Τούτη η Γη είναι ιερή για εμάς! : Οι λόγοι του Σιάθ

Ο Σιάθ υπήρξε αρχηγός-σύμβουλος της φυλής Duwamish, που ζούσε για αιώνες ελεύθερα στα εδάφη της σημερινής πολιτείας Ουάσινγκτον. Γεννήθηκε το πιθανότερον το 1780. Υπερασπίστηκε τα πνευματικά του αδέρφια τόσο με το βέλος, όσο και με την εξαιρετική του ικανότητα στον λόγο∙ λέγεται μάλιστα πως διέθετε ιδιαίτερα βροντερή φωνή και ήταν εις θέσιν να ακουστεί από εκατοντάδες μέτρα απόσταση. Αναχώρησε για τ’ αστέρια πλήρης ημερών, λίγες ημέρες πριν το θερινό ηλιοστάσιο του 1866.

Ο ανθρωπολόγος Λαρς Πέρσον έχει συμπεριλάβει στο ιδιαίτερα ενδιαφέρον βιβλίο του Άκου Λευκε! ένα μέρος από τους λόγους του Σιάθ. Παρουσιάζουμε, λοιπόν, εδώ κάποια αμετάφραστα στα ελληνικά μέρη τους από τις ίδιες ομιλίες, προτείνοντας παράλληλα μια άλλη μετάφραση κάποιων ήδη μεταφρασμένων αποσπασμάτων. Πρόκειται για απαντητικές επιστολές[1] του ίδιου του Σιάθ προς τον τότε πρόεδρο των Η.Π.Α, Franklin Pierce, μεταξύ των ετών 1854-1855. Ο αρχικρατιστής επιθυμούσε ν’ «αγοράσει» την γη των Duwamish. Βεβαίως σε περίπτωση που λάμβανε αρνητική απάντηση, τον λόγο θα είχαν τα επαναληπτικά τυφέκια και οι ατσαλένιες σπάθες του ιππικού∙ τα πραγματικά οικόσημα της πολιτισμένης «δικαιοσύνης». Ας δούμε λοιπόν τι του απάντησε ο Σιάθ:

 Ο μεγάλος αρχηγός στην Ουάσινγκτον μήνυσε πως θέλει να αγοράσει την γη μας. Μας στέλνει επίσης λόγια φιλίας και καλής θελήσεως. Ευγενικό εκ μέρους του, μιας και γνωρίζουμε πως έχει ελάχιστη ανάγκη το αμοιβαίο της φιλίας μας. Αλλά θα σκεφτούμε την πρότασή του, μιας και γνωρίζουμε πως, αν δεν πράξουμε αναλόγως, ο λευκός άνθρωπος είναι πιθανόν να πάρει την γη μας με τα όπλα.

Πώς είναι δυνατόν να αγοράζεις ή να πουλάς τον ουρανό; Την θέρμη ενός τόπου; Τούτη η ιδέα είναι ξένη για ’μάς. Ωστόσο, δεν είναι ιδιοκτησία μας η διαύγεια του αέρα ούτε το λαμπύρισμα των νερών. Πώς είναι δυνατόν να τ’ αγοράσετε από εμάς; Κάθε τμήμα αυτής της γης είναι ιερό για τους ανθρώπους της φυλής μου. Κάθε λαμπρή πευκοβελόνα, κάθε αμμώδης όχθη, κάθε παρουσία ομίχλης στο σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο και θορυβώδες έντομο είναι για την μνήμη και την ελεύθερη εμπειρία των συντρόφων μου ιερό.

Αντιλαμβανόμαστε πως ο λευκός άνθρωπος δεν κατανοεί τους τρόπους μας. Ένα κομμάτι της γης γι’ αυτόν είναι ίδιο κι απαράλλαχτο με το διπλανό, διότι είναι ένας ξένος, που έρχεται νύχτα, για να κλέψει ο,τιδήποτε επιθυμεί. Η γη δεν είναι αδερφή του, αλλά εχθρός του και άπαξ και την κατακτήσει, προχωρεί παρακάτω. Η ακόρεστη όρεξη του την καταβροχθίζει, αφήνοντας πίσω μόνον ερήμους. Η όψη των πόλεών σας καίει τα μάτια του ερυθρού ανθρώπου. Αλλά μάλλον αυτό συμβαίνει, διότι ο ινδιάνος είναι άγριος και δεν καταλαβαίνει.

Αν αποφασίσω να δεχθώ, θα θέσω έναν όρο. Ο λευκός άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται στα ζώα αυτής της γης σαν αδέρφια του. Τι είναι ο άνθρωπος δίχως αυτά; Αν όλα τα ζώα εξαφανιστούν, οι άνθρωποι θα πεθάνουν∙ το πνεύμα τους θα σβήσει μέσα στην αβάσταχτη μοναξιά∙ διότι ο,τιδήποτε συμβαίνει στα ζώα, συμβαίνει επίσης και στον άνθρωπο.

Γνωρίζουμε κάτι που ο λευκός άνθρωπος δεν θα ανακαλύψει ποτέ: ο θεός μας είναι κοινός. Μπορεί να πιστεύετε πως σας ανήκει, με τον ίδιο τρόπο που επιθυμείτε να υποδουλώσετε την γη μας. Αυτό όμως δεν ισχύει∙ είναι θεός όλων των ανθρώπων. Και η συμπόνιά του υπάρχει εξ ίσου για όλους τους ανθρώπους, ερυθρούς και λευκούς. Η γη είναι πολύτιμη για το Μεγάλο Πνεύμα. Το να καταστρέφεις την γη είναι επίδειξη μεγάλης περιφρόνησης προς τον δημιουργό της. Κι οι λευκοί κάποια στιγμή θα χαθούν –πιθανόν νωρίτερα από τους άλλους ανθρώπους. Συνέχισε να βρωμίζεις το ίδιο το κρεβάτι σου και θα έρθει μια νύχτα που θα πνιγείς στις ίδιες σου τις ακαθαρσίες. Όταν οι βούβαλοι θα έχουν όλοι σφαγιασθεί, τα άγρια άλογα θα έχουν όλα δαμαστεί, τα ιερά σημεία του δάσους θα αναδύουν την βαριά ανθρώπινη οσμή και την θέα των χιλιόχρονων βουνών θα μολύνουν τα σύρματα που τραγουδάνε[2], τι θ’ απογίνουν οι λόχμες; Τι θ’ απογίνουν οι αετοί; Και πώς θα’ ναι να λες αντίο στους κυνηγότοπους; Τα έσχατα της ζωής και το λυκαυγές του θανάτου.

Δεν υπάρχει ήσυχο μέρος στις πόλεις των λευκών. Κανένα μέρος, για ν’ ακούσεις το θρόισμα των ανοιξιάτικων φύλλων ή το σιγοπετάρισμα των φτερωτών εντόμων. Αλλά, πιθανόν, δεν κατανοώ γιατί είμαι άγριος∙ θεωρώ πως το ποδοβολητό προσβάλει απλώς την ακοή. Και ποια είναι η ουσία της ζωής, αν δεν μπορείς ν’ ακούσεις το νυχτοπούλι να θρηνεί ή τους βατράχους να καυγαδίζουν γύρω απ’ την λιμνούλα την νύχτα; Ο ερυθρός άνθρωπος προτιμά τον απαλό ήχο του αέρα, καθάριο από την μεσημεριανή βροχή ή ευωδιασμένο από το άρωμα των πεύκων. Ο αέρας είναι πολύτιμος για τον ινδιάνο, μιας κι όλα τα πλάσματα μοιράζονται την ίδια αναπνοή∙ τα ζώα, τα δέντρα, ο άνθρωπος. Ο λευκός δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για τον αέρα που αναπνέει. Όπως κάποιος που αργοπεθαίνει για μέρες, έχει συνηθίσει στην αποφορά της μυρωδιάς του.

Ίσως και να καταλαβαίναμε αν γνωρίζαμε τι ονειρεύεται ο λευκός άνθρωπος, ποιες είναι οι προσδοκίες που περιγράφει στα παιδιά του τις μεγάλες χειμερινές νύχτες, τι είδους οράματα τους εμφυσά στο νου, για να γίνουν οι δικές τους ελπίδες για το αύριο. Αλλά εμείς είμαστε άγριοι. Τα όνειρα των λευκών μάς είναι ακατανόητα.

Κι επειδή μας είναι ακατανόητα, θα προχωρήσουμε με τον δικό μας τρόπο. Αν συμφωνήσουμε, θα είναι, για να εξασφαλίσουμε την διαμονή που μας υποσχεθήκατε. Εκεί ίσως ζήσουμε τις σύντομες μέρες μας όπως επιθυμούμε. Όταν ο τελευταίος ερυθρός άνθρωπος χαθεί από το πρόσωπο της γης και η μνήμη του γίνει μια σκιά σύννεφου που κινείται κατά μήκος του λειμώνα, αυτές οι ακτές και τα δάση θα έχουν ακόμη στην καρδιά τους τα πνεύματα των συντρόφων μου, που αγαπούν αυτή την γη, όπως το νεογέννητο αγαπά τον παλμό της μητέρας του. Αν σου πουλήσουμε την γη μας, αγάπα την όπως την αγαπήσαμε, φρόντισε την όπως την φροντίσαμε, κράτα στο νου σου την θύμηση της, όπως ήταν όταν την παρέλαβες και μ’ όλη σου την δύναμη, μ’ όλη σου την ισχύ και την θέρμη της καρδιάς, διατήρησε την για τα παιδιά σου και αγάπα την, όπως το Μεγάλο Πνεύμα μας αγαπά όλους. Ένα πράγμα να γνωρίζεις∙ ο θεός μας είναι κοινός∙ η γη είναι πολύτιμη γι αυτόν. Ακόμη κι ο λευκός άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει από την κοινή μοίρα.

[…] Οι λευκοί άνθρωποι λησμονούν το χώμα που γεννήθηκαν, όταν ο θάνατος οδηγεί την στράτα τους στ’ αστέρια. Οι δικοί μας νεκροί δεν ξεχνούν ποτέ αυτή την όμορφη γη, που είναι μητέρα των ερυθρών ανθρώπων. Είμαστε κομμάτι της κι αυτή κομμάτι δικό μας. Τα ευωδιαστά άνθη είναι αδέρφια μας∙ το ελάφι, το άλογο, ο μέγας αετός αδέρφια μας επίσης. Οι βραχώδεις κορυφές, τα ζωοφόρα λιβάδια, η σωματική θέρμη του πόνι και ο άνθρωπος∙ όλα ανήκουν στην ίδια οικογένεια.[…]

[…]Διότι, αυτή η γη είναι ιερή για εμάς. Αυτά τα νερά που λαμπυρίζουν και κινούνται σε χειμάρρους και ποτάμια δεν είναι απλώς νερό, αλλά το αίμα των προγόνων μας. Αν αναγκαστούμε να σου πουλήσουμε την γη μας, να θυμάσαι πως είναι ιερή και οφείλεις να διδάξεις στα παιδιά σου την ιερότητα της και ότι κάθε άυλη αντανάκλαση στο καθαρό νερό των λιμνών, διηγείται περιστατικά και μνήμες από την ζωή του λαού μου. Το σιγομουρμούρισμα του νερού είναι η φωνή των προγόνων μου.[…]

[…]Ο άνεμος που χάρισε στους προγόνους μας την πρώτη τους ανάσα, ο ίδιος υποδέχεται τον έσχατο στεναγμό τους. Κι αν αναγκαστούμε να σου πουλήσουμε την γη μας, οφείλεις να την διαφυλάξεις χώρια, ως μέρος ιερό, όπου ακόμη και ο λευκός άνθρωπος θα μπορεί να γεύεται τον μελωμένο από τ’ άνθη του λιβαδιού άνεμο.[…]

[…]Έχω δει μυριάδες βούβαλους να σαπίζουν στους λειμώνες, εγκαταλειμμένους απ’ τον λευκό άνθρωπο, που τους πυροβόλησε για το κέφι του, ενώ περνούσε με το τρένο. Είμαι ένας άγριος και δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν το σιδερένιο άλογο που βγάζει καπνό να είναι σημαντικότερο από τους βούβαλους που εμείς σκοτώνουμε, όχι για διασκέδαση, αλλά για επιβίωση.[…]

[…]Αυτό γνωρίζουμε∙ η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο∙ ο άνθρωπος ανήκει στην γη. Αυτό γνωρίζουμε. Όλη η ύπαρξη είναι συνδεδεμένη, όπως το αίμα ενώνει την οικογένεια[3]. Όλη η ύπαρξη είναι ένα.[…]

σύντροφοι για την Αναρχική Απελευθερωτική δράση

[1] Ο Σιάθ δεν γνώριζε γραφή και ανάγνωση, μιας και δεν θέλησε ποτέ του να μάθει την γλώσσα του κατακτητή. Προφανώς, οι επιστολές υπαγορεύτηκαν και η μετάφραση τους στα αγγλικά έγινε ταυτοχρόνως με την καταγραφή.
[2] Αναφέρεται στον τηλέγραφο.
[3] Ας μην συνδέσει ο αναγνώστης τις όποιες αναφορές περί «κοινού αίματος» με εξουσιαστικά και αντιανθρώπινα ιδεολογήματα∙ θα είναι μια άκρως λανθασμένη προσέγγιση. Εξ άλλου ο απολίτιστος λόγος αναδεικνύει την ενότητα της ύπαρξης και όχι τον κατακερματισμό της .(ΣτΜ)

Πηγή: Anarchy Press

Ένα άλλο ολοκαύτωμα: Ποράιμος -Porrajmos

Μια παλαιότερη ανάρτηση

Στις 15 Νοεμβρίου το 1943 ο αρχηγός των SS Χάινριχ Χίμλερ διατάσσει να μεταφέρονται όλοι οι Τσιγγάνοι σε στρατόπεδα εξόντωσης. Με αυτό τον τρόπο τους κατατάσσει αυτόματα σε κοινωνικά μιάσματα που δεν συνάδουν με τις αρχές και το ήθος της Αρίας φυλής. 

Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν το ανελέητο κυνηγητό Τσιγγάνων σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Βέβαια τα πράγματα δεν ήταν ποτέ ρόδινα για αυτούς αφού λόγω της ιδιαίτερης ανυπότακτης ιδιοσυγκρασίας τους γίνονταν και γίνονται συνέχεια στόχος και αποδιοπομπαίος τράγος από την εκάστοτε κυριαρχία. 

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ήδη από το 1500 μ.χ μέχρι και το 1700 μ.χ οι Τσιγγάνοι διώκονται σε όλη την Ευρώπη. Διωγμοί, εξορίες, απαγχονισμοί, πυρπολήσεις, καθώς και δουλεία (που κράτησε τυπικά μέχρι το τέλος 19ου αιώνα στην Ρουμανία) συνθέτουν ένα ανατριχιαστικό μοτίβο στο μωσαϊκό της Τσιγγάνικης ιστορίας. Στα χρόνια του Ά παγκοσμίου πολέμου οι Τσιγγάνοι  ξαναμπαίνουν στο στόχαστρο σε πολλές χώρες όπου τους επιβάλλονται διάφορα εμπόδια που δυσκόλευαν την καθημερινή τους ζωή καθώς και περιορισμός στις μετακινήσεις. Η ίδια κατάσταση συνεχίζεται και την περίοδο του μεσοπολέμου.

 Το αποκορύφωμα των διώξεων είναι σίγουρα η περίοδο 1933-1945 με την άνοδο των Ναζί στη Γερμανία.Ο πρώτος νόμος που στόχευε τους Τσιγγάνους στην Γερμανία υπήρχε από την 16 Ιουλίου 1926 "ο νόμος για την καταπολέμηση των Τσιγγάνων, των νομάδων και των φυγόπονων''. Με την άνοδο των Ναζί στην εξουσία τα πράγματα γίνονται ακόμα ποιο δύσκολα για όλες τις μειονότητες. Οι Ναζί με διάφορα μέτρα όπως η στείρωση προσπαθούν σιγά σιγά να αφανίσουν αυτή την φυλή αρχικά από την Γερμανία και αργότερα ανά την υφήλιο. Έτσι λοιπόν στις 5 Σεπτεμβρίου του 1935 στο συνέδριο των Ναζί στην Νυρεμβέργη παρουσιάζεται ο νόμος για την προστασία του γερμανικού αίματος και της γερμανικής τιμής. Από εκεί και μετά τίποτα δεν θα είναι το ίδιο για Εβραίους, Τσιγγάνους και ομοφυλόφυλους. Το κυνήγι ήταν ανελέητο. Οι Τσιγγάνοι Φυλακίστηκαν, δούλεψαν μέχρι θανάτου σε καταναγκαστικά έργα σε εταιρίες όπως η Siemens, Daimler-Benz, AEG, Henkel, Messerschmitt, BMW, Volkswagen, IG Farben, χρησιμοποιήθηκαν ως ζωντανά πειράματα σε ιατρικά εργαστήρια και εν τέλει εξοντώθηκαν μαζικά σε θαλάμους αερίων. 

 Η γενοκτονία των Τσιγγάνων που συντελέστηκε στην περίοδο του Β' παγκοσμίου πολέμου από τους Ναζί αφάνισε  από 500.000 μέχρι 1,5 εκατομμύριο Τσιγγάνους, νούμερο που αντιστοιχεί στο 70% του τσιγγάνικου πληθυσμού στην Ευρώπη εκείνη την εποχή.

υγ. Στις μέρες μας υπάρχει έντονη στοχοποίηση από το κράτος αλλά και από μέρος της κοινωνίας. Χαρακτηριστικό για το πως αντιμετωπίζει τους Τσιγγάνους το κράτος είναι ότι τους φορτώνει κακουργήματα ακόμα και για κλοπή μερικών σίδερων.

Αστεροσκοπείο

Διαρρήχτες του ήλιου

δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι

δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα

δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός

Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι

δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν

παραμονεύουν

με μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια

με τ’ άστρα στην τσέπη τους βρομισμένα με ψίχουλα

με τις πέτρες των δειλών στα χέρια

παραμονεύουν σ’ άλλους πλανήτες το φως

Να πεθάνουν

Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της

από το χρώμα του το κάθε λουλούδι

από το χάδι του το κάθε χέρι

απ’ τ’ ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί

Mίλτος Σαχτούρης

Από την συλλογή Πληγωμένη Άνοιξη

Προάγγελος Καταιγίδας

Από την εφημερίδα ''Προάγγελος Καταιγίδας''της Ομοσπονδίας Αναρχικών Ομάδων της Πετρούπολης.

Γενάρης 1918.

Εσείς φυλακισμένοι και αλυσοδεμένοι.Εσείς παράνομοι, αλάνια, μαχαιροβγάλτες, παρίες και απόκληροι. Σηκωθείτε και εξεγερθείτε.
Δημιουργήστε την Αναρχία...

Άστεγοι, αδέσποτοι του δρόμου. Τα ζεστά τζάκια σας γνέφουν. Τα σπίτια σας θέλουν με τη ζεστασιά και την εικόνα τους. Τα χαλιά θωπεύουν τα πόδια σας. Το πιάνο χαϊδεύει τα αυτιά. Οι πύλες ωστόσο είναι κλειδωμένες για εσάς. Ο πάγος και οι πέτρες σκίζουν τα ξυπόλητα πόδια σας. Σας "υποδέχονται" το γάβγισμα των σκύλων και οι προειδοποιήσεις των φυλάκων...

Κορμιά αφήνονται νωχελικά πάνω σε μεταξωτά μαξιλάρια ενώ ο άνεμος φυσά μέσα από τα κουρέλια σας. Τα πάθη ξεσηκώνονται κάτω από τις ζεστές κουβέρτες, τα δικά σας χείλη όμως μελανιάζουν από το κρύο, η καρδιά σας είναι στάχτη. Σε μια γωνιά κοιμόμαστε ακουμπισμένοι στον τοίχο...
Όχι πολύ μακριά, μια πόρνη βαδίζει πάνω-κάτω. Είναι η κόρη σας που πουλάει τη νεανική της φλόγα σε παγωμένες καρδιές, καλυμμένες με χρυσό...

Φτωχέ ανόητε. Εδώ είναι ένα σπίτι, εδώ είναι η ζεστασιά, εδώ η άνεση. Μπες και κατάλαβέ το. Άσε τον ιδιοκτήτη να βαδίζει στους δρόμους και τα δόντια του να κροταλίζουν. Ας πουλάνε οι κόρες τους τον εαυτό τους αν δεν ενωθούν στη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου.
Δημιουργήστε την Αναρχία...

Εσείς επιστάτες. Σταματήστε να είστε τα μαντρόσκυλα της ιδιοκτησίας άλλων. Είναι εγκληματικό το να φυλάτε τους πλούσιους. Ενάντια σε ποιους τους φυλάτε; Ενάντια στους φτωχούς, δηλαδή τους εαυτούς σας. Ανοίχτε τις πύλες και αφήστε τους πραγματικούς δικαιούχους, τους φτωχούς, να μπουν και να πάρουν αυτό που είναι δικό τους.
Δημιουργήστε την Αναρχία...

Εσείς υπηρέτες. Σταματήστε να είστε δουλοπρεπείς. Είναι ντροπή για έναν άνθρωπο να είναι σκλάβος. Κοιτάξτε πως εξευτελίζεσθε. Τα αφεντικά σας ταϊζουν με τα αποφάγια τους. Πεινώντας, τους γλύφετε τα πόδια. Τα παιδιά σας μαραίνονται στο σκοτάδι και την υγρασία κάτω από τη σκάλα, ενώ στο μέγαρο του αφέντη σας λάμπουν ο ήλιος και η ευτυχία. Ανοίχτε διάπλατα τις πόρτες. Αφήστε τα ισχνά παιδιά να μπουν στις επαύλεις. Κάντε τα χλωμά μάγουλά τους να ζωντανέψουν, τα θαμπά μάτια τους να φωτιστούν.
Δημιουργήστε την Αναρχία...

Εσείς θρησκευόμενα κορόιδα. Καταστρέψτε τις εκκλησίες, αυτά τα κελιά του πνεύματός σας. Πετάξτε από τον λαιμό σας τους σταυρούς, τους στραγγαλιστές της ελευθερίας σας. Σπάστε τα καντήλια που αφήνουν να πέσει επάνω σας μονάχα σκοτάδι. Ρίχτε στα σκουπίδια όλα τα είδωλα, τους θεούς και τους διαβόλους, ενθρονίστε τον άνθρωπο στον πραγματικό κόσμο.
Δημιουργήστε την Αναρχία...

Εσείς απόκληροι, έκπτωτοι, περιφρονημένοι.Ξεσηκωθείτε και καταστρέψτε αυτή την κοινωνία όπου υπάρχουν οι "κάτω" και οι "πάνω". ξεσηκωθείτε και δείξτε ότι είσαστε ανώτεροι, ότι είμαστε ανάξιοι της δική σας κοινωνίας, της καταφρόνιας σας. Οτιδήποτε βρισκόταν από πάνω σας, θα βρεθεί από κάτω σας.
Δημιουργήστε την Αναρχία...

Ιδιοκτήτες των μεγάρων και των παλατιών. Αν δεν αντέχετε την ισότητα, τότε καταφύγετε στα υπόγεια κάτω από τις σκάλες, στις όλο υγρασία γωνιές. Γιατί εμείς πάμε στο φως, στον ήλιο.
Δημιουργούμε την Αναρχία.

Πηγή: Στα ελληνικά μεταφράστηκε και εκδόθηκε ως μέρος του βιβλίου ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ από τον Δαίμονα του τυπογραφείου, σε εικονογράφηση το Κλίφορντ Χαρπερ.

Μουντιάλ-Αλάνα: 0-1

Μια σύντομη ιστορία του ποδοσφαίρου

και η ένταξή του σε εξουσιαστικούς μηχανισμούς

«Η εξουσία είναι πάντα ευτυχισμένη κάνοντας το ποδόσφαιρο φορέα μιας διαβολικής υπευθυνότητας για την αποβλάκωση των μαζών».

Ζαν Μποντριγιάρ

Η συζήτηση για το ποδόσφαιρο, σαν φαινόμενο, αναπόφευκτα περιστρέφεται γύρω από δύο θεματικές: α) από το ποδόσφαιρο σαν παιχνίδι που εφευρέθηκε από τον άνθρωπο για την ψυχαγωγία, την επικοινωνία και την άσκηση του και β) από το ποδόσφαιρο ως εργαλείο επιβολής και εξουσίας.

Κάποιοι αναρωτιούνται γιατί ένα τσούρμο άνθρωποι κυνηγάνε μια μπάλα, άλλοι πάλι βλέπουν το ποδόσφαιρο ως μέσω εκτόνωσης και φυγής από την δύσκολη καθημερινότητα και για άλλους είναι η πραγματικότητα τους. Υπάρχουν και άλλοι που μέσω του ποδοσφαίρου ελέγχουν, αποκτούν εξουσίες και χρήματα και άλλοι που πρόθυμα εξουσιάζονται, αλλά στην εικονική πραγματικότητα του ποδοσφαίρου φαντάζουν ελεύθεροι και δυνατοί. Υπάρχουν και αυτοί που το ποδόσφαιρο έχει μια θέση στην καρδιά τους, γιατί συμβολίζει τα παιδικά τους χρόνια και όνειρα που έκαναν στην αλάνα, με τα ματωμένα γόνατα και τις λερωμένες μπλούζες και θεωρούν ότι μόνο ως τέτοιο μπορεί να υφίσταται.

Το παράξενο με το ποδόσφαιρο είναι ότι δεν μπορεί να μπει στην άκρη. Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο θα υπάρχει και θα παίζει ένα ρόλο, κάποιες φορές αμελητέο και κάποιες άλλες καθοριστικό. Μπορεί κάποιος να μην ασχολείται με το ποδόσφαιρο, αλλά να μην μπορεί να κλείσει μάτι από τις φωνές τού γείτονα και κάποιος άλλος να αναβάλει την τάδε προγραμματισμένη εκδήλωση λόγω ποδοσφαίρου και μη προσέλευσης του κόσμου.

