Μαχαιριά ο καιρός

Χίμαιρας η μήτρα

μ' έριξε στη γη 

πλήρωσα και λύτρα

να 'βγω στη ζωή

Νέφη του βυθού μου

κρύβουν την πηγή

και του ουρανού μου

δείχνουν την πληγή

Φέρνει ο αγέρας 

μαύρο κεραυνό

στη ρωγμή της μέρας

ρίχνει κουρνιαχτό

Στη δική μου ρότα 

μαχαιριά ο καιρός

μου χτυπά την πόρτα

κι είμαι μοναχός 

Της καρδιάς μου πίκρα 

κάνε μια ευχή

του φευγιού μου ρήτρα

σκίσε το χαρτί

Aκριβό πετράδι 

να μου χαριστείς

σε λευκό μαγνάδι

μέσα στης σιωπής

Σε αγάπης νάμα 

ν' αναγεννηθώ

της στιγμής μου θάμα

ψάχνω να σε βρω

Μουσική: Βαγγέλης Καζαντζής: φωνή, σάζι, fuzz-wah σάζι, ηλεκτρικό μπάσο, ποντιακή λύρα, tanbura, στάμνα, ocean drum, μπεντίρ, ντέφι, bass darbuka, cymbals, κιθαρόνι, λάφτα...συμμετέχουν τριζόνια της Νέας Φιλαδέλφειας υπό τον ήχο βροχής... 

Στίχοι: Ασκληπιάδα Κυριάκου

Οι Αρμένιοι στα συντρίμμια της Ιστορίας: 100 χρόνια από τη μαζική εξόντωσή τους (μέρος Α΄)

Πρακτικές σφαγής μεγάλων πληθυσμών και κατασκευής αποδιοπομπαίων τράγων σε μεταίχμια ανασύνταξης και αναδιάρθρωσης της κυριαρχίας.

Η βία είναι 

η μαμή της Ιστορίας

ή είναι

το εκάστοτε 

νεογνό της Ιστορίας;

Νίκος Καρούζος, 

Νεολιθική Νυχτωδία στην Κροστάνδη

Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει εξωτερικός ή εσωτερικός εχθρός, η κυριαρχία «οφείλει» να τον εφεύρει. Η επιβίωση της εξουσίας εξαρτάται από τον τρόπο που συγχωνεύει και διασπά πληθυσμούς, άλλοτε επεκτείνοντας κι άλλοτε περισφίγγοντας σύνορα. Σε αυτή τη μακραίωνη διαδικασία, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι μαζικές διώξεις και σφαγές πληθυσμών, που απ’ τη μια στιγμή στην άλλη μετατράπηκαν στον αποδιοπομπαίο τράγο της ιστορίας. Εκτός από την μαζική εξολόθρευση Εβραίων, κατά την διάρκεια της Β΄ Παγκόσμιας Ανθρωποσφαγής, πολλές είναι οι περιπτώσεις λαών που αποδεκατίστηκαν, ή αφανίστηκαν ολοκληρωτικά, επειδή αποτέλεσαν, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, εμπόδιο στους πάσης φύσεως εξουσιαστικούς σχεδιασμούς.
Στην περίπτωση των αρμενίων, ο όρος γενοκτονία χρησιμοποιείται κατά κόρον. Γι’ αυτό είναι καλό να οριστεί ως έννοια, πριν την αναλυτικότερη ιστορική θεώρησή της. Η γενική συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών αποφάνθηκε ότι ως γενοκτονία ορίζεται οποιαδήποτε από τις παρακάτω πράξεις γίνεται με την πρόθεση ολικής ή μερικής καταστροφής ομάδας, εθνικής, εθνολογικής, φυλετικής ή θρησκευτικής, ως τέτοιας: (α) φόνος των μελών μιας ομάδας, (β) σοβαρή βλάβη της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητας των μελών της, (γ) υποβολή της ομάδας σκόπιμα σε συνθήκες διαβίωσης, ικανές να επιφέρουν την πλήρη ή μερική σωματική καταστροφή της, (δ) μέτρα, που αποβλέπουν στην παρεμπόδιση της γέννησης μέσα στους κόλπους της ομάδας και (ε) αναγκαστική μεταφορά παιδιών μιας ομάδας σε άλλη ομάδα.[1]



