Στρόβιλος

Ένα, δύο, τρία αρχίζω....

Δεν μπορώ να σε βλέπω πια... Να γυρνάς από εδώ και εκεί ψάχνοντας ελπίδες και όνειρα.

Να κρεμιέσαι από στόματα βρώμικα και να τους χαρίζεις τον χώρο σου...

Να είσαι τέλειος μόνο για ποδοπάτημα...

Να είσαι πάντα στημένος στο ραντεβού, πάντα προδομένος 

αλλά έτοιμος να ξαναπαίξεις το παιχνίδι του θιγομένου, της υποταγής, 

αλλάζοντας χρώμα στα ρούχα για να καλύψεις την συνείδηση.

Αέναος κύκλος υποταγής, στρόβιλος συνειδήσεων και πλυντήριο ονείρων,

οι μέρες που μας προφέρουν οι άλλοι... η εξουσία.

ΑΛΗΤΕΣ, ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ…ΤΗΛΕΘΕΑΤΕΣ

Τελικά ποιος είναι πιο επικίνδυνος; Αυτός που το λέει ή ο άλλος που περιμένει να το ακούσει; Και πιο συγκεκριμένα: Κάποιος μαθαίνει από το σαλόνι του ότι οι δημοσιογράφοι τού σαλονιού του εκπαιδεύονται για να τα λένε καλύτερα, από διάφορους που ενδιαφέρονται για την καλύτερη ενημέρωσή μας και για την καλύτερη ποιότητα στην ζωή μας γενικότερα όπως το ΔΝΤ, αλλά και παλιότερα η Siemens.

Αυτός ο κάποιος μπορεί να εξοργιστεί, να τους βρίσει ή να πει ότι το ήξερε, αλλά θα του διαφύγει ότι αυτοί που τον ενημερώνουν για το γεγονός μπορεί να είναι πρωταγωνιστές σε αυτό. Επίσης σε μια αλλαγή της επικαιρότητας το προηγούμενο θέμα απλώς θα ξεχαστεί.

Νέο, φρέσκο αίμα στις οθόνες κύριοι και κυρίες… προλάβετε!!!

Όταν το θέαμα δίνει τον ρυθμό στην ζωή, τότε απλά το άτομο μετατρέπεται σε θεατή. Όταν το θέαμα αλλάξει απλά θα ξεχαστεί το προηγούμενο θέαμα και ούτω καθ’ εξής και το άτομο θα μένει εκεί θεατής, να ζητάει κι άλλο θέαμα και άλλο αίμα, περισσότερο πόνο, άλλη μια ελπίδα, ένα άδειο πουκάμισο…

Ελευθερόκοκκος

Πηγή:Anarcghy Press

ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ

Το ένα μετά το άλλο τα αριστερά προεκλογικά προτάγματα πέφτουν υπό το πρόσχημα των απαιτήσεων των εταίρων. Ένα από αυτά είναι και το θέμα της σχολικής χρονιάς που θα έρθει με τα δεκάδες χιλιάδες κενά σε προσωπικό που τα χρήματα δεν φτάνουν για συμπλήρωσή τους.

Σε αυτή την δύσκολη περίπτωση τα ηνία μαθαίνουμε ότι πρόκειται να τα αναλάβει ο στρατός. Μην πάει ο νους σας στο κακό. Απλά το υπουργείου παιδείας και εκείνο της εθνικής άμυνας αποφάσισαν να συσφίξουν τις σχέσεις του. Πως θα γίνει αυτό; Εξετάζεται το ενδεχόμενο για την συμπλήρωση των κενών στα σχολεία από έλλειψη καθηγητών να προσλαμβάνονται φαντάροι που έχουν κάποιο πτυχίο που να εξυπηρετεί τις ανάγκες τού εκάστοτε σχολείου και έτσι να εκπληρώνουν την θητεία τους. Φαίνεται πως η κυβέρνηση συριζανέλ έχει βαλθεί να μας μορφώσει για τα καλά και μάλιστα με ήθος στρατιωτικό. Μετά την είδηση για την επανίδρυση της ΥΕΝΕΔ, ο στρατός ετοιμάζεται για εκπαιδευτική έφοδο και στα σχολεία!

Βέβαια σε αντίστοιχη περίπτωση, που Λοβέρδος σαν υπουργός παιδείας πέρυσι ,είχε προτείνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις κενών, να υπάρχουν εθελοντές άμισθοι δάσκαλοι και καθηγητές οι σημερινοί κυβερνώντες έσκισαν τα ιμάτια τους σε μια τέτοια προοπτική. Παρ’ όλα αυτά η μνήμη φαίνεται πως παίζει παράξενα παιχνίδια και το έργο φαίνεται πως θα επαναληφθεί, αυτή την φορά όμως από την ανάποδη και με στρατιωτική αισθητική.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε λοιπόν και όλα τα ίδια μένουν… Είτε αριστερή είτε δεξιά είναι η εξουσία ο στόχος είναι η υποταγή, ο εξευτελισμός και η κοροϊδία. Η μισθωτή όπως και η άμισθη σκλαβιά απορρέουν πλουσιοπάροχα είτε από αριστερά είτε από δεξιά.

Ελευθερόκοκκος

Πηγή:Anarchy Press

Μπουκόφσκι : Zωή στο μισό κέλυφος

το προφανές θα μας σκοτώσει,

το προφανές μας σκοτώνει

η τύχη μας εξαντλήθηκε

όπως πάντα ανασυντασσόμαστε

και περιμένουμε.

Δεν έχουμε ξεχάσει πώς να

Παλεύουμε

Αλλά η πολύχρονη μάχη μας έχει

Κουράσει.

το προφανές θα μας σκοτώσει,

μας έχει καταβροχθίσει κιόλας το

προφανές.

εμείς το επιτρέψαμε.

καλά να πάθουμε.

ένα χέρι κινείται στον

ουρανό.

Μια εμπορική αμαξοστοιχία περνάει μες την νύχτα.

Οι φράχτες είναι ξεχαρβαλωμένοι.

Η καρδιά μένει μονάχη.

Το προφανές θα μας σκοτώσει.

Περιμένουμε, στερημένοι από όνειρα.

________

Μετάφραση: Σώτη Τριανταφύλλου

Πηγή: bukowskipoems.wordpress.com

Ένα διαπραγματευτικό μνημόνιο είναι διαφορετικό από ένα σκέτο μνημόνιο!

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η βαλίτσα της λεγόμενης διαπραγμάτευσης; Σχεδόν τέσσερις μήνες έχουν περάσει από την νυχτερινή μακροσκελής και δίγλωσση διάλεξη (μην πάει ο νους σας στο πονηρό, στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα εννοώ..), όπου λίγο η πολύ ο Βαρουφάκης ανακοίνωσε ένα επερχόμενο αριστερό μνημόνιο. Γάτα ο Βαρουφάκης, δεν φτάνει που μας φόρτωσε με αρκετά βαρύγδουπα και ακαταλαβίστικα μας πέταξε και το αγγλικό στο τέλος ώστε να ξεχάσουμε ότι καταλάβαμε.

Από τότε, λοιπόν, μέχρι σήμερα τι έχουμε; Ταξίδια πήγαινε έλα στις ευρώπες, γεύματα, χαιρετούρες, ζαλάδες από τα γαλλικά κρασιά που καμμιά φορά όξυναν τα πνεύματα. Τέσσερις μήνες για ένα μνημόνιο όπου το «καλό παιδί» ο Σαμαράς με τον Χαρδούβελη, απαρνούμενοι αμφότεροι τα πολλά ταξιδάκια και τις επαφές με τους ξενέρωτους ευρωπαίους θα το είχαν ξεπετάξει απλά με ένα mail!

Μέσα σε όλα αυτά οι ντούροι αριστεροί της πλατφόρμας ξέθαψαν την Παναρίτη! Δεν μπορεί, λένε, να είναι εκπρόσωπος της χώρας στο ΔΝΤ επειδή αυτή είχε ψηφίσει μνημόνια, ήταν σύμβουλος του –φτου κακά– Παπανδρέου και είχε, λέει, πρωτοστατήσει στην αφαίμαξη του Περού, της Βραζιλίας, των Φιλιππίνων και της Βενεζουέλας από το ΔΝΤ, συνεργαζόμενη με δικτάτορες και αυταρχικά καθεστώτα. Οι αριστεροί σύντροφοι, λοιπόν, ξεσπάθωσαν κατά της Παναρίτη και είχαν όλο το δίκιο με το μέρος τους αλλά επιλεκτική μνήμη, καθώς η Παναρίτη ανήκει στην διαπραγματευτική ομάδα του υπουργείου οικονομικών από της 26 Ιανουαρίου του 2015, δηλαδή από τότε που η «πρώτη φορά αριστερά» στρογγυλοκάθισε στην καρέκλα της εξουσίας. Αλλά μάλλον τότε για κάποιο λόγο δεν πείραζε και πολύ ή είχε μάθει και κρυβόταν για να μην την πάρουν χαμπάρι τα σαΐνια του Λαφαζάνη. Όπως αντιλαμβάνεται καθείς ο θίασος του Σύριζα δίνει ρέστα αθλιότητας, καθώς θέλει να κρύψει ότι όχι μόνο δεν υπάρχουν διαφορές εντός του αλλά ουσιαστικά δεν διαφέρει και από τους προκατόχους του.

Και γιατί όλα αυτά παρακαλώ (εκτός από τις βολτούλες, τα χαχα χουχα και τα ουάου για να περνάει όμορφα ο θίασος και το κοινό του); Μα για να πειστεί το πόπολο ότι γίνεται διαπραγμάτευση, γιατί ρε αδερφέ τουλάχιστον αυτοί κάτι κάνουν, κάτι λένε σε αυτούς του παλιοευρωπαίους, όχι σαν του άλλους (λέει το πόπολο)!

Να πειστεί και ο τελευταίος ότι γίνεται μάχη, ότι τα πράγματα είναι δύσκολα και ότι δεν γίνεται αλλιώς και τελικώς να κερδίσει ο θίασος τού Σύριζα στα σημεία και να μείνει η εικόνα ότι τουλάχιστον έκανε ότι δεν έκαναν ποτέ οι προηγούμενοι του. Με αυτά και άλλα θα ξεχάσει και ο τελευταίος τις κόκκινες γραμμές και τελικά θα μπει στην γραμμή της αποδοχής ενός νέου μνημονίου. Και έτσι αθόρυβα και ο τελευταίος ξεχασμένος θα συνεχίσει να πληρώνει φόρο για το σπίτι του, θα συνεχίζει να χρυσοπληρώνει όλα τα βασικά αγαθά με υψηλότερους συντελεστές φορολογίας, θα συνεχίζει να μένει άνεργος κυνηγώντας πεντάμηνα και μετά να περιμένει πάνω από ένα χρόνο το παρ’ ολίγον 500αρι για πληρωμή. Και ο θίασος θα συνεχίσει να είναι εκεί δίνοντας «μάχη» στις ευρώπες…

Σουρεαλιστικό μεγαλείο μιλάμε! Οπότε στην αρχική ερώτηση: πόσο μακριά μπορεί να πάει η βαλίτσα της διαπραγμάτευσης; Εκτός από την προφανή απάντηση: όσο χρειαστεί– μπορεί να είναι και σουρεαλιστική: δηλαδή χρώματος μωβ!

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press

Το… κόψιμο της Δύσης για την καταστροφή των αρχαιοτήτων της Ανατολής

Ένα από τα θέματα των ημερών στην διεθνή δημοσιογραφία είναι αυτό της κατάληψης της αρχαίας πόλης Παλμύρας από την οργάνωση Ισλαμικό Κράτος. Σε προηγούμενες καταλήψεις εδαφών, όπου βρίσκονταν οι αρχαίες πόλεις Χάτρα και Νιμρούντ, το Ισλαμικό Κράτος θέλοντας να δείξει τις διαθέσεις του και να σοκάρει κατέστρεψε αγάλματα, γλυπτά κλπ, μάλιστα το Νιμρούντ το ισοπέδωσαν βάζοντας στην περίμετρο και στο εσωτερικό των ερειπίων της πόλης τόνους εκρηκτικών. Συμβολική κίνηση δύναμης που νοηματοδοτεί το σβήσιμο και το ξαναγράψιμο της ιστορίας, εννοείται, και πάλι από τους ισχυρούς.