Ακόμα και πόλεμοι συνδέθηκαν κατά κάποιο τρόπο με το ποδόσφαιρο. Δύο χαρακτηριστικές τέτοιες περιπτώσεις είναι ο πόλεμος του Ελ Σαλβαδόρ και της Ονδούρας και εκείνη μεταξύ Σερβίας και Κροατίας. Σίγουρα, στις συγκεκριμένες περιπτώσεις η αιτία δεν ήταν οι ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις μεταξύ των ομώνυμων εθνικών ομάδων, αλλά ήταν τα πρώτα γενικευμένα επεισόδια που σκιαγραφούσαν την υποβόσκουσα κοινωνική πραγματικότητα. Ένα τέτοιο πρόσφατο παράδειγμα είναι και αυτό σε ποδοσφαιρικό αγώνα τον Φεβρουάριο του 2012 στην πόλη Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου λίγο μετά την πτώση του Μουμπάρακ. Στον συγκεκριμένο ποδοσφαιρικό αγώνα εβδομήντα τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν και τουλάχιστον 1.000 τραυματίστηκαν όταν επεισόδια ξέσπασαν μεταξύ οπαδών του Μουμπάρακ και των Αδελφών Μουσουλμάνων. Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι η εξουσία έχει συνδεθεί με το ποδόσφαιρο και το χρησιμοποιεί για τα δικά της συμφέροντα, καθώς και ότι ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου μπορεί να είναι μικρογραφία μιας υπάρχουσας κοινωνικής κατάστασης.



Οι πρόγονοι του σύγχρονου ποδοσφαίρου

Κατά την αρχαιότητα στην Κίνα, στην Ρώμη, στην Αθήνα αλλά και σε πολλές άλλες περιοχές υπήρχαν παιχνίδια με μπάλα που έμοιαζαν με αυτό που σήμερα αποκαλούμε ποδόσφαιρο. Βέβαια, είναι αρκετά επίφοβο να μπορούμε να έχουμε άμεση ιστορική συσχέτιση εκείνων των παιχνιδιών με την σημερινή μορφή του ποδοσφαίρου.

Στην Κίνα του 11ου Π.χ.1 αιώνα ήταν διαδεδομένο το Τσου-Κου το οποίο παίζονταν με μπάλα γεμισμένη από τρίχες. Την μπάλα την κλωτσούσαν προς ένα τέρμα από μπαμπού πίσω από το οποίο υπήρχε δίχτυ. Το Τσου-Κου τον 5ο αιώνα Π.χ. χρησιμοποιήθηκε για την εκπαίδευση των κινέζων στρατιωτών.

Στον αρχαίο ελλαδικό χώρο ένα παιχνίδι με μπάλα που παιζόταν με τα πόδια ήταν και ο Επίσκυρος. Το παιχνίδι είχε πάρει την ονομασία του από τις πέτρες που οριοθετούσαν την περιοχή του παιχνιδιού, τις λεγόμενες σκύρες. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες είχαν το Harpastum, που και αυτό επίσης παιζόταν με μπάλα και ήταν ιδιαίτερα σκληρό. Τέλος οι Αζτέκοι είχαν το Τλάχτλι. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα παιχνίδια με μπάλα ανά τον κόσμο είχε θρησκευτικό και πολιτικό χαρακτήρα. Για το λόγο αυτό το γήπεδο ονομάζονταν δικαστήριο και ήταν χτισμένο πάντοτε δίπλα σε ναό. Η μπάλα του Τλάχτλι ήταν από καουτσούκ και ζύγιζε περίπου εννέα κιλά. Οι παίχτες φορούσαν προστατευτικά για να αποφύγουν τους μώλωπες που θα τους έκανε η μπάλα χτυπώντας επάνω τους. Ο σκοπός του παιχνιδιού ήταν να περαστεί η μπάλα από ένα κατακόρυφο πέτρινο στεφάνι, που ήταν όχι πολύ ψηλά στον τοίχο, χρησιμοποιώντας όλα τα μέλη του σώματος εκτός από τα πέλματα και τις παλάμες.

Το παιχνίδι συμβόλιζε την μάχη του φωτός με την νύχτα και οι δύο ομάδες συμβόλιζαν αντίστοιχα το φως ή το σκοτάδι, η μπάλα συμβόλιζε τον ουρανό και το στεφάνι την ανατολή ή την δύση (ανάλογα με τον νικητή). Επίσης το παιχνίδι εχρησιμοποιείτο και ως μέσω για την επίλυση διαφορών μεταξύ χωριών και φυλών. Υπάρχουν πληροφορίες που θέλουν τους παίχτες ή τους αρχηγούς τής ηττημένης ομάδας να χάνουν το κεφάλι τους ως θυσία ή ως μέσω για την επίλυση της διαφοράς.

Στο μεσαίωνα τα παιχνίδια με μπάλα εξέφραζαν το ανταγωνισμό μεταξύ φατριών, πόλεων και χωριών. Το ποδόσφαιρο ακόμα δεν είχε ενοποιημένους κανόνες με αποτέλεσμα κάθε περιοχή να είχε τους δικούς της. Κάθε παιχνίδι ποδοσφαίρου στο μεσαίωνα ήταν μια μικρή κοινωνική σύρραξη με αποτέλεσμα να καταλήγει σε οδομαχίες, αφήνοντας πίσω του πολλά κατάγματα, μώλωπες ακόμα και θανάτους. Για το λόγο αυτό οι κατά τόπους εξουσιαστές στην Ευρώπη δεν έβλεπαν το ποδόσφαιρο με καλό μάτι, φοβούμενοι την ανεξέλεγκτη διάσταση που θα μπορούσε να λάβει ένα τέτοιο άγριο παιχνίδι και προσπαθούσαν κατά καιρούς να το απαγορέψουν. Μια τέτοια διαταγή ήταν και αυτή του συμβουλίου των γερόντων της Πίζας το 1030 όπου απαγόρευσε το ποδόσφαιρο στην πλατεία της Μητρόπολης. Οι παραβάτες τιμωρούνταν με αυστηρότατες ποινές. Στην Βρετανία ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ (1154-1189)2 φοβούμενος ανεξέλεγκτες κοινωνικές αναταραχές με αφορμή το ποδόσφαιρο απαγόρευσε την διεξαγωγή αγώνων στην επικράτειά του. Προβλήματα φαίνεται πως δημιούργησε και στον βασιλιά Εδουάρδο Β΄ (1307-1327) όπου γύρω στο 1314 Μ.χ. καθώς έβλεπε τον στρατό που προσπαθούσε να δημιουργήσει για επιδρομή στην Σκωτία να σπαταλά την ενέργεια του στο ποδόσφαιρο, αλλά και φοβούμενος τις εξεγέρσεις που θα μπορούσε να πυροδοτήσει ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου, αποφασίζει να φυλακίζει όσους παίρνουν μέρος σε αγώνες ποδοσφαίρου. Οι διώξεις συνεχίστηκαν και επί της βασιλείας του Ερρίκου Δ΄ (1399-1413) και του Ερρίκου Η΄ (1509-1547), όπου μάλιστα ψηφίστηκαν ακόμα ποιο σκληροί νόμοι κατά του ποδοσφαίρου. Την πολεμική κατά του ποδοσφαίρου διατήρησε και η Ελισάβετ Α΄ (1558-1603) με εβδομαδιαίες φυλακίσεις στους ποδοσφαιριστές.


 Η ενοποίηση του ποδοσφαίρου

Οι Άγγλοι βασιλείς που για αιώνες εναντιώθηκαν στο ποδόσφαιρο δεν είχαν αντιληφθεί ότι ο ποιο

αποδοτικός τρόπος καταστολής είναι η υιοθέτηση, κάτι το οποίο η σημερινή κυριαρχία γνωρίζει καλά. Το ποδόσφαιρο μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα ακόμα και στην Βρετανία, διέφερε από περιοχή σε περιοχή πόσο μάλιστα από χώρα σε χώρα. Η ενοποίηση των κανόνων του ποδοσφαίρου ήρθε με την δημιουργία της Fédération Internationale de Football Association (Διεθνής Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου) το 1904. Από εκεί και ύστερα το ποδόσφαιρο ελέγχεται κεντρικά από αυτή την μεγάλη ομοσπονδία που κατακερματίζεται σε μικρότερες ανά ήπειρο και χώρα. Ο ρόλος βιτρίνα της FIFA είναι ότι ορίζει τους κανονισμούς για το ποδόσφαιρο και μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις που αφορούν το παιχνίδι, αλλά ο κυρίαρχος ρόλος είναι ότι μπορεί να διαχειρίζεται τεράστια οικονομικά ποσά από πολυεθνικές, να παίρνει μίζες για να αποφασίσει σε ποια χώρα θα πάει η επόμενη μεγάλη διοργάνωση, για το ποιος χορηγός θα αναλάβει, για το ποιος θα κατασκευάσει τα γήπεδα κλπ. Χαρακτηριστικά θα μπορούσε να αναφερθεί ο χρηματισμός στελεχών της FIFA από αξιωματούχο του Κατάρ με 5 εκατομμύρια δολάρια για να επιλεγεί το Κατάρ ως η διοργανώτρια χώρα του μουντιάλ του 2022, καθώς και η μίζα 40 εκατομμύριων δολαρίων από τον πρόεδρο της Βραζιλιάνικης ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας για εξασφάλιση δικαιωμάτων μάρκετινγκ. Εκτός από τις μίζες υπάρχουν και τα καθαρά έσοδα από το Μουντιάλ της Βραζιλίας που υπολογίζεται ότι θα ξεπεράσουν τα 5 δις χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψιν τα έσοδα από τους χορηγούς που θα διπλασιάσουν το ποσό.

Από την άλλη, για την διοργάνωση του μουντιάλ 250.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί βίαια από τις περιοχές όπου ζούσαν για να ανεγερθούν ποδοσφαιρικά γήπεδα και αυτοκινητόδρομοι, η αστυνομία έχει αναλάβει να καθαρίσει τις πόλεις από αστέγους, τοξικομανείς, πόρνες και ο,τιδήποτε άλλο θα μπορούσε να χαλάσει την βιτρίνα του μουντιάλ, ενώ τον τελευταίο χρόνο εκατοντάδες είναι οι άστεγοι που έχουν δολοφονηθεί. Γύρω από το μουντιάλ έχει στηθεί ένας τεράστιος οικονομικό-πολιτικός μηχανισμός που μόνο ποδόσφαιρο δεν θυμίζει και αποτελείται από τηλεοπτικά δικαιώματα, σπόνσορες και στοιχήματα. Επίσης υπάρχουν και τα διάφορα κυκλώματα πορνείας και ναρκωτικών που περιμένουν να κερδίσουν και αυτά με τον τρόπο τους από την διοργάνωση. Ευτυχώς διαψεύστηκαν όσοι πίστεψαν ότι το Μουντιάλ στην Βραζιλία θα μπορούσε να κρύψει και να επισκιάσει τα προβλήματα εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν σε άθλιες συνθήκες. Ο κόσμος στην Βραζιλία βγαίνει στους δρόμους παρά την τεράστια καταστολή και συγκρούεται καθημερινά με τους μπάτσους. Για το λόγο αυτό ο ρόλος της FIFA, όπως και αυτός των περιφερειακών ομοσπονδιών είναι συγκεκριμένος και εντάσσεται στα πλαίσια της υποδούλωσης με εργαλείο ένα δημοφιλές παιχνίδι.

Η ίδια λογική επικρατεί και στις περιφερειακές ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες ανά ήπειρο και χώρα όπου τα οικονομικά ποσά που διακινούνται και η διαπλοκή είναι τεράστια. Στον ελλαδικό χώρο τα πράγματα είναι πασιφανέστατα. Το προεδριλίκι σε μια δημοφιλή ομάδα μπορεί να αποφέρει στον πρόεδρο εκτός από πολλά χρήματα και ακόμη περισσότερη εξουσία. Ο πρόεδρος σε μια δημοφιλή ομάδα μπορεί να αποκτήσει έναν ιδιότυπο στρατό και να τον χρησιμοποιεί όταν το θεωρήσει αναγκαίο, όπως σε «θελήματα» που διευκολύνουν προσωπικές και επιχειρηματικές δραστηριότητες ή πολιτικές επιδιώξεις. Ο Μπέος στον Βόλο εκμεταλλευόμενος το προεδριλίκι του στην ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακό Βόλου εξελέγη δήμαρχος. Τι και αν για δεκαετίες έστηνε παιχνίδια και φούσκωνε η τσέπη του, τι και αν οδηγήθηκε στην φυλακή για το λόγο αυτό, τι και αν τραμπούκιζε και εκβίαζε όποιον έλεγε κάτι εναντίον του, βάζοντας μπροστά τους μπράβους του; Όλα τα παραπάνω δεν έχουν καμία σημασία, παρά μόνο ότι είναι πρόεδρος και σαν πρόεδρος έχει πιστούς υπηκόους. Η τεχνική της προβατοποίησης στις δόξες της.

