρατικές λογικές. Ψάχνει να βρει και να καταστρέψει την εξουσία σε κάθε της μορφή, ατομικά και συλλογικά. Δεν κλείνει το μάτι στους δημοκράτες συμπράττοντας μαζί τους και πιστεύοντας ότι είναι καλύτεροι από τους ακροδεξιούς της Χ.Α. Και το κυριότερο: Οι αναρχικοί οργανώνουν με υπομονή, συνέχεια και συνέπεια τις δυνάμεις τους, το λόγο και τις ιδέες τους πάνω σε ολικά απελευθερωτικά προτάγματα, κι όχι σε μικροπρεπείς και μικροπολιτικές πρακτικές που διαιωνίζουν τα εξουσιαστικά νταραβέρια.

Ούτε Φασισμός, ούτε Δημοκρατία,

Κάτω ο Κρατισμός, για την ΑΝΑΡΧΙΑ!

Ελευθερόκοκκος

 1. Εδώ αξίζει να σημειωθεί και η πρόσφατη αδελφοποίηση της πόλης της Καλαμάτας με την Schwabisch Hall η οποία είναι η γενέτειρα του υπουργού πολιτισμού του Χίτλερ Christian Mergenthaler καθώς και του στρατηγού των Ες-Ες August Heissmeyer.

Επίσης, η γερμανική αδελφή πόλη της Καλαμάτας είναι έδρα της γερμανικής Kου Κλουξ Κλαν που συστάθηκε το 2000. Όλα αυτά βέβαια μπορεί να θεωρούνται ένα τυχαίο γεγονός, αλλά αξίζει να αναφερθεί αυτή η σύμπτωση, έστω χάριν σημειολογίας.

Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 129, Ιούλιος-Αύγουστος, 2013

Πηγή: http://anarchypress.wordpress.com/2013/07/10/%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%84%CE%BF-%CF%86%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%BB-%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CE%B1%CE%AF%CE%B1%CF%82/

Κάντε έρωτα, μη βλέπετε μπάλα!

Διαβάζω τα νέα σχετικά με τις ογκώδεις διαδηλώσεις στην Βραζιλία και δεν μου έκανε εντύπωση το ότι η κυβέρνηση αποφάσισε την αναστολή των αυξήσεων στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ούτως άλλως η Βραζιλία προετοιμάζεται για το μουντιάλ και η απόφαση αυτή είναι στρατηγικά έξυπνη για να επιτευχθεί κοινωνική ειρήνη η οποία όμως δεν φαίνεται, καθώς οι διαδηλώσεις συνεχίζονται με τον ίδιο όγκο και παλμό, αναγκάζοντας την κυβέρνηση να κατεβάσει μέχρι και στρατό.
Αυτό λοιπόν που μου έκανε εντύπωση είναι η προτροπή του Πελέ στους διαδηλωτές να κάτσουν σπίτια τους και να θυμηθούν πως η εθνική ομάδα είναι το αίμα και η χώρα των βραζιλιάνων. Πόσο θλιβεροί και μικροί μπορεί να γίνονται κάποιοι; Πόσο μια χώρα θα πιστεύει στην μπάλα και πόσο κάποιοι όπως ο Πελέ θα πιστεύουν ότι θα μπορούν να κρατήσουν τον κόσμο ήσυχα στα σπίτια του να βλέπει μπάλα και τους νέους στα γήπεδα; Βέβαια ο ''μεγάλος'' Πελέ έχει κονομήσει από το τόπι, σε αντίθεση με την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου στην Βραζιλία όπου ζει σε άθλιες συνθήκες, με την πορνεία και τα ναρκωτικά να έχουν χτυπήσει κόκκινο.
Συγνώμη αγαπητέ Πελέ αλλά ο καιρός γαρ εγγύς και γιαυτό εάν δεν μπορείς να δεις την αθλιότητα που ζουν οι άνθρωποι δίπλα σου, τουλάχιστον μην μιλάς και κάτσε να δεις μπάλα!

Ενάντια στο Μουντιάλ

«Ηρθαμε στο σπίτι του λαού. Είναι το πρώτο βήμα για να δείξουμε ότι δεν είμαστε νεκροί. Νόμιζαν ότι θα σταματούσαμε για να δούμε ποδόσφαιρο, αλλά η Βραζιλία δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο».


Επεισόδια σημειώθηκαν τη νύχτα στο Ρίο, όπου πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη από μια σειρά διαδηλώσεων κοινωνικής δυσαρέσκειας που έγιναν στις μεγάλες πόλεις της Βραζιλίας.

Στη διαδήλωση του Ρίο συμμετείχαν 100.00 άνθρωποι, οι οποίοι αρχικά διαμαρτύρονταν για την αύξηση των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς και τις υπέρογκες δημόσιες δαπάνες για την οργάνωση του Μουντιάλ 2014.

Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας πήραν βίαιη τροπή κατά τη διάρκεια της νύχτας, όταν δεκάδες διαδηλωτές επιτέθηκαν κατά του κοινοβουλίου της πολιτείας του Ρίο. Ειδικές δυνάμεις της στρατιωτικής αστυνομίας διέλυσαν το πλήθος κάνοντας χρήση δακρυγόνων και σφαιρών από καουτσούκ και προχώρησαν σε μεγάλο αριθμό συλλήψεων.
Οι διαδηλωτές πέταξαν βόμβες μολότοφ και πέτρες στο κτήριο του τοπικού κοινοβουλίου και προσπάθησαν να εισβάλουν σε αυτό από τα παράθυρα. Νωρίτερα είχαν πυρπολήσει αυτοκίνητο, κάδους απορριμμάτων και είχαν σπάσει γυάλινες προθήκες τραπεζών.

Πηγή: http://www.alfavita.gr/arthra/%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BD-20-%CE%B5%CF%84%CF%8E%CE%BD

Ha siktir!!!

Η ΕΡΤ έκλεισε...και τι θα απογίνουμε ;

Αντιγράφω από τα (αγαπημένα) κομμένα του Indymedia:

Σχετικά με το κλείσιμο της ΕΡΤ

Όπως είδαμε με συνοπτικές διαδικασίες που θυμίζουν ολοκληρωτικά καθεστώτα η ΕΡΤ έκλεισε μέσα σε μισή μέρα!

Αν αναλογιστούμε όμως το τι πραγματικά πρόσφερε στον κόσμο που υποφέρει όλα αυτά τα χρόνια θα διαπιστώσουμε ότι δεν πρόσφερε απολύτως τίποτα, κινήθηκε όπως όλα τα υπόλοιπα μέσα, λασπολογόντας τους αγώνες που γινόντουσαν στον δρόμο και χωρίς να προσφέρει ούτε ένα ουσιαστικό λόγο απο τις εκπομπές της. Και πως να γίνει αυτό άλλωστε όταν οι αμοιβές για πολλούς δημοσιογράφους ήταν απλώς τεράστιες:

ΛΥΡΙΤΖΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ- ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 324.000 -Δ/ΝΣΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ- ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΕΤΟΣ 324.000