Στον αντίποδα έχουμε τα κροκοδείλια δάκρυα για τις ισοπεδωμένες πόλεις, για τις λεηλατημένες αρχαιότητες, ακόμα και για τον κίνδυνο εξαφάνισης ενός πτηνού, ονόματι Ίβις του Ουάλντραπ (επιστημονική ονομασία: Geronticus eremita) που βρίσκονταν σε καταφύγιο κοντά στην αρχαία πόλη της Παλμύρας. Το Ισλαμικό Κράτος είναι η προσωποποίηση του τέλειου κακού που απειλεί ανθρώπους, κουλτούρα και ζώα.

Το κακό, όμως, είναι σώμα και αίμα των κυρίαρχων. Ταΐζονταν μέχρι πριν λίγα χρόνια με όπλα και χρήματα προερχόμενα από Αμερική, Ευρώπη και Ρωσία ώστε όλοι να έχουν καλύτερη θέση στο τραπέζι για το ξεζούμισμα των ανθρώπων της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Μέχρι που ήρθε η στιγμή οι βάρβαροι να εφεύρουν άλλους βαρβάρους και να κόπτονται για τα εγκλήματα που διαπράττουν. Όταν ο Καντάφι δεν τους έκανε απλά τον ισοπέδωσαν αεροπορικώς μέσα σε λίγες μέρες προκαλώντας εκατόμβες νεκρών, μα για την οργάνωση του ισλαμικού κράτος μια τέτοια επίθεση εναντίον του φαντάζει τρομερά δύσκολη για κάποιο λόγο…

Το Ισλαμικό Κράτος δημιουργήθηκε από την ίδια την κυριαρχία ώστε να αναλάβει όλο το βάρος της βρώμικης δουλειάς, να φοβερίζει και να τρομοκρατεί, αποπροσανατολίζοντας και μετατρέποντας τον κακό σε καλό. Η στρέβλωση και η ανωμαλία είναι παραπάνω από εμφανείς!

Δεν ξεχνάμε ότι αυτοί που κόπτονται για την δράση του Ισλαμικού Κράτους εκτός από δημιουργοί του είναι και οι πρώτοι διδάξαντες στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, της φύσης, των ζώων και της κουλτούρας. Από την Γιουγκοσλαβία μέχρι το Ιράκ και το Αφγανιστάν και από την Λιβύη μέχρι την Αίγυπτο οι πολιτισμένοι καρχαρίες σκόρπισαν θάνατο, εξευτέλισαν και βασάνισαν, κατέστρεψαν και λεηλάτησαν παρόμοια μνημεία του κάθε τόπου που τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, χρυσοπουλώντας τα στις αγορές αρχαιοτήτων και τέχνης όλου του κόσμου. Λεηλάτησαν τις αρχαιότητες της Γιουγκοσλαβίας, πλιατσικολόγησαν τα μουσεία του Ιράκ και του Αφγανιστάν. Και όλα αυτά στην πρόσφατη ιστορία, γιατί εάν ανατρέξουμε πιο πίσω τότε τα παραδείγματα λεηλασίας θα εκτοξευτούν σε δυσθεώρητα ύψη. Είναι οι ίδιοι που μπροστά στο κέρδος ισοπεδώνουν την φύση και τα ζώα, αλλά δήθεν κλαίνε για τον κίνδυνο του δύσμοιρου πτηνού που βρίσκεται στα χέρια των τζιχαντιστών. Τέλος είναι οι ίδιοι η αιτία που το ανθρώπινο είδος κινδυνεύει να καταγραφεί ως μια μάστιγα για τον ίδιο τον πλανήτη.

Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που κοιμούνται με τα μάτια και το μυαλό ανοιχτό…

Ελευθερόκοκκος

Αρχική πηγή:Anarchy Press

Κατερίνα Γώγου

Καμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις.

Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια.

Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις.

Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς.

Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός

γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και οι φίλοι μου με φοβούνται. 

Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες

έχω χάσει την φαντασία μου

κι όταν ακούω "Κατερίνα" τρομάζω.

Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.

Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε

πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,

γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.

Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.

Στο μυαλό είναι ο Στόχος

το νου σου ε;

Μεθαδόνη και εξάρτηση

Το κράτος σκοτώνει και με μεθαδόνη

Η προέλευση

Η υδροχλωριούχος μεθαδόνη είναι ένα συνθετικό ναρκωτικό, το οποίο είχε αρχικά δημιουργηθεί από Γερμανικές φαρμακευτικές εταιρίες κατά τη διάρκεια της 2ης Παγκόσμιας Ανθρωποσφαγής. Αρχικά είχε κυκλοφορήσει στην αγορά με την ονομασία «Dolophine» και χρησιμοποιείτο ως παυσίπονο, για τον ισχυρό πόνο. Εξακολουθεί μέχρι τις μέρες μας να χρησιμοποιείται για τον ίδιο λόγο.

Όμως, η μεθαδόνη σήμερα χορηγείται κυρίως ως αγωγή για απεξάρτηση από τα ναρκωτικά. Η επίδραση της διαρκεί περισσότερο από αυτή των ναρκωτικών που βασίζονται στην μορφίνη.

Συνήθως διατίθεται σε υγρή μορφή και χορηγείται από το στόμα. Αλλά, χορηγείται και σε χάπια ή ενέσιμες αμπούλες και όπως πολλά άλλα φάρμακα έτσι και αυτή διακινείται παράνομα.



Οι παρενέργειες

Πολύ συχνά προκαλείται θάνατος στην αρχή της θεραπείας με προγράμματα μεθαδόνης. Αυτό συμβαίνει λόγω υπερβολικής δόσης (λανθασμένος υπολογισμός της σε σχέση με την ανεκτικότητα του ασθενή στη μεθαδόνη) καθώς και λόγω ευαισθησίας σε ασθένειες, όπως η ηπατίτιδα, η πνευμονία κ.α. Γενικά, η μεθαδόνη προκαλεί όλες τις παρενέργειες των συνθετικών ναρκωτικών, περιλαμβανομένης της ανάπτυξης μιας σωματικής και ψυχολογικής εξάρτησης και ανεκτικότητας. Οι αναπνευστικές επιπλοκές είναι εξ ίσου επικίνδυνες. Οι ισταμίνες, που απελευθερώνονται, μπορούν να προκαλέσουν υπόταση ή και βρογχοσπασμούς. Άλλα συμπτώματα είναι η δυσκοιλιότητα, ναυτία ή εμμετός, νάρκωση, ίλιγγοι και οιδήματα.

Τα συμπτώματα από υπερβολική δόση είναι: Μυϊκοί σπασμοί, δυσκολία στην αναπνοή, διακοπή αναπνοής (κάποιες φορές θανάσιμη μέσα σε 2 έως 4 ώρες), μικροενοχλήσεις στην κόρη του οφθαλμού, μελανιασμένο δέρμα, μελανιασμένα δάχτυλα και νύχια, σπασμοί στο στομάχι, δυσκοιλιότητα, αδύναμος σφυγμός, χαμηλή πίεση αίματος, υπνηλία, αποπροσανατολισμός, κώμα.



Η εξάρτηση από τη μεθαδόνη

Η συχνή χρήση της μεθαδόνης προκαλεί εξάρτηση. Αν χρησιμοποιείται τακτικά (με συνταγή ή χωρίς) η διακοπή της χρήσης προκαλεί σύνδρομο στέρησης. Οι οργανικές διαταραχές που προκαλούνται είναι παρόμοιες με άλλα ναρκωτικά (όπως η ηρωίνη): αντανακλαστικός βήχας, διεσταλμένες κόρες, υπνηλία και δυσκοιλιότητα. Μερικοί χρήστες της μεθαδόνης αισθάνονται άρρωστοι όταν πρωτοχρησιμοποιούν το ναρκωτικό. Οι γυναίκες αντιμετωπίζουν πρόβλημα με τον βιολογικό κύκλο τους, αλλά μπορούν να συλλάβουν. Η μεθαδόνη είναι συνθετικό ναρκωτικό μακράς επίδρασης και μπορεί να έχει διάρκεια ως και 36 ώρες (δεν προκαλείται σύνδρομο στέρησης σ’ αυτό το χρονικό διάστημα) και παραμένει στον οργανισμό για αρκετές μέρες.

Οι κίνδυνοι από τη χρήση μεθαδόνης

Τα προγράμματα μεθαδόνης, σαν μέθοδοι «θεραπείας», προκαλούν συνήθως περισσότερα θύματα αντί να αποτρέπουν. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως η μεθαδόνη δεν είναι μια αθώα ουσία. Η δόση που λαμβάνει κάποιος για να συντηρηθεί μπορεί να είναι το δηλητήριο για έναν άλλο. Άλλωστε, με τη συχνή χρήση ενός ναρκωτικού το σώμα αναπτύσσει μια συγκεκριμένη ανεκτικότητα στην ουσία αυτή. Γι’ αυτόν τον λόγο, είναι πιθανό το άτομο που έχει αναπτύξει την ανεκτικότητα αυτή, να λειτουργεί κανονικά με δόσεις, που θα ήταν θανάσιμες για κάποιον άλλον.

Επίσης, στην περίπτωση εισαγωγής για πρώτη φορά σε ένα πρόγραμμα, οι δόσεις της μεθαδόνης υπολογίζονται πολύ προσεκτικά αρχίζοντας από μικρές δοσολογίες, οι οποίες σταδιακά αυξάνονται με το πέρασμα εβδομάδων ή και μηνών. Στην αρχή του προγράμματος, μάλιστα, πρέπει να διερευνηθεί με ακρίβεια κατά πόσο ο ασθενής έχει μια καθαρή εξάρτηση από την ηρωίνη ή παίρνει κι άλλες ουσίες. Στα προγράμματα απεξάρτησης, η μεθαδόνη χορηγείται στα άτομα που είναι ήδη ανεκτικά και η ανεκτικότητα αυτή παραμένει υψηλή λόγω της καθημερινής χρήσης της.

Στην περίπτωση που χρησιμοποιούνται περισσότερα από ένα ναρκωτικά, είναι δύσκολο να εντοπιστεί αυτό που είναι υπεύθυνο για το θάνατο από υπερβολική δόση. Επί πλέον, τα ίδια τα ναρκωτικά που συνταγογραφούνται από τους γιατρούς μπορούν να βρεθούν εύκολα και στο δρόμο. Στο 70% των θανάτων από υπερβολική δόση, σύμφωνα με μελέτες στην Γλασκόβη και στο Εδιμβούργο, έχει βρεθεί ένας συνδυασμός ναρκωτικών. Το ίδιο ακριβώς ήταν και το πρόβλημα με τους θανάτους προκαλούμενους από τη μεθαδόνη στο Εδιμβούργο, για την οποία δεν μπορούσαν να καθορίσουν εάν είχε χορηγηθεί κατόπιν συνταγής ή όχι. Υπάρχουν αναφορές ότι οι θάνατοι από την ηρωίνη ή τη μορφίνη είναι σπάνιοι στο Εδιμβούργο. «…Ο αυξανόμενος αριθμός θανάτων από τη μεθαδόνη οφείλεται στο ότι προωθείται στο δρόμο από τους εμπόρους ως υποκατάστατο της ηρωίνης», δηλαδή στην παράνομη χρήση της μεθαδόνης ως υποκατάστατο ναρκωτικό. Μπορεί να προωθείται η μεθαδόνη ως λύση για τα προγράμματα απεξάρτησης, όμως προκαλεί μεγαλύτερη εξάρτηση. Ο υψηλός και αυξανόμενος αριθμός των θανάτων από τη μεθαδόνη και στην Αγγλία τονίζει αυτό το γεγονός.