Από την άλλη ο Πειραιάς έχει για δήμαρχο τον αντιπρόεδρο του Ολυμπιακού Γιάννη Μώραλη και το δημοτικό συμβούλιο θυμίζει διοικητική συνέλευση του Ολυμπιακού: Βαγγέλης Μαρινάκης (πρόεδρος του Ολυμπιακού), Πέτρος Κόκκαλης (πρώην πρόεδρος του Ολυμπιακού), Ειρήνη Νταϊφά (κόρη πρώην προέδρου του Ολυμπιακού), Αντώνης Νικοπολίδης (πρώην ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού), Γιώργος Σιγάλας (πρώην μπασκεμπωλίστας του Ολυμπιακού).

Τα δύο αυτά παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά για να πιστέψει κάποιος ότι η κυριαρχία μπορεί να ψυχανεμιστεί τις εκάστοτε τάσεις και ανάλογα να συνεχίσει το κυριαρχικό της έργο. Στην προκειμένη ο Μπέος, ο Μώραλης και ο Μαρινάκης στην συνείδηση του κόσμου εκφράζουν μια δήθεν απολιτική και ακομμάτιστη αλλαγή που χρειάζεται το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Οπότε τα συγκεκριμένα πρόσωπα λόγω της αναγνωρισιμότητας που είχαν εξ αιτίας της ποδοσφαιρικής τους εμπλοκής ήταν κατάλληλα για τις σημερινές εγχώριες εξουσιαστικές ανάγκες. Επίσης θα πρέπει να αναφερθεί, σε όσους συνεχώς πέφτουν από τα σύννεφα, ότι πρόσωπα τύπου Μπέου και Μαρινάκη δεν διαφέρουν από πρόσωπα που επαγγελματικά και οικογενειακά ασχολούνται με την πολιτική, απλά πλέον οι θύρες της πολιτικής έχουν ανοίξει και για μη επαγγελματίες πολιτικούς, που όμως θα κάνουν την ίδια και χειρότερη δουλειά.

Η εξουσία, λοιπόν, έχει τυλίξει το ποδόσφαιρο τόσο σφιχτά και πυκνά όπου μετά βίας αναγνωρίζεται ως παιχνίδι. Η μπάλα δεν είναι φουσκωμένη με αέρα αλλά με πανάκριβα συμβόλαια παιχτών, με στημένους αγώνες για την αποκομιδή χρημάτων, με μίζες, χορηγούς και ξέπλυμα χρήματος και όλα αυτά στηριζόμενα από ένα εξαπατημένο κοινό που κρατιέται για ασφάλεια αποχαυνωμένο στις κερκίδες και στις οθόνες.

Ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι που διεξάγεται στην αλάνα ή στο γηπεδάκι της γειτονιάς δεν χρειάζεται τίποτα από τα παραπάνω και έχει πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που το κάνουν να ερωτοτροπεί με την αναρχία. Οι κανόνες ποτέ δεν είναι ίδιοι, διαμορφώνονται ανάλογα με την περίπτωση και τις ανάγκες του παιχνιδιού, ακόμα και εν μέσω παιχνιδιού και δε τηρούνται ποτέ με ευλάβεια. Οι ομάδες ποτέ δεν είναι ίδιες και διαμορφώνονται κάθε φορά νέες ανάλογα με την προσέλευση. Ο διαιτητής είναι άγνωστη λέξη και οι διαφορές λύνονται στο επί τόπου, οι άλυτες διαφορές μπορεί να τερματίσουν το παιχνίδι. Ο κανονικός χρόνος λήξης του παιχνιδιού δεν υπάρχει. Σχεδόν πάντα ο λογαριασμός των γκολ είναι αμφισβητούμενος. Και το ευφυέστερο: Ακόμα και η έννοια του νικητή είναι διττή. Νικητής τις περισσότερες φορές χρίζεται αυτός που θα πετύχει το τελευταίο γκολ, άσχετα εάν σε όλο τον αγώνα δεν έχει πετύχει κανένα. Με αυτό τον τρόπο οποιαδήποτε ομάδα μπορεί να κερδίσει ένα αγώνα, αλλά αυτό δεν εμποδίζει την αντίπαλη ομάδα να θεωρείται η ίδια νικήτρια. Για τους παραπάνω λόγους θα είμαστε με το παιχνίδι της αλάνας, όπου μας επιτρέπει να ονειρευόμαστε όπως τα μικρά παιδιά, ελεύθερα ανεξούσια και άναρχα.

Ελευθερόκοκκος

1. Όπου Π.χ. και Μ.χ. διάβασε παλαιότερη και μετέπειτα χρονολογία
2. Σε παρένθεση αναφέρονται οι περίοδοι που ήταν στην εξουσία.
Από την Αναρχική Εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.140, Ιούλιος-Αύγουστος 2014.

Πηγή:Αnarchypress

Άπαντα προς πώληση σε τιμές ευκαιρίας

Αλλάζουν πλέον οι χάρτες ή τουλάχιστον θα έπρεπε να αλλάξουν. Δύο από αυτούς που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο τη φράση που ακούμε συχνά σε περιόδους εκπτώσεων: το αφεντικό τρελάθηκε! Οι τρεις αυτές λέξεις συμπυκνώνουν επαρκώς όχι μόνο τα ελλείμματα (οικονομικής φύσεως κυρίως), περί ων ο λόγος πολλάκις γίνεται, αλλά και για πλεονάσματα κρατικής θέλησης και διεθνούς συνεργασίας, προκειμένου να είναι αποτελεσματικότερη η κάθε είδους δυνατή εκμετάλλευση. Η ελλαδική επικράτεια, πράγματι, βρίσκεται σε περίοδο εκπτώσεων αυτό τον καιρό.



Στο διπλανό χάρτη, έναν απ’ αυτούς που θα αντικαταστήσουν τους πιο παραδοσιακούς σχολικούς

άτλαντες, φαίνονται μερικές από τις νέες πωλήσεις. Το ΤΑΙΠΕΔ δέχεται προσφορές, προκειμένου να πουλήσει τα μέχρι πρότινος κρατικής ιδιοκτησίας κτήρια σε διεθνή διαγωνισμό, με σκοπό να γίνουν Boutique Hotels. Μόνο σοβαρές προτάσεις γίνονται δεκτές. Τα κτίρια αυτά είναι εκτός λειτουργίας παλιά ξενοδοχεία, βίλες ή σανατόρια. Βεβαίως, το ότι μέχρι πρό τινος ήταν κρατικά κτίρια δε μας εφησύχαζε ούτε μας έκανε να νιώθουμε περήφανοι για τον «εθνικό μας πλούτο». Ειρήσθω εν παρόδω, είναι αυτονόητο πως οι οποιεσδήποτε κινητοποιήσεις συμβαίνουν, για να μη γίνει ιδιωτική η κρατική ιδιοκτησία (και όταν τούτες επ’ ουδενί δεν «εκτρέπονται» σε ακηδεμόνευτη αντικρατική δράση), δεν αποτελούν στοιχείο κοινωνικού απελευθερωτικού αγώνα∙ ιδιαιτέρως δε όταν –κατά το συνηθέστερο– ο όποιος «αγώνας» είναι εξ αρχής πολιτικοποιημένος και χειραγωγούμενος.

Ωστόσο, ας μην προσπεράσουμε αυτή την τόσο sic φράση∙ Boutique Hotels. Ας σταθούμε σ’ αυτήν λίγο ακόμη. Όπως εύκολα μπορεί κανείς να αλιεύσει στο διαδίκτυο, σε ιστοσελίδες που εκθειάζουν αυτή την μορφή τουρισμού, πρόκειται για υπερπολυτελείς ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις. Είναι συνήθως μικρές μονάδες με λίγα δωμάτια, στα οποία οι ξενοδόχοι «εστιάζουν στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα». Σε αυτά κάθε δωμάτιο μπορεί να είναι ξεχωριστό, με στόχο την άμεση, προσωπική επαφή με τον (πάμπλουτο) πελάτη, που θα νιώσει «σαν στο σπίτι του». Ο χάρτης δείχνει εμφανώς ότι οι τουρίστες πολυτελείας θα μπορούν να νιώσουν σα στο σπίτι τους, τόσο στην Κομοτηνή, την Έδεσσα και την Κοζάνη, όσο και στην Ρόδο, την Άνδρο και την Δημητσάνα. Αλίμονο! Πόσο μάλλον, όταν θα έρχονται, για να κλείνουν τις δουλειές τους.

Μιλώντας μάλιστα για δουλειές, ας δούμε κι έναν άλλο νέο χάρτη της ίδιας ευρωπαϊκής περιφέρειας. Αυτόν που έσπευσε να παρουσιάσει ο υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Ι. Μανιάτης στο Λονδίνο, στο πρόγραμμα παραχωρήσεων για έρευνα υδρογονανθράκων στον θαλάσσιο χώρο της Δυτικής Ελλάδας και νότια της Κρήτης. Η εικόνα, αλλά και οι ίδιες οι λέξεις μιλούν από μόνες τους: «παραχωρήσεις» ονομάστηκαν τα θαλάσσια τεμάχια, τα υδατοτεμάχια θα μπορούσαμε να πούμε, που αναμένεται να πωληθούν. Καλούνται όσες εταιρείες επιθυμούν, να σπεύσουν να αγοράσουν ένα ή και περισσότερα από τα είκοσι υδάτινα «χωράφια», προς αναζήτησιν υδρογονανθράκων. Ήδη η προεργασία έχει δείξει ότι δεν πουλάνε άνθρακες, αλλά υδρογονάνθρακες!

Ο Μανιάτης, μάλιστα, γεμάτος ενθουσιασμό, επιβεβαίωσε τη σύμπνοια όλων των πολιτικών κομμάτων, θεωρώντας την οποιαδήποτε διαφωνία στην πώληση αντιπατριωτική. Μάλιστα, το λιμενικό ενέταξε πρόσφατα στο στόλο του ένα υπερσύγχρονο πλοίο, 28,8 εκατομμυρίων ευρώ, χρηματοδοτούμενο από το ευρωπαϊκό ταμείο εξωτερικών συνόρων, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό, με σκοπό «την εν γένει διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων». Βασικά μελήματα του λιμενικού είναι «η αντιμετώπιση του φαινομένου της παράνομης μετανάστευσης από τη θάλασσα» καθώς και «η αποτελεσματική φύλαξη των θαλασσίων συνόρων από πάσης φύσεως απειλές», όπως είπε ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης. Μα, είναι δυνατόν να «ψαρεύουν» ακόμη συνειδήσεις με τόσο μπαγιάτικα «δολώματα»; Και όμως! Δεν νοείται ειδάλλως η εμμονή σε πλήρως ξεπερασμένες ρητορείες, περί πατρίδος και λοιπόν συναφών ιδεολογημάτων, ανταγωνιστικών πλέον με το προχώρημα της ενοποίησης της κυριαρχίας. Ας τους ενημερώσει λοιπόν κάποιος επί του πολιτικού κουτόχορτου αρμόδιος.

Όλα είναι έτοιμα, λοιπόν∙ καλά εξοπλισμένα αστυνομοκρατούμενα κράτη που φυλάνε κάθε σταγόνα θάλασσας και κάθε κόκκο χώματος από την «απειλή των κακών φτωχών ξένων και ντόπιων», για να είναι διαθέσιμα για κάθε επίδοξο πλούσιο επενδυτή και τον «ευπρόσδεκτο ευκατάστατο τουρίστα». Αλλά σιωπή! Η πολυπράγμων αριστερά, με τα αντιρατσιστικά της φεστιβάλ και τα πολιτικά της κάμπινγκ, θα βάλει και πάλι τα πράγματα στη θέση τους, καθώς όλοι γνωρίζουμε πως η διασκέδαση (σκόρπισμα) και ο αλκοολούχος παρεϊσμός είναι η βέλτιστη απάντηση προς τους απανταχού εξουσιαστές. Αβουλία γαρ πολλά βλάπτονται οι βροτοί[1].

Σύσσωμες οι πολιτικές δυνάμεις σφίγγουν με τον ασφυκτικό τους κλοιό κάθε κύτταρο της φύσης που έχει απομείνει ζωντανό ακόμη, για χάρη της αδηφάγας ανάπτυξης. Οι εξουσιαστές οργανώνονται παντοιοτρόπως και οριοθετούν σε ζώνες κάθε σπιθαμή του κόσμου. Η ανάπτυξη προχωράει με ρυθμούς καρκινικών κυττάρων. Σε λίγο, πλάι στο λήμμα καλοκαίρι, θα φιγουράρει ανερυθρίαστα η ερμηνεία: ευκαιρία για περισσότερες επενδύσεις.

