Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Ποιό Pokemon;

Το παλιό σύνθημα έλεγε: «Χιλιάδες αναμμένες οθόνες κρατούν τους ανθρώπους σβηστούς». Το σύνθημα για την εποχή του υπονοούσε τις τηλεοράσεις, αλλά εμπεριείχε και μια πραγματικότητα που ακόμα δεν είχε κάνει ολοκληρωτικά την εμφάνισή της. Οι σημερινές αναμμένες οθόνες δεν περιορίζονται μόνο στις τηλεοράσεις, αλλά επεκτείνονται στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τα έξυπνα τηλέφωνα και τα tablets. Οθόνες παντού, που ευαγγελίζονται την πληροφορία, την διασκέδαση, την φιλία, τον έρωτα την επικοινωνία. Όλα αυτά, μόνο κοιτώντας μέσα από τις οθόνες.

Η κατηγορία ότι τα παραπάνω κρατάνε τους ανθρώπους σπίτια τους και μόνους έχει, πλέον, καταρρεύσει. Οι άνθρωποι μπορούν να βρίσκονται είτε στο σπίτι είτε έξω, μόνοι ή με παρέα και συγχρόνως να βρίσκονται ψηφιακά παντού, με μόνη προϋπόθεση να έχουν μαζί τους μια οθόνη αναμμένη. Έτσι μια συζήτηση ίσως δεν αρκεί και μπορεί να καταντήσει βαρετή, εάν συγχρόνως δεν συζητάς και με την οθόνη. Ένα όμορφο ή άσχημο μέρος πάλι δεν αρκεί εάν δεν το δεις και δεν το μοιραστείς μέσα από μια οθόνη. Μια επίσκεψη είναι σαν να μην έγινε, εάν δεν αναφερθεί στην οθόνη. Ένα παιδί σταματάει να κλαίει και τρώει όλο το φαί του, απλά όταν οι γονείς το βάλουν μπροστά από μια οθόνη. Ακόμα και εκείνα τα παιδικά μας μεσημέρια ραστώνης, που έπρεπε να κάνουμε ησυχία αναγκάζοντας μας να γίνουμε δημιουργικοί και εφευρετικοί για να αντιμετωπίσουμε την πλήξη, αλώθηκαν από τις οθόνες που μπορούν να προσφέρουν οτιδήποτε και μαζί με την πλήξη να σκοτώσουν και την δημιουργικότητα. Έτσι λοιπόν, όλα υπάρχουν, λύνονται και προσαυξάνονται μόνο εάν στο μεσοδιάστημα τοποθετηθεί μια οθόνη.

Η εξουσία μετατρέπει πλέον την πραγματικότητα σε κάτι λειψό, σε κάτι που δεν μπορείς να το ζήσεις στο ακέραιο εάν δεν το προσαυξήσεις μέσω της οθόνης. Αφού, λοιπόν, ο άνθρωπος, παρέδωσε την πραγματικότητα στα κρύσταλλα μιας οθόνης η πραγματικότητα υπάρχει στο ακέραιο μόνο μέσα από αυτήν. Πλέον για πολλούς η πραγματικότητα δεν φτάνει. Ο,τιδήποτε έξω από αυτό θεωρείται προς το παρόν λειψό γιατί λείπει η οθόνη. Πολλοί θα έχουμε τύχει μάρτυρες χαρακτηριστικών αντιδράσεων έκπληξης όταν κάποιος αναφέρει ότι δεν έχει facebook, έξυπνο κινητό τηλέφωνο ή ακόμα και καθόλου κινητό τηλέφωνο. Συνήθως αυτές οι αντιδράσεις περιλαμβάνουν και τις φράσεις, «μα καλά πως μπορείς;» και «σίγουρα θα αποκτήσεις, δεν γίνεται». Έτσι, λοιπόν, η πραγματικότητα απέκτησε αξεσουάρ, μια οθόνη.

Η αμέσως επόμενη εποχή θα είναι αυτή, που οτιδήποτε έξω από την οθόνη απλά θα αμφισβητείται, θα θεωρείται μη υπαρκτό και ίσως το «άθονο» άτομο να συλλαμβάνεται ως αντικοινωνικό και εντροπικό στοιχείο.

Έτσι, το κυνήγι των pokemon που μπορείς να τα δεις μόνο μέσα από την οθόνη, να κάθονται στον καναπέ σου, να περνάνε το δρόμο ή να είναι ξαπλωμένα στο καζανάκι επιβεβαιώνει την πορεία του σβησίματος των ανθρώπων μέσω της οθόνης. Οι εξουσιαστές πάντα επιθυμούσαν να δημιουργούν παραισθήσεις, που θα μπορούσαν να κρατήσουν τους υπηκόους σκυφτούς, χαρούμενους και ξεχασμένους, μεθυσμένους από μια φτιαχτή πραγματικότητα που θα τους κρατάει μακριά από το να δουν την αλήθεια. Όσο η εξαθλίωση μεγαλώνει τόσο και η εξουσία θα απομακρύνει την πραγματικότητα από την αλήθεια.

Χωρίς να πάμε ιδιαίτερα πίσω χρονικά, η πορεία ξεκινάει από την τηλεόραση, τα δωρεάν τηλεφωνικά πακέτα επικοινωνίας, τον ιστότοπο, την εικονική πραγματικότητα και καταλήγει στην προσαυξημένη πραγματικότητα. Το θηρίο πεινάει όλο και πιο πολύ και αφού η πραγματικότητα τείνει να καταβροχθιστεί, άραγε τι άλλο μένει; Και τελικά αυτή η προσαύξηση της πραγματικότητας και ο εθισμός σε αυτό, τι διαφορά έχει από τις ψυχότροπες ουσίες;

Οπότε μήπως το κακό προϋπήρχε, ποιο pokemon;

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

OI «ΚΙΧΩΤΕΣ» ΤΟΥ ΙΔΑΝΙΚΟΥ

Στις 18 Ιούλη 1936 ο στρατηγός Φράνκο κάνει πραξικόπημα, μια κίνηση που ήταν αναμενόμενη από όλους…

Η μεσοπολεμική Ισπανία ήταν κυριολεκτικά ένα καζάνι που έβραζε. Η C.N.T. αριθμούσε περισσότερους από ενάμισι εκατομμύριο κόσμο. Την ίδια μέρα του πραξικοπήματος ξεκινά ένοπλη εξέγερση που μετατρέπεται σε επαναστατικό γεγονός σ’ ολόκληρη την Καταλωνία.

Όμως τα λάθη που διαπράχτηκαν εκ μέρους των αναρχικών οδήγησαν στην καταστροφή της επανάστασης. Λαθεμένες εκτιμήσεις, ιδεολογικοποιήσεις, γραφειοκρατικοποίηση, ρεφορμισμός, μετατροπή του αναρχικού αγώνα σε αντιφασιστικό, στήριξη και νομιμοποίηση της δημοκρατικής κυβέρνησης, στην οποία μάλιστα συμμετείχαν, είναι μερικά από τα λάθη που καταγράφονται.

Τα αποτελέσματα ήταν τραγικά: Το P.C.E. (K.K.I) από μια περιθωριακή δύναμη έγινε, με τη βοήθεια του Στάλιν, κυρίαρχος της κατάστασης, προβαίνοντας σε απανωτές δολοφονίες, σφαγές αγωνιστών (βασικά αναρχικών αλλά και αιρετικών Τροτσκιστών του P.O.U.M) με αποκορύφωμα την επίθεση των κομμουνιστών ενάντια στους Αναρχικούς το 1937, στη Βαρκελώνη.

Το μένος της Αριστεράς δεν στράφηκε τόσο στους φασίστες όσο σε εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού και στους νέους τρόπους ζωής, που αυτά αποφάσισαν να δημιουργήσουν.

Το 1939 ο Φράνκο απλά επιβεβαίωσε κάτι που εξ αιτίας των Μαρξιστικών – Λενινιστικών ιδεολογημάτων (βλέπε κρατικών συμφερόντων), των τρομακτικών λαθών, αλλά και της αφέλειας των αναρχικών είχε πολύ νωρίτερα γίνει: Τη νίκη του Φασισμού.

Με αφορμή το θάνατο του αναρχικού Diego Camacho Escamez, γνωστού με το ψευδώνυμο Abel Paz, που γνωστοποιήθηκε στις 13 Απριλίου  2009 παρουσιάζουμε δύο κείμενα.

Το πρώτο αφορά την δημιουργία της αναρχικής ομάδας «Κιχώτες του Ιδανικού» και η οποία αντιτάχθηκε στην κατάσταση ρεφορμισμού και απεμπόλησης των αναρχικών απόψεων. Σ’ αυτήν την ομάδα συμμετείχε ο Abel Paz, ο οποίος περιγράφει στο βιβλίο «Ταξίδι στο Παρελθόν», την δημιουργία της.

Το δεύτερο είναι ένα από τα κείμενα της ομάδας, το οποίο κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1937.

Οι «Κιχώτες» ήταν μια ομάδα νεαρών αναρχικών από 15 έως 17 χρόνων και το κείμενο που δημοσιεύουμε εδώ είναι χαρακτηριστικό των αναρχικών απόψεων τους. Πρόκειται για μια καταγεγραμμένη εμπειρία και στάση που δεν θα πρέπει να λησμονείται γιατί τα λάθη, εάν δεν γίνουν κατανοητά σε βάθος, επαναλαμβάνονται με ακόμα πιο άσχημα αποτελέσματα…

Κείμενο Πρώτο

«Στις 20 Ιούλη του 1936 συγκροτήθηκε η Κεντρική Επιτροπή των Πολιτοφυλακών, κάτω από συνθήκες ήδη γνωστές και γι’ αυτό δεν θα τις επαναλάβω. Η σημασία της δημιουργίας της έγινε αντιληπτή από πολύ λίγους συντρόφους, οι περισσότεροι ούτε καν το ήξεραν ή, καλύτερα, τους φαινόταν σαν μια ακόμα από τις πολλές επιτροπές που είχαν σχηματιστεί. Το ζήτημα προέκυψε μόλις στις 3 Αυγούστου, όταν πράγματι συγκαλέστηκε μια περιφερειακή ολομέλεια.

Σε εκείνη τη συνάντηση, η Περιφερειακή Επιτροπή της CΝΤ ανέλαβε την ευθύνη για τη συμφωνία και τα μέλη της έθεσαν τον εαυτό τους στη διαθεσιμότητα της οργάνωσης. Το ίδιο έκαναν και όσοι συμμετείχαν στην Κεντρική Επιτροπή των Πολιτοφυλακών: οι Γκαρθία Ολιβέρ, Ντιέγκο Αμπάδ ντε Σαντιγιάν, Αουρέλιο Φερνάντεθ, Μάρκος Αλκόν, Ρικάρντο Σανθ, ο Άσενς και νομίζω ότι ήταν κι ένας ακόμα. Η διατήρηση των προαναφερθέντων στις θέσεις τους, αυτόματα σήμαινε και αποδοχή της συμφωνίας. Η κατάσταση πλέον δεν είχε επιστροφή: ή θα γινόταν αποδεχτή η Κεντρική Επιτροπή των Πολιτοφυλακών ή όλα θα αναποδογύριζαν. Ίσως το δεύτερο να ήταν το καλύτερο, μιας και η επανάσταση μας είχε ουσιαστικά ήδη ηττηθεί, αφού δεν είχε βρει ανταπόκριση στο διεθνές προλεταριάτο. Όμως προ των πυλών βρισκόταν ο Αττίλας του πολέμου και έτσι η επανάσταση συγχωνεύτηκε με τον πόλεμο. Στο εξής θα αντιλαμβανόμασταν τα δύο πράγματα σαν ένα. Βλέποντας τα πράγματα με χρονική απόσταση, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι αυτό δεν ίσχυε με κανέναν τρόπο στο πολιτικό συνονθύλευμα που συγκροτούσε το Λαϊκό Μέτωπο.

Αυτή ήταν σε γενικές γραμμές η κατάσταση, όταν ο Λιμπέρτο μου πρότεινε να σχηματίσουμε μια ομάδα για να υπερασπιστούμε το ιδανικό της αναρχίας και να πολεμήσουμε, ξεσκεπάζοντας τον ρεφορμισμό που είχε αρχίσει να διαποτίζει το ελευθεριακό κίνημα.

Συζητήσαμε με τον Federico Arcos, ένα νέο μηχανικό που μας είχε προσεγγίσει από τις 19 Ιούλη και αυτός συμφώνησε να μπει στην ομάδα. Από εκείνη τη στιγμή σχηματίσαμε μια τριάδα.

Ο Λιμπέρτο μας είπε ότι στη Gracia είχε γνωρίσει συντρόφους με τους οποίους είχε συζητήσει πολύ και θεωρούσε πως ήταν έτοιμοι να μπουν στην ομάδα μας. Συμφωνήσαμε να συναντηθούμε όλοι οι ενδιαφερόμενοι στο κτίριο της ελευθεριακής νεολαίας της Gracia.

Ανάμεσα στους συγκεντρωμένους βρισκόταν ο Tomas Garcia (που στο μέλλον θα γινόταν πασίγνωστος από τα κείμενα του ως «Victor» Garcia).

Είχε γεννηθεί το 1919 στη Mequinenza, αλλά είχε μεγαλώσει στη Βαρκελώνη και συγκεκριμένα στη Gracia. Όταν ήταν μικρός έπαιζε μπάλα στην πλατεία Raspall, όπου ζούσε με τη μητέρα του. Παρά τη νεαρή του ηλικία και το γεγονός ότι δούλευε χρόνια σε ένα υφαντουργείο, ήταν πολύ μορφωμένος. Νομίζω ότι παρακολουθούσε νυχτερινά μαθήματα στο «Σχολείο Εργατών». Εκεί πρέπει να τον γνώρισε ο Λιμπέρτο.

Ήρθαν επίσης ο Antonio Torralba και ο Jose Gonzalvez που ήταν ξαδέλφια, δεκαεφτάχρονοι και οι δυο τους. Ο πρώτος ήταν βιομηχανικός σχεδιαστής και ο δεύτερος δούλευε σε ένα υφαντουργείο και τον ενδιέφερε πολύ η ρώσικη λογοτεχνία. Ήξερε απ’ έξω τους κλασικούς της συγγραφείς Γκόγκολ, Αντρέγιεφ, Τουργκένιεφ, κλπ.