Ένα ακόμη θανατηφόρο ναρκωτικό

Η μεθαδόνη, που έχει καθιερωθεί για τη θεραπεία της εξάρτησης από την ηρωίνη και την ανακούφιση του χρόνιου πόνου, χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο καταχρηστικά από χρήστες ναρκωτικών που έχουν μπει σε διαδικασία αποτοξίνωσης και προκαλεί γενικότερα μια ανησυχητική άνοδο των θανάτων, που προέρχονται από την υπερβολική δόση αυτής της ουσίας.

Στην Φλόριντα, οι θάνατοι που σχετίζονται με την μεθαδόνη αυξήθηκαν από 209 το 2000, σε 357 το 2001 και σε 254 το πρώτο εξάμηνο του 2002, με διαθέσιμα στοιχεία του έτους 2003.

«Η μεθαδόνη ήρθε από το πουθενά», είπε ο James McDonough, διευθυντής του υπουργείου για τον περιορισμό των ναρκωτικών στην Φλόριντα. «Τώρα είναι το γρηγορότερα αναδυόμενο θανατηφόρο ναρκωτικό».

Στη Βόρεια Καρολίνα, οι θάνατοι που προκλήθηκαν από μεθαδόνη οκταπλασιάστηκαν, από 7 το 1997 σε 58 το 2001 – μία απίστευτη άνοδος είπε η Catherine Sanford, κρατικός επιδημιολόγος. Στην Maine, η μεθαδόνη ήταν το ναρκωτικό που βρέθηκε τις περισσότερες φορές σε ανθρώπους που πέθαναν από υπερβολική δόση, από το 1997 ως το 2002. Ήταν η αιτία του ενός τετάρτου αυτών των θανάτων. Στους 6 πρώτους μήνες του 2002, η μεθαδόνη σκότωσε 18 ανθρώπους στη Maine, ενώ το 1997 είχε σκοτώσει 4. Ο δόκτωρ John H. Βurton, διευθύνων γιατρός των επειγόντων περιστατικών της Maine, είπε ότι τα δωμάτια επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου, δέχτηκαν ένα «παλιρροιακό κύμα» από περιπτώσεις που σχετίζονταν με αυτήν την ουσία.

Η αύξηση των θανάτων, από υπερβολική δόση μεθαδόνης, έχει φέρει σε αμηχανία πολλούς που ασχολούνται με τις ναρκωτικές ουσίες, επειδή η μεθαδόνη, η οποία δεν προσφέρει μια γρήγορη και ικανοποιητική μαστούρα, θεωρείτο ως μη πιθανό υποκατάστατο ναρκωτικών και με μικρές πιθανότητες για κατάχρηση. Μπορεί να περάσουν ώρες μέχρι ο χρήστης να νοιώσει τη δράση της και ενεργεί περισσότερο ως ηρεμιστικό παρά ως διεγερτικό.

Η απότομη αύξηση στην κατάχρηση της μεθαδόνης φαίνεται να συνδέεται με πολλούς παράγοντες, περιλαμβανομένης της κατάχρησης της ηρωίνης και του OxyContin, ενός ισχυρότατα εθιστικού έντονου παυσίπονου. Μερικοί από τους εθισμένους, στρέφονται στην μεθαδόνη, όταν δεν μπορούν να βρουν το άλλο ναρκωτικό.

Την ίδια στιγμή, η διάθεσή της τείνει να γενικευτεί. Οι γιατροί τη συνταγογραφούν συχνότερα για την ανακούφιση του πόνου, κατά μέρος επειδή το υπουργείο πήρε σκληρά μέτρα κατά του OxyContin και περισσότερες κλινικές μεθαδόνης εμφανίστηκαν για την θεραπεία του αυξανόμενου αριθμού των εθισμένων στην ηρωίνη.

«Η διαθεσιμότητα της μεθαδόνης για την θεραπεία και τον πόνο έχει κάνει ανθρώπους, που κανονικά δεν θα άλλαζαν ναρκωτικό, να αλλάξουν», είπε ο λοχίας Scott J. Pelletier, που δουλεύει για την υπηρεσία Drug Enforcement στη Maine και αναλαμβάνει υποθέσεις ναρκωτικών στο Portland και την κομητεία του Cumberland, όπου η μεθαδόνη προκάλεσε τουλάχιστον 30 θανάτους το 2002.

Στη Maine, και σε μικρότερο βαθμό σε άλλες πολιτείες, οι αρχές λένε ότι μεγάλο μέρος από τη μεθαδόνη χρησιμοποιείται στις κλινικές αποτοξίνωσης σε υγρή μορφή και «εξαπλώνεται», σε μερικές περιπτώσεις, από ασθενείς των κλινικών. Πολλές κλινικές ανά τη χώρα, ακολουθούν ομοσπονδιακές οδηγίες σχεδιασμένες για να κάνουν την θεραπεία με μεθαδόνη περισσότερο προσβάσιμη, έχουν σταματήσει να ζητούν από τους ασθενείς να παίρνουν την ημερήσια δόση τους στην κλινική, και αντί αυτού τους επιτρέπουν να παίρνουν δόσεις μεθαδόνης στα σπίτια τους μία ή περισσότερες φορές την εβδομάδα.

Στο Σικάγο, «τα παιδιά τώρα έρχονται από τα προάστια και αγοράζουν μεθαδόνη στο δρόμο», είπε ο δόκτωρ Ernest C. Rose, που δουλεύει για αρκετές κλινικές μεθαδόνης. «Στο κέντρο της πόλης μπορείς να πάρεις 80mg μεθαδόνης για 20 με 30 δολάρια, που είναι πολύ φτηνότερα από την ηρωίνη. Διαπιστώνουμε πως μεγάλη ποσότητα μεθαδόνης που προέρχεται από τις κλινικές διακινείται στο δρόμο».

Δεν υπάρχουν νούμερα για τον αριθμό θανάτων από μεθαδόνη σε όλη τη χώρα. Αλλά το ομοσπονδιακό δίκτυο για την κατάχρηση των ναρκωτικών, αναφέρει ότι 10.725 άνθρωποι κατέληξαν το 2001 σε δωμάτια έκτακτων περιστατικών μετά από κατάχρηση μεθαδόνης. Αυτό το νούμερο ήταν σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με το αντίστοιχο νούμερο για το 1999.

Όσοι σχετίζονται με την μεθαδόνη χωρίζονται, συνήθως, σε δύο κατηγορίες. Σ’ αυτούς που είναι ήδη εθισμένοι σε άλλα ναρκωτικά και σε περιστασιακούς χρήστες ουσιών που συχνά δοκιμάζουν μεθαδόνη για πρώτη φορά. «Οι περισσότεροι άνθρωποι που είναι εθισμένοι για κάποιο χρονικό διάστημα δεν κυνηγούν τις παραισθήσεις των ναρκωτικών πια», λέει ο δόκτωρ Rose. «Οι περισσότεροι προσπαθούν να διατηρήσουν μακριά τους τα συμπτώματα της στέρησης και η μεθαδόνη τους καλύπτει».

Περιστασιακοί χρήστες μπορεί να είναι «άνθρωποι που απλά είναι σε ένα πάρτυ και κάποιος θα τους δώσει μεθαδόνη», λέει ο δόκτωρ Burton, ειδικός για τα φάρμακα εκτάκτου ανάγκης στη Maine. «Ίσως το αναμίξουν με μπύρα ή με κάποιο άλλο ναρκωτικό. Το παίρνουν νομίζοντας ότι όπως κάθε άλλο ναρκωτικό θα τους προκαλέσει μαστούρα και καταλήγουν είτε νεκροί είτε βαριά αναίσθητοι». Χρήση μεθαδόνης γίνεται συχνά σε συνδυασμό με αλκοόλ ή άλλα ναρκωτικά, πράγμα που μπορεί να είναι πιο επιβλαβές. Τυπικά, χάπια συνταγογραφημένα για πόνο είναι περίπου 5mg ή 10mg το κάθε ένα, πράγμα που σημαίνει ότι ίσως χρειάζονται πολλά χάπια για μία υπερβολική δόση. Σε υγρή μορφή, για τη θεραπεία από τον εθισμό, συνήθως είναι από 50mg ως 500mg.

Η μεθαδόνη είναι επίσης περίπλοκη στην χορήγηση. «Οι δόσεις είναι συχνά δύσκολο να υπολογιστούν, λόγω του τρόπου που η μεθαδόνη επιδρά στο σώμα», λέει ο δόκτωρ Covington. «Είναι από τα πολύ λίγα φάρμακα με τα οποία είδα γιατρούς σχεδόν να σκοτώνουν ασθενείς. Είναι πολύ δύσκολος ο υπολογισμός της δοσολογίας όταν την πρωτοξεκινάς. Αν αυτή η ουσία απλωθεί στους δρόμους, θα γεμίσουμε από νεκρούς».

Το να καταπιάνεσαι με την μεθαδόνη που χρησιμοποιείται στην θεραπεία της εξάρτησης ίσως είναι ακόμα πιο δύσκολο. Για 3 δεκαετίες, πολλοί ειδικοί σε θέματα υγείας εκθείαζαν τη μεθαδόνη για την ιδιότητά της να απομακρύνει τους εθισμένους από την ηρωίνη. Όμως αυτοί παραμένουν στην μεθαδόνη για πολύ καιρό και δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς αυτή. «Πολλοί ζουν δημιουργικές ζωές», προπαγανδίζουν κάποιοι ειδικοί.

Για να γίνει η μεθαδόνη περισσότερο διαθέσιμη, η υπηρεσία κατάχρησης υποκατάστατων και ψυχικής υγείας άλλαξε την πολιτική διάθεσης το 2001. Στο παρελθόν, ασθενείς που ήταν τακτικοί στο να παίρνουν σωστά την καθημερινή τους δόση, μπορούσαν να έχουν το προνόμιο του να παίρνουν στο σπίτι τους μέχρι και τις δόσεις 6 ημερών. Οι νέοι κανόνες έκαναν αυτή την περίοδο 31 μέρες, ένα σοβαρό πλεονέκτημα γι’ αυτούς που έπρεπε να διανύσουν μεγάλες αποστάσεις ως τις κλινικές.

Στη Maine, κρατικοί αξιωματούχοι αναγκάστηκαν να παραδεχτούν ότι η μεθαδόνη που παίρνεται στο σπίτι —που συνήθως είναι σε ισχυρότερες δόσεις από τις ταμπλέτες μεθαδόνης για τον πόνο— έχει προκαλέσει τους περισσότερους θανάτους. Σε μερικές περιπτώσεις, είπε ο λοχίας Pelletier, οι ασθενείς των κλινικών «κρατάνε καβάντζα» μιας μικρής ποσότητας από κάθε δόση για το σπίτι και την πουλάνε, την ανταλλάσσουν με άλλα ναρκωτικά ή την δίνουν σε κάποιο φίλο εθισμένο σε άλλα ναρκωτικά.

Προσωπικές μαρτυρίες

Μαρτυρία 1η

«Ήμουν και στα δύο τελικά στάδια απεξάρτησης από ηρωίνη και μεθαδόνη και κάθε χρήστης μεθαδόνης θα σας έλεγε το ίδιο: «μπορώ να διακόψω την ηρωίνη οποιαδήποτε στιγμή αλλά με την μεθαδόνη είναι διαφορετικά». Σε 15 χρόνια εξάρτησης από την ηρωίνη, 3 φορές την έκοψα «μαχαίρι». 10 χρόνια στη μεθαδόνη δεν κατάφερα ποτέ να την κόψω. Μια φορά κατέληξα στη φυλακή και ήμουν μέσα 72 ώρες μέχρι να δω τον δικαστή. Κυριολεκτικά χτυπιόμουν στο πάτωμα. Δώδρκα ώρες πριν δω τον δικαστή, απαίτησα να με πάνε στο νοσοκομείο γιατί δεν άντεχα άλλο. Ήμουν δεμένος με χειροπέδες, με τα χέρια πίσω από την πλάτη και πήγα κουτσαίνοντας στο ασθενοφόρο και καθώς δεν μπορούσα να σηκώσω τα πόδια μου για να μπω μέσα, οι μπάτσοι με άρπαξαν από τις δύο πλευρές και με πέταξαν μέσα σαν σακί με πατάτες, με αποτέλεσμα να πέσω με το πρόσωπο κάτω. Ο γιατρός αντιλαμβανόμενος την σοβαρότητα της κατάστασής μου, μου έδωσε μία δόση μεθαδόνης. Η ανακούφιση ήταν άμεση.