Εξετάζοντας την ετυμολογία της γενοκτονίας, ορίζεται ως η προσχεδιασμένη, συστηματική και ολοκληρωτική εξόντωση φυλής ή έθνους. Η ίδια η λέξη περιέχει το γένος. Το γεγονός αυτό θα πρέπει να μας προβληματίζει για την χρήση του όρου γενοκτονία στην περίπτωση της συστηματικής και μαζικής εξόντωσης πληθυσμών. Ο άνθρωπος που πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο ήταν ο Raphael Lemkin, ένας δικηγόρος πολωνικής καταγωγής, που διερεύνησε την απόπειρα εξάλειψης ενός ολόκληρου πληθυσμού, όπως οι Αρμένιοι. Ο ορισμός του περιέχει μια παγκόσμια σημασία: ένα συντεταγμένο σχέδιο διαφορετικών δράσεων, που στοχεύουν στην καταστροφή των βασικών θεμελίων της ζωής εθνικών ομάδων, με σκοπό την εκμηδένιση των ίδι­ω­ν των ομάδων (Robert Melson: ix).
Ο Melson θέτει μια ενδιαφέρουσα διάσταση της γενοκτονίας. Απορρίπτει ως βασική αιτία την εξόντωση μιας φυλής ή ενός αρχέγονου συναισθήματος, υποστηρίζοντας ότι οι γενοκτονίες συμβαίνουν ως μια διαδικασία αλλαγής (όπως η αστικοποίηση, η μαζική εκπαίδευση, η διάχυση των μαζικών μέσων κι η ανάπτυξη όλο και αποτελεσματικότερων και παραγωγικότερων εμπορικών δικτύων), που προκαλούν μια νέα κοινωνική κινητικότητα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι άνθρωποι να επιθυμούν ακριβώς τα ίδια πράγματα και να εμπλέκονται σε μάχες, όχι επειδή είναι διαφορετικοί, αλλά επειδή είναι ουσιαστικά οι ίδιοι. Οπότε, δεν είναι η ιδεολογία της απομόνωσης η προωθητική δύναμη της γενοκτονίας, αλλά το ευρύτερο κοινωνικό-οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο η ιδεολογία γίνεται αποτελεσματικό κίνητρο. Ένα ευρύ κομμάτι των αρμενίων, εν προκειμένω, ήγειρε αντιδράσεις στο κίνημα των Νεοτούρκων, ιδιαίτερα στο νευραλγικό ανατολικό άκρο της αυτοκρατορίας.
Οπωσδήποτε, αντιμετωπίζοντας την περίπτωση των αρμενίων, απ’ την μαζική εξόντωση των οποίων συμπληρώνονται τον τρέχοντα μήνα εκατό χρόνια, το ζήτημα είναι εν πολλοίς ξεκάθαρο· οι Αρμένιοι, ευρισκόμενοι κάτω από την παγωμένη ανάσα της ψυχορραγούσας οθωμανικής αυτοκρατορίας, στη διάρκεια της Α’ Παγκόσμιας Ανθρωποσφαγής, υπέστησαν τις φρικτές συνέπειες της μεταβίβασης της εξουσίας στα χέρια των Νεοτούρκων. Όπως συνέβη και με τους εβραίους, το κλίμα εναντίον τους είχε καλλιεργηθεί πολύ νωρίτερα, απ’ το Σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ (1894-96). Είναι επίσης γεγονός, ότι μαζί με τους αρμενίους υπέστησαν διωγμούς κι άλλοι πληθυσμοί, μεταξύ των οποίων Έλληνες και Ασσύριοι (Νεστοριανοί Χριστιανοί). Μαζικές εξοντώσεις πληθυσμών συνέβησαν, επίσης, την ίδια χρονική περίοδο στην αφρικανική ήπειρο, όπως για παράδειγμα στη φυλή Ibo.