Η Margarira Pares ήταν η μεγαλύτερη από όλους μας. Εργάτρια σε υφαντουργείο και αγωνίστρια της CΝΤ από τα δεκατέσσερά της, όταν άρχισε να δουλεύει ως μαθητευόμενη. Το 1936 είχε εξειδικευμένο πόστο στο εργοστάσιο. Ήταν πραγματικά αυτοδίδακτη. Είχε μάθει μόνη της να διαβάζει και μόνη της πάλι είχε αναπτύξει τους λογοτεχνικούς της ορίζοντες. Ήταν καλλιτεχνική ψυχή. Έγραφε αυθόρμητα ποιήματα που θύμιζαν την τρυφερότητα του Ruben Dario.

Έπειτα ήταν ο Juan, που δεν θυμάμαι το επίθετό του. Ήταν 22 χρονών, με μια αναπηρία στο ένα πόδι. Σκιτσογράφος, εξαιρετικός σκιτσογράφος. Αυτός σχεδίασε το λογότυπο της εφημερίδας «Ο Κιχώτης» που κυκλοφορήσαμε αργότερα.

Αυτοί ήμασταν που ιδρύσαμε την αναρχική ομάδα «Οι Κιχώτες του Ιδανικού». Το όνομα ήταν ελκυστικό και περιέγραφε καλά αυτό που αισθανόμασταν, όλοι μας στην άνοιξη της ζωής, ονειροπόλοι και ιδεαλιστές που προτιμούσαμε να δώσουμε τη ζωή μας, παρά να προδώσουμε τα ιδανικά μας.

Αμέσως προέκυψε το εξής ερώτημα: θα οργανωθούμε σαν ομάδα στη FΑΙ;

Η ιδέα δεν άρεσε σε κανέναν. Ο Λιμπέρτο επιχειρηματολόγησε λέγοντας πως το να οργανωθούμε στη FΑΙ θα σήμαινε να ενσωματωθούμε σε ένα σύνολο που όλο και περισσότερο έχανε τον αναρχικό του χαρακτήρα και να εναρμονιστούμε με την κατεύθυνση του, πράγμα που ήταν αντίθετο με το σκοπό μας. Έπρεπε να είμαστε στην παρανομία. Να κινούμαστε συνεχώς και να κεντρίζουμε όπως οι σφήκες, δηλαδή να μένουμε πάντα στην αντιπολίτευση, το μοναδικό τρόπο για να δώσουμε μια ώθηση στον αναρχισμό. Όσα είπε ο Λιμπέρτο ήταν ίδια με αυτά που σκεφτόμασταν όλοι μας, γι’ αυτό δεχτήκαμε την πρότασή του».

(Άμπελ Παζ, «Ταξίδι στο Παρελθόν», έκδοση: Αναρχική Εφημερίδα ΑΛΦΑ, Ιούνης 1996)


Κείμενο Δεύτερο

Προς τον λαό,

Απευθυνόμαστε σε σένα, το λαό. Σε σένα, γιατί είμαστε τα παιδιά σου και γιατί είσαι εσύ που πάντα αυτοί (κυβέρνηση, αρχές) προσπαθούν να κοροϊδέψουν.

Και δεν πρόκειται να σου μιλήσουμε στο όνομα της C.N.T., ούτε στο όνομα της F.A.I. (Αναρχική Ομοσπονδία Ιβηρικής). Μάλλον σου μιλάμε στο όνομα του ιδανικού μας: της Αναρχίας.

Είμαστε νεαροί Ελευθεριακοί οι οποίοι, τιμώντας το όνομα μας «οι Κιχώτες», θα συγκρουστούμε με όσους προσπαθούν να επαναφέρουν τους τυράννους μας πρώτα με απατηλούς λόγους και ύστερα με τα όπλα του στρατού και των αστυνομικών δυνάμεων…

Θα συγκρουστούμε με αυτούς που, ενώ συνεργάζονται με το κράτος αυτοαποκαλούνται αναρχικοί κι ας ξέρουν ότι αναρχία σημαίνει την άρνηση της κυβέρνησης και των νόμων1.

Με αφέλεια περιμέναμε να δούμε αν, για πρώτη φορά στην ιστορία, μια κυβέρνηση θα έπαυε να είναι τυραννική και θα έκανε μια πολιτική που θα λειτουργούσε για το καλό του λαού: Αλλά βλέποντας την πρόοδο του ρεφορμισμού και την προδοσία της επανάστασης λέμε: Φτάνει πια· και θα αντισταθούμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Και μην μας απορρίψετε αποκαλώντας μας ανεξέλεγκτους ή φασίστες.

Αυτό που μας ελέγχει και μας οδηγεί πολύ περισσότερο από την κυβέρνηση -που δεν ελέγχεται από κανέναν- είναι η απέραντη αγάπη για τον λαό. Ενώ, ανεξέλεγκτοι είναι οι φασίστες και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και όχι εμείς.

Ο Φασισμός είναι επιβολή, καταπίεση, σκλαβιά. Όλα τα κράτη χωρίς καμία εξαίρεση αυτοεπιβάλλονται, καταπιέζουν και υποδουλώνουν το λαό· αν και αυτοί (οι γραφειοκράτες της εξουσίας εδώ στην Ισπανία) είναι με τη σειρά τους κι αυτοί σκλάβοι, συνειδητά ή ασυνείδητα μιας οργάνωσης από αλήτες και αδίστακτους που ονομάζεται «Η τάξη των Ιησουϊτών»2.

Κάποιοι από τους υπουργούς της δημοκρατικής κυβέρνησης είναι εκατομμυριούχοι. Αυτοί, μαζί με τους Φασίστες εκατομμυριούχους έχουν αποταμιεύσει εκατομμύρια στην ίδια τράπεζα του Λονδίνου. Τα συμφέροντα και των δύο είναι ακριβώς τα ίδια. Η παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση θα τσακίσει και αυτή την τράπεζα και αυτά τα συμφέροντα. Έτσι, είναι σημαντικό ότι το μοναδικό ενδιαφέρον όλων αυτών είναι να συντρίψουν την επανάσταση που τους απειλεί και να καταστρέψουν τους επαναστατημένους εργάτες μέσα από έναν άγριο πόλεμο.

Λαέ, σκέψου χωρίς τις λογικές του φανατισμού που τυφλώνουν τα μάτια σου.

Ένας συγκεκριμένος υπουργός «του λαού» δήλωσε ήδη πριν μερικές μέρες ότι, μόλις αυτή η κατάσταση ξεπεραστεί, η Ισπανική δημοκρατία θα επιστρέψει στις πολιτικές μορφές του παρελθόντος.

Ένας «εργάτης» υπουργός επιτρέπει στις φυλακές και τα σωφρονιστήρια να συνεχίζουν να υπάρχουν ενώ ταυτόχρονα φτιάχνει στρατόπεδα συγκέντρωσης, την ίδια στιγμή που φωνάζει: «Κάτω ο Φασισμός».

Και ένας άλλος τριγυρνάει βγάζοντας λόγους σε ταυρομαχίες και μιλώντας για διεθνιστικό και πατριωτικό αναρχισμό την ώρα που ένας παλιός Καταλανός πολιτικός διατάζει το λαό να σιωπήσει και να υπακούει τυφλά στην κυβέρνηση.

Γιατί να πούμε κι άλλα;

Οι ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ δεν συνεργάζονται και δεν πρόκειται ποτέ να συνεργαστούν με καμιά κυβέρνηση.

Στείλτε την προειδοποίηση μας παντού στον λαό έτσι που να μην αφεθούν να εξαπατηθούν σαν αιώνια παιδιά, έτσι που να τσακίσουν αυτή τη βρώμικη επίδειξη με σκοπό ν’ ανοίξουν το δρόμο για τον όμορφο ήλιο της Αναρχίας.

Για τα ιδανικά μας είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε και τις ίδιες μας τις ζωές.

Αλλά θα πεθάνουμε περήφανοι, σύντροφοι, φωνάζοντας με δύναμη: Κάτω η Κυβέρνηση, Ζήτω η Αναρχία.

Φεβρουάριος 1937
Αναρχική Ομάδα «Οι Κιχώτες του ιδανικού»

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 83, Μάϊος 2009

Πηγή: Anarchy Press

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Απαγορεύστε την Δημοτική Αρχή από το πάρκο Σιδηροδρόμων!

Τουλάχιστον τραγελαφική θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει την απόφαση του δήμου Καλαμάτας, να απαγορέψει την είσοδο στο πάρκο των Σιδηροδρόμων ατόμων με τους σκύλους τους. Γνωρίζουμε ότι στο δημοτικό συμβούλιο στην συζήτηση για την απόφαση ακούστηκαν πολλές μ@λ@κίες από στρογγυλοκαθήμενους δημοτικούς συμβούλους που αναγορεύτηκαν σε γιατρούς, κτηνιάτρους και βιολόγους όπου έκθεταν τις κουταμάρες τους περί των αρρωστιών που κουβαλάνε οι σκύλοι. Αδιάβαστοι και αγράμματοι άνθρωποι που παριστάνουν τους ειδικούς για μεταδιδόμενες αρρώστιες ενώ οι ίδιοι είναι προϊόντα και φορείς μιας επικίνδυνης μεταδιδόμενης ασθένειας, της βλακείας.
Το τραγικό της υπόθεσης είναι ένα κοινό μυστικό, ότι κάποιοι από τους εν λόγω "ειδικούς" σε προηγούμενες δημοτικές αρχές είχαν υψηλά πόστα και το σχέδιο τους καθώς και η πρακτική τους, για την αντιμετώπιση των αδέσποτων ήταν η φόλα. Όμως δυστηχώς τέτοιοι άνθρωποι συνεχίζουν να παίζουν τον άθλιο ρόλο τους.
Λέγεται πως μια τέτοια απόφαση απαγόρευσης σε δημόσιο χώρο δεν θα μπορούσε να σταθεί. Το μόνο που έχει υποχρέωση ο  συνοδός είναι να έχει τον σκύλο δεμένο και να καθαρίζει τα περιτώματά του.Δεν θα μπούμε σε ποιο ειδικές νομικές αναλύσεις της συγκεκριμένης απόφασης γιατί ούτε τις ξέρουμε και προπαντός δεν μας ενδιαφέρουν. Σημασία έχει τέτοιες απαγορεύσεις να καταργούνται επί τόπου. Ας απαγορεύουμε την είσοδο στο πάρκο ανθρώπων, δημοτικών συμβούλων και μη που είναι φορείς βλακείας, υπό τον φόβο μόλυνσης του κοινωνικού συνόλου από αυτή την ανίατη και επικίνδυνη ασθένεια.

Σκύλοι και γάτες της πόλης, με τάση για αφόδευση σε δημοτικά συμβούλια

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Άγριες φράουλες Ταϋγέτου

Μια ωραία πρωινή βόλτα στην ησυχία και στην δροσιά του βουνού. Εκεί οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί, οι μυρωδιές και οι ήχοι έχουν την δικιά τους ροή. Σκεφτόμουν τις παιδικές μου βόλτες με τους γονείς μου στο βουνό. Το ατελείωτο δάσος που απλωνόταν δεξιά και αριστερά του δρόμου για την Σπάρτη. Σήμερα μετά από τις μεγάλες φωτιές στα τέλη του 90' και του 07' το τοπίο έχει αλλάξει δραματικά.Τα ανθρώπινα ιδεολογήματα της κονόμας, του κέρδους, τα ανθρώπινα συστήματα διαχείρισης και εξουσίας, εκτός από τον άνθρωπο εχθρεύονται και το περιβάλλον του.
 Παρόλα αυτά το βουνό αντέχει και σε κάποια σημεία αναγεννάτε. Τόσο δυνατός είναι ο Ταΰγετος. Καταστράφηκε τόσες φορές από τον άνθρωπο και ακόμα υπάρχουν σημεία του που μπορεί να χαθείς στο δάσος, να ξεδιψάσεις από τα ποτάμια του.  Και εάν είσαι τυχερός θα πέσεις επάνω στην Fragaria vesca ή αλλιώς στην άγρια φράουλα. 
Αυτή την περίοδο σε διάφορα σημεία του Ταϋγέτου σε σχετικά υψηλό υψόμετρο, έχουν ωριμάσει οι άγριες φράουλες. 
Πρόκειται για μικροσκοπικές φράουλες στο μέγεθος ενός νυχιού που όσο μπόι τις περισσεύουν από τις καλλιεργούμενες φράουλες, το συμπληρώνουν σε γεύση. Μάλιστα περιέχουν και λεπτά αρώματα που έχουν χαθεί από την ήμερη φράουλα.
'Αγρια φράουλα, χωρίς Μανωλάδες, χωρίς τιμολόγια, χωρίς καταπίεση, χωρίς μεσάζοντες και παραγωγούς και πάνω από όλα χωρίς την ανάγκη του ανθρώπου.
Καλή Λευτεριά!
 


Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (μέρος 7)

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια

Σε αυτό και στα επόμενα γράμματα μου, εάν υπάρξουν, η θέση του παραλήπτη θα είναι κενή, γιατί η τοποθεσία σου εδώ και καιρό, είναι άγνωστη σ' εμένα. Μπορεί να βρήκες ένα ωραίο κλουβί, μπορεί πάλι να τοποθέτησες κουρτίνες στα παράθυρά σου για προστατεύσεις το σώμα σου, από τα λάγνα οπτικά σκαναρίσματα των γειτόνων σου, που προσπαθούν να βυθίσουν το βλέμμα τους ανάμεσα στους γλουτούς σου. Μπορεί επίσης τα πράγματα μέσα σου να έχουν παραμείνει ίδια, να αφήνεσαι στα οπτικά χάδια αγνώστων, να συνεχίζεις να είσαι απεγνωσμένα γυμνή μπροστά από μια ντουλάπα Σάββατο βράδυ και να ερεθίζεσαι στην ιδέα ότι εκείνη την στιγμή δίνεις παράσταση γι αυτούς που το βράδυ αυτό θα μείνουν σπίτι και απλά εγώ να μην μπορώ να σε εντοπίσω, γιατί απομακρύνθηκες από το πεδίο μου.
Δεν αισθάνομαι κουρασμένος από την αναζήτηση. Απλά είναι κάποιες στιγμές που δεν υπάρχει τίποτα μέσα μου. Ούτε κούραση, ούτε θλίψη, ούτε χαρά. Γι' αυτό και έχω να σου γράψω σχεδόν ένα χρόνο. Στο τίποτα δεν υπάρχει ανάγκη, ούτε λαβή για κράτημα, ούτε τοίχος που σε πλακώνει, ούτε αέρας.
Έμεινα με τις αναμνήσεις ρεζέρβα. Μόνο που δεν ξέρω πόσα χιλιόμετρα με βγάζει η ρεζέρβα. Μετρώ τις αποστάσεις από την καμάρα του πέλματος σου μέχρι το στήθος σου και από το λαιμό σου μέχρι ανάμεσα στα πόδια σου. Μου φαίνονται μεγάλες οι αποστάσεις γιατί τις κάνω ισορροπώντας σε μία ελάχιστη δοκό, που το κάθε βήμα χρειάζεται προσοχή και μελέτη, εδώ βλέπεις δεν υπάρχει χώρος για αυθορμητισμό, ούτε για παρορμήσεις.