Επέστρεψα στην ψειρού και μετά από 2 μέρες ήμουν στην ίδια κατάσταση. Ποτέ δεν πέρασα τέτοια κόλαση σε όλη μου την ζωή.

Η ένταση της στέρησης από τη διακοπή της μεθαδόνης ήταν πολύ μεγάλη! Δε μπορούσα ποτέ να τη διακόψω. Παρεμπιπτόντως, πριν από 5 χρόνια ένας τρόφιμος είχε σπασμούς και πέφτοντας, χτύπησε σε μεταλλικές μπάρες και σκοτώθηκε!»



Μαρτυρία 2η

«Την Κυριακή το πρωί, στις 30 Μαρτίου, πήρα την τελευταία δόση μεθαδόνης. Έπαιρνα τους τελευταίους 6 μήνες 80 mg μεθαδόνης.

Ο γιατρός μου, ένας αναισθησιολόγος, γράφει συνταγές για 125 ταμπλέτες, οι οποίες αρκούν για 15 μέρες. Υπέγραψα μαζί του ένα συμβόλαιο, το οποίο βασικά έλεγε ότι θα χρησιμοποιώ το ίδιο φαρμακείο, δεν θα πάρω φάρμακα από άλλο γιατρό και αν μου τελειώσουν πριν από τις 15 μέρες απλά δεν μπορώ να πάρω άλλες. Δεν με πείραξε καθόλου να υπογράψω το συμβόλαιο αυτό και να δεσμευτώ με όλους τους όρους του. Την Παρασκευή του τηλεφώνησα γιατί χρειαζόμουνα περισσότερα χάπια. Καμία απάντηση. Τον ξανακάλεσα το Σάββατο. Καμία απάντηση. Του τηλεφώνησα την Κυριακή στο σπίτι. Καμία απάντηση. Την Κυριακή πήρα την τελευταία δόση μου. Σιχαίνομαι οτιδήποτε ασκεί τόσο μεγάλο έλεγχο επάνω μου. Είναι πολύ υποτιμητικό να εξαρτάσαι τόσο πολύ από ένα μπουκαλάκι χάπια.

Τη Δευτέρα τηλεφώνησα στο γραφείο του. Με ενημέρωσαν ότι αυτή την εβδομάδα ήταν σε διακοπές. Με κυρίευσε πανικός….το ίδιο και τα συμπτώματα στέρησης. Αρχικά έγινα κάπως νευρικός, είχα τρέμουλο. Ο γιατρός μου είχε πει ότι η μεθαδόνη δεν προκαλεί εξάρτηση, πράγμα αντίθετο από ό,τι είχα ακούσει και διαβάσει για το φάρμακο αυτό. Ποτέ, όμως, δεν τον είχα αμφισβητήσει. Ήλπιζα ότι δεν θα χρειαζόταν ποτέ να το ανακαλύψω από μόνος μου. Αυτό που υπέστη το σώμα μου τις επόμενες 48 ώρες ήταν ισχυρά χτυπήματα, το ένα μετά το άλλο. Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι είχα απλά μια γρίπη. Ήμουν κατάκοιτος στο κρεβάτι για 3 μέρες και συνεχώς μούσκεμα στον ιδρώτα. Φυσικά ήξερα ότι δεν επρόκειτο για μια γρίπη αλλά ήμουν διατεθειμένος να παίξω οποιοδήποτε παιχνίδι του μυαλού χρειαζόταν για να τα βγάλω πέρα. Μετά το τρέμουλο, άρχισαν οι μυϊκοί σπασμοί. Ένοιωθα τους μυς των ποδιών και των χεριών μου σαν λαστιχένιες κορδέλες, που μπορούσαν να τεντωθούν και να τραβηχτούν στο μέγιστο και μετά να συρρικνώνονται σε ένα ασυνήθιστο σχήμα. Έπειτα ήρθε ο ιδρώτας, οι διάρροιες, οι παραισθήσεις. Θυμάμαι να προσπαθώ να πάρω τηλέφωνο. Ήταν ένα νούμερο που είχα καλέσει χιλιάδες φορές στο παρελθόν, αλλά τώρα αδυνατούσα να το θυμηθώ. Μάλιστα δεν μπορούσα καν να κρατήσω το ακουστικό… μου έπεφτε συνεχώς. Οι μυς μου ήταν εκτός ελέγχου. Ο πόνος που με είχε οδηγήσει στη χρήση της μεθαδόνης επέστρεψε πιο δυνατός από ποτέ. Κατά ένα περίεργο τρόπο, ήταν σαν ένας παλιός φίλος. Τον γνώριζα και τον καταλάβαινα απόλυτα. Ο συνδυασμός της στέρησης και του πόνου ήταν πολύ ισχυρός για να τον αντέξω. Οι γνώριμες σκέψεις της αυτοκτονίας επέστρεφαν.

Ήταν πλέον Τρίτη πρωί. Κάλεσα τον φαρμακοποιό και του εξήγησα την κατάσταση. Στις 1:10 είχα στα χέρια μου 8 χάπια μεθαδόνης. Πήρα όλη τη δόση των 8 χαπιών μονομιάς. Μέσα σε 2 ώρες το σώμα μου ηρέμησε, το μυαλό μου καθάρισε και ο πόνος άρχισε να μειώνεται.

Την Πέμπτη το πρωί, δεν είχα επανέλθει τελείως… αλλά ήμουν πολύ καλύτερα. Η επίθεση αυτή στο σώμα μου ήταν πραγματικά τραυματική… έχασα 3,5 κιλά και εξακολουθώ να τρέμω. Ο εθισμός είναι πραγματικά επικίνδυνος και πρέπει να αποφεύγεται. Πρέπει να παραδεχτώ ότι θα έκανα οτιδήποτε μπορούσα για να ανακουφιστώ από τα συμπτώματα και τον πόνο της στέρησης».

Μετάφραση – απόδοση Ε.- Λ.- Γ.

Από την αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 59, Μάρτιος 2007

Αρχική πηγή: Anarchy Press

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (μέρος 6)

Αγαπημένη μου πρωταγωνίστρια.

Χθες το βράδυ βρήκα το παρακάτω γράμμα σου σε κάποια ιστοσελίδα και αμέσως ο νους μου φτερούγησε σε σένα. Δεν γνώριζα το δράμα που μπορεί να περνάς:

           ΕΙΜΑΙ ΧΗΡΑ, ΤΟ ΚΑΤΑ                ΜΟΝΑΣ ΑΜΑΡΤΗΜΑ                     ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ;                                                                       Είμαι χήρα, δέν θέλω νά ξαναπαντρευτώ, αλλά ούτε καί νά έχω καί παράνομη σχέση. Ώρες-ώρες όμως πειράζομαι σαρκικά καί πέφτω σέ αυνανισμό, ησυχάζοντας μετά γιά μεγάλο διάστημα. Δέν τό έχω πεί στόν πνευματικό μου γιατί είναι μιά φυσική λειτουργία τού οργανισμού μου πού ζητάει εκτόνωση. Είναι κακό αυτό, αφού τηρώ εγκράτεια από ξένο άνδρα καί ζώ μέ παρθενία;

                                         Κ. Ρ.



Στην αρχή δεν το πίστεψα ότι είσουν εσύ. Αυτή η οικειότητα που έχεις με το σώμα σου έρχεται σε αντίθεση με αυτό το γράμμα. Πίσω από τις διαφανείς κουρτίνες φαινόσουν άνετη καθώς τα δάχτυλά σου περιεργάζονταν το στήθος σου. Ύστερα ξεπηδούσε λάβα ανάμεσα απο τα πόδια σου...και μετά σε έπαιρνε ο ύπνος ανάμεσα σε τσαλακωμένα σεντόνια μπλεγμένα στις γάμπες σου.
Οι ανησυχίες σου γι' αυτές τις ''κατα μόνας'' πράξεις πιστεύω ότι δεν πρέπει να ριζώσουν μέσα σου. Σε συμβουλεύω να μην πάρεις σοβαρά την παρακάτω απάντηση του διαχειριστή της ιστοσελίδας που εμπιστεύεσαι και να συνεχίζεις να βρίσκεσαι σε χωράφια επικίνδυνα... :


Αγαπητή αδελφή έν Χριστώ.

Πήραμε το μήνυμά σας και είδαμε, ομολογουμένως με αρκετή θλίψη, αυτό τό προσωπικό σας πρόβλημα, το οποίο και το χαρακτηρίζετε ως μία «φυσική λειτουργία». Στην πραγματικότητα, είναι βέβαια μία φυσική - βιολογική λειτουργία αλλά μόνο τότε, όταν δεν λειτουργεί με σωματικό καταναγκασμό προς εκτόνωση…

Όταν δηλαδή ή κατάσταση αυτή γίνεται μέσα στα πλαίσια του ύπνου ( και χωρίς οποιαδήποτε πονηρή και ημερήσια ενασχόλησή μας) τότε δεν καταδικάζεται από την Εκκλησία γιατί είναι μία φυσιολογική κατάσταση χωρίς αμαρτωλή και ενεργή συμμετοχή μας, χωρίς καταναγκασμό, και χωρίς ευθύνη. Όταν όμως αυτή ή αποβολή συναισθηματικού και βιολογικού φόρτου γίνεται μ΄ ένα καταναγκαστικό δικό μας « σωματικό στύψιμο» πέρα από την αυτόματη ρύθμιση του Θεού Δημιουργού ( ονείρωξη), τότε αγαπητή φίλη μπαίνουμε σε άλλα χωράφια, αρκετά επικίνδυνα…

Η συνέχεια  της απάντησης και η προσπάθεια συνετισμού της αγαπημένης μου πρωταγωνίστριας, βρίσκεται στην ιστοσελίδα kivotoshelp.gr απο όπου είναι και η πηγή αυτής της ενδιαφέρουσας ανάρτησης.

Το είδα στην καλύβα

Προηγούμενες Αγαπημένες Πρωταγωνίστριες

Δόξα τα Λεφτά, Έχουμε Θεό

Χάρρυ Κλυνν - Το Χρήμα είναι Θεός

Πηγή: harryklynn.blogspot.gr/

Καλή Εργατική Πρωταπριλιά

Μαχαιριά ο καιρός

Χίμαιρας η μήτρα

μ' έριξε στη γη 

πλήρωσα και λύτρα

να 'βγω στη ζωή

Νέφη του βυθού μου

κρύβουν την πηγή

και του ουρανού μου

δείχνουν την πληγή

Φέρνει ο αγέρας 

μαύρο κεραυνό

στη ρωγμή της μέρας

ρίχνει κουρνιαχτό

Στη δική μου ρότα 

μαχαιριά ο καιρός

μου χτυπά την πόρτα

κι είμαι μοναχός 

Της καρδιάς μου πίκρα 

κάνε μια ευχή

του φευγιού μου ρήτρα

σκίσε το χαρτί

Aκριβό πετράδι 

να μου χαριστείς

σε λευκό μαγνάδι

μέσα στης σιωπής

Σε αγάπης νάμα 

ν' αναγεννηθώ

της στιγμής μου θάμα

ψάχνω να σε βρω

Μουσική: Βαγγέλης Καζαντζής: φωνή, σάζι, fuzz-wah σάζι, ηλεκτρικό μπάσο, ποντιακή λύρα, tanbura, στάμνα, ocean drum, μπεντίρ, ντέφι, bass darbuka, cymbals, κιθαρόνι, λάφτα...συμμετέχουν τριζόνια της Νέας Φιλαδέλφειας υπό τον ήχο βροχής... 