Η 24η Απριλίου 1915 ορίστηκε συμβολικά ως μέρα έναρξής της. Οι πηγές μιλούν άλλοτε για 600.000 νεκρούς κι άλλοτε για 1.500.000. Πηγές αναφέρουν, επίσης, ότι στην παρακμάζουσα οθωμανική αυτοκρατορία ζούσαν περίπου 2.000.000 Αρμένιοι, ενώ μέχρι το 1922 είχαν απομείνει λιγότεροι από 400.000. Στα πλαίσια της Πρώτης Παγκόσμιας Ανθρωποσφαγής οι βιασμοί κι οι ξυλοδαρμοί ήταν κοινός τόπος. Όσοι δεν θανατώνονταν άμεσα, οδηγούνταν μέσα στα βουνά και τις ερήμους, χωρίς τροφή, νερό και κατάλυμα, με αποτέλεσμα χιλιάδες αρμενίων να καταλήξουν με τέτοιο τρόπο, που ήταν σχεδόν αδύνατο ο θάνατος τους να καταγραφεί έστω κι ως στατιστικό στοιχείο.
Για τους Τούρκους εξουσιαστές, η εξόντωση των αρμενίων αποτελεί το βρώμικο μέρος ενός βρώμικου πολέμου, όπου, όπως οι ίδιοι ανερυθρίαστα επιμένουν, δεν υπήρχε προμελέτη για συστηματική εξολόθρευση. Δεν διστάζουν ακόμη και σήμερα να θεωρούν την οποιαδήποτε αναφορά του ζητήματος ως προσβολή στην «τουρκικότητά» τους, χωρίς εξ άλλου να αναγνωρίζουν κι άλλες εξοντώσεις γηγενών πληθυσμών, όπως αυτή των Ποντίων. Ισχυρίζονται μάλιστα ότι οι Αρμένιοι ήταν θύματα του «γενικού χάους του πολέμου». Στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2007, είχε συνταχθεί ένα νομοσχέδιο, που θα αναγνώριζε την σφαγή (γενοκτονία) των αρμενίων, αλλά μετά από απειλές της Τουρκίας, η οποία ως γνωστό παρείχε την δεδομένη χρονική περίοδο την αεροπορική βάση του Incirlik στην αμερικανική αεροπορία για πτήσεις ανεφοδιασμού προς το Ιράκ, το νομοσχέδιο αποσύρθηκε. Ακόμη, όμως, κι αν αναγνωριζόταν από τις ΗΠΑ, αυτό δεν μετέβαλε την ουσία: ότι η ιστορική «αλήθεια» τις περισσότερες φορές είναι το αποτέλεσμα διακρατικών συμφωνιών. Γι’ αυτό, όταν οι λέξεις που έχουν πολλαπλά νοήματα, φορτίζονται και με ιστορική σημασία, τότε φέρουν και το βάρος των ίδιων των γεγονότων.
Την περίοδο εκείνη ηγεμόνας της αυτοκρατορίας ήταν κι ο χαλίφης, αρχηγός της ισλαμικής κοινότητας. Οι θρησκευτικές μειονότητες, όπως οι χριστιανοί Αρμένιοι, είχαν τη δυνατότητα να διατηρούν τις θρησκευτικές, κοινωνικές και νομικές δομές τους, αλλά συχνά υφίσταντο υψηλούς φόρους κι άλλα επώδυνα μέτρα. Συγκεντρωμένοι κυρίως στην ανατολική Ανατολία, αρκετοί έμποροι και βιομήχανοι Αρμένιοι φαίνονταν από πολλές απόψεις να έχουν καλύτερη θέση από πολλούς τούρκους γείτονές τους, κυρίως ακτήμονες, μικροκαλλιεργητές ή κακοπληρωμένους λειτουργούς της κυβέρνησης και στρατιώτες. Στη στροφή του 20ου αι., η άλλοτε απομακρυσμένη οθωμανική αυτοκρατορία καταρρέει στα άκρα, κλονιζόμενη από εξεγέρσεις μεταξύ χριστιανών υπηκόων στα βόρεια. Επιπροσθέτως, τεράστιες εκτάσεις χάθηκαν στους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13, κάτι που αποτέλεσε το βασικό θέμα δυσαρέσκειας στα καφενεία μεταξύ των αράβων εθνικιστών «διανοούμενων» στη Δαμασκό και αλλού.
Το κίνημα των Νεότουρκων, αποτελούμενο από φιλόδοξους, δυσαρεστημένους, κατώτερους αξιωματικούς του στρατού, κατέλαβε την εξουσία το 1908 και προσδιοριζόταν ως εκσυγχρονιστικό, ενισχυμένο και με σκοπό να «εκτουρκίσει» την αυτοκρατορία. Καθοδηγούνταν από αυτούς που έμελε να γίνουν η παντοδύναμη τριανδρία, που κάποιες φορές αναφερόταν κι ως Τρεις Πασάδες. Το Μάρτιο του 1914, οι Νεότουρκοι στην Πρώτη Παγκόσμια Ανθρωποσφαγή πολεμούσαν στο πλευρό της Γερμανίας. Επιτέθηκαν στα ανατολικά, ελπίζοντας να καταλάβουν την πόλη του Baku.[2] Ωστόσο, νικήθηκαν κατά κράτος στη μάχη του Sarikemish.