ΧΟΥΚΛΗ ΜΑΡΙΑ -ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 218.976
ΤΣΟΥΚΑΛΑ ΜΠΗΛΙΩ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 176.400
ΤΣΑΠΑΝΙΔΟΥ ΠΑΡΘΕΝΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – 143.514
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – 136.800
ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ -ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 126.000
ΖΟΥΛΑΣ ΟΔΥΣΣΕΥΣ – ΤΗΛΕΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ 120.000
ΝΤΑΟΥΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ 114.000
ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΑΥΛΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 113.880
ΤΣΑΠΑΝΙΔΟΥ ΠΑΡΘΕΝΑ -ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΕΞΑΜΗΝΟ 113.516
ΧΑΡΙΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ – ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ 105.600
ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ -ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ -104.400
ΚΥΒΕΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ 102.002
ΛΕΩΝΙΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ – ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ 98.400
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ -ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 96.000
ΡΟΥΜΠΑΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ -ΣΥΝΤΗΡ.& ΑΝΑΤΥΠ.ΦΩΤΟΓΡ.ΑΡΧΕΙΟΥ ΕΤΟΣ 94.286
ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 87.600
ΑΝΤΩΝΑΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 84.000
ΓΡΙΠΙΩΤΗΣ ΜΙΧΑΗΛ – ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ 84.000
ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 84.000
ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – 84.000
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΕΑ ΑΝΝΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 78.840
ΤΣΩΧΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 78.840
ΤΑΝΙΜΑΝΙΔΗΣ ΗΛΙΑΣ – ΕΙΚΟΝΟΛΗΠΤΗΣ 76.066
ΓΑΒΡΑ ΠΗΝΕΛΟΠΗ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 75.420
ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ – ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ Η/Υ & ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ 75.000
ΚΟΥΒΑΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 72.000
ΚΩΣΤΑΡΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 72.000
ΠΟΛΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – 72.000
ΧΡΗΣΤΑΚΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 71.520
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΕΑ ΑΝΝΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 70.956
ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΡΗΝΗ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 70.800
ΜΑΛΟΥΧΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 70.080
ΖΟΥΛΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ – ΣΥΝΤΗΡ.& ΑΝΑΤΥΠ.ΦΩΤΟΓΡ.ΑΡΧΕΙΟΥ 68.985
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ – ΜΗΧΑΝΟΓΡΑΦΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ 66.000
ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 66.000
ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 66.000
ΒΕΡΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 65.880 (21.960+43.920) Δ/ΝΣΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 64.800
ΚΥΠΟΥΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΕΛΟΥ ΑΝΝΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 64.800
ΜΠΑΛΗΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 64.800
ΠΟΛΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 64.800 (21.600+43.200) Δ/ΝΣΗ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΩΝ ΕΚΠΟΜΠΩΝ
ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ Π.ΧΡΗΣΤ 347.659,98 – Πρόεδρος Δ/Σ
ΥΦΑΝΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 279.362,38 – Γενικός Διευθυντής
ΛΟΥΚΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 257.033,14 Εντετ/νος Σύμβουλος
ΚΕΚΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 256.174,39 Εντετ/νος Σύμβουλος
ΜΙΧΑΛΕΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 249.234,42 Γενικός Διευθυντής
ΑΝΔΡΙΚΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ 249.161,32 Γενικός Διευθυντής
ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ-ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗ 227.626,98 Γενικός Διευθυντής
ΠΟΡΤΟΚΑΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛ 215.603,00 ΠΕΤ1η Ηλεκτρονικοί
ΓΟΝΤΙΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 210.002,64 Γενικός Διευθυντής
ΚΑΤΣΑΡΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ 153.562,50 Ειδικών Θέσεων
ΜΠΑΛΩΜΕΝΟΥ ΑΘΗΝΑ 152.363,49 – ΠΕΔ6 Δικηγόροι
ΑΔΗΛΙΝΗ ΕΥΤΥΧΙΑ 150.050,87 Ειδικών Θέσεων
ΣΚΑΛΙΣΤΗΡΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ 138.600,00 Ειδικών Θέσεων
ΛΑΜΠΡΑΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 136.500,02 Γενικός Διευθυντής
ΣΠΥΡΙΔΟΥ ΤΑΤΙΑΝΑ 132.344,80 Ειδικών Θέσεων
ΣΑΛΕΣΙΩΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ 130.773,76 ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Γ.ΓΕΩΡΓ 128.524,18 Ειδικός Σύμβουλος
ΚΑΛΗΜΕΡΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 128.472,40 Ειδικός Σύμβουλος
ΚΑΦΑΡΑΚΗΣ ΦΩΤΙΟΣ 122.244,29 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΖΟΥΛΑΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ 122.066,25 ¤ Ειδικός Σύμβουλος
ΒΛΑΧΟΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ Β 121.481,67 Ειδικός Σύμβουλος
ΔΡΕΤΟΥΛΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ 118.305,42 Ειδικών Θέσεων
ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΔΗΜ. 118.093,13 Ειδικός Σύμβουλος
ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΜΑΡΓ-ΚΥΡ 115.621,26 Ειδικών Θέσεων
ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ 114.749,26 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΠΕΛΕΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ 112.812,50 Ειδικών Θέσεων
ΣΙΟΥΜΠΟΥΡΑΣ ΦΩΤΙΟΣ 101.427,50 Ειδικός Σύμβουλος
ΧΑΤΖΗΣ Δ.ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 101.210,00 Ειδικός Σύμβουλος
ΣΥΡΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 99.141,81 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΚΟΥΡΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 99.075,30 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΚΟΥΡΤΗ-ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΥ ΠΟ 98.635,92 Ειδικός Σύμβουλος
ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ ΚΩΝ/ΝΑ 98.437,53 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΠΕΥΚΙΑΝΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 97.925,00 102.786,56 ¤ Ειδικός Σύμβουλος
ΠΑΠΑΔΡΙΑΝΟΥ ΑΔΡΙΑΝΗ 95.143,64 ΠΕΔ6 Δικηγόροι
ΚΑΒΑΔΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ 92.634,38 Ειδικών Θέσεων
ΛΟΥΡΙΔΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ 90.023,49 ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΚΑΚΑΒΟΥΛΗΣ ΙΩΣΗΦ 89.434,41 ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών
ΓΑΖΙΔΕΛΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 88.917,77 ΠΕΤ1θ Ηλεκτρολόγοι
ΣΦΕΤΣΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 86.861,43 ΚΤΕΠ6β Ηχολήπτες Κ/Φ
ΔΗΜΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 86.356,68 Ειδικών Θέσεων
ΜΙΧΑΛΙΤΣΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 86.022,49 ΠΕΤ1θ Ηλεκτρολόγοι
ΤΖΟΥΒΕΛΕΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ 85.974,65 ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών
ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ 85.584,06 86.661,78 ¤ Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΕΡΙΚΛ 84.265,45 ΚΤΕΠ2α Δ/ντές Παραγ.
ΦΑΚΛΗ-ΣΠΑΝΟΥΔΗ ΔΕΣΠΟ 83.307,23 ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΠΙΣΚΕΡΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ 83.114,99 ΔΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 82.547,29 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΚΡΗΤΙΚΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 81.275,80 ΠΕΤ1β Πολιτικοί Μηχ.
ΡΗΓΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 81.210,43 ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΚΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 81.181,27 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 80.526,40 ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών
ΜΟΥΧΤΑΡΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 80.518,57 Ειδικών Θέσεων
ΠΑΠΑΛΕΩΝΙΔΑΣ ΛΕΩΝΙΔ. 80.093,07 Ειδικών Θέσεων
ΚΟΡΟΜΑΝΤΖΟΥ ΜΥΡΣΙΝΗ 79.800,00 Ειδικών Θέσεων
ΑΡΩΝΗ ΕΛΕΝΗ 78.498,82 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΔΟΥΡΙΔΑ ΜΑΤΙΛΝΤΑ-ΜΑΡ 78.096,34 Ειδικών Θέσεων
ΡΙΖΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 76.943,76 Ειδικός Σύμβουλος
ΜΠΡΑΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 76.932,53 Ειδικών Θέσεων
ΜΙΧΕΛΙΔΑΚΗ ΜΑΡΙΑ 76.764,18 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΧΑΛΒΑΤΖΑΚΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 76.683,80 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΚΑΡΑΜΙΝΤΖΟΥ ΣΤΑΜΑΤΙΑ 76.683,78 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΤΑΒΟΥΛΑΡΗ ΧΡΥΣΑ 76.463,79 – Δημοσιογράφοι Εξωτερ
ΚΑΘΑΡΟΣΠΟΡΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ 76.463,76 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ 76.422,64 Ειδικών Θέσεων
ΦΛΕΣΣΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ 76.285,76 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 76.243,57 Ειδικών Θέσεων
ΛΑΒΔΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 73.303,71 ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών
ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΦΑΝΟΥ 70.902,69 ΠΕΤ1η Ηλεκτρονικοί
ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗ 70.216,83 Δημοσιογράφοι Εξωτερ.
ΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 70.100,92 ΚΤΕΠ1α Σκηνοθέτες
ΦΕΡΕΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 69.750,03 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΑΛΑΦΟΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟ 69.512,55 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ 69.121,04 ΠΕΔ6 Δικηγόροι
ΤΡΙΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 68.710,30 Δημοσιογράφοι Εξωτερ
ΑΡΓΥΡΗ ΕΛΕΝΗ 68.509,37 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΦΑΡΑΚΟΥ ΜΑΡΙΑ 68.305,59 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ 68.251,60 ΠΕΤ1δ Μηχανολόγοι
ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΟΥ ΚΩΝ/ΝΤΙΑ 67.923,13 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΜΠΟΥΓΙΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 67.921,90 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΦΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΗΛΙΑΣ 67.720,85 ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ 67.500,00 Ειδικών Θέσεων
ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Σ.ΔΗΜ. 67.403,38 Ειδικών Θέσεων
ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΜΙΧΑΗΛ 66.900,97 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΑΣΠΡΑΔΑΚΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ 66.605,94 ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών
ΚΑΛΑΒΡΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 66.454,35 ΠΕΔ6 Δικηγόροι
ΓΥΠΑΡΗ ΜΑΡΙΑ 66.440,16 Δημοσιογράφοι Εξωτερ.
ΜΑΗΣ ΠΕΤΡΟΣ 66.343,26 ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΜΠΑΓΙΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ 66.035,63 ΔΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟ 65.846,71 ΠΕΔ6 Δικηγόροι
ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ 65.529,79 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΦΡΑΣΤΑΝΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 65.414,54 ΚΤΕΠ-Μ1 Εικονολ. (Μ)
ΠΑΤΣΙΑΝΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ 64.493,78 ΠΕΔ6 Δικηγόροι
ΚΑΠΑΤΑΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 64.091,27 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΤΡΟΥΠΗΣ ΚΙΜΩΝ 63.984,39 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΛΑΛΛΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 63.848,06 ΠΕΔ6 Δικηγόροι
ΒΑΛΙΟΥΛΗΣ ΕΥΔΟΞΙΟΣ 63.731,27 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΣΠ 63.295,46 ΔΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΧΑΤΖΗΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΝ/Ν 63.100,72 ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών
ΜΑΚΡΗΣ Ι. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 62.800,25 ΔΕΤ1α Ηλεκτρονικών
ΚΟΡΔΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ 62.741,29 Δημοσιογράφοι Εξωτερ.
ΤΣΑΚΙΡΗΣ Χ. ΚΩΝ/ΝΟΣ 62.699,76 ΠΕΤ1θ Ηλεκτρολόγοι
ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 62.384,19 Σκηνοθέτες
ΒΑΡΣΑΜΑΚΙΔΟΥ ΑΦΕΝΤΡΑ 61.875,04 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΠΡΩΤΟΠΑΠΑ ΕΥΔΟΚΙΑ 61.380,07 ΔΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ 60.955,66 ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 60.581,55 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΚΟΚΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 60.507,19 ΠΕΔ6 Δικηγόροι
ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΙΣΤΕΙ 60.224,53 Δημοσιογράφοι Εσωτερ
ΜΑΓΓΑΝΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 60.171,42 ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛ 59.625,01 Ειδικών Θέσεων
ΠΡΕΔΑΡΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ 59.467,40 ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 59.325,11 ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών
ΜΑΡΓΙΩΡΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ 59.062,53 Δημοσιογράφοι Εσωτερ.
ΓΛΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ 58.923,62 ΠΕΤ1η Ηλεκτρονικοί
ΓΙΑΚΟΥΜΕΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡ. 58.791,48 ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών
ΜΑΓΓΕΡΑΣ ΛΑΜΠΡΟΣ 58.376,57 ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών
ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 57.937,55 ΠΕΔ5 Γιατροί
ΚΤΙΣΤΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 57.936,80 ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΠΙΕΤΡΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 57.906,20 ΠΕΔ5 Γιατροί
ΜΠΑΧΑΡΙΔΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ 57.703,09 ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΛΕΤΣΙΟΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ 57.667,50 ΔΕΤ-Μα Ηλεκτρονικών
ΚΑΤΣΟΥΔΑΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ 57.656,25 Ειδικών Θέσεων
ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ 57.565,06 ΤΕΤ1α Ηλεκτρονικών
ΚΑΠΑΜΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ 57.381,93 ΠΕΔ1 Διοικ-Οικονομ.
ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ (ΕΞΑΜΗΝΟ)64.547
ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 64.500
ΜΠΟΓΙΑΤΖΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 64.200
ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ – ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣΕΚΠΟΜΠΗ 63.600
ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΡΗΝΗ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ(ΕΞΑΜΗΝΟ)63.072
ΜΙΧΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ (ΕΞΑΜΗΝΟ) 63.000
ΜΙΧΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ(ΕΞΑΜΗΝΟ) 63.000
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 63.000
ΑΜΥΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – ΤΗΛΕΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ 62.400
ΤΣΙΤΣΙΜΠΙΚΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ – ΤΗΛΕΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ 62.400
ΚΑΝΑΒΟΣ ΑΛΕΞΙΟΣ – ΟΡΓ.ΣΧΕΔ.ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΩΝ 61.800
ΚΟΤΤΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 61.320
ΣΚΑΛΙΣΤΗΡΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ – ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ 60.160
ΒΕΛΑΝΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ – ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ 60.000
ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – 60.000
ΛΙΑΤΣΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ-ΡΙΑ 60.000
ΣΤΕΦΑΝΕΑΣ ΠΕΤΡΟΣ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ 60.000/ΕΚΠΟΜΠΗ
ΛΕΥΚΟΒΙΤΣ ΣΤΕΛΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ (ΔΕΚΑΜΗΝΟ) 59.000
ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ – ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣΕΤΟΣ 58.800
ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΣ – ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ 58.799
ΖΟΥΛΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 58.428
ΤΡΙΛΙΚΗΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ (ΕΞΑΜΗΝΟ) 57.300
ΠΑΚΑΘΕΟΔΩΡΑ ΜΙΧΑΗΛ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ (ΔΕΚΑΜΗΝΟ) 57.000

Δεν λέω ότι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στην ερτ πληρώνονταν έτσι αλλά ώφειλαν να κατάγγέλνουν τους παραπάνω αλλά και να ήταν δίπλα στον δοκιμαζόμενους με καθαρό λόγο!
Σύγνωμη αλλά πιστεύω ότι το κράτος τους πέταξε το καρότο με τους παχυλούς μισθούς το μάσησαν (άλλοι δέχοντας τους μισθούς και άλλοι κάνοντας την Πάπια!)και τώρα ο κόσμος δεν νομίζω ότι θα είναι δίπλα τους , όπως και αυτοί δεν ΄ηταν δίπλα στον κόσμο!
Φασισμός είναι να πρέπει να ζήσεις με ψίχουλα και γιαυτά να αφιερώσεις όλη σου την καθημερινότητα, να μη μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον, τον φασισμό και την Χούντα που χθες ψέλιζαν οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ τα ζούμε πολλά χρόνια....αλλά δεν μας βλέπατε!
Τώρα Καληνύχτα!