Στίχοι: Ασκληπιάδα Κυριάκου

Οι Αρμένιοι στα συντρίμμια της Ιστορίας: 100 χρόνια από τη μαζική εξόντωσή τους (μέρος Α΄)

Πρακτικές σφαγής μεγάλων πληθυσμών και κατασκευής αποδιοπομπαίων τράγων σε μεταίχμια ανασύνταξης και αναδιάρθρωσης της κυριαρχίας.

Η βία είναι 

η μαμή της Ιστορίας

ή είναι

το εκάστοτε 

νεογνό της Ιστορίας;

Νίκος Καρούζος, 

Νεολιθική Νυχτωδία στην Κροστάνδη

Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει εξωτερικός ή εσωτερικός εχθρός, η κυριαρχία «οφείλει» να τον εφεύρει. Η επιβίωση της εξουσίας εξαρτάται από τον τρόπο που συγχωνεύει και διασπά πληθυσμούς, άλλοτε επεκτείνοντας κι άλλοτε περισφίγγοντας σύνορα. Σε αυτή τη μακραίωνη διαδικασία, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι μαζικές διώξεις και σφαγές πληθυσμών, που απ’ τη μια στιγμή στην άλλη μετατράπηκαν στον αποδιοπομπαίο τράγο της ιστορίας. Εκτός από την μαζική εξολόθρευση Εβραίων, κατά την διάρκεια της Β΄ Παγκόσμιας Ανθρωποσφαγής, πολλές είναι οι περιπτώσεις λαών που αποδεκατίστηκαν, ή αφανίστηκαν ολοκληρωτικά, επειδή αποτέλεσαν, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, εμπόδιο στους πάσης φύσεως εξουσιαστικούς σχεδιασμούς.
Στην περίπτωση των αρμενίων, ο όρος γενοκτονία χρησιμοποιείται κατά κόρον. Γι’ αυτό είναι καλό να οριστεί ως έννοια, πριν την αναλυτικότερη ιστορική θεώρησή της. Η γενική συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών αποφάνθηκε ότι ως γενοκτονία ορίζεται οποιαδήποτε από τις παρακάτω πράξεις γίνεται με την πρόθεση ολικής ή μερικής καταστροφής ομάδας, εθνικής, εθνολογικής, φυλετικής ή θρησκευτικής, ως τέτοιας: (α) φόνος των μελών μιας ομάδας, (β) σοβαρή βλάβη της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητας των μελών της, (γ) υποβολή της ομάδας σκόπιμα σε συνθήκες διαβίωσης, ικανές να επιφέρουν την πλήρη ή μερική σωματική καταστροφή της, (δ) μέτρα, που αποβλέπουν στην παρεμπόδιση της γέννησης μέσα στους κόλπους της ομάδας και (ε) αναγκαστική μεταφορά παιδιών μιας ομάδας σε άλλη ομάδα.[1]



Εξετάζοντας την ετυμολογία της γενοκτονίας, ορίζεται ως η προσχεδιασμένη, συστηματική και ολοκληρωτική εξόντωση φυλής ή έθνους. Η ίδια η λέξη περιέχει το γένος. Το γεγονός αυτό θα πρέπει να μας προβληματίζει για την χρήση του όρου γενοκτονία στην περίπτωση της συστηματικής και μαζικής εξόντωσης πληθυσμών. Ο άνθρωπος που πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο ήταν ο Raphael Lemkin, ένας δικηγόρος πολωνικής καταγωγής, που διερεύνησε την απόπειρα εξάλειψης ενός ολόκληρου πληθυσμού, όπως οι Αρμένιοι. Ο ορισμός του περιέχει μια παγκόσμια σημασία: ένα συντεταγμένο σχέδιο διαφορετικών δράσεων, που στοχεύουν στην καταστροφή των βασικών θεμελίων της ζωής εθνικών ομάδων, με σκοπό την εκμηδένιση των ίδι­ω­ν των ομάδων (Robert Melson: ix).
Ο Melson θέτει μια ενδιαφέρουσα διάσταση της γενοκτονίας. Απορρίπτει ως βασική αιτία την εξόντωση μιας φυλής ή ενός αρχέγονου συναισθήματος, υποστηρίζοντας ότι οι γενοκτονίες συμβαίνουν ως μια διαδικασία αλλαγής (όπως η αστικοποίηση, η μαζική εκπαίδευση, η διάχυση των μαζικών μέσων κι η ανάπτυξη όλο και αποτελεσματικότερων και παραγωγικότερων εμπορικών δικτύων), που προκαλούν μια νέα κοινωνική κινητικότητα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι άνθρωποι να επιθυμούν ακριβώς τα ίδια πράγματα και να εμπλέκονται σε μάχες, όχι επειδή είναι διαφορετικοί, αλλά επειδή είναι ουσιαστικά οι ίδιοι. Οπότε, δεν είναι η ιδεολογία της απομόνωσης η προωθητική δύναμη της γενοκτονίας, αλλά το ευρύτερο κοινωνικό-οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο η ιδεολογία γίνεται αποτελεσματικό κίνητρο. Ένα ευρύ κομμάτι των αρμενίων, εν προκειμένω, ήγειρε αντιδράσεις στο κίνημα των Νεοτούρκων, ιδιαίτερα στο νευραλγικό ανατολικό άκρο της αυτοκρατορίας.
Οπωσδήποτε, αντιμετωπίζοντας την περίπτωση των αρμενίων, απ’ την μαζική εξόντωση των οποίων συμπληρώνονται τον τρέχοντα μήνα εκατό χρόνια, το ζήτημα είναι εν πολλοίς ξεκάθαρο· οι Αρμένιοι, ευρισκόμενοι κάτω από την παγωμένη ανάσα της ψυχορραγούσας οθωμανικής αυτοκρατορίας, στη διάρκεια της Α’ Παγκόσμιας Ανθρωποσφαγής, υπέστησαν τις φρικτές συνέπειες της μεταβίβασης της εξουσίας στα χέρια των Νεοτούρκων. Όπως συνέβη και με τους εβραίους, το κλίμα εναντίον τους είχε καλλιεργηθεί πολύ νωρίτερα, απ’ το Σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ (1894-96). Είναι επίσης γεγονός, ότι μαζί με τους αρμενίους υπέστησαν διωγμούς κι άλλοι πληθυσμοί, μεταξύ των οποίων Έλληνες και Ασσύριοι (Νεστοριανοί Χριστιανοί). Μαζικές εξοντώσεις πληθυσμών συνέβησαν, επίσης, την ίδια χρονική περίοδο στην αφρικανική ήπειρο, όπως για παράδειγμα στη φυλή Ibo.

Η 24η Απριλίου 1915 ορίστηκε συμβολικά ως μέρα έναρξής της. Οι πηγές μιλούν άλλοτε για 600.000 νεκρούς κι άλλοτε για 1.500.000. Πηγές αναφέρουν, επίσης, ότι στην παρακμάζουσα οθωμανική αυτοκρατορία ζούσαν περίπου 2.000.000 Αρμένιοι, ενώ μέχρι το 1922 είχαν απομείνει λιγότεροι από 400.000. Στα πλαίσια της Πρώτης Παγκόσμιας Ανθρωποσφαγής οι βιασμοί κι οι ξυλοδαρμοί ήταν κοινός τόπος. Όσοι δεν θανατώνονταν άμεσα, οδηγούνταν μέσα στα βουνά και τις ερήμους, χωρίς τροφή, νερό και κατάλυμα, με αποτέλεσμα χιλιάδες αρμενίων να καταλήξουν με τέτοιο τρόπο, που ήταν σχεδόν αδύνατο ο θάνατος τους να καταγραφεί έστω κι ως στατιστικό στοιχείο.
Για τους Τούρκους εξουσιαστές, η εξόντωση των αρμενίων αποτελεί το βρώμικο μέρος ενός βρώμικου πολέμου, όπου, όπως οι ίδιοι ανερυθρίαστα επιμένουν, δεν υπήρχε προμελέτη για συστηματική εξολόθρευση. Δεν διστάζουν ακόμη και σήμερα να θεωρούν την οποιαδήποτε αναφορά του ζητήματος ως προσβολή στην «τουρκικότητά» τους, χωρίς εξ άλλου να αναγνωρίζουν κι άλλες εξοντώσεις γηγενών πληθυσμών, όπως αυτή των Ποντίων. Ισχυρίζονται μάλιστα ότι οι Αρμένιοι ήταν θύματα του «γενικού χάους του πολέμου». Στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2007, είχε συνταχθεί ένα νομοσχέδιο, που θα αναγνώριζε την σφαγή (γενοκτονία) των αρμενίων, αλλά μετά από απειλές της Τουρκίας, η οποία ως γνωστό παρείχε την δεδομένη χρονική περίοδο την αεροπορική βάση του Incirlik στην αμερικανική αεροπορία για πτήσεις ανεφοδιασμού προς το Ιράκ, το νομοσχέδιο αποσύρθηκε. Ακόμη, όμως, κι αν αναγνωριζόταν από τις ΗΠΑ, αυτό δεν μετέβαλε την ουσία: ότι η ιστορική «αλήθεια» τις περισσότερες φορές είναι το αποτέλεσμα διακρατικών συμφωνιών. Γι’ αυτό, όταν οι λέξεις που έχουν πολλαπλά νοήματα, φορτίζονται και με ιστορική σημασία, τότε φέρουν και το βάρος των ίδιων των γεγονότων.
Την περίοδο εκείνη ηγεμόνας της αυτοκρατορίας ήταν κι ο χαλίφης, αρχηγός της ισλαμικής κοινότητας. Οι θρησκευτικές μειονότητες, όπως οι χριστιανοί Αρμένιοι, είχαν τη δυνατότητα να διατηρούν τις θρησκευτικές, κοινωνικές και νομικές δομές τους, αλλά συχνά υφίσταντο υψηλούς φόρους κι άλλα επώδυνα μέτρα. Συγκεντρωμένοι κυρίως στην ανατολική Ανατολία, αρκετοί έμποροι και βιομήχανοι Αρμένιοι φαίνονταν από πολλές απόψεις να έχουν καλύτερη θέση από πολλούς τούρκους γείτονές τους, κυρίως ακτήμονες, μικροκαλλιεργητές ή κακοπληρωμένους λειτουργούς της κυβέρνησης και στρατιώτες. Στη στροφή του 20ου αι., η άλλοτε απομακρυσμένη οθωμανική αυτοκρατορία καταρρέει στα άκρα, κλονιζόμενη από εξεγέρσεις μεταξύ χριστιανών υπηκόων στα βόρεια. Επιπροσθέτως, τεράστιες εκτάσεις χάθηκαν στους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13, κάτι που αποτέλεσε το βασικό θέμα δυσαρέσκειας στα καφενεία μεταξύ των αράβων εθνικιστών «διανοούμενων» στη Δαμασκό και αλλού.
Το κίνημα των Νεότουρκων, αποτελούμενο από φιλόδοξους, δυσαρεστημένους, κατώτερους αξιωματικούς του στρατού, κατέλαβε την εξουσία το 1908 και προσδιοριζόταν ως εκσυγχρονιστικό, ενισχυμένο και με σκοπό να «εκτουρκίσει» την αυτοκρατορία. Καθοδηγούνταν από αυτούς που έμελε να γίνουν η παντοδύναμη τριανδρία, που κάποιες φορές αναφερόταν κι ως Τρεις Πασάδες. Το Μάρτιο του 1914, οι Νεότουρκοι στην Πρώτη Παγκόσμια Ανθρωποσφαγή πολεμούσαν στο πλευρό της Γερμανίας. Επιτέθηκαν στα ανατολικά, ελπίζοντας να καταλάβουν την πόλη του Baku.[2] Ωστόσο, νικήθηκαν κατά κράτος στη μάχη του Sarikemish.