Η πολιτική του νεοτουρκισμού στόχευε στη δημιουργία μιας τουρκικής αυτοκρατορίας, που θα περιελάμβανε όλους τους τουρκόφωνους λαούς του Καυκάσου και της κεντρικής Ασίας, προτιθέμενη να τουρκοποιήσει όλες τις εθνοτικές μειονότητες της πάλαι ποτέ οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι Αρμένιοι είχαν κατηγορηθεί ότι συντάσσονταν με τους Ρώσους κι οι Νεότουρκοι ξεκίνησαν μια εκστρατεία, για να τους παρουσιάσουν ως μια σοβαρή απειλή για τα στεγανά του κράτους. Πράγματι, υπήρχαν Αρμένιοι εθνικιστές, που λειτουργούσαν ως αντάρτες και συνεργάτες των ρώσων. Κατέλαβαν για λίγο την πόλη του Van, την άνοιξη του 1915.
Για τους Αρμένιους η 24η Απριλίου 1915 είναι σημαδιακή ημερομηνία, γιατί τότε μερικές εκατοντάδες Αρμενίων των γραμμάτων και των τεχνών συνελήφθησαν κι αργότερα εκτελέστηκαν, εκκινώντας τη μαζική σφαγή Αρμενίων που επεκτάθηκε ως το 1917. Ωστόσο, είχαν προηγηθεί σφαγές Αρμενίων και τα έτη 1884, 1895, 1896, 1909 και επαναλήφθηκαν μεταξύ των ετών 1920 και 1923.
Οι Νεότουρκοι, που αυτοαποκαλούνταν Επιτροπή Ενότητας και Προόδου, ξεκίνησαν μια σειρά μέτρων εναντίον των Αρμενίων, συμπεριλαμβανομένου ενός νόμου που επέτρεπε στον στρατό και στην κυβέρνηση να απελάσει όποιον «γινόταν αντιληπτός» ως απειλή για την ασφάλεια. Ένας μεταγενέστερος νόμος επέτρεψε την κατάσχεση των εγκαταλελειμμένων περιουσιών των Αρμενίων, οι οποίοι είχαν υποχρεωθεί να επιστρέψουν οποιαδήποτε όπλα ανήκαν στις αρχές. Εκείνοι του στρατού αφοπλίστηκαν και μεταφέρθηκαν σε τάγματα εργασίας, όπου είτε εκτελέστηκαν είτε δούλευαν μέχρι θανάτου. Υπήρξαν και σφαγιασθέντες που παραχώθηκαν πρόχειρα σε ομαδικούς τάφους, καθώς και πορείες θανάτου ανδρών, γυναικών και παιδιών σε όλη την έρημο της Συρίας, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου πολλοί πέθαναν στο δρόμο από εξάντληση, έκθεση στις καιρικές συνθήκες και λιμοκτονία.