Πηγή: https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1475481

05/06/1898:Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ντουέντε» (Ρόλος και Θεωρία) 

Απόσπασμα από διάλεξη που έδωσε ο Ισπανός ποιητής στο σπίτι των φοιτητών στη Μαδρίτη, την Άνοιξη του 1930. [Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, «Ντουέντε» (Ρόλος και Θεωρία), μετάφραση Ολυμπία Καράγιωργα, Εκδόσεις βιβλιοπωλείου «Εστία», 19993]. 

(...) Αυτοί οι «μαύροι ήχοι» είναι το μυστήριο, οι ρίζες που απλώνονται κάτω βαθιά στο πλούσιο χώμα, γνωστό μα κι άγνωστο σε όλους μας, απ΄ όπου όμως βγαίνει ό,τι αληθινό έχει να δείξει η τέχνη. Ο Ισπανός άνθρωπος του λαού μίλησε για  «μαύρους ήχους» και λέγοντας αυτό, συμφωνεί με τον μεγάλο Γκαίτε που έδωσε τον ορισμό του ντουέντε όταν μιλώντας για τον Παγκανίνι του απέδωσε «μια μυστήρια δύναμη που όλοι νιώθουμε μα που κανένας φιλόσοφος δεν εξήγησε ποτέ».
Έτσι το ντουέντε είναι μια δύναμη κι όχι μια λειτουργία, μια πάλη κι όχι μια αφηρημένη έννοια. Άκουσα  κάποτε ένα γέρο κιθαρίστα, να λέει: «Το ντουέντε  δε βρίσκεται στο λαρύγγι. Το ντουέντε ανεβαίνει απ΄ τις γυμνές πατούσες των ποδιών». Που σημαίνει πως δεν είναι μια ικανότητα, μα αληθινή μορφή, αίμα, αρχαία κουλτούρα, στιγμή δημιουργίας.
Αυτή η «μυστήρια δύναμη που όλοι νιώθουμε και που κανένας φιλόσοφος δεν εξήγησε ποτέ», είναι το ίδιο το πνεύμα της γης. Είναι το ίδιο εκείνο ντουέντε που φλόγισε κι έκανε στάχτες την καρδιά του Νίτσε που γύρευε τις εξωτερικές  του μορφές στη γέφυρα του Ριάλτο και στη μουσική του Μπιζέ, χωρίς ποτέ ν΄ αντιληφθεί πως το ντουέντε που κυνηγούσε είχε πηδήσει από τους μυστηριακούς Έλληνες στους χορευτές του Καντίθ και στη στραγγαλισμένη Διονυσιακή κραυγή του Σιλβέριο σαν τραγουδάει μια σεγγιρίγια.  (…)
Όχι . Το σκοτεινό κι ολότρεμο ντουέντε για το οποίο μιλώ, είναι απόγονος του εύθυμου δαίμονα του Σωκράτη, όλο αλάτι και μάρμαρο, που όρμησε ξέφρενα κι άρχισε να τσαγκρουνάει τον κύριό του τη μέρα που πήρε το κώνειο.  (…)
Κάθε σκαλί που ανεβαίνει ένας άνθρωπος, ή όπως θα΄ λεγε ο Νίτσε, ένας καλλιτέχνης, στον πύργο της τελείωσής του γίνεται ύστερα από σκληρή μάχη μ΄ ένα ντουέντε. Όχι μ΄ έναν άγγελο όπως έχουν πει, ούτε με μια μούσα.. Είναι ανάγκη να γίνει αυτό το βασικό ξεχώρισμα για να φτάσει κανείς στην καρδιά ενός έργου.
Ο άγγελος καθοδηγεί και προικίζει με δώρα, όπως ο Άγιος Ραφαήλ, ή φρουρεί και υπερασπίζει, όπως ο Άγιος Μιχαήλ, ή προειδοποιεί όπως ο Άγιος  Γαβριήλ.
Ο άγγελος μπορεί  να θαμπώσει αλλά δεν καταφέρνει τίποτε  περισσότερο απ΄ το να
πετάξει ανάλαφρα  πάνω απ΄ το κεφάλι του ανθρώπου. Σκορπίζει τη χάρη του, κι ο άνθρωπος, χωρίς καμιά σχεδόν προσπάθεια δημιουργεί, αγαπιέται, χορεύει.  (…)
Η μούσα υπαγορεύει και που και που εμπνέει. Τα όσα μπορεί, είναι σχετικά λίγα γιατί μακραίνει κι εξαντλείται τόσο γρήγορα – την είδα δυο φορές – αναγκάστηκα να την περιγράψω με τη μισή καρδιά της από μάρμαρο.  (…)
Ο άγγελος και η μούσα έρχονται απ΄ έξω. Ο άγγελος χαρίζει ακτινοβολία, η μούσα δίνει μορφές (ο Ησίοδος διδάχθηκε απ΄ αυτές). Χρυσό φύλλο ή πτυχή χιτώνα ο ποιητής δέχεται τα καλούπια έτοιμα, καθισμένος ανάμεσα στους θάμνους της δάφνης του. Το ντουέντε, όμως, πρέπει να ξυπνάει μέσα στα ίδια τα κύτταρα του αίματος.
Πρέπει να σπρώξουμε μακριά τον άγγελο, να διώξουμε με κλωτσιές τη μούσα και να χάσουμε το φόβο που μας γέμιζε το βιολετί άρωμα που αναδίνει η ποίηση του δέκατου όγδοου αιώνα και το τεράστιο τηλεσκόπιο όπου απλωμένη πάνω στους φακούς βρίσκεται η μούσα χλωμή κι άρρωστη από τα ίδια τα όριά της.
Η αληθινή μάχη είναι με το ντουέντε.  (…)
Για να βρούμε το ντουέντε δεν υπάρχει τίποτε να μας βοηθήσει. Ούτε χάρτης ούτε «σωστοί τρόποι». Το μόνο που ξέρουμε είναι πως καίει το αίμα σαν κοπανιστό γυαλί, πως εξαντλεί, πως σβήνει τη γλυκιά γεωμετρία που μάθαμε, πως κλωτσάει όλα τα στυλ, πως κάνει το Γκόγια, ζωγράφο του γκρίζου, του ασημένιου κι εκείνου του ροζ στην καλύτερη αγγλική παράδοση να ζωγραφίζει με τις γροθιές και τα γόνατα τρομερά μαύρα κατράμια.  (…)
Όλες οι Τέχνες μπορούν να΄ χουν ντουέντε. Το πεδίο όμως είναι πιο πλούσιο στη μουσική, στο χορό και στην ποίηση που απαγγέλλεται, γιατί απαιτούν για ερμηνευτή ένα σώμα ζωντανό – είναι μορφές που γεννιούνται και πεθαίνουν ακατάπαυστα και καθορίζονται από ένα ακριβές παρόν.
Το ντουέντε επιδρά πάνω στο σώμα της χορεύτριας όπως ο άνεμος πάνω στην άμμο. Με μαγικές δυνάμεις μεταμορφώνει ένα απλό κορίτσι σε φεγγαρόπληκτη παραλυτική, κάνει ένα τσακισμένο γεροζητιάνο που γυρίζει τις ταβέρνες να κοκκινίζει σαν έφηβος, κρύβει μέσα σε μακριές πλεξίδες το άρωμα του λιμανιού τη νύχτα και κάθε στιγμή εμπνέει στα χέρια κινήσεις που γέννησαν τους χορούς όλων των καιρών.
Μα αξίζει να τονιστεί πως το ντουέντε δεν επαναλαμβάνεται ποτέ, όπως τα σχήματα της θάλασσας δεν επαναλαμβάνονται ποτέ στη θύελλα.  (…)
Είναι φανερό πως κάθε τέχνη έχει το δικό της ξέχωρο ντουέντε. Όλα όμως ενώνουν τις ρίζες τους στο σημείο όπου προβάλλουν οι «μαύροι ήχοι» του Μανουέλ Τόρες, ύστατη ύλη, αδέσποτη κι ολότρεμη κοινή βάση του μουσαμά – «μαύροι ήχοι» που πίσω τους ανακαλύπτουμε τρυφερά αδελφωμένα, ηφαίστεια, μερμήγκια, ζέφυρους και τη μεγάλη νύχτα να ζώνει σφιχτά στη μέση της το Γαλαξία.
Κυρίες και Κύριοι: έστησα τρεις αψίδες και με χέρι αδέξιο τοποθέτησα πάνω τη μούσα, τον άγγελο και το ντουέντε.
Η μούσα μένει ακίνητη. Μπορεί να κρατήσει τον πολύπτυχο χιτώνα της, τα αγελαδίσια μάτια της που ατενίζουν την Πομπηία ή την πλατιά μύτη με τα τέσσερα πρόσωπα που της έδωσε ο φίλος της ο Πικάσσο.
Ο άγγελος μπορεί να ανεμίσει στα μαλλιά που ζωγράφισε ο Αντονέλλο ντε Μεσσίνα ή να φτερουγίσει στις πτυχές του Λίππι και στο βιολί του Μασσολίνο και του Ρουσσώ.
Μα το ντουέντε; Πού είναι το ντουέντε; Μέσα από την άδεια αψίδα υψώνεται ένας άνεμος του νου που πνέει ακατάπαυστα πάνω από τα κεφάλια των νεκρών σε μια ατελείωτη αναζήτηση για καινούρια τοπία κι ανυποψίαστους τόνους. Ένας άνεμος που μυρίζει σάλιο παιδιού, φρεσκοκομμένο χορτάρι και πέπλο μέδουσας αγγέλλοντας το αιώνιο βάπτισμα των νιογέννητων πραγμάτων».

Άνοιξη, 1930

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Ελληνάρας καλός ''καίγεται'' στην εικόνα του.

Απόψε είδα ένα όνειρο. 

Είδα λέει τον Σουλεϊμάν! Δεν ήταν στο σαράι αλλά στο σπίτι του γείτονα μου. Φορούσε λέει την μαύρη στολή του και το ψηλό του καπέλο. Στην αρχή ο γείτονας χάρηκε, το θεώρησε τιμή να είναι στο σπίτι του ο μεγάλος Σουλεϊμάν. Μόνο που αυτός είχε νεύρα, όλο κάτι έλεγε αλλά ο γείτονας δεν καταλάβαινε (δεν είχε υπότιτλους όσο και αν μάταια κοιτούσε στο πάτωμα). 

Ο Σουλεϊμάν έβγαλε όλες τις τηλεοράσεις απ' τα δωμάτια του σπιτιού και τις τοποθέτησε στο σαλόνι επάνω στον καναπέ.  Τον γείτονα λέει άρχισε να τον περιβάλει ένα ρίγος που ξεκινούσε από τον αυχένα και κατέληγε στα @@@ του. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο αγαπημένος του Σουλεϊμάν θα μπορούσε ποτέ να σταθεί απειλητικά μπροστά του. Εκείνη την στιγμή σκέφτηκε να πάρει τηλέφωνο την χρυσή αυγή για να έρθει να καθαρίσει αυτόν τον βρωμοτουρκο με το γιαταγάνι στο σπίτι του. Ήταν αργά όμως για οποιοδήποτε πράξη, ο Σουλεϊμάν είχε αρχίσει να καίει τις τηλεοράσεις μαζί με τον καναπέ, σε λίγο το σπίτι είχε αρχίσει να γεμίζει καπνό. Ο γείτονας στην αναμπουπούλα κρύβεται στην αποθήκη πίσω από μια παλιά τηλεόραση 47 ιντσών, ο Σουλεϊμάν δεν αργεί να τον βρει και εκνευρίζεται περισσότερο όταν αντικρίζει την μεγάλη παλιά τηλεόραση που έκρυβε ο γείτονας μου. Τον διατάζει να μεταφέρει την τηλεόραση στο φλεγόμενο σαλόνι, να την ανοίξει από πίσω και να βγάλει όλα τα εξαρτήματά της. Μέσα στους καπνούς και τις φλόγες ο Σουλεϊμάν δένει τον γείτονα και τον κλείνει μέσα στην τηλεόραση να παρακολουθεί το σαλόνι του που φλέγεται. 