Η πολιτική του νεοτουρκισμού στόχευε στη δημιουργία μιας τουρκικής αυτοκρατορίας, που θα περιελάμβανε όλους τους τουρκόφωνους λαούς του Καυκάσου και της κεντρικής Ασίας, προτιθέμενη να τουρκοποιήσει όλες τις εθνοτικές μειονότητες της πάλαι ποτέ οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι Αρμένιοι είχαν κατηγορηθεί ότι συντάσσονταν με τους Ρώσους κι οι Νεότουρκοι ξεκίνησαν μια εκστρατεία, για να τους παρουσιάσουν ως μια σοβαρή απειλή για τα στεγανά του κράτους. Πράγματι, υπήρχαν Αρμένιοι εθνικιστές, που λειτουργούσαν ως αντάρτες και συνεργάτες των ρώσων. Κατέλαβαν για λίγο την πόλη του Van, την άνοιξη του 1915.
Για τους Αρμένιους η 24η Απριλίου 1915 είναι σημαδιακή ημερομηνία, γιατί τότε μερικές εκατοντάδες Αρμενίων των γραμμάτων και των τεχνών συνελήφθησαν κι αργότερα εκτελέστηκαν, εκκινώντας τη μαζική σφαγή Αρμενίων που επεκτάθηκε ως το 1917. Ωστόσο, είχαν προηγηθεί σφαγές Αρμενίων και τα έτη 1884, 1895, 1896, 1909 και επαναλήφθηκαν μεταξύ των ετών 1920 και 1923.
Οι Νεότουρκοι, που αυτοαποκαλούνταν Επιτροπή Ενότητας και Προόδου, ξεκίνησαν μια σειρά μέτρων εναντίον των Αρμενίων, συμπεριλαμβανομένου ενός νόμου που επέτρεπε στον στρατό και στην κυβέρνηση να απελάσει όποιον «γινόταν αντιληπτός» ως απειλή για την ασφάλεια. Ένας μεταγενέστερος νόμος επέτρεψε την κατάσχεση των εγκαταλελειμμένων περιουσιών των Αρμενίων, οι οποίοι είχαν υποχρεωθεί να επιστρέψουν οποιαδήποτε όπλα ανήκαν στις αρχές. Εκείνοι του στρατού αφοπλίστηκαν και μεταφέρθηκαν σε τάγματα εργασίας, όπου είτε εκτελέστηκαν είτε δούλευαν μέχρι θανάτου. Υπήρξαν και σφαγιασθέντες που παραχώθηκαν πρόχειρα σε ομαδικούς τάφους, καθώς και πορείες θανάτου ανδρών, γυναικών και παιδιών σε όλη την έρημο της Συρίας, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου πολλοί πέθαναν στο δρόμο από εξάντληση, έκθεση στις καιρικές συνθήκες και λιμοκτονία.

Η αρμένικη μαζική ανθρωποσφαγή πέρασε τέσσερις φάσεις: η πρώτη έγινε με την εκτέλεση των λεγόμενων διανοουμένων κυρίως από την Κωνσταντινούπολη. Η δεύτερη φάση της «τελικής λύσης» έγινε με την επιστράτευση των 60.000 αρμενίων στο γενικό τουρκικό στρατό, που αργότερα αφοπλίστηκαν και δολοφονήθηκαν. Η τρίτη περιελάμβανε σφαγές, εξορίες, πορείες θανάτου κάθε φύλου και ηλικίας στις ερήμους της Συρίας, όπου εξοντώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες από Τούρκους στρατιώτες, χωροφύλακες και κουρδικό όχλο. Χιλιάδες γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν και ουκ έστιν αριθμός όσων μεταστράφηκαν βίαια στο Ισλάμ. Τέλος, η τέταρτη φάση προέκυψε με την απόλυτη άρνηση του τουρκικού κράτους να αναγνωρίσει τις μαζικές δολοφονίες, αλλά και την αμίμητης ελεεινότητας πρακτική του να χρηματοδοτεί «έρευνες» και να δίνει πανεπιστημιακές υποτροφίες, προκειμένου να «αποδείξει» πως ουδέποτε συνέβη μαζική εξόντωση ανθρώπων στην επικράτειά του.
Το Μάιο του 1915, η Γαλλία, η Ρωσία και η Μ. Βρετανία έκαναν κοινή δήλωση, ορίζοντας το γεγονός ως «νέο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού», συμφωνώντας ότι η τουρκική κυβέρνηση πρέπει να τιμωρηθεί για τη διάπραξη τέτοιων εγκλημάτων. Ωστόσο οι κρατικές δηλώσεις προκαλούν μόνον ασυγκράτητο γέλωτα, όταν φιλοδοξούν να «εκφράσουν» τις μεγάλες θηριωδίες που η ίδια η πολιτική κι η εξουσία προκαλεί. Πολλά από τα γεγονότα αυτά καταγράφηκαν από δυτικούς διπλωμάτες, ιεραπόστολους και άλλους, δημιουργώντας εκτεταμένη δυσαρέσκεια στη Δύση εναντίον της Τουρκίας, ενώ η σύμμαχός της Γερμανία παρέμεινε σιωπηλή, δίνοντας αργότερα στοιχεία των Γερμανών διπλωματών, που είχαν εκφράσει έστω και τυπικά τον αποτροπιασμό τους για όσα συνέβησαν. Κάποιοι ιστορικοί, ωστόσο, απορρίπτουν τον όρο γενοκτονία με τη λογική ότι δεν ήταν προσχεδιασμένος ο αφανισμός.
Εμείς, όπως υποστηρίξαμε και παραπάνω, απορρίπτουμε τον όρο για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Ωστόσο, η εξόντωση που περιγράφηκε δεν θα μπορούσε να είναι απροσχεδίαστη, καθώς απαιτούσε την ένταξη σε ένα πρόγραμμα. Οι αιχμάλωτοι μεταφέρονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανίζονταν ανηλεώς μέχρι θανάτου, δεν σκοτώθηκαν σε κάποια μάχη. Πρόκειται για σκόπιμη, εκ βάθρων αντιανθρώπινη πρακτική. Αυτό αποτελεί κι αφορμή να σκεφτούμε ότι η μαζική και συστηματική εξολόθρευση των Αρμενίων και των Εβραίων, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, δεν ήταν βεβαίως οι πρώτες μαζικές εξολοθρεύσεις ανθρώπων στο ιστορικό γίγνεσθαι κι οπωσδήποτε (έχουν προηγηθεί οι σφαγές απειράριθμών κελτών από τον Ιούλιο Καίσαρα, απολίτιστων αφρικανικών φυλών από τους αποικιοκράτες, δεκάδων εκατομμυρίων Ινδιάνων της Αμερικής και πολλών ακόμα) χρειάζεται να αντιμετωπίζονται τα γεγονότα συνολικότερα και νηφάλια.
Οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν σιδηροδρομικά βαγόνια για τη μεταφορά των Αρμενίων προς το θάνατό τους και οι Οθωμανοί μηχανικοί ήταν οι πρώτοι που κατασκεύασαν –έστω κι υποτυπωδώς- θαλάμους αερίων, σέρνοντας με την βία χιλιάδες Αρμένιους σε σπηλιές βράχων, οδηγώντας τους στην ασφυξία με το άναμμα φωτιάς στις εισόδους. Αρκετοί κατώτεροι γερμανοί αξιωματικοί εκπαίδευσαν οθωμανικές δυνάμεις στην Τουρκία, γινόμενοι μάρτυρες των πορειών θανάτου και των μαζικών δολοφονιών. Κάποιοι απ’ αυτούς αργότερα έγιναν ανώτεροι αξιωματικοί της Wehrmacht στα πεδία θανάτου στη Λευκορωσία και την Ουκρανία, μετά την εισβολή των ναζί στην Σοβιετική Ένωση. Ο ίδιος ο Hitler φέρεται να είπε ποιος θυμάται τώρα τους Αρμένιους;
Μετά την παράδοση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, το 1918, οι Τρεις Πασάδες κατέφυγαν στη Γερμανία, όπου τους δόθηκε προστασία. Οι Αρμένιοι σχημάτισαν μυστικά μια ομάδα, με το όνομα «Επιχείρηση Νέμεσις», για να τους καταδιώξουν. Στις 15 Μαρτίου του 1921 ένας από τους Πασάδες πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε σε έναν δρόμο του Βερολίνου, μέρα μεσημέρι, μπροστά σε μάρτυρες. Ο ένοπλος θεωρήθηκε πως ήταν υπό την «επήρεια» προσωρινής παραφροσύνης, ένεκα έντονης συναισθηματικής φόρτισης προερχόμενης από τις μαζικές σφαγές και, μάλιστα, μια κριτική επιτροπή πήρε μόνο λίγο παραπάνω από μια ώρα για να τον αθωώσει. Ήταν τα αποδεικτικά στοιχεία της υπεράσπισης σε αυτή τη δίκη, που προκάλεσαν το ενδιαφέρον του Lemkin, του επινοητή του όρου γενοκτονία.
Οι τελευταίοι επιζώντες της Αρμένικης εξόντωσης επωμίστηκαν εκ των πραγμάτων και το θεμελιώδες ζήτημα της διάσωσης της μνήμης απέναντι στην λήθη, αναζητώντας τους τρόπους εκείνους που θα κατάφερναν να διατηρήσουν ζωντανή την βαρύνουσα τραγική τους εμπειρία. Για αυτό τον σκοπό συγκέντρωσαν στοιχεία: χιλιάδες έγγραφα, φωτογραφίες, ηχογραφημένες μαρτυρίες και ντοκουμέντα από οθωμανικά αρχεία, που δείχνουν τις εντολές για το ξεπάστρεμα των χριστιανών της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Λόγω του χρονικού χάσματος ανάμεσα στις δύο κτηνωδίες, οι Αρμένιοι έχουν να παρουσιάσουν λιγότερα ντοκουμέντα από τους εβραίους. Παρ’ όλο που πολλοί εβραίοι χρησιμοποιούν τον όρο «ολοκαύτωμα» (shoah, στα εβραϊκά· πρόκειται για έναν εκ των υστέρων χρησιμοποιηθέντα ορισμό, που αξιοποιείται από τους Σιωνιστές για τους κυριαρχικούς σκοπούς τους) και για τους Αρμένιους, το ισραηλινό κράτος εξακολουθεί να μην αποδέχεται την ύπαρξη γενοκτονίας ή και του ίδιου του γεγονότος. Οι Αρμένιοι συζητούν επίσης να ανοίξουν το δικό τους βιβλίο των δικαίων, όπως οι εβραίοι, για να αναδείξουν τους τούρκους που ρίσκαραν τη ζωή τους, για να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους.
Όσοι προσπαθούν πίσω από τον αριθμό των νεκρών να μεταφέρουν αλλού το ζήτημα ξεχνούν ότι έστω κι ένας άνθρωπος να βασανίστηκε και να κακοποιήθηκε, να έχασε τη ζωή του, να καταπατήθηκε η μνήμη του τόσο βάναυσα και να αφανίστηκαν οι αγαπημένοι του, τότε πάλι αξίζει να τον μνημονεύουμε. Αποτελεί έγκλημα του πολιτισμένου κόσμου. Πόσο μάλλον, όταν οι νεκροί είναι χιλιάδες, ακόμη κι αν δεν γνωρίζουμε πόσοι ακριβώς. Το τραγικό είναι ότι δεν ξέρουμε ποτέ ποιοι ακριβώς ήταν. Μένουν πάντα ανώνυμοι αριθμοί στα ιστορικά βιβλία, όπου το όνομα που σώζεται είναι πάντα των ηγετών. Η βασική μέθοδος της εξουσίας και της επιστήμης που πρόθυμα την υπηρετεί είναι να αφαιρεί τα πρόσωπα από τους ανθρώπους που αληθινά υπήρξαν και βίωσαν τον κόσμο και το φρικτό πρόσωπο των ηγεμόνων.
Από τα παραπάνω, για άλλη μια φορά γίνεται αντιληπτό ότι η πολιτική κι οι ιδεολογικές φορτίσεις που καλλιεργούνται σε κάθε εποχή είναι η αιτία γέννησης τερατωδών πράξεων. Η ιστορία περιλαμβάνει ουκ ολίγα παραδείγματα φρικαλεοτήτων ανάλογης λίγο-πολύ βαρύτητας. Η πλάστιγγα γέρνει άλλοτε πιο πάνω κι άλλοτε πιο κάτω στα παιγνίδια για κυριαρχία. Η μνήμη, όμως, βοηθάει να κατανοούμε ότι όσο στα σπλάχνα της εξουσίας ενυπάρχουν οι σπόροι του μίσους και του παραλογισμού, τόσο στις καρδιές των ανθρώπων μένει ζωντανό το τραγούδι της ελευθερίας.