Δεν χρειαζόμαστε περισσότερη (τέτοιου είδους) οργάνωση, αλλά περισσότερο αυθορμητισμό∙ δεν έχουμε ανάγκη από αντιδομές, που κι αυτές δομές απ’ την ανάποδη είναι, αλλά γκρέμισμα κάθε διάθεσης για καλούπωμα. Πλέον, για τους διαχειριστές της εξουσίας το παιγνίδι πρέπει να είναι οργανωμένο και να έχει αυστηρούς κανόνες, για να μην ξεπερνιούνται τα όρια∙ γιατί, ακόμη και το παιγνίδι επιδιώκεται να είναι πολιτικό. Για πολλούς είναι δύσκολο, προφανώς, να θυμηθούν πώς είναι να παίζεις απλώς πλάι στη θάλασσα, αφήνοντας το κύμα να σβήσει τα κάστρα σου από άμμο. Μοιάζει αδιανόητο ν’ αφήνεις τα παιδιά να ξεκινούν μόνα τους ένα παιγνίδι και να τα πιάνει η νύχτα, σε μια ήσυχη γειτονιά, χωρίς να θυμούνται και τα ίδια από πού ξεκίνησαν, αφού δεν έχει καμιά σημασία. Το παιγνίδι είναι φυσικό∙ είναι αυτό που κάθε πλάσμα έχει αληθινά ανάγκη. Ας μην το λησμονούμε πως η ελευθερία και το παιγνίδι είναι ομόθυμοι κτύποι της ίδιας καρδιάς∙ κι αυτό δεν χρειάζεται περισπούδαστες εξηγήσεις.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

[1] Με την έλλειψη θέλησης πολλά ζημιώνονται οι θνητοί (Μένανδρος)

Πηγή: Αnarchypress

Ψάχνοντας στους βυθούς

Για δύο βδομάδες θα παρατηρώ βυθούς.

Τα αποτελέσματα όταν γυρίσω.

Ο νόμος της Ελιάς

Οι περιστάσεις το έφεραν έτσι ώστε  για δεύτερο συνεχόμενο post να ασχολούμαι με το θάνατο.
Πριν λίγες μέρες αποφάσισε να φύγει από τούτη την ζωή ο Γιώργης. Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό τα μάτια του είχαν αντικατασταθεί με άλλα και δεν μπορούσε να δει τον πλούτο της ζωής του παρά την φτώχεια και τον φόβο.
Στο γεγονός αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο η πριν από μήνες επέμβαση στην καρδιά του όπου τον άφηνε αναγκαστικά έξω από όλα αυτά που του έδιναν ζωή, την φροντίδα των ελαιοχώραφων με το κλάδεμα και το μάζεμα των ελιών. Η επέμβαση τον άφησε σπίτι και ουσιαστικά έξω από αυτό που είχε μάθει να κάνει καλά σε όλη του τη ζωή. Αυτή ήταν η στροφή που τον οδήγησε στο δρόμο του τέλους του.
Αποκομμένος πια από την καθημερινότητα του ο Γιώργης καθόταν σπίτι του και βομβαρδίζονταν από τα κανάλια με φτώχεια και δυστυχία μέχρι που κατάφεραν να του φορέσουν τα γυαλιά που σε κάνουν να βλέπεις άδειο το γεμάτο ντουλάπι, άδεια την γεμάτη ζωή σου.
Μια μέρα του είπαν από την τράπεζα ότι για ένα δάνειο που είχε πάρει γύρω στα 3.000 ευρώ του άδειασαν το λογαριασμό αφήνοντάς τον άδειο. Ο λόγος ήταν ότι ο Γιώργης τους φαινόταν γέρος και ήθελαν κάποιον νεώτερο εγγυητή. Το κατάφεραν όμως και γέρασαν τον Γιώργη, τόσο ώστε μετά από μέρες ο Γιώργης να φύγει με την βοήθεια του δέντρου που αγάπησε και τον παίδευσε σε όλη του την ζωή.
Γύρω από το θάνατο του έσπευσαν διάφοροι να αντλήσουν πολιτική υπεραξία. Σπεύσαν λοιπόν κάποιοι που αύριο θα συνδιαλέγονται με τις τράπεζες και θα τις υπηρετούν, που αύριο θα είναι εξουσία να μας πουν πως οι τράπεζες σκοτώνουν πάνω από τον άψυχο Γιώργη. Το κράτος που υπηρετείται σκοτώνει και είστε αναπόσπαστο κομμάτι του.
Η ελιά λοιπόν εάν βγει στραβά όσο και να την φέρνεις στα ίσια της στραβή θα είναι. Μόνο με κόψιμο θα συνέρθει.   

Δραπετεύοντας

Είχαμε να μιλήσουμε σχεδόν δύο χρόνια, αλλά το ξέρω πως αυτό δεν λέει και πολλά τις περισσότερες φορές. Βλέπεις είναι κάποιοι άνθρωποι που εμφανίζονται στην ζωή σου και μετά ξεμακραίνουν από την φυσική παρουσία και γίνονται ορατοί μόνο μέσα από τα τοιχώματα της καρδιάς. Το ξέρω ότι εσύ αυτό δεν θα το θεωρούσες κοινότυπο.

Ξεμακραίνουν οι άνθρωποι όχι πάντα γιατί το θέλουν, αλλά γιατί η καθημερινότητα είναι αδυσώπητη και δεν χαρίζεται. Γιαυτό το λόγο οι καρδιές μας έχουν μεγάλο χώρο, για να μπορούν εκεί να κρύβουν και να κρατάνε ότι είναι σημαντικό και δεν μπορεί να αναγνωριστεί εκεί έξω.

Εξαιτίας της καρδιάς μας ανεβήκαμε στην Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο του 2003, γιατί η καρδιά μας ονειρεύεται άλλη ζωή, δεν χωράει σε αυτά που τις έφτιαξαν, δεν μπορεί την φυλακή και την εξουσία. Εσύ κόκκινα εγώ μαύρα άλλα ίδιο το πάθος για την καταστροφή του matrix που θέλουν να το λένε ζωή, αλλά δεν είναι. Συμφωνώ, δεν πρέπει να ζει έτσι ο άνθρωπος.

Ατέρμονες οι συζητήσεις μας, που είχαν την φιλοδοξία να κουβαλήσουν όλο το δίκιο του κόσμου παρά την 20αχρονη αφέλεια μας. Θυμάμαι κάποιο μεσημέρι που ξεχαστήκαμε σπίτι σου ψάχνοντας ακόμα μια φορά το λάθος και πως θα διορθωθεί...ώσπου καταλήξαμε μεθυσμένοι να τρέχουμε στη σχολή, ενώ θέλαμε λίγο ακόμα να βρούμε αυτό που θα έδινε λύση, αυτό που θα προκαλούσε την Επανάσταση. Τώρα αντιλαμβάνομαι γιατί μεθούσαμε, γιατί υπήρχαν φορές που νιώθαμε τον κόσμο άοσμο και δεν το αντέχαμε.

Μετά μεγαλώσαμε, αλλά η καθημερινότητα για λίγο καιρό ακόμα μας έδινε άδειες και βρισκόμασταν για να συνεχίσουμε αυτό που αφήσαμε στην Θεσσαλονίκη και να ξαναβρούμε αυτό που για λίγο βρήκαμε στην Άρτα.

Τελευταία φορά ήταν καλοκαίρι και θα μιλούσες σε ακροατήριο για την φύση. Όλοι περίμεναν βαρύγδουπες αναλύσεις για το πως εννοεί την φύση ο τάδε και ο δείνα φιλόσοφος, αλλά εσύ απλά τους είπες για την Επανάσταση, γιατί αυτή είναι η αλήθεια και γιατί τους είχες βαρεθεί όλους εκείνους τους indelectual τύπους.

Μέχρι εδώ έφτασες λοιπόν. Ήρθε η μέρα που μας είπες πως εσύ δεν συνεχίζεις άλλο. Ίσως γιατί πίστεψες ότι αυτό που είχαμε στο μυαλό μας τότε τελικά δεν γίνεται ή ότι ίσως γιατί δεν άντεχες να μην οσμίζει τίποτα σ'αυτό τον κόσμο. Έτσι λοιπόν πήρες την απόφαση να δραπετεύσεις, δίνοντας τέλος σ' αυτή την χλιαρότητα. Καλός λοιπόν.
Αντίο Θανάση.

001 01 110

110101110101010101011 ΣΚΑΤΑ

1010101010ΣΤΟ10101010101010

11101010101000010111ΚΡΑΤΟΣ

Μην πιστέψεις ότι θα μείνω εδώ μέσα
αιώνια.
Θα δραπετεύσω.

Θα υπάρξει η στιγμή όπου ο κώδικας
01
δεν θα μου λέει πια τίποτα.

Θα υπάρξει η στιγμή όπου θα χρειαστεί
να μιλάμε μόνο με τον
δικό μας κώδικα.

Προς το παρών
έρχεσαι, ψάχνουμε το νόημα και φεύγεις.
Το πληκτρολογώ σε 01
και κοιμάμαι ανήσυχος
.
Και εγώ σου λέω πως σε αυτούς
τους καιρούς
 το νόημα είναι πως
δεν υπάρχει.
Ας λένε ότι θέλουν,
μην πιστεύεις κανέναν.

Όταν το κράτος πνιγεί από τα σκατά
που παράγει
μόνο τότε όλα τα νοήματα
θα ευωδιάσουν.

Κλειδωμένο

Πεθαίνεις όλη την ώρα,

κάθε στιγμή που κρυφοκοιτάζεις πίσω από τις κουρτίνες,

σε κάθε σου άγγιγμα πεθαίνεις,

σε κάθε σου σκέψη και επιθυμία.

Είσαι ανάλαφρος

μα δεν μπορείς να πετάξεις.

Υπάρχουν δούλοι λένε

που αν σπάσεις τις αλυσίδες τους

θα εξεγερθούν...

φορώντας τες πάλι,

όπως μας φορούσαν τα καλά μας

όταν ήμασταν παιδιά...

με τα μάτια στην καρδιά,

και την καρδιά στον ουρανό.

Γι' αυτό σου λέω

ότι ίσως να μην μπορείς 

να πετάξεις όσο χρησιμοποιείς

τα πόδια σου.

Τα πόδια υπάρχουν για να πεθάνεις.

Σαν δυο άγκυρες.
κρατάνε την καρδιά στην γη,
για να πεθάνεις.

Η Παύση

Μια παύση...ένας αναστοχασμός. Για λίγο καιρό ή για πολύ, θα δείξει.

Και έρχεται η στιγμή που μια παύση μπορεί μέσα της να χωρέσει όλη την ορμή και όλα τα όνειρα σου. Η παύση πολλές φορές φοράει το προσωπείο της εξέγερσης, κάποιες στιγμές της μοιάζει τόσο! Όπως στην γέννηση μιας εξέγερσης, που όλα παίζονται, όλα τα καλά και τα κακά μαζί μπορούν να γίνουν αφού τελειώσει. Μα εκείνη τη στιγμή είσαι ερωτευμένος και περιμένεις να καείς στην εξέλιξη της ή να κουμπώσεις φτερά και να φύγεις.

Αυτό είναι η παύση, ο μετεωρισμός! Η στιγμή της εκπυρσοκρότησης και το σταμάτημα της ανάσας του θύματος και του θύτη, το πρώτο άνοιγμα των ματιών μετά από ένα ήσυχο ύπνο, το κλάσμα δευτερολέπτου πριν τον οργασμό, το σταυροδρόμι με όλες τις επιλογές των δρόμων μπροστά σου, αλλά και το σηκωμένο βήμα με την σκατούλα από κάτω.

Τόσο παρεξηγημένη, τι κρίμα.
Ανόητοι άνθρωποι που με το μυαλό μας νομίζουμε ότι μπορούμε να λύσουμε τα πάντα. Η ανθρώπινη νόηση καταδίκασε την παύση και την έβαλε να κάνει παρέα με την νωθρότητα και κείνες ούτε που μιλιούνται μεταξύ τους. Η παύση είναι η ουσία της κίνησης, το σημείο αναφοράς για να γίνει η κίνηση αντιληπτή.

Παρόλα αυτά η παύση συνεχίζει να δημιουργεί ετούτο τον κόσμο, συνεχίζει να είναι η συμπαντική μηχανή του. Η επικοινωνία και ο πρεσβευτής αυτού του κόσμου με το άγνωστο, το ιδεατό και το Θείο. Συνεχίζει να πυροδοτεί την δημιουργική συνέχεια αυτού του κόσμου αποκωδικοποιόντας και τιθασεύοντας την φαυλότητα της ροής.

Εάν η κίνηση είναι επανάσταση εγώ θα είμαι με την παύση που σου προσφέρει η εξέγερση!

Πυκνός ο Καιρός

Γόρδιες πορείες, σε θολούς καιρούς,

φωτεινό σκοτάδι 

σαν φεγγαριού πηγάδι

μέσα σε σκουπίδια να ψάχνεις ατραπούς

για να ονειρευτείς ζαλισμένος πάλι.

Να βουτήξεις στα νερά τα δύστροπα

με μιαν ανάσα για παρέα

με μιαν ανάσα,

μέσα της να φυλάξεις

όλα της γης τα δύσκολα

και όνειρο μικρού παιδιού

με δυο κρυφά φτερά.