Στο τέλος του ονείρου ο Σουλεϊμάν  βαδίζει μεγαλοπρεπής στο πεζοδρόμιο της γειτονιάς ανακουφισμένος και απελευθερωμένος από τα δεσμά της τηλεοπτικής εικόνας. 

υ.γ: Τυχόν ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική (αλλιώς φωνάξτε την χρυσή αυγή!)

Σε ελλάδα τουρκία αλβανία, ο εχθρός είναι τα κράτη και η εξουσία.

Για το κορίτσι με το υγρό φόρεμα

Το παρακάτω σχόλιο δεν είναι ανταπόκριση από την εξέγερση στην Τουρκία αλλά μια διαφορετική ερωτική ματιά στην εξέγερση. Ούτως άλλως η εξέγερση είναι Έρωτας.

Ολα έρωτας! Κι αυτά κι εκείνα. Και τούτο που ‘χουμε μες στην καρδιά. Ο,τι νιώθουμε, ό,τι αγαπάμε. Αυτά που μας ενώνουν, που μας χωρίζουν, που μας ενοχλούν. Ολα έρωτας!

Ενα κορίτσι διασχίζει τον δρόμο. Εχει μακριά μαλλιά, πιθανολογώ κι ένα τατουάζ. Το πρόσωπό του είναι παγωμένο, χωρίς μέλλον. Φοράει ένα σκούρο φόρεμα. Οι ελβιέλες του είναι λιγάκι σκισμένες. Κόκκινες. Οπως βαδίζει, ο ουρανός πέφτει πάνω τους και σχηματίζει μια μαυροκκόκινη σημαία. Δείχνει αυτό που πρόκειται να συμβεί. Μετά.

Τη βλέπεις με ανοικτά τα χέρια σαν τον Ιησού Χριστό. Για μένα είναι πιο ιερή από αυτόν. Ένα κορίτσι με λευκό δέρμα και ανοικτά χέρια. Το κορίτσι του έρωτα πετάει το σώμα του μπροστά στη ασχήμια, στη βία, τη βαρβαρότητα. Ο,τι θεωρείται αφύσικο και εμποδισμένο, είναι μεγαλειώδες. Θέλω να μακρύνω κι άλλο τα χέρια μου, για να μπορώ να την αγγίζω.

Είναι υγρή, κι ηλεκτρισμένη. Αν αφήσω τα χέρια μου να την ακουμπήσουν, κινδυνεύω με βραχυκύκλωμα.

Γύρω της, ο θάνατος γιορτάζει ακόμη. Οι τελευταίες του ενσαρκώσεις χάνονται σαν σκιές στα δρομάκια της Ινσταμπούλ.

Θυμήθηκα πως κάποτε μάθαινα στα κορίτσια να φτιάχνουν «κοκτέιλ» Ποτέ δεν βρίσκεις το σωστό «κοκτέιλ». Το κορίτσι με το υγρό φόρεμα βρήκε το πιο σωστό «κοκτέιλ.»

Ούτε η ίδια δεν πιστεύει ότι μπορεί να σταματήσει το αστυνομικό όχημα. Κι όμως το σταματά. Όπως σταμάτησε και την καρδιά μου.

Την ερωτεύτηκα. Δεν δίστασα ούτε λεπτό να το πω. Δεν άντεχα να μην το πω. Είναι κάποια πράγματα που τα κάνεις μόνο όταν δεν αντέχεις πια.

Βαθιά μέσα μου πίστευα πως κι αυτή θα ένοιωθε το ίδιο για μένα. Η επόμενη φωτογραφία με προσγείωσε. Δεν ζήλεψα. Απλά θύμωσα. Έτσι είμαι εγώ. Τσαντίλας.

Πηγή: http://www.e-cannibals.gr/blog/?p=5872

Η μόνη μας πατρίδα τα παιδικά μας όνειρα!

Πρωί της 27 Μαίου ημέρα Δευτέρα, σε μια μέρα γίνομαι 31...
Σηκώνομαι από το κρεβάτι και αφού ταΐσω την γάτα οδεύω με την μηχανή για τον ΟΑΕΔ. Είναι η μέρα που πρέπει να δώσω παρουσία ώστε να πληρωθώ την Παρασκευή -μέχρι τότε μάλλον θα φάω ότι έχει μείνει στο ντουλάπι-. Στο δρόμο διαπιστώνω ότι η μηχανή τσουλάει χάρη στην ρεζέρβα εδώ και 3-4 μέρες. Με πιάνει ένα άγχος για το ενδεχόμενο να μείνω από βενζίνη με αποτέλεσμα στα πρώτα φανάρια να σβήσω την μηχανή μέχρι να ανάψει πράσινο. Στα δεξιά μου και λίγο ποιο πίσω μου  είναι μια νταλίκα που ενώ είχε σταματήσει και περίμενε προχωράει 5 μέτρα και στέκεται δίπλα μου. Αντιλαμβάνομαι ασυναίσθητα ότι ο οδηγός αφού παρατήρησε το σβήσιμο της μηχανής θέλησε κάτι να μου πει. Βλέπω τον οδηγό να μου χαμογελάει και να με ρωτάει με νοήματα γιατί την έσβησα; Αργώ να του απαντήσω και μου κάνει παντομίμα ότι πίνει από μπουκάλι, θέλοντας έτσι να μου πει ότι η μηχανή ''πίνει'' βενζίνη και έτσι να δώσει την δικιά του εξήγηση για το γεγονός.  Του απαντάω ότι πάω στον ΟΑΕΔ για να καταλάβει...  Τότε μου γνέφει συμπονετικά και μου λέει ότι και αυτός έκανε χρόνια μια δουλειά που γούσταρε και τώρα αναγκαστικά μεταφέρει πράγματα με την νταλίκα για πολύ λίγα χρήματα.
υγ:  Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός θαύμαζα τους μοτοσυκλετιστές με μεγάλες μηχανές -ανθρώπους γύρω στην σημερινή μου ηλικία-, μου έβγαζαν μια σιγουριά, μια δύναμη και ανυπομονούσα να γίνω σαν και αυτούς, για να πηγαίνω ατελείωτες βόλτες και να γνωρίζω καινούργιους δρόμους. Μέχρι που έφτασα εκεί που κάποτε θαύμαζα.... αλλά δεν το αναγνωρίζω, κάτι άλλαξε μέσα στα χρόνια.

Μια συζήτηση για ένα άλλο σύμπαν...

 1: καλά είσαι?
 2: καλά είμαι μωρέ...δε βαριέσαι... όλα καλά!!! εσύ?

 1: έτσι όπως τα λες εσύ....με τον ίδιο τόνο και την ίδια (αν) ησυχία...
 2: χαχαχαχα!

1: σε πιάνω...
2: χαίρομαι που με καταλαβαίνεις χωρίς πολλές κουβέντες... ακριβώς!!!

1: δεν θα τελειώσει ποτέ..το ξέρεις!!!
2:το ξέρω...αλλά μόλις ξύπνησα, σε λίγο πάω για δουλειά και μου είναι κάπως βαριά αυτή η συζήτηση!!!χαχαχαχα!

1: γεννηθήκαμε με στραβή βίδα και παίρνει αέρα ο εγκέφαλος από ένα άλλο σύμπαν, από μια άλλη πραγματικότητα ...και δεν μπορούμε να ησυχάσουμε!!!
2: χαχαχαχα! καλό...όντος πολύ καλό!!! έδωσες μια ευχάριστη νότα στη συζήτηση!!!

1: αλήθεια...αυτό είναι!!!! μεεεερες ψαξίματος
2: μέρες? μήπως εννοείς χρόνια?

1: νιώθουμε κάτι άλλο...και δεν μπορούμε να ηρεμήσουμε... χαχαχα, χροοοοοοοοοοονια
2: γαμώ νιώθουμε!!!

Στις φλόγες το ''Σουηδικό μοντέλο''

Για τέταρτη μέρα συνεχίζονται οι ταραχές στα προάστια της Στοκχόλμης. Η εξέγερση ξεκίνησε στις 13 Μαΐου όταν η αστυνομία σκότωσε έναν 69χρονο μετανάστη που ήταν οπλισμένος με μαχαίρι, πυροδοτώντας την οργή που οδήγησε στην καταστροφή ενός σχολείου και ενός παιδικού σταθμού και συγκρούσεις με την αστυνομία και τους πυροσβέστες.
«Υπάρχει το πρόβλημα της έλλειψης θέσεων εργασίας και η έλλειψη ευκαιριών για τους ανθρώπους που ζουν στις συγκεκριμένες περιοχές» αναφέρει ο Ντέιβιντ Λάντες της αγγλόφωνης εφημερίδας The Local της Σουηδίας, γεγονός που επιβεβαιώνουν οι αριθμοί: Η ανεργία στους Σουηδούς ανέρχεται στο 6%, ενώ για τους μετανάστες -που αποτελούν το 15% του πληθυσμού- το ποσοστό «εκτοξεύεται» στο 16%. Η ''ευημερούσα'' Σουηδία φαίνεται να μην μπορεί πια να κρύψει κάτω από το χαλί τις ανισότητες και την αδικία που γεννά το ''Σουηδικό μοντέλο''.

Οι κλέφτες του μυαλού μου.

Με αυτή την καταχώρηση δεν θέλω να σας πως την προσωπική μου ιστορία ενός χρόνου ανεργίας. Δεν θέλω να αναλύσω τις αλυσιδωτές εκρήξεις που έχει προκαλέσει στην ζωή μου αυτό το γεγονός. Ούτως άλλως αυτή η λογική μου θυμίζει παλαιότερες τηλεοπτικές εκπομπές τύπου Μικρουτσικου κ.α! Ναι νιώθω ώρες ώρες να λιώνω και όταν ψάχνω να βρω το μυαλό μου να το βρίσκω συρρικνωμένο όσο ένα κάστανο και μέσα του να υπάρχει μόνο μια σκέψη: η επιβίωση.Οι σκέψεις μου όλες συρρικνώθηκαν σε ένα τόσο δα μικρό σημείο όσο ένα συμπαγές κάστανο. Που να πήγε άραγε το υπόλοιπο κομμάτι, που πήγαν οι εμπειρίες και όλα όσα έχω μάθει σε αυτή την ζωή των 30 χρόνων; Τελικά αυτό που πέτυχε το κράτος είναι να μας συρρικνώσει το μυαλό και να σκέφτεται μόνο ένα πράγμα: την επιβίωση. Το υπόλοιπο κομμάτι θέλουν να μας το εξαφανίσουν γιατί είναι επικίνδυνο. Στο υπόλοιπο κομμάτι κρύβεται ο έρωτας, η δημιουργία, η ομορφιά και η γνώση. Είμαστε πολύπλευρα υποκείμενα και μας έχουν λειάνει με μια μόνο πλευρά με μια μόνο σκέψη.
Ξέρω ότι το θέμα της επιβίωσης είναι τεράστιο, τόσο που δεν μας αφήνει να σκεφτούμε ποιο δημιουργικά την ζωή μας ή να δράσουμε με αξιοπρέπεια και χωρίς φόβο απέναντι στους κρατούντες που θέλουν να ορίζουν τις ζωές μας, αλλά τελικά αυτό είναι το κόλπο των εξουσιαστών και οφείλουμε να μην υποκύψουμε παραμένοντας δημιουργικοί, ερωτευμένοι και τελικά ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ .

O SPARTAKOS και οι εξεγέρσεις των σκλάβων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (139-71 π.Χ.)

H εξέγερση των σκλάβων μεταξύ του 73-71 π.X. δεν ήρθε από το πουθενά. Αντικατοπτρίζει τις μεγάλες κοινωνικές αναταραχές που υπήρχαν στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Κατά το δεύτερο αιώνα π.X. ο ρωμαϊκός στρατός κατέλαβε την Μεσόγειο και επεκτάθηκε σε όλη την Ευρώπη.

Αυτές οι συνεχείς και αυξανόμενες κατακτήσεις έφεραν ένα μεγάλο αριθμό σκλάβων στην Ιταλική ύπαιθρο για την χρησιμοποίησή τους στις αγροτικές εργασίες (latifumdia). Κάθε βδομάδα οι δουλέμποροι μετέφεραν ανθρώπους από την Αφρική, τη Γαλατία, τη Γερμανία, το Δούναβη, τη Ρωσία, την Ασία και την Ελλάδα στα λιμάνια του Εύξεινου Πόντου και της Μεσογείου. Πολύ συχνές ήταν οι πωλήσεις χιλιάδων σκλάβων μέσα σε μία μέρα (για παράδειγμα 10.000 στη Δήλο).

Μέσα στο 177 π.Χ. 40.000 άνθρωποι από τις Σάρδεις και το 167 π.Χ. 150.000 Ηπειρώτες αιχμαλωτίστηκαν από τα ρωμαϊκά στρατεύματα και πουλήθηκαν σαν δούλοι. Οι Ηπειρώτες μάλιστα πουλήθηκαν στην τιμή του ενός δολαρίου το κεφάλι! (Κατά μια εκτίμηση η αντιστοιχία είναι ένα τάλαντο προς 20.000 δολάρια).

Ενώ όμως, στις πόλεις οι δούλοι είχαν μια σχετική επαφή με τους ιδιοκτήτες τους (αφέντες) και είχαν κάποιες πιθανότητες ορισμένοι ακόμα και να χειραφετηθούν, αντίθετα στα μεγάλα αγροκτήματα επικρατεί η απόλυτη κτηνωδία. Οι δούλοι βρίσκονταν κάτω από το ανελέητο μαστίγωμα του επιστάτη, ο οποίος αμειβόταν περισσότερο όσο έβγαιναν μεγαλύτερα κέρδη από τους δούλους που του είχαν εμπιστευθεί. Η δε αμοιβή των δούλων ήταν τροφή και ενδυμασία τόση, όση χρειάζονταν για να μπορούν να δουλεύουν από το πρωί μέχρι τη νύχτα καθημερινά μέχρι τα βαθειά τους γεράματα. Εάν δυστροπούσαν ή έδειχναν ανυπακοή τότε αλυσοδένονταν και περνούσαν τη νύκτα τους στην υπόγεια φυλακή (ergastulum).

Αν και όχι συχνά, όπως θα ήταν αναμενόμενο, ξεσπούσαν εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Έτσι το 196 π.Χ. επαναστάτησαν στην Ετρουρία οι δούλοι της υπαίθρου και οι ελεύθεροι εργάτες. Οι ρωμαϊκές λεγεώνες κατέστειλαν την επανάσταση. Σύμφωνα με το Λίβιο, πολλοί σκοτώθηκαν ή πιάστηκαν αιχμάλωτοι, ενώ άλλοι μαστιγώθηκαν και σταυρώθηκαν. [Ο θάνατος με σταύρωμα ήταν ποινή που επιβαλλόταν σ' αυτούς που επαναστατούσαν εναντίον της Ρωμαϊκής κυριαρχίας (imperium)]. Παρόμοια εξέγερση γίνεται το 185 π.Χ. στην Απουλία. Επτά χιλιάδες δούλοι συλλαμβάνονται και καταδικάζονται να εργάζονται στα ορυχεία.

Το 139 π.Χ. ξεσπά στη Σικελία, ο Πρώτος Δουλικός Πόλεμος. Τετρακόσιοι δούλοι συντάσσονται με το κάλεσμα του Εύνου και σφάζουν τους ελεύθερους πολίτες στην πόλη Έννα. Απ’ όλα τα αγροκτήματα και τις ιδιωτικές φυλακές της Σικελίας καταφθάνουν χιλιάδες σκλαβωμένοι και ο αριθμός των επαναστατών ανεβαίνει στις 70.000.

Κατέλαβαν τον Ακράγαντα, νίκησαν τις δυνάμεις του ρωμαίου πραίτορα και διατήρησαν τον έλεγχο σχεδόν ολόκληρου του νησιού μέχρι το 131 π.Χ. Εκείνη τη χρονιά μια ρωμαϊκή στρατιά τους εγκλώβισε μέσα στην Έννα και τους ανάγκασε να παραδοθούν λόγω της πείνας αφού δεν μπορούσαν λόγω του εγκλωβισμού να προμηθεύονται τρόφιμα. Ο Εύνος οδηγήθηκε στη Ρώμη ρίχτηκε σε υπόγεια φυλακή, όπου τον άφησαν να πεθάνει από την πείνα και τις μολύνσεις. Άλλες εξεγέρσεις έγιναν το 133 π.Χ. κατά την διάρκεια των οποίων θανατώθηκαν 150 δούλοι στη Ρώμη, 450 στις Μιντούρνες και 4000 στη Σινούεσσα.

Μέσα στις συνεχείς αναταραχές και επαναστάσεις που ξεσπούσαν από τους ανταγωνισμούς των Ρωμαίων εξουσιαστών και των υπερασπιστών τους, ξεσπά και ο Δεύτερος Δουλικός Πόλεμος και πάλι στη Σικελία. Γύρω στα 104 π.Χ. η ρωμαϊκή Σύγκλητος ζητά βοήθεια από τους βασιλιάδες της ανατολής προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι Κίμβροι. Τότε ο Νικομήδης της Βιθυνίας απαντά πως όλοι οι άνδρες στο βασίλειό του είχαν πουληθεί σαν δούλοι προκειμένου να πληρωθούν οι φόροι προς τη Ρώμη. Προκειμένου να αποκτηθεί στρατός αποφασίστηκε από την Σύγκλητο να απελευθερωθούν όλοι οι άνδρες που είχαν περιπέσει στην κατάσταση του δούλου προκειμένου να πληρωθούν οι φόροι.

Εκατοντάδες δούλοι στη Σικελία μόλις έμαθαν για την απόφαση της Συγκλήτου συγκεντρώθηκαν έξω από το ανάκτορο του Ρωμαίου Πραίτορα απαιτώντας την απελευθέρωσή τους.

Οι ιδιοκτήτες τους (αφέντες) διαμαρτυρήθηκαν και ο Πραίτορας ανέστειλε την εφαρμογή του διατάγματος. Οι δούλοι οργανώθηκαν υπό τον Σάλβιο και πολιόρκησαν την πόλη Μοργαντία. Οι κάτοικοι της πόλης υποσχέθηκαν στους δούλους τους πως θα τους απελευθερώσουν εάν τους βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν την πολιορκία. Η πολιορκία αντιμετωπίστηκε, αλλά οι δούλοι δεν απελευθερώθηκαν. Τότε πολλοί απ’ αυτούς ενώθηκαν με τους επαναστάτες. Το ίδιο διάστημα (103 π.Χ.) άλλοι 6000 δούλοι στο δυτικό άκρο του νησιού εξεγέρθηκαν με τον Αθηνίωνα, άνθρωπο μορφωμένο και αποφασισμένο. Αφού σύντριψαν τις λεγεώνες που στάλθηκαν από τον πραίτορα κινήθηκαν ανατολικά και ενώθηκαν με τις δυνάμεις των επαναστατών του Σάλβιου.

Οι ενωμένες δυνάμεις των σκλάβων, νικούν τα στρατεύματα που στάλθηκαν από την Ιταλία εναντίον τους αλλά πεθαίνει ο Σάλβιος. Καινούργιες λεγεώνες καταφθάνουν το 101 π.Χ. με τον ύπατο Μάνιο Ακύλιο. Ο Αθηνίωνας τον προκαλεί σε μονομαχία αλλά σκοτώνεται. Χιλιάδες σκλάβοι κατασφάζονται από τις ρωμαϊκές λεγεώνες ενώ πολλές ακόμα χιλιάδες επιστρέφονται στα αφεντικά τους. Μερικές εκατοντάδες απ’ αυτούς στέλνονται στη Ρώμη για να γίνουν θέαμα στις ρωμαϊκές αρένες πολεμώντας με τα άγρια θηρία (ad bestias) στις πανηγυρικές εκδηλώσεις που δόθηκαν για τον θρίαμβο του Ακύλιου.

Οι δούλοι αντί να πολεμήσουν βυθίζουν τα ξίφη τους ένας στον άλλο και αλληλοσκοτώνονται όλοι τους, αρνούμενοι να προσφέρουν το επιθυμητό θέαμα στους αφεντάδες.

Η Εξέγερση του Σπάρτακου

Είναι η μεγαλύτερη εξέγερση, ο Τρίτος Δουλικός Πόλεμος. Πραγματοποιήθηκε από το 73 ως το 71 π.Χ. και εξαπλώθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής Ιταλίας.

Ο Σπάρτακος γεννήθηκε ελεύθερος αγρότης στη Θράκη και εκπαιδεύτηκε από τον ρωμαϊκό στρατό μάλλον σαν βοηθητικός στρατιώτης. Λιποτάκτησε, τον κήρυξαν παράνομο και όταν τον συνέλαβαν τον πούλησαν για σκλάβο. Πουλήθηκε το 73 π.Χ. στη σχολή για μονομάχους του Βατιάτου στη Καπούα, 20 μίλια από τον Βεζούβιο. Την ίδια χρονιά ο Σπάρτακος και δυο Γαλάτες μονομάχοι ο Κρίξος και ο Οινόμαος, ξεκίνησαν ταραχές στην σχολή που γρήγορα γενικεύθηκαν. Λέγεται ότι ήταν προσχεδιασμένη απόπειρα απόδρασης. Από τους διακόσους περίπου σκλάβους – μονομάχους, μόνο γύρω στους ογδόντα κατάφεραν να δραπετεύσουν χρησιμοποιώντας μαχαίρια κουζίνας.

Στον δρόμο βρήκαν ένα κάρο με όπλα για μονομάχους και οπλίστηκαν. Όταν οι στρατιώτες προσπάθησαν να σταματήσουν τους δραπέτες, αυτοί εύκολα τους νίκησαν με τα όπλα μονομάχων που ήταν εξοικειωμένοι. Έπειτα πήραν τα καλύτερα στρατιωτικά όπλα και ξεκίνησαν την πορεία τους νότια από τον Βεζούβιο. Κατά μήκος της πορείας έπαιρναν μαζί τους δούλους χωραφιών. Μετά από έκκληση που έγινε από τους απελευθερωμένους σκλάβους ολοένα κα περισσότεροι δούλοι από τα γύρω αγροκτήματα δραπέτευαν και συντάσσονταν με τον Σπάρτακο, άνδρα με υψηλό φρόνημα και γενναιότητα, αλλά και με κατανόηση και ευγένεια που ξεπερνούσε την κατάστασή του, αναφέρει ο Πλούταρχος. Οι σκλάβοι, αρχικά ζούσαν στις πλαγιές του Βεζούβιου λεηλατώντας τις περιουσίες των πλουσίων της περιοχής.