Ελευθερόκοκκος

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Από την Αναρχική εφημερίδα, ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 148, Απρίλιος 2015

[1].http://www.refworld.org/cgi-bin/texis/vtx/rwmain/opendocpdf.pdf?reldoc=y&docid=4cb2fb692
[2]. Πρωτεύουσα του σημερινού Αζερμπαϊτζάν, που κατείχε η οθωμανική αυτοκρατορία από το 1566 ως το 1683 και το 1918 έγινε η μάχη του Μπακού, με αντιμαχόμενες πλευρές απ’ τη μια την οθωμανική αυτοκρατορία και τη λαϊκή δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν κι απ’ την άλλη την κομμούνα του Μπακού, που αντικαταστάθηκε απ’ τη δικτατορία της κεντρικής Κασπίας, έχοντας στο πλευρό τους το Ηνωμένο Βασίλειο.

Σχετικά βιβλία και ιστοσελίδες:

John Kifner, Armenian Genocide of 1915: an overview.
http://www.nytimes.com/ref/timestopics/topics_armeniangenocide.html

Robert Melson, Revolution and Genocide: on the origins of the Armenian genocide and the holocaust. https://www.google.gr/books?hl=el&lr=&id=wdci0v2ii54C&oi=fnd&pg=PR9&dq=Revolution+and+Genocide:+On+the+Origins+of+the+Armenian+Genocide+and+the&ots=_4H5mItwe_&sig=vQVIfFk1S7b9Z5uJ6XzJIUbWZUw&redir_esc=y#v=onepage&q=Revolution%20and%20Genocide%3A%20On%20the%20Origins%20of%20the%20Armenian%20Genocide%20and%20the&f=false

The Armenian Genocide Museum-Institute, National Academy of sciences of the republic of Armenia: http://www.genocide-museum.am/eng/armenian_genocide.php

The 1915 Armenian genocide: Finding a fit testament to a timeless crime. http://www.independent.co.uk/news/world/europe/the-1915-armenian-genocide-finding-a-fit-testament-to-a-timeless-crime-9241154.html


Πηγή: Anarchy Press

Ο Φόβος

Βυθίστηκε το μεθυσμένο κορίτσι στο νερό. Για πάντα χάθηκε. Τι απόμεινε στους παγωμένου δρόμους; Μονάχα ο φόβος. Τώρα που το κορίτσι δεν κυκλοφορεί πήραν κουράγιο οι λογικοί και κυβερνούν αυτούς που έχουν το θάρρος να ονειρεύονται. Τώρα που το κορίτσι χάθηκε απ’ τους δρόμους, κυκλοφορεί πανίσχυρος στην πολιτεία ο Φόβος. 

Φόβος φόβος

Το βλέμμα αυτό – που με τυραννά

του κοριτσιού – που μόνο γυρνά

δίχως νόμο – μες το δρόμο.

Μ’ ένα πάθος εχθρικό

το πλήθος γύρω σου νεκρό

σε προσπερνάει

με πανικό.

Δεν υπάρχω ούτε μπορώ

τα χείλια μου να ξαναβρώ

να σε φιλήσω

και να σωθώ.

Φόβος φόβος

Χίλια πόδια χίλια χέρια

πληγωμένα καλοκαίρια

απ’ το φόβο

μες το φόβο.

Κι αν το αίμα ξεχειλίσει

σαν ποτάμι θα κυλήσει

μες το φόβο

απ’ το φόβο.

Οι βροχές δεν σταματούν

χιλιάδες μάτια σε κοιτούν

σ’ αναγνωρίζουν

και σε ρωτούν.

Αν υπάρχεις κι αν μπορείς

να βρεις το δρόμος σου νωρίς

μη σε προφτάσει

και σε δικάσει

η οργή της Γης.

Στάσου φύγε

Γεια σου μόνος

Θα…χα…θώ…

  

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ …ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Η άνοδος του Σύριζα στην εξουσία αδιαμφισβήτητα θα βγάλει στον αφρό, διάφορα θέματα που βρίσκονταν μπερδεμένα για χρόνια στην κινηματική αναγκαιότητα για το «κοινωνικό καλό». Θέματα που αφορούν το ποιος είναι ποιος, συμμαχίες και πρακτικές χρόνων σιγά σιγά θα αρχίζουν αναπόφευκτα να ξεδιαλύνονται. Κοινώς θα διαχωριστεί η ήρα από το στάρι. Ύστερα από περίπου εννέα χρόνια, το κίνημα που δειλά δειλά έκανε την εμφάνιση του στις φοιτητικές κινητοποιήσεις το 2006 και μετέπειτα ήταν εκεί σε όλες τις μεγάλες κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις μέχρι σήμερα, κίνημα των δρόμων, των λαϊκών συνελεύσεων γειτονιάς και της υπεράσπισης των δημοσίων χώρων τελικά πέτυχε το σκοπό του. Μετά από χρόνια παρουσίας και σκληρής δουλειάς, απέκτησε κυβερνητική υπόσταση υπό μορφή Σύριζα. Ίσως πλέον δεν υπάρχει λόγος για διαμαρτυρία. Τα παραπάνω μπορούν εύκολα, ακόμα και σημειολογικά, να εντοπιστούν στις πρόσφατες φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις. Ο χώρος, ίδιος με παλιότερα, ο κόσμος ίδιος, μόνο που απουσιάζουν συνθήματα, κάγκελα και αστυνομία. Οι ψηφοφόροι κάποτε ήταν στην πλατεία ως αγανακτισμένοι και πλέον επέστρεψαν απλώς ως ψηφοφόροι. Το κίνημα έγινε πλέον κυβέρνηση.

Σαν αφετηρία αυτής της διαδρομής, όπου κατέληξε στην κυβερνητική νίκη του κινήματος θα μπορούσαν να θεωρηθούν, όπως ειπώθηκε και παραπάνω, οι κινητοποιήσεις ενάντια στο νόμο πλαίσιο του 2006-2007. Οι συγκεκριμένες συγκρούσεις μπορούν να θεωρηθούν ως προπομπός μιας τακτικής σπέκουλας από την αριστερά, επειδή παρ’ όλο τον έντονο εξεγερσιακό τους χαρακτήρα τελικά ο πολιτικός λόγος άρχισε να κάνει την εμφάνιση του με πρόσχημα τα ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατούσε η αστυνομία καθώς και για την διαφύλαξη του πανεπιστημιακού ασύλου. Από εκεί και ύστερα οι συγκεκριμένες κινητοποιήσεις απέκτησαν πολιτικό χρώμα αντιπολίτευσης στα σχέδια της κυβέρνησης για την παιδεία. Ήταν εκεί τον Δεκέμβρη του 2008 όπου με πολιτική μαεστρία στάθηκε σύμμαχος της εξέγερσης, έλαβε μέρος στις κατά τόπους συνελεύσεις γειτονιών και κατειλημμένων χώρων όπου στην πορεία εν τέλει, ανέλαβε ηγετικό ρόλο. Ήταν εκεί στις κινητοποιήσεις κατά του μνημονίου. Οργανώθηκε και μίλησε για άμεση δημοκρατία, βρυχήθηκε σαν λιοντάρι όταν έπρεπε και μεταμορφώθηκε σε βαλβίδα εξαέρωσης όταν τα πράγματα μπορεί να έβγαιναν εκτός ελέγχου. Ήταν εκεί για να κάνει πολιτική την εξέγερση, ήταν εκεί για να μετατρέψει την οργή από την ασφυξία της επιβίωσης σε κατασκηνωτική αγανάκτηση και συνελευσιακή ψυχοθεραπεία. Λούφαξε τα τελευταία χρόνια μεταξύ συγκεντρώσεων ευταξίας και εκλογολογίας, ώστε να διευκολυνθεί η άνοδος στην εξουσία του πολιτικού του πατέρα, άλλοτε κρυφού και άλλοτε φανερού.

Μέχρι που επιτέλους ήρθε η ώρα που η κάτω και η πάνω πλατεία βρήκε την θέση που διακαώς αναζητούσε, την εξουσία. Η κυβέρνηση Συριζανέλ είναι η προσωποποίηση των λεγόμενων δύο πλατειών. Η πάνω κάτω αγανάκτηση σε σάρκα μια. Τί και εάν οι κάτω ήταν οι αριστεροί και οι πάνω οι πατριώτες – ακροδεξιοί – νοικοκύρηδες; Έφτασε ο καιρός όπου τα πράγματα αρχίζουν επιτέλους να ξεδιαλύνονται και να φαίνονται έτσι όπως πραγματικά είναι. Όταν η εξουσία προστάζει δεν υπάρχει χώρος για διαχωρισμούς, με την κατάλληλη πολιτική τα αριστερά, τα δεξιά, οι ιδεολογίες, οι διαφωνίες κλπ όχι μόνο αμβλύνονται αλλά μπορούν εύκολα να σβηστούν. Με την ίδια μέθοδο της πολιτικής όταν θα είναι ο καιρός, μπορούν άνετα να επανέλθουν.

Η σημερινή ομπρέλα της εξουσίας έχει να κάνει με το καλό της πατρίδας. Κάτω από αυτή χωράνε άπαντες, όλοι σωτήρες του έθνους. Διάφοροι κινηματίες έχοντας ως μέγα ταμπού όρους που έχουν να κάνουν με έθνος και πατρίδα επειδή τους χαλάνε το αναρχίζων προφίλ, δεν μπορούν βέβαια εύκολα να χωνέψουν την πατριωτική σημαία που καλείται να σηκώσει ο Σύριζα καθώς και την συμμαχία με τους Ανελ. Επίσης ξεχνάνε ότι η διαχείριση της εξουσίας, άσχετα εάν αυτός που την διαχειρίζεται προσδιορίζεται ως αριστερός, κομμουνιστής, δεξιός κλπ και θέλει να μακροημερεύσει, περνάει αναγκαστικά από το πρίσμα του πατριωτισμού και του έθνους. Έτσι σπεύδουν άρον άρον να υπογραμμίσουν ότι η Χρυσή Αυγή αριστεροφέρνει πλέον στις απόψεις της για το χρέος, την διαπραγμάτευση, αλλά και σε πολλά εσωτερικά θέματα (βλέπε κείμενο Ψαρά: Η «αριστερή» στροφή της Χ.Α). Ο παραμορφωτικός καθρέφτης της πολιτικής έκανε πάλι το θαύμα του. Αρνούνται να δουν ότι η Χ.Α δεν άλλαξε τις απόψεις της αλλά ότι αντίθετα ο Σύριζα ανταγωνίζεται πλέον σε πατριωτισμό τους χρυσαυγίτες. Εάν δεν υπήρχε και το θέμα της ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στον ελλαδικό χώρο, εκεί τα πράγματα θα περιπλέκονταν ακόμα περισσότερο. Πατριωτισμό βέβαια μπορεί κάποιος να βαφτίσει και την φιγούρα της κωλοτούμπας στον τσάμικο χορό, είτε αυτός γίνεται εντός ελλαδικού χώρου είτε ευρωπαϊκού· είπαμε ότι η πολιτική βαφτίζει και ξε-βαφτίζει.