Συγνώμη για το συγκεκριμένο γράμμα.


Προηγούμενες Αγαπημένες Πρωταγωνίστριες

Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

Κυπαρισσιακός κόλπος ή, αλλοιώς, τσιμέντο να γίνει

Η θλιμμένη ιστορία μιας περιοχής

Τέσσερα χρόνια πριν γράφαμε: «Ο τουρισμός είναι ένα εργαλείο των εξουσιαστών για περισσότερο έλεγχο. Ο μηχανισμός αυτός μπορεί να επέμβει στην συνείδηση των ανθρώπων και να την πολτοποιήσει, να την μπερδέψει και στο τέλος ο άνθρωπος να καταλήξει να είναι υποχείριο. […] ολόκληρες περιοχές περνάνε στα χέρια ενός εφοπλιστή και οι άνθρωποι αφού ξεπουλήσουν γη, καταλήγουν να γίνονται άμεσα εξαρτώμενοι από το έργο του εφοπλιστή και μετατρέπονται, στην καλύτερη περίπτωση, σε γκαρσόνια και security στην ξεπουλημένη τους γη. […] Αυτό που συντελείται στην δυτική Μεσσηνία είναι εικόνα από το μέλλον για όλο τον ελλαδικό χώρο, όπου το κράτος μέσω του τουρισμού θα κλέβει όλο και περισσότερο γη με το πρόσχημα της δουλειάς, αλλά με κύριο σκοπό το οικονομικό κέρδος, την εκμετάλλευση και τελικά τον πλήρη έλεγχο των υπηκόων του».Περιοχές Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης (Π.Ο.Τ.Α.) Το νέο εργαλείο των εξουσιαστών για περισσότερο έλεγχο (ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 114, Μάρτιος 2012)


Ανοίγεις τα μάτια και βρίσκεσαι ξαπλωμένος στην ζεστή νυχτερινή αμμουδιά, ανάμεσα σε αγριόκρινα και θρούμπι, ακριβώς κάτω από τον βραχίονα του Ωρίωνα. Λίγα δεκάδες μέτρα πιο κάτω η θάλασσα του Κυπαρισσιακού κόλπου, με την τεράστια αμμουδερή παραλία των 100 περίπου χιλιομέτρων, με τον αχό των κυμάτων να σε υπνωτίζει. Η μυρωδιά του ιωδίου της θάλασσας μπλέκεται με το θρούμπι και το πεύκο. Αισθάνεσαι μηδέν και ένα ταυτόχρονα, χωρίς να έχεις την ανάγκη να σκεφτείς ή να πεις κάτι, ένα χαμόγελο ή ένα δάκρυ αρκεί και έρχονται μόνα τους, αβίαστα. Δίπλα σου δυο πεύκα που βρίσκονται αγκαλιασμένα και γυρτά, σχηματίζοντας ανάμεσα τους μια μικρή σπηλιά, όπου μέσα τους δύο άνθρωποι βρήκαν θαλπωρή και χώρο για να στεγάσουν τα όνειρα τους. Μάρτυρας της ένωσης τους ο αέρας, που χρόνο με το χρόνο έπεισε αυτά τα δύο δέντρα ότι πρέπει να αγκαλιαστούν για να συνεχίσουν να υπάρχουν.

Πεύκα παντού, από το βουνό μέχρι την παραλία. Βρίσκεσαι στο παράκτιο πευκόδασος της Ελαίας, που είναι ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα στον ευρωπαϊκό χώρο. Σε αυτό το μοναδικό δάσος ζούνε πλήθος ζώων, από αλεπούδες και φίδια μέχρι ποντίκια, βατράχια και χελώνες. Εκτός από το εκατοντάδων χρόνων πευκόδασος στην περιοχή φύονται κουκουναριές, μυρτιές, λυγαριές, πικροδάφνες, κυπαρισσοειδή και αλμυρίκια. Στην παραλία αυτή εκβάλει και το μοναδικό θηλυκό ποτάμι η Νέδα, η οποία ήταν μία από τις μυθικές νύμφες που μεγάλωσαν τον Δία, ο οποίος γεννήθηκε στις πηγές του ποταμού. Η ζεστή νυχτερινή άμμος κρατάει ασφαλή χιλιάδες αυγά της θαλάσσιας χελώνας καρέτα-καρέτα. Το συγκεκριμένο είδος προτιμάει αυτή την παραλία ανάμεσα σε τόσες άλλες, κατατάσσοντας την περιοχή ως την δεύτερη πιο σημαντική περιοχή ωοτοκίας της καρέτα- καρέτα στην Μεσόγειο. Κάθε χρόνο η παραλία γεμίζει φωλιές και κάθε τέλος του καλοκαιριού, η άμμος γεννάει χιλιάδες μικροσκοπικά χελωνάκια, που τρέχουν προς τα νερά του Κυπαρισσιακού. Σηκώνεσαι από την άμμο και αντικρίζεις τους απέραντους αμμόλοφους, αιώνιους φύλακες της παραλίας αλλά και της ζωής της. Άλλοι φτάνουν τα δέκα μέτρα ύψος και άλλοι, πιο χαμηλοί, στο ένα μέτρο μα όλοι εξίσου σημαντικοί. Οι θίνες προστατεύουν την φυτική ενδοχώρα της περιοχής, σταθεροποιούν την ακτογραμμή, διατηρούν σημαντικά φυτικά είδη, ενώ εκεί βρίσκουν καταφύγιο και τροφή πολλά ζώα της παραλίας.

 Η αφορμή για το είδος του τσιμέντου που θα πέσει

Ξημερώνει και μαζί με το φως έρχεται η γνώση. Μαθαίνεις ότι η περιοχή σχεδιάζεται να αλλάξει από ανθρώπους που δεν ξέρουν την οσμή της, παρά μόνο την οσμή του χρήματος. Πριν από λίγα χρόνια ο εφοπλιστής Πέτρος Παππάς, μαζί με έναν άλλον επιχειρηματία ονόματι Κανελλάκη, ο οποίος φέρεται να κατέχει σχεδόν όλη την περιοχή, ίδρυσαν την εταιρεία «Νέος Κότινος Ακίνητα Α.Ε.» και από τότε σχεδιάζουν να χτίσουν στο παραλιακό μέτωπο 47 πολυτελείς κατοικίες. Οι συγκεκριμένες βίλες θα εκτείνονται σε μια περιοχή περίπου 3 χιλιομέτρων με φάτσα στην θάλασσα. Για τον σκοπό αυτό ανοιχτήκαν πέντε δρόμοι, κόβοντας πολλά πεύκα, και καταστρέφοντας τις αμμοθίνες, με την παρουσία δασάρχη και τις ευλογίες της δημοτικής αρχής Τριφυλίας.

Το εν λόγω παραλιακό μέτωπο, αν και αμμώδες, με διάσπαρτη δασική βλάστηση και αμμοθίνες, ανήκει στην συσταθείσα εταιρεία «Νέος Κότινος Ακίνητα Α.Ε.». Στην ιστορία για το πώς ένα δάσος και μια παραλία έφτασαν να ανήκουν σε κάποιους και αυτοί να θέλουν να τα τσιμεντώσουν, πρωταγωνιστούν βασιλιάδες, πρίγκιπες και σταυλάρχες. Η άμμος και το μέρος του δάσους παραχωρήθηκε από τους Γκλύξμπουργκ Παύλο και Φρειδερίκη σε κάποιον σταβλάρχη τους ονόματι Γεώργιο Κανελλάκη! Έτσι, το δάσος και το παραλιακό μέτωπο μετατράπηκε σε ιδιοκτησία, γιατί έτσι έκανε κέφι στους Γκλύξμπουργκ. Το δάσος στην συνέχεια άρχισε σιγά σιγά να αποψιλώνεται νύχτα. Οι κάτοικοι θυμούνται τους εργάτες που έφταναν στην περιοχή και έκοβαν πολλά πεύκα, που στην συνέχεια πολλά από αυτά τα έθαβαν στην άμμο, δημιουργώντας έτσι ένα απέραντο κτήμα. Μάλιστα, ο ιδιοκτήτης δεν έμεινε εκεί αλλά θεώρησε σωστό τα 180 παραχωρημένα στρέμματα να τα κάνει 306, γιατί απλά μπορούσε! Στα μέσα του ’50, ο Κανελλάκης με τις πλάτες των Γκλύξμπουργκ κερδίζει δίκη για την κυριότητα της περιοχής και το παραμύθι τελειώνει. Έτσι, φτάσαμε στο τώρα όπου ο επιχειρηματίας Κανελλάκης ιδρύει εταιρεία μαζί με τον εφοπλιστή Παππά και θέλει να τσιμεντώσει την παραλία και το δάσος. Επί πλέον, η εταιρεία εδώ και χρόνια έχει βάλει ταμπέλες που ενημερώνουν ότι ο χώρος είναι ιδιωτικός και όργωσε με τρακτέρ την άμμο, φυτεύοντας βίκο και καταστρέφοντας ό,τι μικρό δέντρο είχε φυτρώσει, καθώς και πολλές φωλιές ζώων. Συγχρόνως κατασκεύασε και πέντε κάθετους δρόμους προς την παραλία ισοπεδώνοντας τις αμμοθίνες. Έκτοτε κάποιες περιβαλλοντικές οργανώσεις προέβησαν σε καταγγελίες και οι εργασίες σταμάτησαν.

Να σημειωθεί, επίσης, ότι στο πευκόδασος της Ελαίας κάθε καλοκαίρι κατασκηνώνουν ομάδες προσκόπων και ελεύθερων κατασκηνωτών, οι περισσότεροι με συνείδηση και σεβασμό στο δάσος, που γνωρίζονται προσωπικά με πολλούς από τους κατοίκους του χωριού. Πολλοί επισκέπτες έρχονται για 30 συνεχόμενα χρόνια και διαμένουν στο δάσος χωρίς να προκαλούν κανένα πρόβλημα. Η κοινότητα της Ελαίας όλα αυτά τα χρόνια έχει εξοικειωθεί με όλο αυτό τον κόσμο που κατασκηνώνει στο δάσος και δεν τους βλέπει ως ξένο σώμα, αλλά ως κομμάτι του χαρακτήρα του χωριού. Δείγμα της παραπάνω εξοικείωσης είναι το δίκτυο ύδρευσης που έχει τοποθετηθεί από την κοινότητα στο δάσος, εξυπηρετώντας τις ανάγκες των κατασκηνωτών για νερό. Δυστυχώς, όμως, με τα νέα δεδομένα στην περιοχή, η ελεύθερη κατασκήνωση έχει καταστεί δύσκολη υπόθεση, αφού οι διάφοροι υπάλληλοι της εταιρίας «Νέος Κότινος Ακίνητα Α.Ε.» διώχνουν τους κατασκηνωτές λέγοντας τους ότι η περιοχή είναι ιδιωτική, ενώ σε άλλες περιπτώσεις, για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια, επεμβαίνει και η αστυνομία μοιράζοντας πρόστιμα. Επίσης, με πρόταση του υπουργείου Περιβάλλοντος δίνεται το πράσινο φως για την κατασκευή οργανωμένου κάμπινγκ, κάτι που αυτόματα θα βάλει σε περιπέτειες την μακρά ιστορία της ελεύθερης κατασκήνωσης στην περιοχή.

Η καταδίκη μπούσουλας για τους επενδυτές

Λόγω των παραπάνω δραστηριοτήτων της εν λόγω κατασκευαστικής εταιρίας στην περιοχή, το ελληνικό κράτος βρίσκεται κατηγορούμενο σε ευρωδικαστήριο για πλημμελή προστασία της περιοχής του Κυπαρισσιακού κόλπου. Βέβαια, δίκη μεταξύ ενόχων δεν γίνεται. Η δίκη έχει χαρακτήρα διευθέτησης για το είδος των επενδύσεων που θα υπάρξουν στην περιοχή. Ουσιαστικά πρόκειται για χέρι βοηθείας προς το ελληνικό κράτος, ώστε αργότερα να νίπτει τας χείρας του και να δείχνει «τας ευρωπαϊκάς αυλάς» ως υπαίτιες. Η εισαγγελέας, λοιπόν, πριν από μήνες εισηγήθηκε καταδίκη και εκτίμησε ότι το ελληνικό κράτος παρέβη την οδηγία 92/43/ΕΟΚ για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων, καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας, επειδή α) χορήγησε άδειες κατασκευής κατοικιών, β) ενέκρινε την κατασκευή δρόμου που περνάει μέσα από το δάσος, γ) επέτρεψε κατασκευαστικές εργασίες, κοντά στις παραλίες ωοτοκίας, δ) απέτυχε να εμποδίσει επαρκώς το ελεύθερο κάμπινγκ, ε) απέτυχε να περιορίσει επαρκώς τη λειτουργία παραλιακών μπαρ, στ) απέτυχε να περιορίσει την ενοικίαση εξοπλισμού παραλίας (οι ομπρέλες καταστρέφουν τα θαμμένα αβγά) και την τοποθέτηση ξύλινων διαδρόμων στις παραλίες ωοτοκίας, ζ) απέτυχε να περιορίσει επαρκώς την φωτορύπανση -τα νεογέννητα χελωνάκια έλκονται από το φως και κατευθύνονται προς τα φώτα των μπαρ αντί προς τη θάλασσα, η) δεν κατάφερε να περιορίσει την αλιευτική δραστηριότητα μπροστά στις παραλίες ωοτοκίας και τέλος θ) παρέλειψε, να θεσπίσει πλήρες νομοθετικό πλαίσιο για την προστασία της θαλάσσιας χελώνας Καρέτα καρέτα στον τόπο διατηρήσεως «Θίνες Κυπαρισσίας». Για τους παραπάνω λόγους το υπουργείο Περιβάλλοντος συνέταξε μια πρόταση προεδρικού διατάγματος για την προστασία της ευρύτερης περιοχής του Κυπαρισσιακού κόλπου. Η πρόταση του υπουργείου Περιβάλλοντος είναι η περιοχή του Κυπαρισσιακού κόλπου να ανακηρυχθεί «Περιοχή Προστασίας της Φύσης», απόφαση που σε γενικές γραμμές επιτρέπει την δόμηση, με κάποια κριτήρια, όπως η κυριότητα των 20 (που πιθανόν μετά από δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού Περιβάλλοντος Γιάννη Τσιρώνη να γίνουν 10) στρεμμάτων, την φύτευση φωτοφρακτών με ενδημικά είδη φυτών για όσα σπίτια έχουν φάτσα στην παραλία, την κατασκευή ξενοδοχείων τεσσάρων και πέντε αστέρων και την κατασκευή οργανωμένου κάμπινγκ στην περιοχή της Ελαίας. Ο μπούσουλας για το τι είδος τσιμέντου θα πέσει είναι πλέον έτοιμος και με την βούλα «οικολόγου» υπουργού.