Η αρμένικη μαζική ανθρωποσφαγή πέρασε τέσσερις φάσεις: η πρώτη έγινε με την εκτέλεση των λεγόμενων διανοουμένων κυρίως από την Κωνσταντινούπολη. Η δεύτερη φάση της «τελικής λύσης» έγινε με την επιστράτευση των 60.000 αρμενίων στο γενικό τουρκικό στρατό, που αργότερα αφοπλίστηκαν και δολοφονήθηκαν. Η τρίτη περιελάμβανε σφαγές, εξορίες, πορείες θανάτου κάθε φύλου και ηλικίας στις ερήμους της Συρίας, όπου εξοντώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες από Τούρκους στρατιώτες, χωροφύλακες και κουρδικό όχλο. Χιλιάδες γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν και ουκ έστιν αριθμός όσων μεταστράφηκαν βίαια στο Ισλάμ. Τέλος, η τέταρτη φάση προέκυψε με την απόλυτη άρνηση του τουρκικού κράτους να αναγνωρίσει τις μαζικές δολοφονίες, αλλά και την αμίμητης ελεεινότητας πρακτική του να χρηματοδοτεί «έρευνες» και να δίνει πανεπιστημιακές υποτροφίες, προκειμένου να «αποδείξει» πως ουδέποτε συνέβη μαζική εξόντωση ανθρώπων στην επικράτειά του.
Το Μάιο του 1915, η Γαλλία, η Ρωσία και η Μ. Βρετανία έκαναν κοινή δήλωση, ορίζοντας το γεγονός ως «νέο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού», συμφωνώντας ότι η τουρκική κυβέρνηση πρέπει να τιμωρηθεί για τη διάπραξη τέτοιων εγκλημάτων. Ωστόσο οι κρατικές δηλώσεις προκαλούν μόνον ασυγκράτητο γέλωτα, όταν φιλοδοξούν να «εκφράσουν» τις μεγάλες θηριωδίες που η ίδια η πολιτική κι η εξουσία προκαλεί. Πολλά από τα γεγονότα αυτά καταγράφηκαν από δυτικούς διπλωμάτες, ιεραπόστολους και άλλους, δημιουργώντας εκτεταμένη δυσαρέσκεια στη Δύση εναντίον της Τουρκίας, ενώ η σύμμαχός της Γερμανία παρέμεινε σιωπηλή, δίνοντας αργότερα στοιχεία των Γερμανών διπλωματών, που είχαν εκφράσει έστω και τυπικά τον αποτροπιασμό τους για όσα συνέβησαν. Κάποιοι ιστορικοί, ωστόσο, απορρίπτουν τον όρο γενοκτονία με τη λογική ότι δεν ήταν προσχεδιασμένος ο αφανισμός.
Εμείς, όπως υποστηρίξαμε και παραπάνω, απορρίπτουμε τον όρο για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Ωστόσο, η εξόντωση που περιγράφηκε δεν θα μπορούσε να είναι απροσχεδίαστη, καθώς απαιτούσε την ένταξη σε ένα πρόγραμμα. Οι αιχμάλωτοι μεταφέρονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανίζονταν ανηλεώς μέχρι θανάτου, δεν σκοτώθηκαν σε κάποια μάχη. Πρόκειται για σκόπιμη, εκ βάθρων αντιανθρώπινη πρακτική. Αυτό