Επίσης αδιαμφισβήτητα η άνοδος του Σύριζα στην εξουσία θα ξεδιαλύνει τον λόγο και τις πράξεις του καθενός. Μέχρι πρότινος ήταν στην εξουσία «αυτοί», εννοώντας ΝΔ και Πασοκ, διαχωρίζοντας έτσι τα υπόλοιπα κόμματα. Ήταν εύκολο να τα έχεις με τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, ήταν σχεδόν προφανές. Τι γίνεται όμως τώρα; Τώρα η εξουσία έγινε τάχα πιο φιλική, πιο λαϊκή που δεν τις αρέσουν οι γραβάτες.

Πολλοί ήταν αυτοί που ψήφισαν πρώτη φορά μόνο και μόνο για να φύγουν «αυτοί». Ακόμα και μέσα στο ΚΚΕ υπάρχουν υφέρπουσες ελπίδες, του τύπου κοντά στον βασιλικό θα ποτιστεί και η γλάστρα (αρκεί να διαβάσει κανείς το, δύο μέρες μετά τις εκλογές, κείμενο του Μπογιόπουλου με τίτλο «Εκλογές: πρώτες σκέψεις…»). Σ’ αυτό το φτιαχτό κλίμα αισιοδοξίας, ποιοι θα μπορέσουν να βλέπουν ότι η ζωή που τους προσφέρεται είναι με το ζόρι επιβίωση;

Ποιοι θα μπορέσουν να υπερκεράσουν ενδεχόμενες και αμφίβολες παροχές, με ωραία περιτυλίγματα και να συνεχίσουν να μάχονται ενάντια στο κράτος και την κυριαρχία με σαφήνεια λόγου και πράξεων;

Πόσοι θα είναι αυτοί που πίσω από αυτή την «αλλαγή» θα συνεχίζουν να αισθάνονται ασφυκτικά γιατί προφανώς δεν υπάρχει καμία αλλαγή, αλλά ανασύνταξη του μηχανισμού καταπίεσης στον ελλαδικό χώρο;

Τέλος πόσοι είναι αυτοί που συμμετείχαν ενεργά στο κίνημα περιμένοντας ανταλλάγματα από τους νέους διαχειριστές του κράτους και πού θα τους βρούμε από εδώ και ύστερα; Θα στέκονται το ίδιο αλληλέγγυοι σε οποιαδήποτε κινητοποίηση όπως και πριν ή θα έχουμε ένα νέο είδος «αγανακτισμένων πολιτών», κινηματικών αυτή τη φορά, που θα αναλάβουν την διατήρηση της τάξης;

Και τελευταίο ερώτημα: Μήπως η αστυνομία θα αμβλύνει την στάση της σε ενδεχόμενες κινητοποιήσεις επειδή, πλέον, υπάρχει το κίνημα;

Ελευθερόκοκκος

Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.147, Μάρτιος 2015

Πηγή: Anarchy Press

Μαλαματένια λόγια

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι

τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές

τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι

σου μάθαινε το αύριο και το χθες

μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη

με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Τ' αηδόνια σεχτηκιάσανε στην Τροία

που στράγγιξες χαμένα μια γενιά

καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία

και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά

κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία

και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι

απ' του καιρού την άγρια πληρωμή

στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι

τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή

και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει

και το μαράζι δίχως αφορμή

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι

τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά

κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει

ένα σκυλί τη νύχτα που διψά

γυναίκες στη γωνιά μ' ασετυλίνη

παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια

θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή

πώς έγινε με τούτο τον αιώνα

και γύρισε καπάκι η ζωή

πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια

να μην ακούσεις έναν ποιητή

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι

ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά

ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη

και στις μυρτιές του άδη σεργιανά

μαλαματένια λόγια στο χορτάρι

ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες

και ξημερώνοντας μέρα κακή[Παρασκευή]

τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες

με πήραν και με βάλαν σε κλουβί

και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες

παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια

κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής

περνούσα τα δικά σου δικαστήρια

αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις

να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια

και σαν κακούργο να με τιμωρείς

Τα δίχτυα που είχα ρίξει στο σκοτάδι

τα φέραν καταπάνω μου οι καιροί.

Κι είδα τις έξι βρύσες μου σημάδι

ληστές να τις φυλούν και θυρωροί.

Χρυσά κυπαρισσόμηλα στον άδη

και που κανείς ποτέ δεν ιστορεί.

Το νου μας…

Όταν μια συζήτηση και το ενδιαφέρων τεχνηέντως περιστρέφεται στα σημεία, αγνοώντας ταυτόχρονα το πεδίο, δημιουργούνται φαινόμενα ανεστραμμένου καθρέπτη. Έτσι λοιπόν, με λίγα λόγια το αγγούρι είτε γράφεται με «γγ» είτε με «γκ» έχει μικρή σημασία όταν ο άλλος είναι πεινασμένος. Το ζήτημα της ορθογραφίας στην προκειμένη περίπτωση έγκειται στην προσπάθεια μετατροπής της γεύσης του αγγουριού σε γευστικό ερέθισμα σπάνιου εξωτικού φρούτου.

Με παρόμοιο τρόπο και λογική παρουσιάστηκε η προετοιμασία ενός νέου μνημονίου από τον υπουργό οικονομικών το βράδυ της  περασμένης παρασκευής. Ο υπουργός εξήγησε ότι οι παλιές πρακτικές τελείωσαν. Πάνε οι καιροί όπου οι δανειστές έστελναν μέτρα και οι εγχώρια κυβέρνηση έλεγε ναι. Από εδώ και στο εξής θα γίνεται το αντίθετο η εγχώρια κυβέρνηση θα συντάσσει μέτρα, θα τα στέλνει στους δανειστές και αυτοί θα απαντούν όχι. Αυτό το παιχνίδι θα κρατήσει μέχρι οι δανειστές να πουν ναι, αλλάζοντας κάθε φορά τα μέτρα κατά το δοκούν. Έτσι ο σύριζα θα πρωτοτυπήσει διότι θα είναι η πρώτη κυβέρνηση που θα συντάξει από μόνη της ένα νέο μνημόνιο το οποίο κατά τ’ άλλα θέλει να καταργήσει και συγχρόνως θα βγάλει από τον κόπο ξεκουράζοντας τους δανειστές που στο εξής θα λένε μόνο όχι και ναι.

Μην ξεγελιόμαστε όμως, οι αποφάσεις έχουν ως επί το πλείστων παρθεί, το παραπάνω παιχνίδι έχει την αναγκαιότητα του για να πειστούν οι εγχώριοι ψηφοφόροι ότι πράγματι γίνεται «σκληρή» διαπραγμάτευση και οι ευρωπαίοι ψηφοφόροι ότι δεν ζουν υπό την σκέπη μιας ισχυρής κυριαρχίας όπου αποφασίζει κατά το δοκούν.

Ανακεφαλαιώνοντας: Μνημόνιο τέλος, έχουμε Συμφωνία – Τρόικα τέλος, έχουμε Ελεγκτικός Μηχανισμός – Δανειστές τέλος, έχουμε Εταίρους και  Γιάννης τέλος έχουμε Γιάνης. Οι λέξεις άλλαξαν μα το νόημα μένει ίδιο. Το νου μας, λοιπόν…

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (Μέρος 5ο)

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια

Η θέα απ’ το παράθυρο έχει αλλάξει και δυστυχώς δεν βρίσκεσαι εντός πλάνου. Ώρες ώρες
σκέφτομαι, μήπως παρακολουθώ την ζωή μου μέσα από μια φανταστική κάμερα την οποία κρατώ
στα χέρια μου. Επιτόπου βέβαια αναρωτιέμαι ότι εάν εγώ κρατάω την κάμερα τότε ποιος βρίσκεται στο πλάνο που παρακολουθώ;

Εν πάση περιπτώσει, οι ονειρικές καταστάσεις δεν σταματάνε εδώ γιατί σου έχω και συνέχεια. Στον κόσμο μου πλέον η δύση μετατράπηκε σε ανατολή, οι μυρωδιές και το φώς άλλαξαν, το στριμωγμένο διαμέρισμα σου ανάμεσα στον δεύτερο και τον τέταρτο όροφο μεταμορφώθηκε σε ένα δέντρο ελιάς, και το βλέμμα μου δεν σκουντουφλάει πλέον στην τζαμαρία σου. Οι κουρτίνες της χαμένης σου ιδιωτικότητας, αυτό το άχρηστο αντικείμενο που ώρες ώρες παρεμβάλλονταν ανάμεσα στο γυμνό σου σώμα και στην αφή της κόρης του ματιού μου, δεν υπάρχουν πια, μεταμορφώθηκαν και αυτές με την σειρά τους σε περιπλανώμενους ήχους που κατεβαίνουν βιαστικά τα χιονισμένα λούκια των βουνών. Ιδανικές συνθήκες θα έλεγε κάποιος, ναι ιδανικές.

Μα η παγωνιά που κουβαλάνε αυτοί οι ήχοι είναι διαπεραστική. Με κάνει να ντύνομαι καλά και να φουσκώνω με σειρές ρούχων επάνω μου, να προστατεύομαι και να σκέφτομαι εσένα να ανακατεύεις την ντουλάπα γυμνή. Να ερωτοτροπείς και να τσακώνεσαι μαζί της, γιατί δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με το γυμνό σου σώμα, να θεωρείς ότι επίτηδες δεν σου φανερώνει το ρούχο που θες γιατί αρέσκεται να βλέπει γυμνό το σώμα σου. Αυτή η λάγνα ντουλάπα. Να χάνεις το μυαλό σου όταν διαπιστώνεις ότι όλα τα ρούχα της ντουλάπας σου θέλουν να γευτούν το μαλακό στήθος σου και περιμένουν υπομονετικά στην ουρά ώσπου να έρθει η ώρα της επιλογής τους. Σαν μια δίνη η κρεβατοκάμαρά σου, με κέντρο εσένα και όλα αυτά που θέλουν να σε αγγίξουν γύρω σου.

 Και τώρα εδώ, σκηνοθετώντας και παίζοντας στο πλάνο της ζωής μου, ψάχνω και συγχρόνως περιμένω το επόμενο βήμα, το επόμενο βλέμμα. Ζυγίζω τα παλιά, υπολογίζω τα μέλλοντα και με κλειστά τα μάτια αναζητώ τις νέες εικόνες.

Προηγούμενες Αγαπημένες Πρωταγωνίστριες

Της Πλάκας το γεφύρι...επέστρεψε στην φύση

Φθαρτή ύλη, δανεικά τα υλικά. Η φύση χαρίζει απλόχερα αλλά αργά ή γρήγορα παίρνει πάντα πίσω ότι της ανήκει. 

Μόνο οι αναμνήσεις μένουν: ο ήχος των παπουτσιών στην γέφυρα, οι παλάμες ακουμπισμένες στο ψηλότερο σημείο του τόξου, το βλέμμα μακριά στην ροή, οι συζητήσεις, η αίσθηση του αιώνιου και του άφθαρτου, τα δροσερά θερινά όνειρα τυλιγμένα με υπνόσακους και ο εκκωφαντικός δυνατός ήχος του ποταμού.  

 Ένδοξο το τέλος αυτού του γεφυριού. Παραδόθηκε στον  ορμητικό ποταμό, παρά στο μελλοντικό φράγμα του πολιτισμού, όπου ο άνθρωπος θα μεταμόρφωνε  τον ποταμό σε μπουκωμένη λίμνη και θα κατάπινε μια για πάντα το γεφύρι.