Ο Τσιρώνης και οι «σοβαροί επενδυτές»

Ο Τσιρώνης φαίνεται ότι έχει αναλάβει την υπόθεση του Κυπαρισσιακού και, όπως όλα δείχνουν, θα την βγάλει πέρα μια χαρά. Όπως είναι γνωστό, προέρχεται από το κόμμα των «Οικολόγων Πράσινων», όπου εάν περάσει τελικά η πρόταση του για το προεδρικό διάταγμα, θα έχουμε μια τεράστια επιβεβαίωση ότι το οικολογικό κόμμα δεν είναι και τόσο οικολογικό. Ο Τσιρώνης ουσιαστικά υπηρετεί άκρατα

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Βρέθηκε εκεί που φτιάχνεται η περιμετρική το αρχαιότερο σύστημα ύδρευσης της Καλαμάτας!

Αντιγράφω από την ιστοσελίδα kalamatajournal ένα ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με τις αρχαιότητες και τον περιμετρικό της Καλαμάτας. Εγώ θα σχολιάσω πως ο δήμος δείχνει τεράστιο ενδιαφέρον σε φιέστες τύπου Bachata και Ρούλας Κορομηλάς, λευκές κόκκινες και πράσινες νύχτες ενώ αδιαφορεί για την ιστορία της πόλης. Τσιμέντο να πέσει παρέα με το ανάλογο κονδύλι και ας πάει και το παλιάμπελο. Άποψη μου είναι πως ο δρόμος ειδικά από τα κτελ και κάτω δεν έπρεπε να γίνει και το μόνο που εξυπηρετεί είναι αυτούς που πήραν τα τεράστια χρηματικά ποσά για να τον φτιάξουν.

ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ; 
Βουή από τα φορτηγά που κινούνται ασταμάτητα. Σκόνη καλύπτει τα πάντα. Θόρυβοι από τους εργάτες που στήνουν και ξεστήνουν τις σκαλωσιές. Όλα αυτά από την κατασκευή της περιμετρικής οδού της Καλαμάτας. Ένα έργο που για κάποιους θα φέρει ανάπτυξη στην πόλη. Για χάρη όμως του ίδιου έργου η Καλαμάτα χάνει, θυσιάζει απομεινάρια της ιστορίας της. Αφήνοντας, ωστόσο, η Καλαμάτα να χαθεί η ιστορία της δεν χάνει και την ψυχή της;… Κοντά στις Τούρλες, το λόφο απέναντι από το Κάστρο, ένας μυκηναϊκός τάφος καταστράφηκε ολοσχερώς προκειμένου να περάσει ο δρόμος. Στην ίδια περιοχή, για χάρη της περιμετρικής χάνεται το υδραγωγείο που στα βυζαντινά χρόνια έφερνε νερό στην πόλη. Τελευταία ανακαλύφθηκε, επίσης στην ίδια περιοχή, και ένα τμήμα του αρχαιότερου δικτύου ύδρευσης της πόλης. Θα χαθεί και αυτό; Ο κ. υπουργός Πολιτισμού τι λέει;…

Η ιστορία με το βυζαντινό υδραγωγείο είναι σχετικά παλιά και γνωστή. Όταν ξεκίνησαν οι εργασίες για την περιμετρική βρέθηκαν απομεινάρια του, ενημερώθηκε η αρχαιολογική υπηρεσία και ξεκίνησαν οι έρευνες. Τελικά ένα τμήμα του υδραγωγείου αυτού έγινε μπάζα και ισοπεδώθηκε, προκειμένου να κατασκευαστεί μια γέφυρα της περιμετρικής. Και το τμήμα που έχει απομείνει θα ισοπεδωθεί και αυτό, για να κατασκευαστεί παράδρομος.

Επάνω το βυζαντινό υδραγωγείο πριν από τα έργα για την περιμετρική και κάτω μετά από τα έργα

Το νεότερο στοιχείο, που πρώτη φέρνει στη δημοσιότητα η Kalamata Journal, είναι ότι πρόσφατα και τυχαία ανακαλύφθηκε κάτω από το βυζαντινό υδραγωγείο ένα παλιότερο σύστημα ύδρευσης, της Ρωμαϊκής ίσως και παλιότερης περιόδου. Πρόκειται για έναν πήλινο σωλήνα που μετέφερε νερό στην πόλη, από το ποτάμι «Καλαμίτσι», που είχε νερό και τους 12 μήνες του χρόνου, σε αντίθεση με το Νέδοντα.



Ένα κομμάτι αυτού του τμήματος έχει καταστραφεί από τις εργασίες για την κατασκευή της περιμετρικής, ενώ ένα άλλο κομμάτι σώζεται σε καλή κατάσταση.
Αυτό ο πήλινος σωλήνας πιθανότατα μετέφερε νερό στις Ομηρικές Φαρές, την αρχαία Καλαμάτα, που βρισκόταν κάτω από την περιοχή του κάστρου, όπως μαρτυρούν και τα απομεινάρια που συνεχίζουν να είναι θαμμένα μπροστά από την εκκλησία της Υπαπαντής.




Πρόκειται λοιπόν για το αρχαιότερο σύστημα ύδρευσης της πόλης της Καλαμάτας. Και το ερώτημα είναι, θα έχει και αυτό την τύχη του βυζαντινού υδραγωγείου; Δεν μπορεί έστω να αποκοπεί ένα κομμάτι από το σωζόμενο τμήμα του και να μεταφερθεί σε ένα μουσειακό χώρο;


Πάντως η πιο θλιβερή θυσία για την περιμετρική οδό είναι η καταστροφή του τάφου, τον οποίο είχε ερευνήσει στα τέλη της δεκαετίας του ’50 ο γνωστός Άγγλος αρχαιολόγος Σίμπσον. Από την κεραμική που βρήκε γύρω από τον τάφο, χρονολόγησε το μνημείο περίπου στο 1.400 π.Χ.! Ο μυκηναϊκός αυτός τάφος γκρεμίστηκε από μπουλντόζα! Υπάρχουν όμως στη γύρω περιοχή και άλλοι τάφοι, κάτι που οδηγεί στην εκτίμηση ότι εκεί ίσως βρισκόταν η νεκρόπολη της αρχαίας πόλης.

Το βυζαντινό υδραγωγείο με τις μικρές καμάρες του. Δεν υπάρχει πια...

Αυτά τα απομεινάρια της ιστορίας της Καλαμάτας, ήσσονος δυστυχώς σημασίας για τους αναπτυξιολάγνους μπροστά στην κατασκευή ενός δρόμου, χάνονται. Και το ωραίο είναι ότι κάποιοι από αυτούς που υπερασπίζονται πολιτικά και οικονομικά τη διεκδίκηση της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, όχι μόνο δεν έχουν κανένα πρόβλημα από την καταστροφή αυτών των μνημείων αλλά θα πουν και από πάνω ότι ο δρόμος θα φέρει και την πολιτιστική ανάπτυξη, παρά την πολιτιστική καταστροφή που προκαλεί…
Στ.Μ.





Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Τσάντα από σωσίβιο πρόσφυγα, ωραία ιδέα με πολλά λεφτά


Στα σκαριά φαίνεται πως βρίσκεται μια νέα τάση της μόδας που θα κατακλύσει τα εμπορικά καταστήματα. Το κύριο στοιχείο αυτής της νέας μόδας θα είναι το προσφυγικό ζήτημα. Η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Odyssea ήδη κατασκευάζει στην Αθήνα τσάντες, μπλούζες, θήκες για τάμπλετ και κινητά, μπρελόκ και διάφορα άλλα προϊόντα, με βασικό υλικό τα πεταμένα σωσίβια των προσφύγων και μεταναστών που βρίσκονται στα νησιά. Προς το παρόν η εταιρεία δουλεύει με πολύ εθελοντισμό καθώς όσοι φτιάχνουν τσάντες παίρνουν και κάποια τσάντα για ανταπόδοση. Στην συνέχεια και όταν οι δουλειές θα πάνε καλά, φανταζόμαστε ότι οι πιο καλοί στην δουλειά τους θα ανταμειφθούν και με μια θέση έμμισθου εργαζομένου.

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Καλαμάτα 9 Μάη 1934 (Μια άλλη ιστορία)

Μια άλλη ματιά στην αιματηρή απεργία της Καλαμάτας στις 9 Μάη το 1934.
Αναδημοσίευση από Χρόνος για Ξόδεμα 




















Για την εξέγερση των μυλεργατών στην Καλαμάτα τα τελευταία χρόνια έχουν γραφτεί πολλά, από διάφορο κόσμο που έχει αναδείξει το ζήτημα. Έγω παραθέτω το κείμενο του Μπούρμπουνα για τα γεγονότα του Μαίου του 1934.
Ωστόσο μέσα στις γενικές πληροφορίες που μας έχουν εξιστορήσει η παλιοί έιναι και μια που σχετικά πρόσφατα έφτασε στο αυτί μου, απ τον μπαρμπά Μήτσο τον Βάγια, αντάρτη στα χρόνια του εμφυλίου στην περιοχή του Μωριά. 
Κατά την προσπάθεια της κατάπνιξης της απεργίας των εργατών στην Καλαμάτα το 34 ο αξιωματικός που έλαβε την εντολή εκ των ανωθεν για πύρ και διέταξε τους στρατιώτες να καταπνίξουν την απεργία ονομαζόταν Διακουμογιαννόπουλος. Μετέπειτα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου ο ΕΛΑΣ έχοντας έλλειψη αξιωματικών ζήτησε την ένταξη του Διακουμογιαννόπουλου στο αντάρτικο. Ο ίδιος τους είπε: "έγω είχα δολοφονήσει εργάτες το 34 στην Καλαμάτα, πως θα μπορέσω τώρα να έρθω μαζί σας;". Τελικώς ο Διακουμογιαννόπουλος (Στέλιος νομίζω στο μικρό) αναδείχθηκε σε μια απ τις ηγετικές μορφές του ΕΛΑΣ στη Μεσσηνία αλλά και σε ολόκληρη την Πελοπόννησο.
Για την ιστορία, ο μπαρμπά Μήτσος που μου έχει εξιστορήσει πολλά από εκείνα τα χρόνια, ζει και βασιλεύει, 90κάτι χρονών. Η δική του προσωπική ιστορία θα μπορούσε να γίνει κάλλιστα ταινία.



Ραντεβού στους μύλους...χέσε τα Jumbo!!!



Στους μύλους. 
Που είδαν πλοία να φεύγουν για την Αμερική, γεμάτα ελπίδα αλλά και καημό.
 Άσπρα μαντήλια, μαύρα δάκρια και μια καρδιά που σπαρταράει ξεχασμένη στον λιμενοβραχίονα,
περιμένοντας στους κάβους την ημέρα που το πλοίο θα ξαναδέσει.
Στους μύλους του μόχθου για κάτι καλύτερο. 
Της σκλαβιάς των χρημάτων και της καταπίεσης. 
Των όπλων, του αίματος και των πληγωμένων ονείρων.
Στους μύλους της έκρηξης, της εξέγερσης και
του γκρεμίσματος της μηχανής.
Μέχρι να βγεί και η τελευταία πνοή,
μέχρι να γκρεμιστεί η μηχανή,
το ραντεβού οφείλει να είναι στους μύλους.


ΚΑΛΑΜΑΤΑ1934: Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Το παρακάτω κείμενο είχε δημοσιευτεί τον Δεκέμβριο του 2002 από την αναρχική εφημερίδα Διαδρομή Ελευθερίας.

Η πόλη της Καλαμάτας αριθμεί σήμερα πάνω από 50 χιλιάδες κατοίκους. Η ανεργία είναι ένα από τα βασικά προβλήματα της πόλης, όπως άλλωστε και όλης της περιοχής της Πελοποννήσου. Σήμερα λίγα εργοστάσια έχουν μείνει στην περιοχή, κυρίως μικρές βιοτεχνίες. Το μόνο μεγάλο εργοστάσιο είναι αυτό της καπνοβιομηχανίας Καρέλια το οποίο συνεχώς απολύει εργάτες καθώς αποκτά νέα μηχανήματα που αντικαθιστούν τα εργατικά χέρια. Η τεχνολογική «ανάπτυξη» είναι για άλλη μια φορά η αιτία για την δυστυχία πολλών ανθρώπων.

Κάτι ανάλογο έγινε στην πόλη και το 1934. Όμως, την εποχή εκείνη, σε αντίθεση με την σημερινή αδράνεια, οι αντιδράσεις οδήγησαν σε μια αιματοβαμμένη εξέγερση που ανέδειξε τη δύναμη που κρύβουν μέσα τους οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι.

Το 1934 οι εργάτες στο λιμάνι της Καλαμάτας (που τότε ήταν ένα από τα πιο δραστήρια λιμάνια στον ελλαδικό χώρο) ήρθαν αντιμέτωποι με τα τεχνολογικά «επιτεύγματα» της εποχής. Στο λιμάνι λειτουργούσαν τότε οι μεγάλοι αλευρόμυλοι «Ευαγγελίστρια». Πολλά καράβια που μετέφεραν σιτάρι έφθαναν εκεί για την παραγωγή αλευριού. Οι ιδιοκτήτες των μύλων (Πάστρας και Τραβασάρας) είχαν αποφασίσει να αγοράσουν ένα νέο μηχάνημα το οποίο θα ρουφούσε το σιτάρι από τα αμπάρια των πλοίων και θα το οδηγούσε κατευθείαν στον μύλο. Αυτό βέβαια θα είχε σαν συνέπεια την απόλυση πολλών από τους φορτοεκφορτωτές που έκαναν μέχρι τότε την δουλειά αυτή. Για να αποφευχθούν οι σίγουρες αντιδράσεις, το κράτος αποφάσισε να δίνονται στους εργάτες 6 δραχμές για κάθε τόνο σιταριού που θα εκφορτωνόταν από την «ρουφήχτρα». Όμως οι λιμενεργάτες δεν έπεσαν σε αυτήν την παγίδα.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν μετά την εγκατάσταση και λειτουργία της «ρουφήχτρας» είναι τέτοια που δείχνουν την δύναμη της κοινωνικής αλληλεγγύης και μαχητικότητας, αλλά και την κρατική κτηνωδία.