Η αποτυχία των πραιτοριανών

Πολλοί λίγοι είχαν καταλάβει πόσο καλά ο Σπάρτακος είχε οργανώσει την ομάδα των σκλάβων. Τους έμαθε να κατασκευάζουν και να επισκευάζουν τα όπλα τους και να μάχονται οργανωμένα. Οι Πραιτοριανοί επιχείρησαν να βάλουν τέλος στην εξέγερση. Ο πραίτορας Κλαύδιος με στρατό 3000 αντρών έστησε καρτέρι στους εξεγερμένους στον Βεζούβιο σε ένα σημείο που είχε μόνο ένα πέρασμα για την κορυφή. Το υπόλοιπο βουνό ήταν απόκρημνο και γλιστερό.

Αλλά η δύσβατη επιφάνεια του βουνού δεν ενόχλησε τον Σπάρτακο και τους εξεγερμένους. Αφού κατασκεύασαν σχοινιά από τα άγρια αμπέλια του βουνού και με αυτά σκαρφάλωσαν στην κορφή. Έτσι αιφνιδίασαν τους Ρωμαίους και κατέλαβαν εύκολα το ρωμαϊκό στρατόπεδο.

Έπειτα κινήθηκαν προς τις Άλπεις παίρνοντας μαζί τους συνολικά 70.000 σκλάβους που συναντούσαν στο δρόμο τους. Ο Σπάρτακος ήθελε να περάσουν γρήγορα τις Άλπεις και μετά να πάει ο καθένας προς τον τόπο καταγωγής του. Πολλοί όμως από τους συντρόφους του ήθελαν να λεηλατήσουν την ρωμαϊκή επαρχία. Αυτοί που ήταν υπέρ της συνέχισης της λεηλασίας ήταν κυρίως οι Γαλάτες και οι Γερμανοί και προ πάντων ο Κρίξος. Λέγεται ότι ο Σπάρτακος ήταν εντελώς αντίθετος στις λεηλασίες και σίγουρα είχε καταφέρει να μην συσσωρεύεται χρυσάφι και ασήμι από τους εξεγερμένους, αλλά οι λεηλασίες να περιορίζονται στα αναγκαία για την οργάνωση και εξοπλισμό τους. Αποτέλεσμα ήταν να υπάρχουν διαφωνίες στο στρατόπεδο των σκλάβων, για το τι θα έπρεπε να κάνουν, οι οποίες δεν λύνονταν. Είναι όμως αξιοσημείωτο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι από πολλές διαφορετικές περιοχές του κόσμου, με διαφορετικές πολιτιστικές καταβολές, κατάφεραν να πετύχουν την συνεργασία και την ανάπτυξη ισχυρής αλληλεγγύης μεταξύ τους.

Η ρωμαϊκή σύγκλητος έπρεπε να πάρει στα σοβαρά πια την κατάσταση. Το 72 π.Χ. Ο Σπάρτακος είχε ξεσηκώσει περίπου 70.000 σκλάβους, κυρίως από αγροτικές περιοχές. Η Σύγκλητος θορυβημένη έστειλε εναντίον των επαναστατών τους δύο ύπατους, τον Γέλλιο Πουμπλίκολα και τον Κορνήλιο Λεντούλο Κλαυδιανό, τον καθένα με δύο λεγεώνες.

Οι Γαλάτες και οι Γερμανοί που είχαν διαχωριστεί από τον Σπάρτακο, νικήθηκαν από τον Πουμπλίκολα και ο Κρίξος σκοτώθηκε. Ο Σπάρτακος νίκησε τον Λεντούλο και μετά τον Πουμπλίκολα. Για να εκδικηθεί τον θάνατο του Κρίξου, ο Σπάρτακος έβαλε 300 αιχμαλώτους απ’ αυτές τις μάχες να μονομαχήσουν σε ζευγάρια μέχρι θανάτου. Στο Πίκενο την κεντρικής Ιταλίας, ο Σπάρτακος νίκησε τον στρατό των υπάτων και μετά προωθήθηκε βόρεια όπου νίκησε τον ανθύπατο της Γαλατίας, Κάσσιο. Με τις νίκες του αυτές ο Σπάρτακος άρχισε να αλλάζει άποψη και να σκέφτεται και την περίπτωση της συνέχισης της λεηλασίας καθώς και τη προέλαση του στρατού προς τη Ρώμη.
Είναι η στιγμή που περισσότεροι από τους μισούς δούλους της Ιταλίας ήταν έτοιμοι να στασιάσουν και μέσα στην Ρώμη κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει πότε θα ξεσπούσε μια εξέγερση. Οι πλούσιοι, όλοι όσοι απολάμβαναν κάθε είδος πολυτέλειας που προέρχονταν από την δουλεία, έτρεμαν στη σκέψη ότι θα έχαναν τα πάντα: κυριαρχία, περιουσία, ζωή. Συγκλητικοί και εκατομμυριούχοι αναζητούσαν ένα σωτήρα στρατηγό. Αλλά λίγοι έδειξαν προθυμία να αναλάβουν μια νέα εκστρατεία απέναντι στον σκληραγωγημένο και για μια ολόκληρη τριετία ακατάβλητο στρατό των σκλάβων.

Ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος

Το φθινόπωρο που η εξέγερση είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της και ο Σπάρτακος είχε συγκεντρώσει περίπου 120.000 άνδρες, η Σύγκλητος ψήφισε την παραχώρηση της εξουσίας στον Μάρκο Λικίνιο Κράσσο που υπήρξε πραίτορας το 73 π.Χ. αν και εκείνη την περίοδο δεν είχε κανένα αξίωμα. Ο Κράσσος ήταν ίσως ο πλουσιότερος ρωμαίος της εποχής. Σ’ αυτόν δόθηκαν 6 επί πλέον λεγεώνες, εκτός των τεσσάρων που είχαν οι ύπατοι. Έτσι ηγήθηκε μιας δύναμης από συνολικά 10 λεγεώνες (40.000 περίπου στρατιώτες)με σκοπό να αντιμετωπίσει την εξέγερση. Ο Κράσσος πληροφορήθηκε, σωστά, ότι οι εξεγερμένοι θα πήγαιναν βόρεια προς τις Άλπεις και τοποθέτησε τις περισσότερες δυνάμεις του έτσι ώστε να μπλοκάρουν την διαφυγή.

Στο μεταξύ έστειλε τον υπαρχηγό του Mummius και δύο νέες λεγεώνες νότια για να πιέσουν τον Σπάρτακο και τους συντρόφους του να κινηθούν βόρεια. Ο Mummius είχε ρητές εντολές να μην έλθει σε ουσιαστική μάχη εκ παρατάξεως. Όμως αυτός παρέβη τις εντολές του και ενεπλάκη σε μάχη στην οποία ηττήθηκε. Όταν ο Mummius και οι επιζήσαντες στρατιώτες του επέστρεψαν, τους περίμενε, με διαταγή του Κράσσου, η έσχατη τιμωρία του ρωμαϊκού στρατού, ο αποδεκατισμός. Όσοι είχαν σχέση με την ήττα αυτή, χωρίσθηκαν σε ομάδες των δέκα και από κάθε ομάδα επιλέγονταν ένας με κλήρωση που πήγαινε στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Το 71 π.Χ. ο Σπάρτακος βρίσκεται τελικά στα βόρεια. Ο Κράσσος έκανε ανασύνταξη δυνάμεων για να επιτεθεί. Εν τω μεταξύ η Σύγκλητος καλεί πίσω τον Πομπήιο από την Ισπανία και οι λεγεώνες του ξεκινούν το ταξίδι τους. Στο μεταξύ οι εξεγερμένοι σκλάβοι άλλαξαν πορεία και κατευθύνθηκαν νότια προς την Σικελία και συγκεκριμένα στο Ρήγιο, σκοπεύοντας να δραπετεύσουν με πειρατικά πλοία που είχαν μισθώσει, χωρίς να ξέρουν πως οι πειρατές είχαν ήδη σαλπάρει. Στον ισθμό Μπρούτιουμ (Bruttium) ο Κράσσος έχτισε ένα τείχος για να μπλοκάρει τη διαφυγή. Συνάντησε ένα μεγάλο τμήμα του στρατού των Σπαρτακιστών που είχε αποκοπεί και είχε επιδοθεί σε λεηλασίες και μετά από σφοδρή μάχη σκοτώνονται 12.300 σκλάβοι με ελάχιστες ρωμαϊκές απώλειες.

Ο Σπάρτακος έμαθε ότι τα στρατεύματα του Κράσσου θα ενισχυθούν και από άλλα που γυρίζουν από την Ισπανία. Ξεκίνησαν λοιπόν πάλι με κατεύθυνση προς το βορά με τον Κράσσο να τους ακολουθεί από κοντά. Όταν ο Σπάρτακος κατάφερε τελικά να φύγει από το Ρήγιο, δεν μπορούσε να πάει στο Βρινδίσιο και να πλεύσει ανατολικά. Η απόπειρα τους να διαφύγουν αποκόπηκε στο Βρινδίσιο από μια ακόμα ρωμαϊκή στρατιωτική δύναμη που ανακλήθηκε από την Μακεδονία. Ήταν οι λεγεώνες του Μάρκου Λικίνιου Λούκουλλου. Δεν είχε μείνει καμιά άλλη επιλογή στους εξεγερμένους παρά να δώσουν μάχη με τα στρατεύματα του Κράσσου.

Οι σκλάβοι πέτυχαν μια τελευταία μικρή νίκη εναντίον κάποιων δυνάμεων του Κράσσου. Ο Σπάρτακος γνωρίζει πλέον πως έχει να αντιμετωπίσει ολόκληρη την ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Τώρα πλέον και αυτή ακόμα η πολιορκία και ενδεχόμενη κατάληψη της Ρώμης θα δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα σ’ αυτό και τους συντρόφους του. Γι’ αυτό το λόγο το στράτευμα των επαναστατημένων σκλάβων παρακάμπτει τη Ρώμη και πορεύεται προς το νότο διασχίζοντας κατά μήκος την Ιταλία προς τους Θουρίους.