Πυκνοί αυτοί οι καιροί 

που ξέχασαν την διαδρομή

και έμειναν σε πορείες χαραγμένες,

να θρηνούν

για τα χαμένα πλούτοι.

Βρέχει Μπέους το Κράτος! Μα πάντα έβρεχε Μπέους!

Συνεχίζω να είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η εκλογική διαδικασία δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια νομιμοποίηση της υποδούλωσης και ότι καμία ψήφο σε κανένα κόμμα δεν θα μπορέσει να απελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά του.

 Η πρωτιά του Μπέου στον Βόλο, του Μαρινάκη στον Πειραιά και η περαιτέρω ενδυνάμωση της Χρυσής Αυγής που πλέον, όπως όλα δείχνουν, παγιώνεται σε τρίτο κόμμα δεν μου προκαλούν εντύπωση, όπως προκάλεσαν σε πολλούς. 

Τα πράγματα είναι φως φανάρι, για δεκαετίες οι εγχώριοι εξουσιαστές δεν έκαναν κάτι άλλο παρά να πλουτίζουν στην καμπούρα των υπηκόων τους, κλέβοντας και δολοφονώντας όσους για τον οποιοδήποτε λόγο είτε περίσσευαν είτε τους ενοχλούσαν. Η διαφορά ήταν στον τρόπο που γίνονταν όλα αυτά αλλά και στο κοινωνικό προφίλ του εκάστοτε εξουσιαστή. 

Δεν νομίζω ότι ο Μπέος, με τον Μαρινάκη διαφέρουν από οποιωνδήποτε politically correct χαρτογιακά ή με ζιβάγκο πολιτικό. Όπως και δεν νομίζω ότι η Χρυσή Αυγή διαφέρει σε επίπεδο πολιτικαντισμού από οποιοδήποτε άλλο κόμμα του λεγόμενου ''συνταγματικού τόξου''. Οι χρυσαυγίτες μπορούν να διαμορφώνονται σε γλύφτες, χαρτογιακάδες, ''καλά παιδιά'' αλλά και ''κακά παιδιά'' όποτε τους συμφέρει, όπως μπορούν και όλοι οι υπόλοιποι πολιτικάντηδες.

Οφείλουμε να καταλάβουμε ότι η δημοκρατική στέγη χωράει να στεγάσει κάθε καρυδιάς καρύδι. Όποιος μένει έξω από αυτή θα μπορέσει να βλέπει τον ήλιο και να βρέχεται από τις ψιχάλες της Ελευθερίας.

Σε ποια πλευρά είσαι;

Ο θάνατος 400 περίπου ανθρώπων σε ορυχείο στην Τουρκία ήταν προδιαγραμμένος.

 Τα κράτη από την Κίνα έως την Τουρκία και από την Ταϊλάνδη έως την Βραζιλία ετοιμάζουν τάφους για όσους περισσεύουν.

 Από ποια θέση θα συνεχίσεις την ζωή σου σ'αυτό τον κόσμο;

-Από αυτή του δούλου που γλείφει κάθε αφεντικό για να μην τον κλωτσήσει;

Η από αυτή του εξεγερμένου, που αψηφά οποιαδήποτε εξουσία;

Ψηφίζω σημαίνει παραδίνομαι. Εκλογική Απεργία.#5

Θα ψηφίσετε Πάλι;

Θα ψηφίσετε Πάλι;

Εεεε… και η Μαλακία έχει τα όριά της…

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Επειδή, Ψηφίζω σημαίνει:

Παραδίνομαι στην εκμετάλλευση, ενισχύω την Εξουσία

ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΝΤΙΕΚΛΟΓΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ

Πέμπτη 15 Μαΐου, ώρα 6 μμ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

στα ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

του Πανεπιστημίου της Αθήνας

Παρασκευή 16 Μαΐου, ώρα 6:30 μμ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ

στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ της Αθήνας (κτίριο Γκίνη)

Με θέμα: «Κρίση», Εκλογές και ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Πηγή: Αnarchypress

Όταν οι πατάτες σάπιζαν το 1957 στη Μεσσήνη

Το παρακάτω κείμενο του Ηλία Μπιτσάνη είναι αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και μας πληροφορεί για τις αναταραχές του 1957 στην πόλη της Μεσσήνης με αφορμή την αδιάθετη πατάτα.

Δύσκολη η φετινή χρονιά για τους παραγωγούς πατάτας, και η μνήμη γυρίζει πολλά χρόνια πίσω, όταν το προϊόν σάπισε κάποτε σε αποθήκες και ξεσηκώθηκαν οι αγρότες. Μικρό παιδί τότε, θυμάμαι και σήμερα εικόνες από εκείνη την εποχή αλλά και αφηγήσεις για το τι συνέβη. Μέναμε στη συμβολή Καπετάν Κρόμπα και Μητροπολίτου Χρυσοστόμου και οι δρόμοι ήταν ακόμη χωμάτινοι.

Τα φορτηγά περνούσαν και μετέφεραν πατάτες για αποθήκευση στα μπεζεστένια. Πολλές σκόρπιζαν στο δρόμο, η βρώμα από τις σαπισμένες πατάτες ήταν αφόρητη. Θυμάμαι που έλεγαν πως μερικά φορτία τα πέταξαν στον Πάμισο, ενώ οι αγρότες είχαν κάνει επίθεση στην Ενωση της οποίας τα γραφεία ήταν στη Μερλοπούλου (απέναντι από την Γαργαλίδου) και οι υπάλληλοι έφυγαν από την πίσω πλευρά που έβγαινε στην Κολοκοτρώνη. Γεωπόνος και υπάλληλος της Ενωσης τότε ο πατέρας μου, ήταν ο μόνος που έμεινε στο χώρο προσπαθώντας να δώσει εξηγήσεις στους εξαγριωμένους αγρότες, με τους οποίους διατηρούσε πολύ καλές σχέσεις.

ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΠΑΤΑΤΑΣ

Τα χρόνια πέρασαν, οι περισσότεροι άνθρωποι που έζησαν τα γεγονότα έφυγαν από τη ζωή, η μνήμη χαμένη, κανένας δεν θυμόταν πότε συνέβησαν όλα αυτά. Η προσφυγή στις εφημερίδες της εποχής ήταν μονόδρομος, από αυτές αντλήσαμε πολύτιμες πληροφορίες για τα όσα συνέβησαν το 1957. Οπως διαπιστώθηκε από την έρευνα τα προβλήματα είχαν διαφανεί νωρίς, καθώς στις αρχές Απριλίου ο νομάρχης κ. Κυρ. Σταμουλάς επισκέφθηκε τη Μεσσήνη όπου μεταξύ άλλων «μετά των γεωργικών οργανώσεων εξητάσθη το όλως ιδιαιτέρως απασχολούν τους αγρότας της περιοχής, ζήτημα τοποθετήσεως των γεωμήλων (πατάτας) εις τας αγοράς του εσωτερικού. Διεπιστώθη κατά την συζήτησιν ότι λόγω της μεγάλης παραγωγής του προϊόντος επιβάλλεται η λήψις προστατευτικών μέτρων εκ μέρους της Νομαρχίας τόσον διά την συγκράτησιν των τιμών όσον και διά την εξασφάλισιν των πατατοπαραγωγών έναντι του εμπορίου» (1).

Ως τρόπος για τη διασφάλιση των παραγωγών οι οποίοι πωλούσαν πατάτες στους εμπόρους, επιλέχθηκε η διάθεση του προϊόντος μέσω της Ενωσης, η οποία όμως δεν είχε καμία εμπορική αρμοδιότητα. Σε αγορανομική διάταξη που υπέγραψε ο νομάρχης αναφέρονταν μεταξύ άλλων τα εξής: «Πάσα οπώλησις γεωμήλων εις ποσότητα άνω των 100 οκάδων και μεταφορά εκτός του Νομού Μεσσηνίας, διενεργείται υποχρεωτικώς μέσω των κατά τόπους Ενώσεων Γεωργικών Συνεταιρισμών του Νομού Μεσσηνίας ή των Γεωργικών Συνεταιρισμών, κατόπιν προηγουμένης εξουσιοδοτήσεως αυτών, υπό των οικείων Ενώσεων, παρεχομένης εγγράφως. Η εκλογή του παραγωγού εξ ου θα προέρχονται τα προς αγοράν γεώμηλα ανήκει εις τον αγοραστήν. Οι μη ανήκοντες εις συνεταιρισμών παραγωγοί εξυπηρετούνται υποχρεωτικώς όσον αφορά την πώλησιν του προϊόντος των, διά των Ενώσεων ή των εξουσιοδοτημένων συνεταιρισμών της περιοχής των». (2)

Παρά την αναμενόμενη υπερπαραγωγή όμως, η κυβέρνηση αποφάσισε να κάνει εισαγωγές πατάτας ξεσηκώνοντας διαμαρτυρίες. Το θέμα τέθηκε στον πρώην υπουργό και βουλευτή Στ. Κωστόπουλο, ο οποίος επισκέφθηκε τη Μεσσήνη όπου «τερματίζων την πρόσφατον περιοδείαν του, και κληθείς υπό των διοικήσεων των πατατοπαραγωγών έλαβε μέρος εις την συγροτηθείσαν μεγάλην σύσκεψιν εις την οποίαν εξητάσθησαν τα ζητήματα που απασχολούν τους πατατοκαλλιεργητάς. Ο κ. Κωστόπουλος ωμίλησε προς τους εκπροσώπους των καλλιεργητών και εξέφρασε την συμπάθειάν του προς τον διεξαγόμενον υπ’ αυτών αγώνα και την προθυμίαν του όπως συμβάλη εις την επιτυχίαν των επιδιωκόμενων σκοπών. Ετονίσθη ότι οι καλλιεργηταί αντιμετωπίζουν σήμερον αυξημένα έξοδα και πρέπει το κράτος να μεριμνά ώστε να εξασφαλίζονται ανάλογοι τιμαί» (3).

Σε τηλεγράφημα που έστειλε ο κ. Κωστόπουλος αναφέρει τα εξής: «Διερμηνεύων αγανάκτησιν πατατοπαραγωγών Νομού Μεσσηνίας δια ενεργηθείσαν και ενδεχομένως μελετωμένην νέαν εισαγωγήν πατάτας εκ Κύπρου καθ’ ήν εποχήν η γνωστή πρώιμος παραγωγή Νομού Μεσσηνίας ευρλισκεται διάθεσιν καταναλώσεως θεωρώ χρέος μου να διαμαρτυρηθώ εντόνως δια άστοχον χειρισμόν ζητήματος από μέρους αρμοδίων υπουργών. Τοιαύτη τακτική καταδικάζει όχι μόνον σημερινούς πατατοπαραγωγούς αλλά και το μέλλον της καλλιέργειας ταύτης εις την χωράν μας, δεδομένου, ότι παραγωγοί διαπιστώνουν εγκατάλειψίν των εις εκμετάλλευσιν εισαγωγέων εμπόρων και κερδοσκοπίας. Ανάγκη απόλυτος ανασταλή κάθε εισαγωγή και οργανωθή οπωσδήποτε σύστημα υποστηρίξεως τιμών και ασφαλίσεως κατά υποτιμητικής κερδοσκοπίας» (4).

Ομως εισαγωγή έγινε, όπως αποκάλυψε με επιστολή του ο πρόεδρος της Κτηματικής Αδελφότητας Καλαμάτας Δημ. Λιακάκης, ο οποίος έγραφε ότι «η κυβέρνησις και δη το υπουργείον Εμπορίου εγνώριζε άριστα ότι εφέτος είχομεν πλουσίαν παραγωγήν πατάτας λόγω της μεγάλης καλλιέργειας και των καλών καιρικών συνθηκών. Επίσης εγνώριζε καλώς ότι η συγκομιδή της πατάτας αρχίζει από 1ης Απριλίου η πρώιμος "ξερική" και από τας 20 Απριλίου αρχίζει πλούσια συγκομιδή. Καίτοι λοιπόν το εγνώριζε εισήγαγε το τελευταίον δεκαήμερον Απριλίου χιλιάδας τόννους πατάτας εκ του εξωτερικού, με αποτέλεσμα να πωλείται η Μεσσηνιακή πατάτα εις τόσον εξευτελιστικάς τιμάς, μη καλύπτουσας ούτε τα έξοδα καλλιέργειας» (5). Παράλληλα στην επιστολή επικρίνεται η μέθοδος της πώλησης μέσω Ενωσης, προφανώς γιατί οι έμποροι, εκβιάζοντας για χαμηλότερες τιμές με απευθείας συναλλαγή, απείχαν από την αγορά.



ΕΞΑΓΟΡΑ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΩΝ

Λίγες ημέρες αργότερα ορίζεται κατώτατη τιμή πώλησης πατάτας από Μεσσηνία, Ηλεία, Αχαΐα και Νάξο στις 2 δραχμές η οκά. Οι Ενώσεις θα πλήρωναν 1,60 δρχ. την οκά για το 60% των ποσοτήτων και 1,20 δραχμές την οκά για το υπόλοιπο 40%. Η διαφορά από τις 2 δραχμές την οκά που θα πλήρωναν οι έμποροι, θα πήγαινε για να εξαγοραστούν τα πλεονάσματα της πατάτας. Ετσι προέκυπτε ένας μέσος όρος τιμής που πληρωνόταν ο παραγωγός στις 1,44 δραχμές η οκά (6).