Οι βιομήχανοι της «Ευαγγελίστριας» αποφάσισαν να λειτουργήσουν τον απορροφητήρα την Τετάρτη 9 Μαΐου 1934. Τρεις μέρες πριν, την Κυριακή 6 Μαΐου, στην Νομαρχία Μεσσηνίας πραγματοποιείται σύσκεψη των τοπικών εξουσιαστών για την αντιμετώπιση των αντιδράσεων στην επικείμενη λειτουργία του μηχανήματος. Στην σύσκεψη συμμετέχουν και εκπρόσωποι των κυλινδρόμυλων. Η απόφαση τους είναι να ληφθούν ισχυρά μέτρα φρούρησης των εγκαταστάσεως της βιομηχανίας στο λιμάνι εν όψει μάλιστα και της άφιξης δυο πλοίων με σιτάρι το οποίο θα εκφορτωνόταν από την «ρουφήχτρα». Πράγματι το απόγευμα της Κυριακής κατέβηκαν στο λιμάνι όλες σχεδόν οι κατασταλτικές δυνάμεις του νομού. Στρατιώτες και χωροφύλακες συντάχτηκαν σε θέση μάχης. Στα «μέτρα ασφαλείας» συμμετείχε και το σύνολο της έφιππης χωροφυλακής της περιοχής αλλά και μπράβοι των βιομηχάνων.

Τη Δευτέρα 7 Μαΐου στη γενική συνέλευση των λιμενεργατών αποφασίζεται απεργία για την επόμενη μέρα. Οι περισσότεροι καταστηματάρχες της περιοχής του λιμανιού αποφάσισαν να κρατήσουν και αυτοί κλειστά τα μαγαζιά τους την Τρίτη σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους λιμενεργάτες. Κάποιες προσπάθειες συνδικαλιστών να επικοινωνήσουν τηλεφωνικά με το υπουργείο οικονομικών για «να βρεθεί μια λύση» συναντά την αδιαφορία της κυβέρνησης. Έτσι κάποιοι συνδικαλιστές πήγαν μέχρι την Αθήνα για να διαπραγματευτούν. Όμως, τελικά, αυτοί αποδέχτηκαν την κυβερνητική πρόταση (για αποζημίωση 6 δραχμών ανά τόνο εκφόρτωσης). Όταν έγινε γνωστή στην γενική συνέλευση η συμφωνία που έκαναν οι συνδικαλιστές στην Αθήνα, οι λιμενεργάτες την απέρριψαν και αποκήρυξαν τους δύο συνδικαλιστές.

Από το πρωί της Τρίτης 8 Μαΐου, ένοπλοι περίπολοι του στρατού και της χωροφυλακής γυρίζουν στους δρόμους της πόλης. Ένα πολυβόλο του στρατού έχει στηθεί στο λιμάνι. Η απεργία έχει νεκρώσει την πόλη και κυρίως την περιοχή του λιμανιού που τα πάντα είναι κλειστά. Στην απεργία συμμετέχουν και οι μυλεργάτες. Το απόγευμα το πλοίο «Λίμνη» φτάνει στο λιμάνι της Καλαμάτας γεμάτο σιτάρι. Οι εργάτες μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους, μαζεύονται στο λιμάνι για να αποδοκιμάσουν το αγκυροβόλημα του πλοίου. Γίνεται μια αποτυχημένη προσπάθεια να διασπαστούν οι γραμμές των αστυνομικών και στρατιωτών χωρίς να πάρουν έκταση οι συγκρούσεις. Λίγες ώρες αργότερα, αφού είχε βραδιάσει και ο περισσότερος κόσμος είχε διαλυθεί, μια ισχυρή έκρηξη συνταράσσει την περιοχή κοντά στους μύλους χωρίς υλικές ζημιές ή τραυματισμούς. Δεν είναι σίγουρο τι ήταν ακριβώς αλλά κατά πάσα πιθανότητα ήταν βομβιστική επίθεση. Κάποιος αρτεργάτης ονόματι Γιαννακέας είχε κατασκευάσει μια ισχυρή βόμβα από δυναμίτη και είχε νωρίτερα αποπειραθεί να την τοποθετήσει στους κυλινδρόμυλους, αλλά κάποιοι «συναγωνιστές του» τον απέτρεψαν. Είναι πολύ πιθανό ο ίδιος να προσπάθησε ξανά… Κάποιοι ξενυχτούν στην προκυμαία εν αναμονή της επόμενης μέρας.

Από τις 6 το πρωί της Τετάρτης 9 Μαΐου, λιμενεργάτες φορτοεκφορτωτές και μυλεργάτες μαζί με τις
οικογένειές τους μαζεύονται στο λιμάνι με σκοπό να αποτρέψουν την εκφόρτωση του πλοίου «Λίμνη». Οι κάτοικοι της πόλης για άλλη μια μέρα είναι στο πλευρό των λιμενεργατών. Ο στρατός είναι ξανά παραταγμένος στην προκυμαία και εμποδίζει την προσέγγιση στο δυτικό τμήμα του λιμανιού, όπου βρίσκεται ο μύλος. Στρατιώτες έχουν λάβει θέσεις ακόμα και πάνω στο πλοίο «Λίμνη». Κατά τις 8 το πρωί η «ρουφήχτρα» ξεκίνησε να λειτουργεί και να αδειάζει το «Λίμνη». Επικρατεί ένταση. Ο νομάρχης φέρεται να απειλεί τους συγκεντρωμένους με τα παρακάτω λόγια: «Παιδιά μην επιμένετε, θα μετανοήσετε. Το Κράτος έχει την δύναμη να επιβάλει την θέλησή του». Οι διαδηλωτές επιτίθενται επανειλημμένα στους στρατιώτες και χωροφύλακες για να τους διασπάσουν και να φτάσουν στο σιλό, όπου λειτουργεί το απορροφητικό μηχάνημα. Δεν τα καταφέρνουν. Οι στρατιώτες τους χτυπούν με τους υποκόπανους των όπλων. Τότε κάποιοι λιμενεργάτες βλέποντας ότι είναι αδύνατο να προσεγγίσουν το πλοίο και την ρουφήχτρα από τη στεριά αποφάσισαν να προσπαθήσουν μέσω θαλάσσης. Έτσι τρεις από αυτούς επιβιβάζονται σε μια βάρκα η οποία σέρνει μια μικρή φορτηγίδα όπου μπαίνουν άλλοι πενήντα λιμενεργάτες. Στην φορτηγίδα βρέθηκαν ακόμα και μικρά παιδιά. Ο κόσμος ενθουσιάζεται όταν τους βλέπει και τους ενθαρρύνει με φωνές ενώ ταυτόχρονα ορμούν πάλι εναντίον των στρατιωτών.

Καθώς η φορτηγίδα πλησίαζε προς το «Λίμνη» ακούγεται εντολή του στρατού που διατάζει όσους είναι σε αυτήν να σταματήσουν. Αυτοί όμως συνεχίζουν και τότε ο επικεφαλής των στρατιωτικών δυνάμεων διατάζει πυρ. Αναρίθμητοι πυροβολισμοί πέφτουν για είκοσι λεπτά περίπου. Κυρίως στρέφονται προς την φορτηγίδα αλλά και προς τους συγκεντρωμένους στην προκυμαία. Το πολυβόλο του στρατού ρίχνει και αυτό συνεχώς ριπές. Είναι αρκετά πιθανό πυρά να ρίχτηκαν και από τα τσιράκια των ιδιοκτητών των μύλων καθώς ακούστηκαν μερικοί πυροβολισμοί από τις εγκαταστάσεις της «Ευαγγελίστριας» και αργότερα βρέθηκαν πολλά βλήματα σε τραυματίες από μικρά όπλα που δεν είχε ο στρατός ή η χωροφυλακή.

Επικρατεί πανικός. Οι συγκεντρωμένοι προσπαθούν να προφυλαχτούν από τις σφαίρες. Λίγοι όμως φεύγουν από εκεί. Οι περισσότεροι προσπαθούν να αμυνθούν, αλλά και να αντεπιτεθούν με όποιο τρόπο μπορούν, κυρίως με πέτρες αλλά και με κατά μέτωπο επίθεση. Από τους λιμενεργάτες που βρίσκονταν στην φορτηγίδα, δύο σκοτώθηκαν και τουλάχιστον άλλοι δυο τραυματίστηκαν. Στην προκυμαία πέφτουν άλλοι τρεις νεκροί και πολλοί ακόμα τραυματίζονται.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

ΜΑΗΣ 1934 Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ



-Τι θα μπορούσε να μας πει μια προβλήτα λιμανιού και ένας παλιός αλευρόμυλος;
 Αν περιπλανηθούμε κάποια στιγμή στο λιμάνι της Καλαμάτας, ίσως μπορέσουμε να νιώσουμε τους πόθους, τα όνειρα και τον μόχθο των ανθρώπων που έζησαν σ’ αυτό το μέρος. Το ίδιο μπορεί να συμβεί αν οδηγήσουμε τα βήματά μας και στο κουφάρι των παλιών αλευρόμυλων, που δεσπόζει δίπλα στην προβλήτα του λιμανιού. Το κτήριο παραμένει παρέα με πολλά μηχανήματα, διοικητικά χαρτιά και σακιά με την επωνυμία των αλευρόμυλων. Ακόμα και τα αποκόμματα από εφημερίδες και περιοδικά της εποχής  που βρίσκονται κολλημένα στις ντουλάπες των εργατών μαρτυρούν με τον τρόπο τους κάποια ιδιαίτερα μυστικά των τελευταίων ανθρώπων που δούλευαν εκεί λίγο πριν κλείσουν οι μύλοι. Το λιμάνι και οι αλευρόμυλοι έχουν πολλές ιστορίες να μας διηγηθούν. Ιστορίες για ανθρώπους που ήρθαν από μακριά και για άλλους που ήταν γεννημένοι σ’ αυτό τον τόπο και συνυπήρχαν στο λιμάνι δουλεύοντας για κάποιο αφεντικό πλουτίζοντάς το ενώ οι ίδιοι έμεναν σε προσφυγικά παραπήγματα στην παραλία και σε διάφορες λαϊκές γειτονιές της Καλαμάτας. Η ιστορία όμως που έμελλε να σημαδέψει αυτό το μέρος δεν είναι χαρούμενη αλλά βαμμένη με το αίμα δεκάδων απεργών και αλληλέγγυων. Η αιματοβαμμένη εξέγερση των λιμενεργατών και των μυλεργατών τον Μάη του 1934 ενάντια στα αφεντικά και το κράτος άφησε πίσω της οχτώ νεκρούς, δεκάδες τραυματίες και πολλές υλικές καταστροφές σε  διάφορα κτήρια εκ των οποίων αυτό της τράπεζας Αθηνών, το σπίτι ενός εκ των ιδιοκτητών των μύλων ‘’Ευγγελίστρια’’ Πάστρα καθώς και το τραμ της πόλης. Η εξέγερση της Καλαμάτας στης 9 Μαΐου του 1934 δεν είχε ‘’μέντορες’’ και ‘’επαναστατικές κομματικές φυσιογνωμίες’’ αφού οι εργάτες είχαν αποκηρύξει τέτοιου είδους αποστήματα μέρες πριν το αιματοκύλισμα.  Γι’ αυτό το λόγο τα γεγονότα της Καλαμάτας παρά την δραματική εξέλιξη που πήραν και τον θόρυβο που προκάλεσαν σε όλο τον ελλαδικό χώρο δεν έγιναν ποτέ σήμα κατατεθέν ως ''μοντέλο αγώνα'' για την καθεστωτική αριστερά. Μάλιστα προς αποφυγή οποιοδήποτε πολιτικού προσεταιρισμού από το κώμα του λαού καθώς και για τωρινά συμπεράσματα σε πρακτικές του κώματος σχετικά με τον χαρακτήρα που θα πρέπει να έχει μια εξέγερση είναι καλό να αναφερθεί ότι στην 2 ολομέλειά του ΚΚΕ τον Νοέμβριο του 1934 ανακοινώνει ότι ''η κομματική οργάνωση Πελοποννήσου βρέθηκε έξω από τα γεγονότα της Καλαμάτας όσο και από την τελευταία εξέγερση των σταφιδοπαραγωγών"


Άποψη του λιμανιού στις αρχές του 20ου αιώνα. Στο βάθος διακρίνεται το κτήριο των  μύλων ''Ευαγγελίστρια''.

ΜΑΗΣ 1934 ΚΑΛΑΜΑΤΑ
ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΕΝΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

Το 1934 ήταν μια χρονιά όπου τα κοινωνικά κινήματα βρίσκονταν σε αναβρασμό. Απανωτές απεργίες και εξεγέρσεις εργατών-κρατουμένων πονοκεφαλιάζουν το κράτος. Αναφορικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τα εξής: 2/1/1934 Στάση και μαζική απεργία πείνας των κρατουμένων στις φυλακές του Συγγρού, Ακραίου κ.α. 7/1/1934. Κινητοποιήσεις εργατών και επαγγελματιών κατά τις εταιρίας ηλεκτροδότησης ‘’Πάουερ’’. 17/1/1934 Απεργία των μεταλλωρύχων στο Λαύριο. 20/1/1934 Στις Σέρρες καταλαμβάνεται από άνεργους καπνεργάτες το κτήριο του ταμείου ανεργίας. 16/2/1934 Στην Θεσσαλονίκη άνεργοι καπνεργάτες και αρτεργάτες επετέθησαν στο γραφείο Ευρέσεως Εργασίας, στην γενική Διοίκηση και την Δημαρχία.