Τελικά κατατροπώθηκαν από τις ρωμαϊκές λεγεώνες σε μια μεγάλη μάχη στην Νότιο Ιταλία. Οι Σπαρτακιστές γρήγορα περικυκλώθηκαν και σφαγιάσθηκαν. Πολλοί ακόμα κατάφεραν να διαφύγουν στα γύρω βουνά. Πιστεύεται ότι ο Σπάρτακος σκοτώθηκε σ’ αυτή τη μάχη. Σύμφωνα με αυτή την άποψη πραγματοποίησε, μαζί με τους δικούς του ανθρώπους, επίθεση στο ισχυρότερο και πολυπληθέστερο τμήμα του ρωμαϊκού στρατού και αφού σκότωσε δύο εκατόνταρχους συνέχισε να μάχεται τραυματισμένος βαριά μέχρις ότου οι εχθρικές δυνάμεις τον κατακρεούργησαν σε τέτοιο βαθμό που ήταν αργότερα αδύνατο να αναγνωρισθεί σε ποιόν ανήκε το κορμί. Μόνο χίλιοι Ρωμαίοι στρατιώτες σκοτώθηκαν. Περίπου 5000 σκλάβοι δραπέτευσαν και διασκορπίστηκαν βόρεια αλλά αιχμαλωτίστηκαν από τον στρατό του Πομπήιου βόρεια της Ρώμης, καθώς επέστρεφε από την Ισπανία. Ο Πομπήιος αργότερα προσπάθησε να διεκδικήσει την δόξα για τον εαυτό του, μολονότι στην πραγματικότητα δεν είχε συμμετάσχει σε καμία από τις μάχες. Η Σύγκλητος αποφάσισε να αποδοθεί θρίαμβος στον Πομπήιο για τις νίκες του στην Ισπανία και επευφημία (πολύ μικρότερης σημασίας τιμητική εκδήλωση) στον Κράσσο, επειδή είχε νικήσει απλά σκλάβους. Έξι χιλιάδες εξεγερμένοι που συνελήφθησαν σταυρώθηκαν κατά μήκος της Αππίας Οδού από την Καπούα, απ’ όπου ξεκίνησε η εξέγερση, ως την Ρώμη. Τα πτώματά τους αφέθηκαν κρεμασμένα στους σταυρούς για πολλούς μήνες. Για να πάρουν θάρρος οι αφέντες και να τρομοκρατηθούν οι δούλοι…

Η εξέγερση του Σπάρτακου αποτελεί σημαντικό σημείο της ιστορίας των κοινωνικών αγώνων λόγω των μεγάλων διαστάσεων που έλαβε, αλλά και του σοβαρού κινδύνου στον οποίο έφερε την πανίσχυρη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Είναι παραδεκτό από όλους τους μελετητές και συγγραφείς που αναφέρονται σ’ αυτή την περίοδο, πως αν ο Σπάρτακος επέλεγε εξ αρχής να πορευθεί προς τη Ρώμη, προτού προλάβουν να επιστρέψουν οι λεγεώνες από τα άκρα της αυτοκρατορίας, είναι αρκετά πιθανό η παγκόσμια ιστορία να ήταν πολύ διαφορετική.

(Δημοσιεύτηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.25, Μάιος 2004)

Πηγή: http://anarchypress.wordpress.com/2010/08/06/o-spartakos-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CE%B3%CE%AD%CF%81%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%81%CF%89/

Nestle: Το νερό δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα.

Κατά τη διάρκεια συνέντευξης του για το ντοκιμαντέρ "We Feed the World", ο πρόεδρος της Nestlé, Peter Brabeck, έκανε την απίστευτη δήλωση ότι το νερό δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα.

Επιτέθηκε στην ιδέα ότι η φύση είναι καλή, ενώ επιπλέον τόνισε ότι είναι μεγάλο επίτευγμα για τον άνθρωπο το γεγονός ότι μπορεί να αντισταθεί στην κυριαρχία της. Επιτέθηκε επίσης στη βιολογική γεωργία, υποστηρίζοντας ότι τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα είναι καλύτερα.

Η Nestlé είναι ο μεγαλύτερος εμφιαλωτής νερού παγκοσμίως. Ο Brabeck υποστηρίζει - ορθώς- ότι το νερό είναι η πολυτιμότερη πρώτη ύλη του πλανήτη. Ωστόσο, προσθέτει ότι η ιδιωτικοποίησή του είναι ο καλύτερος τρόπος για να διασφαλίσεις τη δικαιότερη διανομή του. "Η ιδέα ότι το νερό αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα, προέρχεται από εξτρεμιστικές μη κυβερνητικές οργανώσεις", λέει ο Brabeck, προσθέτοντας ότι "το νερό όπως κάθε άλλο διατροφικό αγαθό θα πρέπει να έχει αγοραστική αξία".

Πιστεύει επιπλέον ότι η μέγιστη κοινωνική ευθύνη ενός προέδρου είναι να δημιουργεί όσο περισσότερο κέρδος μπορεί για την εταιρία του, ώστε οι άνθρωποι να έχουν δουλειές.

Για να υπογραμμίσουμε τέλος το πόσο "αξιαγάπητος" άνθρωπος είναι, πιστεύει επιπλέον ότι όλοι πρέπει να δουλεύουμε περισσότερο και σκληρότερα.

Πλέον δεν έχουν λόγο να κρύβονται...

Το είδα: http://www.alfavita.gr/arthra/%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B5%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-nestl%C3%A9-%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%8C%CF%84%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%B5%CF%81%CF%8C-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BC%CE%B1
Πηγή: keithpp.wordpress.com

Ο κόσμος σύμφωνα με τα στερεότυπα

                

Από το project του Yanko Tsvetkov: mapping stereotypes

Το είδα εδώ: http://noumero11888.wordpress.com/2013/04/01/%CE%BF-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%8D%CE%BC%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%B1/

Υπερασπίζομαι την Αναρχία

"Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ' του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν' αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ' τα σχολεία
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν' αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ' ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ' την αρχή.
Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ. "

Κατερίνα Γώγου

Εν μεγάλη ελληνική αποικία 200 π.Χ. *

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.
Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.
Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.
Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.
Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—
Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

* Από την έκδοση:  Κ.Π. Καβάφης, Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984

H ΑΝΤΙ-ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ

Ο άνθρωπος διαθέτοντας έμφυτα τα χαρακτηριστικά στοιχεία της κοινωνικότητας και του παιχνιδιού επιθυμεί την συναναστροφή με άλλους ανθρώπους και την συν-δημιουργική ενασχόληση (ζωγραφική, γλυπτική, μύθοι). Παράλληλα αναπτύσσει διάφορες γιορτές που άλλοτε αποτελούν δοξασίες σε κάποια θεότητα, όπως αυτή ορίζεται από την κοινότητα ή είναι άμεσα συνδεδεμένες με τη φύση ή και τα δυο μαζί.

Στις πρώτες κοινωνίες, όπως διαπιστώνουμε και σήμερα από διάφορες ανθρωπολογικές και εθνολογικές μελέτες, είναι αυτές οι ενασχολήσεις που παίζουν κεντρικό και κυρίαρχο ρόλο στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Παντού, σε ολόκληρο τον κόσμο, σε όλες τις κοινωνίες σαρκάζεται μέσω του γέλιου η εξουσία σε κάθε της μορφή (κρατική, θρησκευτική, οικογενειακή) μέσω διαφόρων γιορτών που αφετηριακά είχαν άλλες αφορμές (π.χ. αρχή άνοιξης) αλλά οι συμμετέχοντας έβρισκαν την ευκαιρία να κοροϊδεύουν καθετί εξουσιαστικό.

Κεντρική ιδέα σε πλήθος εορταστικών εκφάνσεων, ήταν η αναστολή των καθημερινών απαγορεύσεων, η ταύτιση με τη φύση και τα φυσικά φαινόμενα, η φαλλοφορία και βωμολοχία, η αντιμετάθεση κοινωνικών ρόλων. Βέβαια το μασκάρεμα κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις. Από την αρχαιότητα στον ελλαδικό χώρο συναντάμε πλήθος εορτών που τηρουμένων των αναλογιών παρουσιάζουν τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Τα Διονύσια, Ανθεστήρια, Λήναια, Κρόνια, γιορτές του Ερμή στη Κρήτη είναι οι πιο γνωστές από τις πάμπολλες που υπήρχαν και σε πολλές άλλες περιοχές (Σκύρος, Τίρναβος, Νάουσα) με έκδηλο το “διονυσιακό” στοιχείο. Επίσης λαϊκές γιορτές παρατηρούμε και στη ρωμαϊκή εποχή με τα Βακχάλια, στο Βυζάντιο με τις Καλένδες, τις γιορτές του χειμώνα στη Κίνα και της άνοιξης στην Ινδία.

Οι πάμπολλες ομοιότητες που υπάρχουν μεταξύ εορτών φανερώνουν μια βαθιά και εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου να γελοιοποιήσει και να σαρκάσει οτιδήποτε τον περιορίζει και τον καταπιέζει και στέκεται εμπόδιο στην απόλαυση της ζωής, όπως για παράδειγμα o έρωτας. Φυσικά και αυτές οι περιοδικές στιγμές ελευθερίας που αναπτύσσουν οι άνθρωποι, μπήκαν στο στόχαστρο της εξουσίας είτε πολιτικής είτε θρησκευτικής, με σκοπό να αλλοιώσουν και να τερματίσουν αυτές τις κοινωνικές εκδηλώσεις. Άλλωστε η εκκλησία δεν αποδέχεται τις διονυσιακές γιορτές και τις απορρίπτει ως ειδωλολατρικές (έρχονται πολύ προγενέστερα από τον χριστιανισμό) και σατανικές που αμαρτάνουν και κολάζουν τους ανθρώπους.

Θυμόμαστε, τη μηνυτήρια αναφορά που έκανε ένας ψάλτης από το Μεσολόγγι προς την Δόμνα Σαμίου επειδή τραγούδησε σκωπτικά τραγούδια στην κρατική τηλεόραση. Τον οποίο ασφαλώς επιβράβευσε με επιστολή του ο Χριστόδουλος (ναι! Δεν στέλνει μόνο συστατικές επιστολές για πρεζέμπορους). Ο Χριστόδουλος, που τάσσεται με φανατισμό υπέρ της παράδοσης και πρεσβεύοντας καθετί ελληνικό, αρνείται πεισματικά να αποδεχθεί τα γηγενή έθιμα των αρχαίων κατοίκων του ελλαδικού χώρου. Είναι εκείνα που δεν εγκρίθηκαν από την εκκλησιαστική εξουσία, που χειραγώγησε τη σκέψη και την επιθυμία φυλακίζοντας το σώμα. Διότι μπορεί να κατάφεραν να γκρέμισαν αρκετούς αρχαίους ναούς (και τις περισσότερες φορές να έχτισαν πάνω σε αυτούς) αλλά δεν μπόρεσαν να χαλιναγωγήσουν τον γέλωτα και την ειρωνεία από τους καταπιεσμένους μέχρι και τις μέρες μας. Σίγουρα η αλλοίωση υπάρχει όχι μόνο στα καθαρά εμπορικά καρναβάλια (Πάτρα, Θήβα, Ξάνθη κλπ), που με την πάροδο των χρόνων έχουν χάσει βασικά πρωταρχικά τους στοιχεία, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις είναι εμφανές ακόμη το διονυσιακό στοιχείο ή η βωμολοχική επίθεση σε κάποιο εξουσιαστικό στοιχείο.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, λοιπόν, συναντάμε στην Αγ. Άννα Ευβοίας τους κατοίκους της, να τραγουδάνε κάθε χρόνο τους παρακάτω στίχους, φανερώνοντας την διαχρονικότητα και επικαιρότητα τους:

Ποιος είδε θηλυκό παπά
Κ’ διάκο γκαστρωμένο,
Ποιος είδε κι ένα γούμενο
Τριού μερού λεχώνα

Το συγκεκριμένο έθιμο είναι γνωστό για την έντονη βωμολοχική του χροιά απέναντι κυρίως στους παπάδες και στις παπαδιές και συχνά οι εκάστοτε αστυνομικοί σταθμάρχες επιχείρησαν με επιμονή και ζήλο να το απαγορεύσουν, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές το συγκεκριμένο βωμολοχικό καρναβάλι έχεις τις ρίζες του στην αρχαιότητα (Αλώα, Θεσμοφόρια) προσαρμόζοντας στη σύγχρονη εποχή τον χλευασμό προς την εκκλησιαστική (παπάδες, παπαδιές) και πολιτική (κυβερνήσεις, κόμματα) εξουσία.