Με απόφαση του υπουργού Εμπορίου κ. Μάρτη αποφασίστηκε να γίνει εξαγορά των πλεονασμάτων από την ΚΥΔΕΠ προκειμένου να διατεθεί στις βιομηχανίες για την παραγωγή γλυκόζης και ο βουλευτής Αποστ. Σχινάς σπεύδει να κάνει γνωστό μεταξύ άλλων ότι ότι «κατόπιν παραστάσεών μου προ τον υπουργόν Εμπορίου συνεκάλεσεν ούτος βιομήχανους γλυκόζης και ηξίωσε όπως αντί αραβοσίτου και λοιπών προϊόντων προς παραγωγήν γλυκόζης χρησιμοποιούν εφεξής πατάταν» (7).

Οι πατάτες όμως πουλιούνται στην Αθήνα προς 1,50 δραχμή η οκά και οι λογαριασμοί δείχνουν ότι στον παραγωγό φθάνουν μόλις 30-40 λεπτά, ενώ την πληρώνουν μεσίτες και παραγωγοί για παραβίαση της αγορανομικής διάταξης (8).

Την επόμενη μέρα ο υφυπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας Ιωαν. Ψαρρέας ανακοινώνει ότι μετά από τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον υπουργό Εμπορίου Παν. Παπαληγούρα, αποφασίστηκε η χρηματοδότηση της ΚΥΔΕΠ με 15 εκατομμύρια δραχμές για να προχωρήσει σε συγκέντρωση. Με βάση τους υπολογισμούς του η ΚΥΔΕΠ θα αγόραζε 6 εκατομμύρια οκάδες προς 1,20 δραχμές την οκά για να τη διαθέσει στη βιομηχανία (9). Την ίδια ημέρα δημοσιεύεται επιστολή διαμαρτυρίας της Ενωσης προς τους αρμόδιους υπουργούς και τους βουλευτές Μεσσηνίας κ. κ. Σχινά, Λαντζούνη, Κωστόπουλο, Μπούτο, Κοκκέβη, Σπέντζα, Καλαντζάκο, Σαμαρά και Καμβύση, αλλά και προς τις συνεταιριστικές οργανώσεις. Η επιστολή υπογραφόταν από τον πρόεδρο της Ενωσης Παν. Πανόπουλο και ανέφερε τα εξής: «Διερμηνεύοντες αγανάκτησιν πατατοπαραγωγών περιφερείας μας διαμαρτυρόμεθα εντόνως δι' αδιαφορίαν αρμοδίων διά τύχην πατατοπαραγωγής. Τρία εκατομμύρια οκάδες πατάτας παραμένοντα αζήτητα εις αγρούς περιφερείας ενώσεώς μας, διατρέχουν κίνδυνον άμεσης καταστροφής. Προ τεραστίων ζημιών αγρόται ευρίσκονται εν αναστατώσει και αγανακτήσει. Οργάνωσίς μας αδυνατεί συγκράτηση κατάστασιν δι’ απλών δηλώσεων προς παραγωγούς περί επικειμένης λήψεως αποτελεσματικών κυβερνητικών μέτρων προστασίας άτινα παρά τας σχετικάς δημοσιεύσεις εις τον τύπον δεν εξαγγέλλονται επισήμως. Ποιούμεθα υστάτην έκκλησιν περί ταχείας λήψεως και εξαγγελίας αποτελεσματικών μέτρων. Κρίνεται απαραίτητος άμεσος χρηματοδότησις ΚΥΔΕΠ δι’ επαρκών κεφαλαίων ίνα πραγματοποιηθή εξαγορά καταστρεφόμενης πλεοναζούσης παραγωγής. Σχετική χρηματοδότησις αποδεχόμεθα εσχάτη ανάγκη βαρύνη μέλλουσαν παραγωγήν γεωμήλων. Εξευρεθή λύσις διά βιομηχανικήν αξιοποίησιν εξαγορασθησομένων γεωμήλων διά παραγωγήν γλυκόζης, οινοπνεύματος, κτηνοτροφών, παρασκευήν διπυρήτου άρτου και πρόσμιξιν γεωμήλων εις άρτον. Ληφθούν αποτελεσματικώτερα μέτρα αγορανομικής διατάξεως διά πραγματοποίησιν τιμής καταναλισκόμενης πατάτας δύο δραχμών βάσει εισηγήσεως ΠΑΣΕΓΕΣ. Περαιτέρω καθυστέρησις εξαγγελίας ανωτέρω μέτρων δικαιώνει πεποίθησιν παραγωγών ότι εμπαίζονται υπό αρμοδίων υπουργείων και συνεταιρικών οργανώσεων, κινδύνους ους μη δυνάμενοι αντιμετωπίσωμεν απεκδυόμεθα πάσης ευθύνης» (10).

Το πρόβλημα όμως παραμένει άλυτο και τα προβλήματα μεγάλα. Σε εκτενές κείμενο με το ιστορικό της απόφασης πληροφορούμαστε ότι το πρόβλημα ξεκίνησε τη Μεγάλη Πέμπτη, όταν με πρόφαση την έλλειψη πατάτας έγινε εισαγωγή ποσότητας 2 χιλιάδων τόννων οι οποίες πουλήθηκαν προς 3,20 δραχμές την οκά και οι παραγωγοί έμειναν με τις υποσχέσεις. Στο μεταξύ οι υπάλληλοι της αρμόδιας υπηρεσίας όταν άρχισε η συγκέντρωση έκριναν ότι μόνον το 20-40% της πατάτας έκανε για συγκέντρωση και ξεσηκώθηκαν νέες διαμαρτυρίες. Ενώ έπεφταν ποινές φυλάκισης μέχρι και 2 μήνες στους παραβάτες της αγορανομικής διάταξης αλλά όλως περιέργως οι πατάτες έφθαναν στην αγορά με 1,5 δραχμή την οκά (11).



ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ

Και αυτή η προβληματική συγκέντρωση όμως διακόπηκε με αποτέλεσμα να ξεσηκωθούν οι πατατοπαραγωγοί στη Μεσσήνη, καθώς όχι μόνον δεν επαληθεύτηκε η υπόσχεση για συγκέντρωση 6 εκ. οκάδων πατάτας, αλλά διακόπηκε η συγκέντρωση: «Οι πατατοπαραγωγοί Μεσσήνης ευρίσκονται εις αναστάτωσιν λόγω της εγκαταλείψεώς των εκ μέρους του κράτους, η οποία τους καταδικάζει εις μαρασμόν. Αι οργανώσεις των πατατοπαραγωγών θα διαμαρτυρηθούν εντόνως.

Σκηναί απελπισίας διεδραματίσθησαν συνεπεία τηλεγραφήματος της ΚΥΔΕΠ εκ του οποίου προέκυπτεν, ότι ετερματίζετο η συγκέντρωσις. Το τηλεγράφημα ληφθέν την 10.30 π. μ. ώραν χθες εις την Ενωσιν Γεωργικών Συνεταιρισμών Μεσσήνης ανέφερεν, ότι θα διεκόπτετο η συγκέντρωσις, διότι η ζητηθείσα ποσότης των 870 χιλιάδων τόννων υπερεκαλύφθη. Το τηλεγράφημα εξερράγη ως βόμβα εις την πόλιν. Η συγκέντρωσις διεκόπη αμέσως, ενώ περίπου πεντακόσιοι διαδηλωταί παραγωγοί κατηυθύνθησαν προς την πλατείαν, ζητούντες να κλείσουν τα καταστήματα εις ένδειξιν διαμαρτυρίας. Οι πατατοπαραγωγοί μετέβησαν εις την υποδιοίκησιν Χωροφυλακής, ο διοικητής της οποίας επεκοινώνησε με την Νομαρχίαν και τον διοικητήν Χωροφυλακής Μεσσηνίας και ανέφερε τα συμβαίνοντα. Κατόπιν τούτου έφθασεν ενταύθα ο διευθυντής της Νομαρχίας κ. Σταύρου και ο διοικητής Χωροφυλακής κ. Καντάρης. Η ηρεμία απεκατεστάθη μετά την λήψιν τηλεγραφήματος του υπουργείου Εμπορίου εις το οποίον ανεφέρεται ότι η συγκεντρωθησομένη ποσότητα πατάτας ανέρχεται εις 1.865.000 οκάδας.

Υπήρχον πληροφορίαι συμφώνως προς τα οποίας θα γίνη δεκτή προς συγκέντρωσιν ετέρα ποσότης εκ πεντακοσίων χιλιάδων οκάδων πατάτας. Τοιουτοτρόπως το συνολικόν ποσόν της συγκεντρωθησομένης ποσότητας αναβιβάζεται 1.865.000 οκάδας» (12). Στο μεταξύ έντονες είναι οι διαμαρτυρίες Καλαματιανών παραγωγών γιατί στην περιφέρειά τους είχαν συγκεντρωθεί μόνον 15.000 οκάδες (13). Κάτω από την πίεση των πραγμάτων ο υφυπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας Ιωάν. Ψαρρέας ανακοινώνει ότι θα συγκεντρωθούν 500 τόννοι πατάτα πλέον των 1.750 τόννων που είχαν προβλεφθεί αρχικά (14).

Η κατάσταση όμως ήταν έκρυθμη, οι παραγωγοί ξεσηκώθηκαν και επαπειλήθηκαν σοβαρά επεισόδια. Η ζωή στην πόλη είναι αφόρητη από τις πατάτες που σαπίζουν μέσα στο κατακαλόκαιρο. Την περιγραφή της κατάστασης έκανε σε ρεπορτάζ ο Σωκράτης Λεκέας, ο οποίος έγραφε: «Ο ελληνικός πλούτος πετιέται στα σκουπίδια. Επερίσσευσαν τα αγαθά εις την Ψωροκώσταινα και το έχομε ρίξει στην τρελλή… Δύο αυτοκίνητα φορτωμένα σάπια πατάτα διέσχισαν την Μεσσήνη το πρωί της Κυριακής και πήραν την άγουσαν προς το ποτάμι. Οι παραγωγοί ήθελαν να ξεφορτώσουν εμπρός εις τα γραφεία της Ενώσεως Γεωργικών Συνεταιρισμών ή την Αγροτράπεζαν, αλλά ημποδίσθηκαν και το σαπισμένο φορτίο, που άρχισε πια να γίνεται εστία μολύνσεως, απεμακρύνθη από την πόλιν. Μέχρι τώρα η κρατική αστοργία κατέστησε αζήτητους τους σωρούς της μεσσηνιακής παραγωγής. Ιδού, ότι άρχισαν να γίνωνται και επικίνδυνοι για την δημόσια υγεία της γείτονος. Αφθονη πατάτα εξακολουθεί να μπαίνει με τα αυτοκίνητα από την ύπαιθρο στο Νησί, ενώ η συγκέντρωσις κλείνει. Το πανηγύρι της απελπισίας συνεχίζεται […]

[…] Η εικόνα που παρουσιάζει η πόλις είναι φρικτή. Ενα χάλασμα ανατολικώς του γυμνασίου (σ.σ. το Γυμνάσιο ήταν στη σημερινή θέση του ΟΤΕ), με φραγμένες τις πόρτες είναι γεμάτο πατάτα. Μια αίθουσα μονοκόμματη 10 Χ 10 περίπου. Γύρω υπάρχουν μικροσωροί σκορπισμένοι. Το μπεζεστένι και όλη η πλησίον περιοχή είναι σαν να έβρεχε από τον ουρανό πατάτες. Ακόμη και σε κεντρικούς δρόμους κείται σκορπισμένος ο εθνικός πλούτος, όπου δεν πρόφθασε να τον περιμαζέψει ο οδοκαθαριστής. Επί ημέρες εκτεθειμένο στον αφόρητο καύσωνα το προϊόν αρχίζει να σήπεται. Δεν μπορείς να σταθείς από τις αναθυμιάσεις. Και τα αυτοκίνητα καταφθάνουν συνεχώς με νέα φορτία ενώ τα περιθώρια του αναιμικού προγράμματος συγκεντρώσεων εξαντλούνται. Οκτακόσιες χιλιάδες οκάδες είχον συγκεντρωθεί μέχρι της μεσημβρίας της Κυριακής στην Μεσσήνη. Και η απομένουσα προς συγκέντρωσιν πατάτα, από την τελευταίαν δόσιν των 500.000 οκάδων καλύπτει κάτι πλέον του ενός τρίτου. Τα αυτοκίνητα καταφθάνουν συνεχώς κατάφορτα γεμάτα πατάτα για… πέταγμα. Και συνεχίζεται το πανηγύρι της απελπισίας. Πώς έχομεν την αξίωσι, έπειτα από όλα αυτά, να μείνη ο νέος στο χωράφι του πατέρα του και να μην τραπή προς την πόλιν; Τι να τα κάμη τα ωραία λόγια και τους επαίνους που διαβάζει στις εφημερίδες και ακούει στο ραδιόφωνο, όταν μάλιστα πληροφορείται από τα ίδια αυτά μέσα, πόσον καλύτερα περνούν άλλοι με λιγώτερον μόχθον και χωρίς κινδύνους;» (15).