Το λιμάνι της Καλαμάτας βρισκόταν σε αναβρασμό για τουλάχιστον δύο χρόνια. Αιτία του αναβρασμού ήταν η ‘’ρουφήχτρα’’ που εγκατέστησαν στην προβλήτα τα αφεντικά των αλευρόμυλων ‘’Ευαγγελίστρια’’  Πάστρας και Τραβασάρας. Η ρουφήχτρα εγκαταστάθηκε από 1928 αλλά η τελειοποίηση της καθώς και οι νέες αλυσιδωτές ανάγκες που αυτή έφερνε στην παραγωγή είχε σαν αποτέλεσμα οι φορτοεκφορτωτές να απασχολούνται για τέσσερα ακόμα χρόνια. Από το 1932 η κατάσταση στο λιμάνι οξύνεται καθώς οι φορτοεκφορτωτές τον Οκτώβριο κηρύττουν απεργία και απαιτούν εκ παρατροπής εργασία για να μην χάσουν κάποιο συνάδελφοι την δουλειά τους. Τα αφεντικά απορρίπτουν το αίτημα και οργανώνουν απεργοσπαστικό μηχανισμό. Οι ξυλοδαρμοί και τα μαχαιρώματα των απεργών με την αστυνομία και τους απεργοσπάστες είναι καθημερινό φαινόμενο. Το σκηνικό αυτό κρατάει ένα μήνα με το λιμάνι να έχει παραλύσει καθώς οι ιδιοκτήτες φορτηγίδων κηρρύσουν λοκ αουτ. Στις αρχές του 1933 οι λιμενεργάτες κατεβαίνουν σε απεργία ζητώντας να μην λειτουργήσει η ‘’ρουφήχτρα’’ ή να αποζημιωθούν όσοι απολυθούν. Τον Σεπτέμβρη του 1933 η εκφόρτωση ενός καραβιού γίνεται η αφορμή να σκοτωθεί από πυροβολισμό ο Κ. Καλογεράκος ιδιοκτήτης μιας φορτηγίδας από τον Απ. Διαμαντόπουλο που ήταν πρόεδρος της Ένωσης Φορτοεκφορτωτών Λιμένος. Μέσω της συνεχιζόμενης όξυνσης στο λιμάνι οι κρατούντες οδηγούνται στις 26 Απριλίου σε σύσκεψη υπό τον αντιπρόσωπο του Υπ. Εργασίας  και αποφασίζουν την μείωση των λιμενεργατών από 340 σε 140, ίδρυση ταμείου σύνταξης σε όσους ήταν μεγαλύτεροι από 40 χρονών και αποχωρούσαν καθώς και αποζημίωση των εργατών με το ποσό των 5 δραχμών για κάθε κιλό που θα ξεφόρτωνε η ρουφήχτρα. Οι αποφάσεις δεν βρίσκουν σύμφωνους τους εργάτες με κύριο σημείο διαφωνίας την αποζημίωση των 5 δραχμών ενώ οι ίδιοι επιθυμούσαν 8 δραχμές.
Οι πρώτες μέρες του Μάη του 1934 βρίσκουν την Καλαμάτα σε απεργιακό κλοιό. Οι εργαζόμενοι της Ελληνικής Εταιρίας Οίνων και Οινοπνευμάτων ξεκινούν τον απεργιακό κλοιό στην πόλη και μετά από μάχες με την αστυνομία συλλαμβάνονται 19 απεργοί. Να σημειωθεί ότι αυτή η απεργία έληξε τον Ιούνιο μετά από άγρια καταστολή της ίδιας της εργοδοσίας με μπράβους και απεργοσπάστες. Αυτή η νίκη των εργοδοτών έδωσε την ευκαιρία στο διευθύνων σύμβουλό της εταιρίας Επαμεινώνδα Χαρίλαο να υπενθύμιση στο Εμπορικό Επιμελητήριο Αθηνών ότι «εάν εις όλας τας αναλόγους περιστάσεις ο εργοδοτικός κόσμος ηκολούθει σταθεράν τακτικήν δια την αντιμετώπισιν παρομοίων αναρχικών εκδηλώσεων, αυταί θα εξέλιπον».

Μετά από όλα αυτά τα γεγονότα οι λιμενεργάτες στέλνουν αντιπροσωπεία  για να διαπραγματευτεί με τους εργοδότες και το Υπουργείο Εργασίας η οποία δέχεται συμφωνία αποζημίωσης 6 δραχμών ανά κιλό που θα ξεφορτώνει η ‘’ρουφήχτρα’’. Στις 7 Μάη οι συνδικαλιστές ανακοινώνουν τη συμφωνία και αμέσως μετά από συνέλευση οι εργάτες δυσαρεστημένοι αποκηρύσσουν τους συνδικαλιστές τους που ως είθισται βιάστηκαν να συνθηκολογήσουν  και αποφασίζουν απεργία στην οποία συμμετέχουν και οι μυλεργάτες για αλληλεγγύη  και με αιτήματα για επαναπρόσληψη  τριών συναδέλφων τους, την καταβολή των παράνομων κρατήσεων από τους μισθούς τους, και την εξίσωση των μισθών τους με αυτούς των εργατών του Πειραιά που ήταν 30 δραχμές κατώτερη. Επίσης στην απεργία συμμετέχουν και οι μυλεργάτες του μύλου ‘’Φεραδούρου, Αποστολάκη και Σια’’ ως αλληλέγγυοι παρόλο ότι προ 15ημερου είχε γίνει αύξηση των δικών τους ημερομισθίων. Τέλος απεργούν και οι καταστηματάρχες της πόλης σαν ένδειξη αλληλεγγύης.


Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ Η ΒΙΑΙΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ

Στις 8 Μάη η πόλη έχει νεκρώσει από την απεργία και ο στρατός με την αστυνομία καθώς και η έφιππη χωροφυλακή φυλάσσουν τους μύλους, για τις ανάγκες της τήρησης της τάξης στήνεται ακόμα και πολυβόλο στην ταράτσα των μύλων. Τα εγκαίνια της ‘’ρουφήχτρας’’ είναι στις 9 Μάη καθώς εκείνη την μέρα αναμένεται και το γεμάτο σιτάρι ατμόπλοιο ‘’Λίμνη’’.  Το απόγευμα τις 8 Μάη οι απεργοί προσπάθησαν να σπάσουν τον δυτικό κλοιό των στρατιωτών και σημειώθηκαν συγκρούσεις και πετροπόλεμος που έλαβαν τέλος με την επέμβαση της έφιππης χωροφυλακής. Το βράδυ μια έκρηξη βόμβας συνταράσσει το λιμάνι. Η έκρηξη φαίνεται να είχε ως στόχο την ‘’ρουφήχτρα’’ καθώς έγινε σε σημείο κοντά στο μηχάνημα χωρίς ωστόσο να προκαλέσει κάποια φθορά. Βλέποντας την κλιμάκωση της έντασης το κράτος ενισχύει την φρουρά τοποθετώντας έναν επιπλέον λόχο πεζικού.
Το ξημέρωμα τις 9 Μάη βρίσκει σχεδόν όλη την πόλη στο λιμάνι να προσπαθεί να αποτρέψει την εκφόρτωση του πλοίου ‘’Λίμνη’’. Οι στρατιώτες χτυπούν τους συγκεντρωμένους  με τους υποκόπανους  των όπλων για να αποτρέψουν την επαφή του κόσμου με το πλοίο που ήδη έχει μπει στο λιμάνι. Οι συγκεντρωμένοι δεν υποχωρούν και μια ομάδα ανθρώπων που αποτελούνται ακόμα και από παιδιά μπαίνει σε μια βάρκα για να προσεγγίσουν το πλοίο μέσω θαλάσσης.  Ο κόσμος τους ενθαρρύνει και προσπαθεί και αυτός με την σειρά του να σπάσει τον στρατιωτικό κλοιό. Στο σημείο αυτό οι στρατιώτες διατάσσονται να ανοίξουν πυρ στο πλήθος ενώ συγχρόνως η βάρκα γαζώνεται από το πολυβόλο που είχε στηθεί στην ταράτσα. Ορισμένοι εργάτες ισχυρίζονται κατηγορηματικά ότι το πυρ το ξεκίνησε ο ίδιος ο Πάστρας που είχε οχυρωθεί στην ταράτσα των μύλων καθώς οι στρατιώτες αρνήθηκαν στην διαταγή. Ότι και να συνέβη στην πραγματικότητα το γεγονός αυτό υποδεικνύει την οργή και την άποψη που είχαν οι απεργοί για το αφεντικό των μύλων. Ο απολογισμός είναι δύο νεκροί στην βάρκα, τρεις στην προκυμαία και δεκάδες τραυματίες. Οι συγκεντρωμένοι εναποθέτουν τους νεκρούς σε ξύλα και τους μεταφέρουν στο κέντρο της πόλης για να δουν και οι υπόλοιποι το αιματοκύλισμα. Στο διάβα τους οι συγκεντρωμένοι καταστρέφουν το σπίτι του ενός από τους ιδιοκτήτες των μύλων Πάστρα, την Τράπεζα Αθηνών και το τραμ της πόλης. Στη συνέχεια αφού σπανέ την στρατιωτική φρουρά οι συγκρούσεις γενικεύονται. Αποτέλεσμα των συγκρούσεων στο κέντρο της πόλης είναι άλλοι τρεις νεκροί και δεκάδες τραυματίες. Η χωροφυλακή απαγορεύει για ώρες την περισυλλογή των πτωμάτων προς παραδειγματισμό! Τα ονόματα των νεκρών είναι: Μαραγκουδάκης Αντώνης, Σπάλας Ανδρέας, Μπλίκος Παναγιώτης, Γιαλατσινός Βασίλης, Βασίλης Καπετανέας και Γκριζέπη Μαρία. Ο Βασίλης Καπετανέας πέθανε λίγο μετά από τα γεγονότα στο νοσοκομείο όπως και η Μαρία Γκριζέπη που τραυματίστηκε βαριά στο περίπτερό της και εξέπνευσε λίγο μετά στο νοσοκομείο.

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Κυριακάτική εργατική οχτωμαγιά

Αφού λοιπόν την 1η Μάη έκατσε καλά το φαγητό στο στομάχι, οι τσιφτετελο-ρομά μουσικές με βυζαντινές ρίζες, σίγησαν, τα παλαμάκια σώπασαν και τα κάρβουνα έσβησαν. Αφού λοιπόν η μπάκα είναι χορτάτη ας σηκωθούμε σύντροφοι να βγούμε στους δρόμους.
Σε απεργιακή πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση καλεί το Τ.Ε. Μεσσηνίας του ΚΚΕ στις 8 του Μάη.
Ο σουρεαλιστής Λουί Μπονιουέλ θα λάτρευε την αίσθηση του χρόνου που κατά καιρούς έχει το ΚΚΕ. Πρωτομαγιάτικη απεργιακή συγκέντρωση, μόνο που στις 8 δεν είναι πρωτομαγιά και συν τις άλλοις η εν λόγω απεργιακή συγκέντρωση γίνεται ημέρα Κυριακή προκαλώντας... μπλακ άουτ μόνο στο εγκεφαλικό μας σύστημα και όχι σε αυτό που υποτίθεται ότι θέλει να ανατρέψει.
Το θέμα θέλει λίγο περισσότερη διερεύνηση, καθώς φαίνεται πως στο ΚΚΕ έχουν εισέλθει πολλά παλιοημερολογίτικα οπουρτουνιστικά στοιχεία που ως στόχο φαίνεται πως έχουν την καθιέρωση του παλαιού ημερολογίου! Σιγά σιγά φαίνεται πως περνάνε την γραμμή τους σύντροφοι, αυτό τον χρόνο 8 ημέρες, του χρόνου 13;
Έτσι λοιπόν τα "αντισυστημικά" συντρόφια συντάχθηκαν με τον συστημικό κρατικό σχεδιασμό της πρωτομαγιάτικης απεργίας στις 8 Μάη ημέρα Κυριακή. Όλα στο πλαίσιο και νομότυπα, μην τυχόν και κάτι ταράξει την κανονικότητα.
Βέβαια στις ημέρες 8 και 9 Μάη στην Καλαμάτα το 1934 είχε διαδραματιστεί μια συγκρουσιακή απεργία, που συντάραξε την πόλη και τον ελλαδικό χώρο, καταλήγοντας με δεκάδες τραυματίες και οχτώ νεκρούς. Παρόλο αυτά το ΚΚΕ τσιμουδιά για την σηματοδότηση και την ιστορική βαρύτητα της ημέρας, εμμένοντας και ακολουθώντας πιστά τα συμπεράσματα της 2ης ολομέλειάς του τον Νοέμβριο του 1934 όπου αναφερόταν ότι ''η κομματική οργάνωση Πελοποννήσου βρέθηκε έξω από τα γεγονότα της Καλαμάτας όσο και από την τελευταία εξέγερση των σταφιδοπαραγωγών".
Καλή Κυριακάτική εργατική οχτωμαγιά λοιπόν σύντροφοι!

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Η 1η Μάη στον ελλαδικό χώρο το 2016

Με αγωνιστική μεγαλοπρέπεια γιορτάστηκε και φέτος η εργατική πρωτομαγιά σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο.

Μοναδική εξαίρεση για φέτος ήταν το νησί της Χίου όπου η διαδήλωση κατεστάλη από τις δυνάμεις ασφαλείας. Μάλιστα πολλοί διαδηλωτές στην προσπάθειά τους να μην συλληφθούν πέταξαν τις αυτοσχέδιες ρουκέτες τους στην θάλασσα.

Στην Καλαμάτα οι διαδηλωτές έστρεψαν τις αυτοσχέδιες σαΐτες στους μπάτσους και τα περιπολικά αναγκάζοντας τους να οπισθοχωρήσουν.

Το ίδιο περιστατικό συνέβη και στο Αγρίνιο. Σύμφωνα με καταγραμμένες πληροφορίες που συνέλεξε η ασφάλεια από τα κινητά τηλέφωνα των διαδηλωτών, υπήρξε προσυνεννοημένο σχέδιο επίθεσης και το οποίο εκτελέστηκε πιστά με στόχο την απώθηση των μπάτσων. Αξίζει να σημειωθεί ότι η αποκρυπτογράφηση των κωδικοποιημένων συνομιλιών ήταν τρομερά δύσκολη υπόθεση από την ασφάλεια, καθώς στις συνομιλίας παρεμβάλλονταν επίτηδες τσιφτετέλια, τουρκο-ρόμικα τραγούδια ώστε να θολώσουν τα νερά και η συνεχόμενη λέξη ΟΠΑ η οποία ακόμα έχει μείνει κρυπτογραφημένη προκαλώντας ανησυχία στην αστυνομία για την ύπαρξη ενός ακόμα μεγαλύτερου σχεδίου επίθεσης.

Σε πάρα πολλά μέρη κάηκαν ομοιώματα ρουφιάνων προς γνώση και συμμόρφωση, αλλά και ως δείγμα αγάπης και ανάτασης που μπορεί να προσφέρει η επανάσταση σε όλο τον κόσμο.

Στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο σποραδικά ακούγονταν εκρήξεις από αυτοσχέδιες βόμβες καθώς και πυροβολισμοί δίχως να υπάρξει προς το πάρον κάποιο θύμα.

Κατά την διάρκεια της εργατικής πρωτομαγιάς ο ελλαδικός χώρος σείονταν από επαναστατικά τραγούδια που έπαιζαν στην διαπασών τονώνοντας το ηθικό των απεργών. Μεταξύ άλλων ακούστηκαν οι συντρόφισες Πάολα, Άντζελα, Δέσποινα και πολλές άλλες που βρίσκονται σε πολύ ακραίους ριζοσπαστικούς και παράνομους χώρους ώστε δεν γνωρίζουμε τα ονόματα τους. Επίσης ακούστηκαν και οι σύντροφοι Βασίληδες (Καρρας και Τερλέγκας), ενώ συμμετείχε εξ απροόπτου και ο Νότης επειδή μπέρδεψε τα καλέσματα, αλλά μόλις διαπίστωσε την γκάφα του έκανε την πάπια.

Νεώτερες πληροφορίες αναφέρουν ότι την Τρίτη θα υπάρξουν και πάλι διαδηλώσεις. Παρ’ όλα αυτά η συμμετοχή σε αυτές φαντάζει αμφίβολη, καθώς τα πυρομαχικά έχουν τελειώσει, οι διαδηλωτές θα χωνεύουν την χοληστερίνη των ημερών βλέποντας τηλεόραση, και οι μεγάλοι επαναστάτες τραγουδιστές θα κοιμούνται λόγω συνεχόμενων ξενυχτιών για το νυχτοκάματο. Κάποιοι ανέφεραν ότι την πρωταπριλιά ή του χρόνου θα γίνει χαμός. Ίδωμεν!

Το κενό καλείται να το συμπληρώσει η κυβέρνηση. Σε δήλωση του Αλέξη Τσίπρα για το τι ακριβώς θα κάνει στην διαδήλωση, αναφέρθηκε ότι ο Αλέξης θα δώσει εντολή σε όλα τα μέλη του Σύριζα και της κυβέρνησης να αλληλοχτυπηθούν συμβολικά. Μάλιστα ο Καμμένος δέχτηκε να τις φάει από δύο άτομα γιατί ισχυρίζεται ότι αντέχει. Η συγκεκριμένη τακτική θα υπενθυμίσει στους ευρωπαίους, ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει ξεχάσει να κατεβαίνει στο δρόμο και να συγκρούεται όταν νιώθει αδικημένος.

Υ.Γ.: Φαντάροι που υπηρετούν στο αντιτορπιλικό Αδρίας μας εκμυστηρεύτηκαν ότι το αυγό του Τσίπρα ήταν ξύλινο. Για άλλη μια φορά ο Τσίπρας έκλεψε!

Ελευθερόκοκκος
Πηγή: Anarchy Press

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Η πολιτιστική πρωτεύουσα ισοπεδώνει.

Ο θαλαμοειδής τάφος
"Οι καλύτερες εξοχές στην Καλαμάτα, εκτός των ωραίων περιβολιών της ήσαν τα γύρωθεν αυτής υψώματα, εκ των οποίων καλύτερα υπήρξαν η τοποθεσία Τούρλες βορειοανατολικά της πόλεως και προς το υψηλώτερον μέρος αυτής. Αποτελείται δε από πολλούς λοφίσκους ατάκτους από τους οποίους οι Τούρκοι βομβαρδίσαντες το φρούριον της Καλαμάτας το εκυρίευσαν παρά των Ενετών. Εις τις Τούρλες ευρίσκονται θαλάσσια όστρακα, πράγμα το οποίον αποδεικνύει, ότι εκεί υπήρξε ποτέ θάλασσα, κατόπιν γεωλογικού τινός συμβάντος. Κατά άλλην παράδοσιν, τούτο αποδίδεται εις τον κατακλυσμόν. Πάντως η τοποθεσία αυτή διαφέρει γεωλογικώς της άλλης και συνεπώς πρέπει να έχη ιστορίαν. Ολόκληρον δε το συγκρότημα αυτό διέσχιζον χείμαρροι και χαράδρες, μια δε εξ αυτών, η μεγαλυτέρα κειμένη πλησίον της πόλεως, έχει και μικρόν καταρράκτην και νερά και βρύσες (Καλαμίτσι). Εις τους λοφίσκους αυτούς υπήρχον μερικά σπήλαια, εις ένα δε αρκετά μεγάλο ήτο η σπηλιά του Μουρλογιάννη όπου εκατώκει. Ο Μουρλογιάννης εχρημάτισεν υπηρέτης εις μίαν αρχοντικήν οικογένειαν της Καλαμάτας.
Από τα υψώματα αυτά βλέπει κανείς ολόκληρον την Μεσσηνίαν μετά του κόλπου αυτής. 

Ορ. Χρυσοσπάθη "Ιστορία της παλιάς Καλαμάτας" (1936).

Το παραπάνω απόσπασμα περιγράφει ένα τόπο όπου σήμερα σχεδόν έχει ισοπεδωθεί, καθώς από εκεί περνάει ο περιμετρικός δρόμος της Καλαμάτας. Συγκεκριμένα η σπηλιά όπου περιγράφει ο φαρμακοποιός Χρυσοσπάθης το 1936 δεν υπάρχει πια καθώς ισοπεδώθηκε από τα συνεργεία του Μπόμπολα. 
Θα μου πείτε και τι έγινε για μια σπηλιά; Η συγκεκριμένη σπηλιά ήταν μυκηναικός θαλαμοειδής τάφος της Υστεροελλαδικής ΙΙΙ περιοδου. Στα μέσα του 50' στην περιοχή έκανε έρευνες ο αρχαιολόγος Simpson όπου τον συγκεκριμένο τάφο τον είχε χρονολογήσει με βάση την ευρεθείσα κεραμική. Ο θαλαμοειδής τάφος ήταν μάρτυρας της μυκηναϊκής κατοίκησης  πέριξ του κάστρου της Καλαμάτας της Ομηρικής πόλης των Φαρών. Παρόλα αυτά ο θαλαμοειδής τάφος ισοπεδώθηκε για τις ανάγκες του τσιμέντου, ισοπεδώνοντας και ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης. Κάπως έτσι λίγο παρακάτω θάφτηκε ένα πανέμορφο υδραγωγείο για τις ανάγκες του ίδιου δρόμου και καταστράφηκε τμήμα αρχαιότατου πήλινου αγωγού. Όλα αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσαν να ενταχθούν σε ένα αρχαιολογικό δίκτυο εκπαιδευτικού περιεχομένου για την μακραίωνη ιστορία της περιοχής μέσα στους αιώνες. Αλλά αντί αυτού, τσιμέντο και μπουλντόζες. Όλα αυτά στην περιοχή Τούρλες και για ένα δρόμο που ειδικότερα από τον Νέδοντα και πέρα  είναι αμφίβολη η χρησιμότητα του. Αλλά μάλλον είναι πολλά τα λεφτά!Η ιστορία της πόλης που δυστυχώς διασταυρώθηκε και ισοπεδώθηκε από την "ανάπτυξη".  Κατά τ' άλλα η πόλη θέλει και το τίτλο της πολιτιστικής πρωτεύουσας το 2021 και λικνίζεται σε ζωντανή μετάδοση της Ρούλας Κορομηλάς χορεύοντας Bachata. Στα τσακίδια η σκουπιδοκουλτούρα του τσιμέντου και του φαίνεσθαι.

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Οι Αρμένιοι στα συντρίμμια της Ιστορίας: 100 χρόνια από τη μαζική εξόντωσή τους (μέρος B΄)

Το πρώτο μέρος βρίσκεται εδώ και εδώ

Διαβάζοντας κάποιος σε προηγούμενο φύλλο της «Διαδρομής Ελευθερίας» το πρώτο μέρος του άρθρου για την σφαγή των Αρμενίων (φύλλο Απριλίου 2015), μπορεί εύκολα να διαπιστώσει τι μπορεί να σημαίνει να βιώνει κάποιος την προσφυγιά σε έναν τόπο που τον θεωρεί «σπίτι» του. Άραγε, υπάρχει προσφυγιά εν οίκω; Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει λέξη που να προσδιορίζει την «κατάσταση προσφυγιάς» που βιώνεται, από ένα άτομο ή μια ομάδα ανθρώπων, στον γεωγραφικό χώρο που θεωρείται από τους παραπάνω «σπίτι». Τι συμβαίνει, λοιπόν, όταν η κυριαρχία αποφασίζει να κλείσει την πόρτα στο «σπίτι», εγκλωβίζοντας όσους είναι μέσα και αλλάζοντας διακόσμηση, διαρρύθμιση, χρώμα κατά το δοκούν, κι αρχίζει το «σπίτι» να θυμίζει φυλακή; Στις περιπτώσεις όπου η κυριαρχία αποφασίζει να χαράξει εκ νέου σύνορα στο έδαφος, δημιουργείται και η περίπτωση όπου γηγενείς πληθυσμοί μεταμορφώνονται σε ξένους εν μια νυκτί. Εάν ο εξαναγκασμός προς αναζήτηση μιας νέας ζωής σε άλλο τόπο ονομάζεται προσφυγιά, πως ονομάζεται ο εξαναγκασμός της ταμπέλας του ξένου σε έναν τόπο που θεωρείται οικείος;

Το «σπίτι» και οι εξουσιαστές των Αρμενίων ανά τους αιώνες. Μια σύντομη περιγραφή.


Οι Αρμένιοι έχουν χαρακτηριστεί ως ένας από τους παλαιότερους λαούς του ευρύτερου γεωγραφικού χώρου που ονομάζουμε Μέση Ανατολή. Οι πρώτες σωζόμενες αναφορές για την Αρμενία και τους Αρμένιους είχαν γραφτεί κάτι περισσότερο από 500 χρόνια πριν την γέννηση του Ιησού. Ο Δαρείος Α΄, κατέγραψε σε μια τρίγλωσση εικονογραφημένη επιγραφή, πως είχε υπερνικήσει την αντίσταση κι είχε διαφυλάξει το στέμμα του. Οι Αρμένιοι, λοιπόν, εμφανίζονται σε έναν κατάλογο είκοσι τριών εξουσιαζόμενων φυλών. Σε σαφώς νεότερες ιστορικές περιόδους, γνωρίζουμε ότι έως το 1375 (Νέα Χρονολογία) διατηρούσαν ανεξάρτητο βασίλειο, που έφτασε να εκτείνεται από τις ακτές της Μεσογείου ως την Κασπία και την Μαύρη Θάλασσα. Βέβαια τα εδάφη αυτά δεν κατακτήθηκαν με κάποιον βελούδινο τρόπο, αλλά με αρκετό αίμα. Ύστερα από τουρκοπερσικούς, ρωσοπερσικούς και ρωσοτουρκικούς πολέμους ανά τους αιώνες, ο λεγόμενος εδαφικός χώρος των Αρμενίων έφτασε να διαμοιράζεται στον 20ο αιώνα μεταξύ του τούρκικου και του ρώσικου χώρου, με την πλειοψηφία του πληθυσμού να βρίσκεται εντός τουρκικού. Κατά την περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας οι Αρμένιοι ήταν αναγκασμένοι να λογοδοτούν σε δύο εξουσίες: την κεντρική του σουλτάνου, αλλά και την κοινοτική του αρμένιου πατριάρχη. Ήδη από το 15ο αιώνα οι σουλτάνοι είχαν καθιερώσει ότι οι πατριάρχες της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας, καθώς και της αποστολικής των Αρμενίων, θα ήταν εκπρόσωποι και επιφορτισμένοι με την διοίκηση της λειτουργίας των κοινοτήτων τους. Έτσι, λοιπόν, η αρμένικη πολιτική διοίκηση στην Οθωμανική αυτοκρατορία ασκείτο από το αρμενικό «μιλλέτ» ή από τον αρμένιο πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος παρέμενε υπόλογος στην εξουσία του σουλτάνου. Οι πατριάρχες διοικούσαν τα σχολεία, τον κλήρο, εφάρμοζαν το οικογενειακό δίκαιο και, μέσω ορισμένων κοσμικών, εισέπρατταν τους φόρους από τις κοινότητές τους σε όλη την επικράτεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η σφαγή μέσα από πολιτικές παρωπίδες

Η σφαγή που διετελέσθη εις βάρος του αρμένικου πληθυσμού από τους λεγόμενους νεότουρκους, έχει χρησιμοποιηθεί από κάθε είδους πολιτική απόχρωση. Κάθε τέλη του Απρίλη (όπου η 24η θεωρείται κι ημέρα μνήμης της σφαγής) όλοι οι πολιτικοί χώροι θα αφιερώσουν μια δυο αράδες για το γεγονός. Δεξιοί και αριστεροί, εθνικιστές, σοσιαλιστές, φασίστες και κομμουνιστές, έχουν ασχοληθεί με το θέμα της σφαγής του αρμένικου πληθυσμού, ο καθένας με τον τρόπο του και σύμφωνα με όσα είναι ορατά μέσα από τις πολιτικές παρωπίδες του καθενός. Όλοι τους, όμως, κατά καιρούς έχουν κολυμπήσει σε ποταμούς από αίμα που δημιούργησαν, κάποιοι είναι έτοιμοι να το ξανακάνουν, ενώ κάποιοι άλλοι συνεχίζουν απερίσπαστοι να κολυμπούν. Από τους μαχαιροβγάλτες ακροδεξιούς και φασίστες νοσταλγούς του Χίτλερ και του Μουσολίνι, μέχρι τις σταλινικές ονειρώξεις των κομμουνιστών με κονσερβοκούτια και τους πιο φιλελεύθερους δημοκράτες που απλώνουν χέρι βοη­θείας σε όποια απόφαση για πόλεμο παρθεί από τους συμμάχους τους (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη κι ουκ έστιν αριθμός), όλοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν, είχαν και θα έχουν σχέση με σφαγές, μόνο και μόνο για να μπορέσουν να κρατηθούν στην εξουσία. Επίσης δεν γίνεται να παραβλεφθεί και η σημερινή σφαγή με την μέθοδο της σταγόνας στον ελλαδικό χώρο, όπου η κυριαρχία με τους ντόπιους δερβέναγες, σέρνει στον βούρκο κι εξευτελίζει εκατομμύρια ανθρώπους, στερώντας βασικά αγαθά κι οδηγώντας πολλούς από αυτούς στο θάνατο, εξαφανίζοντας όλο και περισσότερο την ποιότητα από αυτό που έπρεπε να ονομάζεται ζωή και μεταμορφώνοντάς το με το ζόρι σε επιβίωση.