Επίσης την περίοδο του μεσαίωνα παρατηρείται μια καρναβαλική έξαρση όπου το γέλιο είναι καθολικό και εκτός από το χλευασμό εκφράζει και την αισιοδοξία στην οικοδόμηση ενός καινούργιου κόσμου. Το γέλιο είναι αμφίσημο και αμφίπλευρο: καταλύει αλλά ταυτόχρονα οικοδομεί, όλοι γελούν με όλους και με όλα, ακόμα και με τους εαυτούς τους. Με την διαμόρφωση των κρατών και την ανάπτυξη του κλασσικού ορθολογισμού, το σοβαρό ταυτίζεται με το ανώτερο και το κωμικό με το κατώτερο. Έτσι το καρναβάλι προοδευτικά θα εξελιχθεί σε κάτι παρόμοιο με την αντικουλτούρα: μια αντικουλτούρα εθιμικά αναγνωρισμένη αλλά δυνάμει αντιστασιακή. Άλλωστε στα έθιμα του καρναβαλιού περιλαμβάνονταν και πράξεις όπως η πυρπόληση των δημαρχείων και των αστυνομικών τμημάτων, το κάψιμο τίτλων ιδιοκτησίας, το λιντσάρισμα αρχόντων, φοροεισπρακτόρων και κληρικών.

Η εξουσία αντέδρασε άλλοτε με βίαιο κατασταλτικό τρόπο και άλλοτε με έμμεσο σκοπεύοντας να οριοθετήσει τις λαϊκές εκδηλώσεις σε ευπρεπή πλαίσια. Εν πολλοίς τα κατάφερε προσδίδοντας -σε αρκετές- εμπορευματοποιημένο και ιλουστρασιόν χαρακτήρα υπό την κηδεμονία των δήμων καταλύοντας το αυθόρμητο.

Για ποιο λόγο, τελικά, ο άνθρωπος ανέπτυξε τον καρναβαλικό σαρκασμό; Μήπως έχοντας γελοιοποιήσει τους δυνάστες του, νιώθει ότι ισχυροποιείται απέναντι στην εξουσία; Το σίγουρο πάντως είναι ότι κατορθώνει να υπερβεί το υποκείμενό του και να συσφίξει τους κοινοτικούς δεσμούς, τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη.

Αναρχικός πυρήνας Χαλκίδας

Πηγές:
1) Σημαντικά στοιχεία αντλήθηκαν από την εφημερίδα. Άλφα, φ. 41 και 42, Καρναβάλι: η γιορτή του γέλιου και της εξέγερσης.
2) Εύβοια, λαϊκός πολιτισμός, Δημ. Σέττα, εκδ. Σπανός, 1976, Αθήνα
Δημοσιεύτηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.37, Μάρτιος 2005

 Πηγή: http://anarchypress.wordpress.com/2011/03/04/h-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9-%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BD%CE%B1/

Ρεμπέτες και ρεμπέτικο τραγούδι

Ρεμπέτικο ορίζεται το λαϊκό τραγούδι των πόλεων από τα τέλη του 19ου μέχρι τα μέσα του 20ου. Τα κύρια μεγάλα αστικά κέντρα όπου έλαβε χώρα ήταν ο Πειραιάς, η Αθήνα, η Ερμούπολη της Σύρου, το Ηράκλειο της Κρήτης, η Θεσσαλονίκη,  η Σμύρνη και η Κων/πολη. Θεωρείται ότι γεννήθηκε στις φυλακές και στις περιθωριοποιημένες περιοχές των πόλεων. Δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια την αρχή του ιστορικού του νήματος. Ίσως εάν κανείς να μπορούσε να ταξιδέψει στο χρόνο να συναντούσε τα πρώτα του βήματα κάπου εκεί στα μέσα του 19ου αιώνα στα μεγάλα αστικά κέντρα του τότε ελλαδικού χώρου. Ίσως να άκουγε τις ιστορίες ανθρώπων της υπαίθρου που ξαφνικά βρέθηκαν στην πόλη ακολουθώντας τα κελεύσματα των αστικών επαγγελμάτων που θα οδηγούσαν σε ένα υποτιθέμενο γρήγορο κέρδος. Εκεί θα έβλεπε πολλούς από αυτούς να ενσωματώνονται στον αστικό ιστό και να δουλεύουν στα μεγάλα έργα της εποχής (Ισθμός, σιδηροδρομικό δίκτυο, λιμάνια, οδικό δίκτυο κ.α) και άλλους μη μπορώντας να ενσωματωθούν να βιοπορίζονται κυρίως από παράνομες δραστηριότητες και να ακολουθούν ένα ιδιόμορφο κοινωνικό σύστημα που δεν έχει σχέση με τους επίσημους κοινωνικούς θεσμούς. Κάπου εκεί ίσως να δημιουργήθηκαν και τα πρώτα στιχάκια που αφορούσαν την δύσκολη ζωή αυτών των ανθρώπων, τον έρωτα, τους καυγάδες, τα ναρκωτικά, τη φυλακή, κ.α, περιπλανώμενοι στίχοι που σιγά σιγά αποκτούσαν και μελωδική υπόσταση.
Μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα το ρεμπέτικο περιπλανιόταν αδέσποτο μεταξύ δρόμου, τεκέ και καφέ αμάν. Ακόμα και το όνομά του δεν είχε καθοριστεί, κάποιοι το έλεγαν μάγκικο, κάποιοι άλλοι κουτσαβάκικο ή μουρμούρικο και κάποιοι άλλοι σερέτικο κ.α. Οι πρώτες σποραδικές ηχογραφήσεις ρεμπέτικων τραγουδιών γίνονται στα τέλη του 19ου  στην Αμερική, στη Σμύρνη, στην Κων/πολη και στην Αλεξάνδρεια. Η σύνθεση της ορχήστρας στα πρώτα ηχογραφημένα ρεμπέτικα περιλαμβάνει συνήθως, βιολί, κιθάρα, σαντούρι, ούτι και διάφορα κρουστά. Το μπουζούκι μπαίνει δειλά στην δισκογραφία το 1926 από μετανάστες της Αμερικής και με ελάχιστες ηχογραφήσεις. Με την μαζική είσοδο του ρεμπέτικου στην δισκογραφία από το 1922 και μετά χάνει τον αδέσποτο χαρακτήρα του. Το τραγούδι πλέον αποκτάει συνθέτες και υπογράφετε από αυτούς. Πολλοί καλλιτέχνες χρησιμοποιούν αδέσποτες μελωδίες που κυκλοφορούν σε τεκέδες και φυλακές και τις υπογράφουν σαν επώνυμες δημιουργίες.
Το 1922 είναι σημείο σταθμός για το ρεμπέτικο τραγούδι. Ο πόλεμος του τουρκικού με του ελληνικού κράτους είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της Σμύρνης από τον τουρκικό στρατό και τον διωγμό χιλιάδων ανθρώπων από τις εστίες τους. Οι περισσότεροι πρόσφυγες που θα καταφύγουν στον ελλαδικό χώρο στοιβάζονται στα ήδη δημιουργημένα γκέτο των πόλεων και έρχονται σε επαφή με τους κατοίκους αυτών των περιοχών ανταλλάσοντας στοιχεία της κουλτούρας τους. Οι Σμυρνιοί μουσικοί προέρχονται κυρίως από ένα αστικό και εκλεπτυσμένο μουσικό περιβάλλον και θα ενσωματώσουν την κουλτούρα τους στο ρεμπέτικο τραγούδι. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί η λεγόμενη ‘’Σμυρναίικη σχολή’’ που περιλάμβανε τραγούδια με σαντούρι, βιολί και ούτι  δίνοντας ένα ιδιαίτερο ύφος στο ρεμπέτικο τραγούδι. Η συγκεκριμένη σχολή κυριαρχεί στις ηχογραφήσεις τραγουδιών μέχρι και το 1933 όπου εμφανίζεται η ‘’Πειραιώτική σχολή’’ με μπουζούκια, μπαγλαμάδες και κιθάρες. Ο οξύς ήχος του μπουζουκιού σε συνδυασμό με τις τραχιές φωνές θα μεταφέρουν το κλίμα του τεκέ καθώς και της περιθωριοποιημένης γειτονιάς στα σαλόνια πολλών ‘’καλών’’ σπιτιών με ποικίλες αντιδράσεις και πολλά οικονομικά ωφέλει στις δισκογραφικές.
Το ρεμπέτικο έγινε πολλές φορές στόχος, αφού οι αρχές σκανδαλίζονταν με τα ‘’άσεμνα’’ χασικλίδικα και δεν του έβρισκαν κανένα δυτικό στοιχείο σε μια εποχή που το ελληνικό κράτος προσανατολίζονταν δυτικά. Το μπουζούκι και ο μπαγλαμάς από μουσικά όργανα μετουσιώθηκαν σε ιδιώνυμο αδίκημα που σήμαινε ότι ο κάτοχος αυτών των οργάνων συχνάζει σε τεκέδες καπνίζοντας χασίς και είναι ύποπτος για πολλές ακόμα παράνομες πράξεις. Η δικτατορία του Μεταξά το 1937 λογόκρινε το ρεμπέτικο τραγούδι αλλάζοντας ριζικά την θεματολογία του. Τα χασικλίδικα όπως και τα τραγούδια της φυλακής κόβονται και αντικαθίστανται με άλλα ποιο ‘’ήπιας’’ θεματολογίας. Εκτός από τον πόλεμο της αστυνομίας και του εκάστοτε πολιτικού καθεστώτος το ρεμπέτικο καθώς και οι ρεμπέτες αντιμετώπισαν την εχθρότητα της αριστεράς, η οποία θεωρούσε ότι η θεματολογία του δεν ήταν επαναστατική και δεν αντιπροσώπευε το λαϊκό αίσθημα οδηγώντας έτσι τον ακροατή στην αποχαύνωση. Μάλιστα δεν έλειψαν και οι φορές που ομάδες ανταρτών την περίοδο της κατοχής έκαναν έφοδο σπάζοντας χώρους που έπαιζαν ρεμπέτικα.
Το είδος αρχίζει να φθίνει και να εξαφανίζεται μετά τον εμφύλιο. Σε αυτό το γεγονός μεγάλο ρόλο έπαιξε η κατοχή όπου πολλοί ρεμπέτες πέθαναν από την πείνα και από διάφορες αρρώστιες που μάστιζαν ειδικότερα τις υποβαθμισμένες περιοχές που ζούσαν, αλλά και η αλλαγή στον τρόπο διασκέδασης. Το μπουζούκι μετά τον εμφύλιο μετακομίζει σε ακριβά κοσμικά κέντρα αποκτάει μια επιπλέον χορδή και γίνεται εκλεπτυσμένο όργανο, εγκαταλείποντας το σκληρό μουσικό του ύφος και υιοθετώντας μια ντελικάτη θεματολογία τραγουδιών. Λίγοι είναι οι ρεμπέτες που πιάνουν το νόημα και συμβαδίζουν με την νέα μόδα, οι περισσότεροι μη μπορώντας να αφομοιώσουν τα νέα δεδομένα παραγκωνίζονται και πεθαίνουν πάμφτωχοι.
Αυτή είναι μια σύντομη ιστορία αυτού του ιδιαίτερου μουσικού είδους που ξεπήδησε μέσα από την άγαρμπη μετάβαση της αγροτικής κοινότητας σε αστική κοινωνία. Πολλοί πιστεύουν ότι το ρεμπέτικο σταμάτησε όταν οι δισκογραφικές εταιρίες κατάλαβαν την ιδιαιτερότητα του καθώς και τον πλούτο που θα μπορούσε να τους αποφέρει. Το βέβαιο είναι ότι μέχρι τότε ήταν προϊόν έκφρασης ανθρώπων που το σύστημα δεν μπορούσε να τους αφομοιώσει. Ανθρώπων που περίσσευαν για το κράτος αλλά οι ίδιοι είχαν περισσεύματα αισθημάτων, πόθων και ονείρων.