αποτελεί κι αφορμή να σκεφτούμε ότι η μαζική και συστηματική εξολόθρευση των Αρμενίων και των Εβραίων, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, δεν ήταν βεβαίως οι πρώτες μαζικές εξολοθρεύσεις ανθρώπων στο ιστορικό γίγνεσθαι κι οπωσδήποτε (έχουν προηγηθεί οι σφαγές απειράριθμών κελτών από τον Ιούλιο Καίσαρα, απολίτιστων αφρικανικών φυλών από τους αποικιοκράτες, δεκάδων εκατομμυρίων Ινδιάνων της Αμερικής και πολλών ακόμα) χρειάζεται να αντιμετωπίζονται τα γεγονότα συνολικότερα και νηφάλια.
Οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν σιδηροδρομικά βαγόνια για τη μεταφορά των Αρμενίων προς το θάνατό τους και οι Οθωμανοί μηχανικοί ήταν οι πρώτοι που κατασκεύασαν –έστω κι υποτυπωδώς- θαλάμους αερίων, σέρνοντας με την βία χιλιάδες Αρμένιους σε σπηλιές βράχων, οδηγώντας τους στην ασφυξία με το άναμμα φωτιάς στις εισόδους. Αρκετοί κατώτεροι γερμανοί αξιωματικοί εκπαίδευσαν οθωμανικές δυνάμεις στην Τουρκία, γινόμενοι μάρτυρες των πορειών θανάτου και των μαζικών δολοφονιών. Κάποιοι απ’ αυτούς αργότερα έγιναν ανώτεροι αξιωματικοί της Wehrmacht στα πεδία θανάτου στη Λευκορωσία και την Ουκρανία, μετά την εισβολή των ναζί στην Σοβιετική Ένωση. Ο ίδιος ο Hitler φέρεται να είπε ποιος θυμάται τώρα τους Αρμένιους;
Μετά την παράδοση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, το 1918, οι Τρεις Πασάδες κατέφυγαν στη Γερμανία, όπου τους δόθηκε προστασία. Οι Αρμένιοι σχημάτισαν μυστικά μια ομάδα, με το όνομα «Επιχείρηση Νέμεσις», για να τους καταδιώξουν. Στις 15 Μαρτίου του 1921 ένας από τους Πασάδες πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε σε έναν δρόμο του Βερολίνου, μέρα μεσημέρι, μπροστά σε μάρτυρες. Ο ένοπλος θεωρήθηκε πως ήταν υπό την «επήρεια» προσωρινής παραφροσύνης, ένεκα έντονης συναισθηματικής φόρτισης προερχόμενης από τις μαζικές σφαγές και, μάλιστα, μια κριτική επιτροπή πήρε μόνο λίγο παραπάνω από μια ώρα για να τον αθωώσει. Ήταν τα αποδεικτικά στοιχεία της υπεράσπισης σε αυτή τη δίκη, που προκάλεσαν το ενδιαφέρον του Lemkin, του επινοητή του όρου γενοκτονία.