 Ορισμένοι από τους πρωτεργάτες της εξόντωσης των Αρμενίων
Ταλάτ Πασάς: Πρώην υπουργός εσωτερικών και οργανωτής της σφαγής. Μπεχούντ Χαν Τζιβανσίρ: Υπουργός εσωτερικών του Αζερμπαϊτζάν και υπεύθυνος της σφαγής 20.000 αρμενίων κατά την είσοδο του τούρκικου στρατού στην πόλη Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Σαΐντ Χαλίμ: Αρχηγός της κυβέρνησης των Νεότουρκων. Δρ. Μπεχαεντίν Σακίρ: Υψηλό στέλεχος των νεότουρκων. Τζεμάλ Πασάς: Υπουργός Ναυτικών και ηγετικό στέλεχος των νεότουρκων. Δρ. Ναζίμ: Σχεδιαστής απελάσεων και δολοφονιών Αρμενίων. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι οι παραπάνω δολοφονήθηκαν από Αρμένιους μετά από σχεδιασμένες επιθέσεις, μεταξύ του 1921 και του 1926, εκτός από τον δρ Ναζίμ που εκτελέστηκε από τους κεμαλιστές με την κατηγορία του συνωμότη.

Το παράδειγμα των Αρμενίων της Θεσσαλονίκης

Μια περίπτωση Αρμενίων προσφύγων αποτελούν οι Αρμένιοι της Θεσσαλονίκης, που η ζωή τους υπήρξε ευμετάβλητη κι εξαρτημένη από τις γενικότερες ιστορικές συγκυρίες. Οι πρώτοι πρόσφυγες που έφτασαν στην πόλη νωρίτερα της γενοκτονίας ήταν σχετικά λίγοι, αν και σταδιακά αυξάνονταν. Ενώ κάποιοι οικονομικά και κοινωνικά εντάχθηκαν και ανελίχθηκαν σε υψηλές θέσεις, όσον αφορά το λεγόμενο κοινωνικό/οικονομικό γίγνεσθαι, οι περισσότεροι παρέμειναν φτωχοί κι διαβιούσαν υπό δύσκολες συνθήκες. Ζούσαν κατά κανόνα στο σημερινό αστικό κέντρο. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την περαιτέρω εξαθλίωση των κατοίκων της Θεσσαλονίκης, οι περισσότεροι Αρμένιοι κατέφυγαν στη σοβιετική Αρμενία, γεγονός που σημαίνει ότι εν μέσω μιας ανθρώπινης ζωής μπορούν να χωρούν πολλές προσφυγιές.

Δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε και το γεγονός ότι οι Αρμένιοι της Θεσσαλονίκης, όπως και του ελλαδικού χώρου γενικότερα, ανέπτυξαν το δικό τους εθνικό κίνημα, το Hayastan, που ήταν αρχικά «σοβιετοποιημένο» κι από το 1991 (εκ των πραγμάτων) αποδεσμευμένο, επιδιώκοντας να διαφυλάξει την «αρμενικότητα» σε σχέση με τον ευρύτερο ελλαδικό κοινωνικό χώρο. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1920 δημιούργησαν αρχικά το ριζοσπαστικό «Σοσιαλιστικό Επαναστατικό Κόμμα Χιντσακιάν» (Hunchak) και στη συνέχεια το σοσιαλδημοκρατικό «Αρμένικη Επαναστατική Ομοσπονδία» (Dashnaktsutiun). Τα κόμματα αυτά συμμετείχαν στις κεντρικές εκδηλώσεις της σοσιαλιστικής Εργατικής Ομοσπονδίας (Φεντερασιόν) το 1909. Η πολιτική ήταν πάντοτε το βασικό εργαλείο που επέβαλε την ελίτ κάποιων πληθυσμών (όποια «απόχρωση» κι αν φέρει αυτή) σε ένα νέο τόπο και καλλιεργούσε τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για κάθε είδους συμμαχίες, είτε εθνικιστικής είτε διεθνιστικής απόχρωσης.

Μετά τη γενοκτονία, οι Αρμένιοι της Θεσσαλονίκης –όπως και των άλλων περιοχών– έκαναν προσπάθειες να στηρίξουν τους συμπατριώτες τους, είτε με υλική βοήθεια, είτε προσπαθώντας να γνωστοποιήσουν ευρύτερα το γεγονός. Ένα μεγάλο μέρος όσων δια­βιούσαν, πλέον, στον ελλαδικό χώρο, αφομοίωσαν τα επεκτατικά όνειρα της Μεγάλης Ιδέας, προσπαθώντας κι αυτοί να επωφεληθούν αργότερα με την ίδρυση δικού τους κράτους. Η αρμένικη παροικία, που διατηρείται μέχρι σήμερα, κινήθηκε προς δύο κατευθύνσεις: να αναγνωριστεί η γενοκτονία και να χειραφετηθεί από τη σοβιετική κηδεμονία. Ωστόσο, παράλληλα δρούσαν στη Μακεδονία και φιλοσοβιετικές οργανώσεις.

Μέσα από το παράδειγμα της Θεσσαλονίκης βλέπουμε ότι η ταμπέλα του πρόσφυγα, που συνεπάγεται μια σειρά επίκτητων αδυναμιών στα μάτια των πολιτικών συμφερόντων, δημιουργεί πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθούν συχνά και να καλλιεργηθούν, θα λέγαμε, αισθήματα κατωτερότητας. Οι πρόσφυγες, προκειμένου να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους και να προσαρμοστούν στο νέο τους περιβάλλον, νιώθοντας ευάλωτοι, συχνά υιοθετούν καθόλου γόνιμες, άκρως συντηρητικές απόψεις και πρακτικές, ενώ παράλληλα διαπλέκουν πολιτικούς θεσμούς που θα τους δώσουν αφ’ ενός μια νέα ταυτότητα ίση με των γηγενών και αφ’ ετέρου θα αναθρέψουν τις όποιες ελπίδες επαναπατρισμού. Ο πάντα χυδαίος, κι ύπουλος ρόλος της πολιτικής, που εύκολα θα βρει πρόσφορο έδαφος στις ανθρώπινες αδυναμίες που οι περισσότεροι (ως γεννήματα σε εξουσιαστικά περιβάλλοντα) φέρουμε εμπλέκει τους ανθρώπους στην ανάδειξη ρόλων και κατά κανόνα των πλέον νοσηρών εξ αυτών.

Στο βωμό της αριστερής πολιτικής χολέρας, ο πρόσφυγας εμβαπτίζεται στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ κι αποτελεί εκ φύσεως οσιομάρτυρα κι άγιο. Για τις δεξιές πολιτικές φλύκταινες είναι ένας εκ προοιμίου κλέφτης και απατεώνας, που θα πρέπει να αποφεύγουμε και ν’ αντιμετωπίζουμε με κάθε επιφύλαξη. Συγχρόνως, ξεχνάμε ότι ο πρόσφυγας προέρχεται από ένα μέρος, στο οποίο επίσης η πολιτική καθόρισε τις δικές του πεποιθήσεις για την έννοια της πατρίδας, για τη δική του προσφυγιά, για τον τόπο που τον φιλοξενεί και τους τρόπους που θα βρει, για να επιβιώσει μέσα σε αυτόν. Όταν η πολιτική είναι η βασική μεταβλητή, τότε η κατάσταση γίνεται εξαιρετικά περίπλοκη και δεν εξαντλείται με συνθήματα και απλοϊκές διατυπώσεις. Η μόνη διέξοδος παρουσιάζεται, όταν εισχωρεί ο αληθινά ανθρώπινος παράγοντας, που πάντα ξέρει να δίνει απαντήσεις πέρα από την πολιτική, τη διαφορετική γλώσσα και τις γενικεύσεις.

Παραμύθια και κοσμοθεωρία των Αρμενίων



Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Το φεστιβάλ Αθηνών και η τέχνη του τίποτα

Ήρθε, είδε και εκδιώχθηκε ο Φλαμανδός Γιαν Φαρμπ από το φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Αφορμή στάθηκε η δήλωση του, ότι λόγω ελλιπούς γνώσης σχετικά με τους εγχώριους καλλιτέχνες το φετινό φεστιβάλ θα είχε βελγικό προσανατολισμό.  Έσκισαν τα ιμάτια τους οι απανταχού εγχώριοι καλλιτέχνες, έβγαλαν ανακοινώσεις και έβαλαν υπογραφές, ώστε ο νέος διευθυντής του φεστιβάλ να φύγει. Μάλιστα έσπευσαν να κάνουν γνωστά και διάφορα βαθυστόχαστα έργα του, με δύσμοιρες γάτες που βασανίζονται καθώς πετιούνται στον αέρα και αντρικά γεννητικά όργανα που χορεύουν συρτάκι.

Μάλιστα! Να φύγει. Όπως και έγινε. Άλλωστε, ποιος μπορεί να τα βάλει με το εγχώριο καλλιτεχνικό κατεστημένο;

Ποιο είναι αυτό; Μα όλοι αυτοί που δεν υπάρχουν βέβαια. Όλοι αυτοί που χαριεντίζονται με τους εκάστοτε υπουργούς, βουλευτές κ.λπ. Που δεν υπάρχουν όχι από τα μνημόνια και έπειτα από αυτά, αλλά και πολύ πριν. Δεν φαίνονται γιατί είτε μασουλάνε επιχορηγήσεις, είτε κάνουν το κομμάτι τους απλά για να κάνουν το κομμάτι τους, απευθυνόμενοι σε μια καλλιτεχνική ελιτ που θα αναλύσει την πορδή ως τον κρότο της επανάστασης. Με τις υγείες μας λοιπόν.

Η πρώτη φορά αριστερά έπαυσε τον, από την περίοδο των παχειών αγελάδων του 2005, προηγούμενο διευθυντή του φεστιβάλ Γιώργο Λούκο με την κατηγορία ότι ζημίωσε το δημόσιο με 2.735.762,54 ευρώ. Η υπόθεση είναι στα δικαστήρια.

Πάρα πολλοί καλλιτέχνες τότε έσπευσαν να συμπαρασταθούν στην αναγκαστική απομάκρυνση του Λούκου. Για συμπαράσταση έτρεξαν επίσης και οι πάλε ποτέ εργοδότες του, το Πασοκ και η ΝΔ.

Με την παύση του Λούκου έγινε σαφές ότι η πίτα έπρεπε να ξαναμοιραστεί. Καιρός να δαγκώσει και λίγο από την καλλιτεχνική πίτα ο Σύριζα. Εννοείται ότι η ποιότητα και η θεματολογία του φεστιβάλ θα είναι εξ ίσου ένα τίποτα από τα παλιά, με την διαφορά ότι αυτοί που θα δημιουργούν τα «καλλιτεχνικά τίποτα» θα αρέσουν στους συριζαίους.

Έτσι, λοιπόν, ο σύριζα βρήκε νέο διευθυντή αλλά τον έφαγε η καλλιτεχνική μαρμάγκα  και παραιτήθηκε. Δεν χάθηκε και ο κόσμος, κάποιος άλλος (ντόπιος αυτή την φορά) βρέθηκε για να κάνει τα κουμάντα. Τα λεφτά είναι εκεί και περιμένουν.

Όπως στην αναγκαστική απομάκρυνση του προηγούμενου διευθυντή έτσι και στην πρόσληψη του νέου διευθυντή εκ Βελγίου, υπήρχε μια ομοθυμία, αυτή την φορά από την ανάποδη. Δεν θα αναφερθούμε σε μια προς μια στις ανακοινώσεις των κομμάτων και των καλλιτεχνών, για τον λόγο ότι όλες είναι ίδιες. Η ρητορική των ανακοινώσεων στηρίζεται κυρίως στον ανθελληνισμό και στο παραγκωνισμό των εγχώριων καλλιτεχνών καθώς και στην χυδαιότητα των έργων του Γιαν Φαρμπ. Η ισχύς εν τη ενώσει, λοιπόν, για όσους ψάχνουν να βρουν διαφορές ανάμεσα στα κόμματα. Κανείς δεν μίλησε για το τι είναι αυτό που προσφέρει σήμερα το φεστιβάλ Αθηνών, εάν ανταποκρίνεται στην κοινωνική πραγματικότητα ή είναι ξεκομμένο, και κανείς για το αν και τι προάγει. Παρά μόνο για το εάν θα παίζουν έλληνες ή παρά μόνο για τα χάλια του άλλου, όχι για τα εγχώρια καλλιτεχνικά χάλια που κοιμούνται ύπνο βαθύ, ενώ όλα γύρω γκρεμίζονται. Όλα για το ποιος θα γλείψει την κουτάλα. Λες και οι έλληνες καλλιτεχνάρες έχουν καλύτερα χάλια από τους βέλγους. Ένα μεγάλο τίποτα με αυτιστικές, εγωκεντρικές και αυτοαναφορικές προσεγγίσεις που είναι αδύνατο να τις κοινωνήσουν στους ανθρώπους, που ζουν σε αυτό το τόπο.

Ενημερωτικά μόνο να πούμε ότι το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου επιχορηγείται από το υπουργείο οικονομικών μέσω του κρατικού τακτικού προϋπολογισμού, το ποσοστό από τις εισπράξεις των καζίνων Πάρνηθας και Κέρκυρας, τις χορηγίες και τα έσοδα από τις παραστάσεις και τις παραχωρήσεις των χώρων του. Ενδεικτικά για το 2005 το φεστιβάλ επιχορηγήθηκε με περίπου 7 εκατομμύρια ευρώ ενώ δέκα χρόνια μετά το φεστιβάλ επιχορηγείται με σχεδόν 5 εκατομμύρια ευρώ (κακούργα κρίση, πάνε τα δύο εκατομμυριάκια) εκ των οποίων περίπου τα 2,5 είναι από τα καζίνο. Είναι πολλά τα λεφτά, εξ ού και οι κομματικές και καλλιτεχνικές μάχες για την ταμπακιέρα.

Βέβαια, όλα τα παραπάνω ουδεμία σχέση έχουν με την καλλιτεχνική δημιουργία. Επίσης, δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από φεστιβάλ που περιμένουν να επιβιώσουν μόνο από κρατικές επιχορηγήσεις καθώς και από τα κέρδη των καζίνο!

Όμως, ναι, τελικά έχουμε την τέχνη της εποχής μας. Δυστυχώς μοιάζει και αφορά πολλούς.  Μόνο βρώμα και δυσωδία… τίποτα άλλο.

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press