Κάπως έτσι κύλησαν και οι επόμενες ημέρες, πολλά φορτία πατάτας κατέληξαν στον Πάμισο και από εκεί στη θάλασσα, ενώ για πολύ καιρό η μυρωδιά του σάπιου απλωνόταν στην πόλη. Οι παραγωγοί έπαθαν σοβαρές ζημιές και χρειάστηκαν θυσίες και κόποι για να ορθοποδήσουν και να συνεχίσουν την καλλιέργεια που επεκτάθηκε με γοργούς ρυθμούς, ακολουθώντας αντίστροφη πορεία από αυτή της καλλιέργειας ρυζιού.

(1) "Θάρρος" 3 Απριλίου 1957

(2) "Θάρρος" 25 Απριλίου 1957

(3) "Θάρρος" 27 Απριλίου 1957

(4) "Θάρρος" 27 Απριλίου 1957

(5) "Θάρρος" 11 Μαΐου 1957

(6) "Σημαία" 16 Μαΐου 1957

(7) "Σημαία" 1 Ιουνίου 1957

(8) "Σημαία" 6 Ιουνίου 1957

(9) "Σημαία" 7 Ιουνίου 1957

(10) "Σημαία" 7 Ιουνίου 1957

(11) "Θάρρος" 23 Ιουνίου 1957

(12) "Θάρρος" 26 Ιουνίου 1957

(13) "Θάρρος" 28 Ιουνίου 1957

(14) "Σημαία" 29 Ιουνίου 1957



(15) "Θάρρος" 2 Ιουλίου 1957

Πηγή: elefteriaonline

Ψηφίζω σημαίνει παραδίνομαι. Εκλογική Απεργία.#4

Μην ξεχάσεις την επόμενη Κυριακή να πας για κούρεμα.

Ζήτω η εργατική πρωταπριλιά...και φέτος

Πρωτομαγιά με Σαμαρά και έχουμε λιτανεία, με Τσίπρα θα μας κλαίνε οι ρέγγες;;

Ψηφίζω σημαίνει παραδίνομαι. Εκλογική Απεργία.#3

Γιατί δεν ψηφίζεις;

Η διαστρέβλωση λέξεων και εννοιών εκτός από σημείο των καιρών είναι επίσης και πάγια πρακτική όσων θέλουν να θολώσουν τα νερά για ίδιον όφελος. Έτσι, λοιπόν, παραμονές εκλογών αρχίζουν να κάνουν την εμφάνιση τους διάφορες τετριμμένες σοφίες που στόχο έχουν την συμμετοχή στις εκλογές κάνοντας επίκληση στο «δημοκρατικό» συναίσθημα του καθένα, βρίθοντας από θολούρα και παρανοήσεις.

Παρακάμπτοντας την παρανόηση και την άστοχη αναφορά των δημοκρατών στην Αθήνα του 467 π.χ –όπου εάν ίσχυε έστω και λίγο η σημερινή δημοκρατία στην Αθήνα τού τότε θα έκανε την τυραννία να μοιάζει αγγελική– διαπιστώνεται ότι οι μαθηματικές αναλύσεις που αποδεικνύουν ότι με την αποχή ενισχύονται τα μεγάλα κόμματα εξουσίας έχουν εφευρεθεί από τον ίδιο μηχανισμό της κυριαρχίας που παράγει την εξαθλίωση και την υποταγή. Όταν χρειαστεί οι συγκεκριμένοι μαθηματικοί τύποι θα αντικατασταθούν με άλλους μόνο και μόνο για να συμφέρουν και πάλι τους εξουσιαστές. Σαν ένα ατέρμονο παιχνίδι που οι κανόνες συνεχώς αλλάζουν εναντίον σου και που η συμμετοχή σε αυτό και μόνο δικαιώνει και νομιμοποιεί τον ζαβολιάρη κατασκευαστή.

Από την άλλη υπάρχει και η άποψη που επιδιώκει την συμμετοχή στις εκλογές με ψήφο στα λεγόμενα μικρά votereκόμματα ώστε να ενισχυθούν. Βέβαια κανείς δεν μας λέει τι θα γίνει όταν αυτά τα μικρά κόμματα ενισχυθούν και πόσο μάλλον κανείς δεν βλέπει ότι ο Σύριζα, η ΔΗΜΑΡ, η Χρυσή Αυγή και το ΛΑΟΣ ήταν κάποτε μικρά κόμματα που εδώ και κάποια χρόνια παίζουν εξέχοντα ρόλο στην σκηνή της εξαθλίωσης του τόπου. Χωρίς βέβαια να λησμονηθεί και το κόμμα του λαού με τους ένδοξους κόκκινους ροπαλοφόρους, που με την εμφάνιση τους κάνουν τα ΜΑΤ να τρέμουν από τον φόβο της ανεργίας. Επίσης μην ξεχνάμε και τα λεγόμενα «νέα» κόμματα που ξεπηδάνε με τις παντιέρες του ανεξάρτητου και αυτόνομου αλλά αν το ψάξει κανείς είναι μια από τα ίδια με διαφορετικό όνομα και συμμαχίες.

Η όποια ελπίδα δεν κρύβεται στις εκλογές ούτε στην συμμετοχή σε αυτή την διαδικασία. Το άγχος και η πρεμούρα των κυρίαρχων για συμμετοχή στις εκλογές φανερώνει τον φόβο τους για την απαξίωση του κόσμου και επιδιώκουν την συμμετοχή για να έχουν το άλλοθι της δημοκρατίας στις όποιες επερχόμενες πρακτικές όσο καταστροφικές και αν είναι. Όταν ένα μεγάλο μέρος του κόσμου απέχει από τις εκλογές και δεν συντάσσεται με κανένα κομματικό σχηματισμό τότε μπορεί ανά πάσα στιγμή να γίνει ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο.

Όλες οι γωνιές του εκλογικού πανηγυριού βρωμάνε και ζέχνουν. Το παιχνίδι έχει στηθεί από πριν και το μόνο που λείπει είναι η συμμετοχή για να νομιμοποιηθεί. Ας απέχουμε από αυτό και ας δώσουμε ραντεβού έξω από την ψευδαίσθηση του ενεργού ψηφοφόρου, που νομίζει ότι με την ψήφο του μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα γύρω του. Ας κινηθούμε, εναντίον όλων εκείνων των μηχανισμών που διαφεντεύουν τις ζωές μας, ελεύθερα, ανεξούσια και άναρχα με μόνη μας πηγή ενέργειας την φωτιά που καίει μέσα μας.

 ΨΗΦΙΖΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Πηγή: Anarchy Press

Ελευθερόκοκκος

Άντε αγοραστήτε....

Ψηφίζω σημαίνει παραδίνομαι. Εκλογική Απεργία.#2

Αντιεκλογικές αφίσες, απόψεις και κείμενα

Εκλογική Απεργία #1

Ψηφίζω σημαίνει παραδίνομαι. Εκλογική Απεργία.#1

Αντιεκλογικές αφίσες, απόψεις και κείμενα

Αναρχία, μαγειρέματα και μασκαρέματα

Πως μπορεί η είδηση για την έφοδο ενόπλων στην πλατεία των Εξαρχείων να λαμβάνει εκ των υστέρων χαρακτήρα πολιτικής παρέμβασης, αλλά την ώρα που εξελισσόταν το γεγονός και για τέσσερις μέρες πριν την ανακοίνωση για την ''ανάληψη ευθύνης'' το γεγονός να θεωρείται ανύπαρκτο και ψευδές; Τελικά τι θεωρείται γεγονός και είδηση για το indymedia; Τα μαγειρέματα για το εάν και πως βγαίνει μια είδηση το μόνο που κάνουν είναι να φανερώνουν μια υπόγεια διαδικασία με σκοπό την εξυπηρέτηση συμφερόντων και ανάδειξη πολιτικής γραμμής.
Κάπως έτσι η έφοδος με όπλα σε μια γεμάτη από κόσμο πλατεία και η απαγωγή μετά από τέσσερις μέρες πέρασε από την διαχείριση του indymedia και χαρακτηρίστηκε ως πολιτική παρέμβαση. Για τέσσερις μέρες βέβαια οι δημοσιεύσεις που είχαν σχέση με αυτό το γεγονός κατέληγαν στα κρυμμένα ως ψευδείς, παραπλανητικές και συκοφαντικές. Οι πρώτες κομμένες δημοσιεύσεις άρχισαν 10 και 20 λεπτά μετά την εισβολή των ενόπλων και κατέληξαν στα κρυμμένα:

1) 22:41, Σάββατο 22 Μαρτίου 2014 
τι εγινε πριν λιγο εξαρχεια???
από ενας απο ολους
τυποι με πιστολια
πριν 10λεπτα περιπου κ ενω καθομαι σ ενα μαγαζι απεναντι απ την πλατεια ,κοσμος αρχιζει να τρεχει προς θεμιστοκλεους. μετα απο λιγο, περνανε απο μπροστα μου κινηματογραφικα, 10-15 ατο μα με μαυρες στολες ,μασκες και οπλα στα Χερια και εξαφανιζονται προς σολωμου. περιεργη πολυ κατασταση...αν Ξερει κανεις τι παιζει ας πει προτου αρχισουν οι εικασιες

2) 22:53, Σάββατο 22 Μαρτίου 2014
 Προσοχή στα Εξάρχεια - Σκηνικό με όπλα πριν 20 λεπτά.
από Ενας μια ενα  
ομάδα 25-30 ατόμων πέρασε ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΕ ΣΗΚΩΜΕΝΑ ΟΠΛΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ, πήγανε προς τη Θεμιστοκλέους και πήρανε ένα άτομο του βάλανε κουκούλα μπροστά σε όλο τον κόσμο και βρίζοντας έφυγαν απο το ίδιο σημείο που εμφανίστηκαν.Ο κόσμος είναι ανάστατος δεν ξέρει τι να κάνει 

Η ανακοίνωση όμως που ήρθε τέσσερις μέρες αργότερα μιλούσε για γεγονότα που η διαχείριση του indymedia απέρριπτε ως ψευδείς...

 ''Ανακοίνωση για τα γεγονότα στην πλ. εξαρχείων το σάββατο 22/3
από @ 13:31, Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014

Το Σάββατο 22 Μάρτη στις 22.00 σύντροφοι του αναρχικού χώρου πραγματοποιήσαμε μια πολιτική παρέμβαση στην πλ. Εξαρχείων με ένα σαφέστατο μήνυμα και πολλαπλούς αποδέχτες.

Απο εδώ και στο εξής δεν θα γίνεται ανεκτή οποιαδήποτε εχθρική συμπεριφορά απέναντι στον πολιτικοποιημένο κόσμο της περιοχής, τους κατοίκους της, τους κινηματικούς χώρους και τα στέκια. 

Δεν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε την ιστορική περιοχή των Εξαρχείων έρμαιο στις κάθε λογής μαφίες και συμμορίες. 

Δεν είμαστε διατεθειμένοι να παρακολουθούμε απαθείς προκλήσεις και εχθρικές συμπεριφορές απέναντι σε άτομα ή χώρους του κινήματος και κατοίκους των Εξαρχείων. 

Ο αριθμός των συντρόφων που συμμετείχαν αλλά και η ύπαρξη βαρύ οπλισμού χρησιμοποιήθηκε για την εμπέδωση του μηνύματος σε αποδέκτες που καταλαβαίνουν δυστυχώς μόνο με αυτό τον τρόπο, όπως επίσης και για την εξασφάλιση των εμπλεκόμενων αγωνιστών κατά την αποχώρηση τους.

Τα Εξάρχεια ανήκουν στους αγωνιζόμενους

και όχι στις μαφίες και τους ένστολους κρατικούς προστάτες τους. ''

Οπότε στην συγκεκριμένη έχουμε την πρωτοπορία που η ανάληψη ευθύνης προηγείται του γεγονότος που δεν υπήρχε πριν την ανάληψη ευθύνης.... Τέτοιο σουρεαλισμό θα τον ζήλευε και ο Λουί Μπονιουέλ. Μήπως κάποια γεγονότα είναι πολύ άσχημα για να βγουν χωρίς το απαραίτητο μασκάρεμα;   
Στο όνομα της Αναρχίας λοιπόν τα γεγονότα του προηγούμενου Σαββάτου που χωράει εφόδους σε πλατείες με όπλα, απαγωγές και επίδειξη ισχύος και εξουσίας απέναντι στους μαφιόζους και τις συμμορίες. Άλλος ένας σουρεαλισμός...του ποιος είναι ποιος. Έννοιες που κακοποιούνται και συκοφαντούνται με σκοπό όχι την Αναρχία, αλλά την επιβολή και την εξουσία.

Ελευθερόκοκκος