Οι τελευταίοι επιζώντες της Αρμένικης εξόντωσης επωμίστηκαν εκ των πραγμάτων και το θεμελιώδες ζήτημα της διάσωσης της μνήμης απέναντι στην λήθη, αναζητώντας τους τρόπους εκείνους που θα κατάφερναν να διατηρήσουν ζωντανή την βαρύνουσα τραγική τους εμπειρία. Για αυτό τον σκοπό συγκέντρωσαν στοιχεία: χιλιάδες έγγραφα, φωτογραφίες, ηχογραφημένες μαρτυρίες και ντοκουμέντα από οθωμανικά αρχεία, που δείχνουν τις εντολές για το ξεπάστρεμα των χριστιανών της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Λόγω του χρονικού χάσματος ανάμεσα στις δύο κτηνωδίες, οι Αρμένιοι έχουν να παρουσιάσουν λιγότερα ντοκουμέντα από τους εβραίους. Παρ’ όλο που πολλοί εβραίοι χρησιμοποιούν τον όρο «ολοκαύτωμα» (shoah, στα εβραϊκά· πρόκειται για έναν εκ των υστέρων χρησιμοποιηθέντα ορισμό, που αξιοποιείται από τους Σιωνιστές για τους κυριαρχικούς σκοπούς τους) και για τους Αρμένιους, το ισραηλινό κράτος εξακολουθεί να μην αποδέχεται την ύπαρξη γενοκτονίας ή και του ίδιου του γεγονότος. Οι Αρμένιοι συζητούν επίσης να ανοίξουν το δικό τους βιβλίο των δικαίων, όπως οι εβραίοι, για να αναδείξουν τους τούρκους που ρίσκαραν τη ζωή τους, για να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους.
Όσοι προσπαθούν πίσω από τον αριθμό των νεκρών να μεταφέρουν αλλού το ζήτημα ξεχνούν ότι έστω κι ένας άνθρωπος να βασανίστηκε και να κακοποιήθηκε, να έχασε τη ζωή του, να καταπατήθηκε η μνήμη του τόσο βάναυσα και να αφανίστηκαν οι αγαπημένοι του, τότε πάλι αξίζει να τον μνημονεύουμε. Αποτελεί έγκλημα του πολιτισμένου κόσμου. Πόσο μάλλον, όταν οι νεκροί είναι χιλιάδες, ακόμη κι αν δεν γνωρίζουμε πόσοι ακριβώς. Το τραγικό είναι ότι δεν ξέρουμε ποτέ ποιοι ακριβώς ήταν. Μένουν πάντα ανώνυμοι αριθμοί στα ιστορικά βιβλία, όπου το όνομα που σώζεται είναι πάντα των ηγετών. Η βασική μέθοδος της εξουσίας και της επιστήμης που πρόθυμα την υπηρετεί είναι να αφαιρεί τα πρόσωπα από τους ανθρώπους που αληθινά υπήρξαν και βίωσαν τον κόσμο και το φρικτό πρόσωπο των ηγεμόνων.
Από τα παραπάνω, για άλλη μια φορά γίνεται αντιληπτό ότι η πολιτική κι οι ιδεολογικές φορτίσεις που καλλιεργούνται σε κάθε εποχή είναι η αιτία γέννησης τερατωδών πράξεων. Η ιστορία περιλαμβάνει ουκ ολίγα παραδείγματα φρικαλεοτήτων ανάλογης λίγο-πολύ βαρύτητας. Η πλάστιγγα γέρνει άλλοτε πιο πάνω κι άλλοτε πιο κάτω στα παιγνίδια για κυριαρχία. Η μνήμη, όμως, βοηθάει να κατανοούμε ότι όσο στα σπλάχνα της εξουσίας ενυπάρχουν οι σπόροι του μίσους και του παραλογισμού, τόσο στις καρδιές των ανθρώπων μένει ζωντανό το τραγούδι της ελευθερίας.

Ελευθερόκοκκος

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Από την Αναρχική εφημερίδα, ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 148, Απρίλιος 2015

[1].http://www.refworld.org/cgi-bin/texis/vtx/rwmain/opendocpdf.pdf?reldoc=y&docid=4cb2fb692
[2]. Πρωτεύουσα του σημερινού Αζερμπαϊτζάν, που κατείχε η οθωμανική αυτοκρατορία από το 1566 ως το 1683 και το 1918 έγινε η μάχη του Μπακού, με αντιμαχόμενες πλευρές απ’ τη μια την οθωμανική αυτοκρατορία και τη λαϊκή δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν κι απ’ την άλλη την κομμούνα του Μπακού, που αντικαταστάθηκε απ’ τη δικτατορία της κεντρικής Κασπίας, έχοντας στο πλευρό τους το Ηνωμένο Βασίλειο.

Σχετικά βιβλία και ιστοσελίδες:

John Kifner, Armenian Genocide of 1915: an overview.
http://www.nytimes.com/ref/timestopics/topics_armeniangenocide.html

Robert Melson, Revolution and Genocide: on the origins of the Armenian genocide and the holocaust. https://www.google.gr/books?hl=el&lr=&id=wdci0v2ii54C&oi=fnd&pg=PR9&dq=Revolution+and+Genocide:+On+the+Origins+of+the+Armenian+Genocide+and+the&ots=_4H5mItwe_&sig=vQVIfFk1S7b9Z5uJ6XzJIUbWZUw&redir_esc=y#v=onepage&q=Revolution%20and%20Genocide%3A%20On%20the%20Origins%20of%20the%20Armenian%20Genocide%20and%20the&f=false

The Armenian Genocide Museum-Institute, National Academy of sciences of the republic of Armenia: http://www.genocide-museum.am/eng/armenian_genocide.php

The 1915 Armenian genocide: Finding a fit testament to a timeless crime. http://www.independent.co.uk/news/world/europe/the-1915-armenian-genocide-finding-a-fit-testament-to-a-timeless-crime-9241154.html


Πηγή: Anarchy Press

Ο Φόβος

Βυθίστηκε το μεθυσμένο κορίτσι στο νερό. Για πάντα χάθηκε. Τι απόμεινε στους παγωμένου δρόμους; Μονάχα ο φόβος. Τώρα που το κορίτσι δεν κυκλοφορεί πήραν κουράγιο οι λογικοί και κυβερνούν αυτούς που έχουν το θάρρος να ονειρεύονται. Τώρα που το κορίτσι χάθηκε απ’ τους δρόμους, κυκλοφορεί πανίσχυρος στην πολιτεία ο Φόβος. 

Φόβος φόβος

Το βλέμμα αυτό – που με τυραννά

του κοριτσιού – που μόνο γυρνά

δίχως νόμο – μες το δρόμο.

Μ’ ένα πάθος εχθρικό

το πλήθος γύρω σου νεκρό

σε προσπερνάει

με πανικό.

Δεν υπάρχω ούτε μπορώ

τα χείλια μου να ξαναβρώ

να σε φιλήσω

και να σωθώ.

Φόβος φόβος

Χίλια πόδια χίλια χέρια

πληγωμένα καλοκαίρια

απ’ το φόβο

μες το φόβο.

Κι αν το αίμα ξεχειλίσει

σαν ποτάμι θα κυλήσει

μες το φόβο

απ’ το φόβο.

Οι βροχές δεν σταματούν

χιλιάδες μάτια σε κοιτούν

σ’ αναγνωρίζουν

και σε ρωτούν.

Αν υπάρχεις κι αν μπορείς

να βρεις το δρόμος σου νωρίς

μη σε προφτάσει

και σε δικάσει

η οργή της Γης.

Στάσου φύγε

Γεια σου μόνος

Θα…χα…θώ…

  

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ …ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Η άνοδος του Σύριζα στην εξουσία αδιαμφισβήτητα θα βγάλει στον αφρό, διάφορα θέματα που βρίσκονταν μπερδεμένα για χρόνια στην κινηματική αναγκαιότητα για το «κοινωνικό καλό». Θέματα που αφορούν το ποιος είναι ποιος, συμμαχίες και πρακτικές χρόνων σιγά σιγά θα αρχίζουν αναπόφευκτα να ξεδιαλύνονται. Κοινώς θα διαχωριστεί η ήρα από το στάρι. Ύστερα από περίπου εννέα χρόνια, το κίνημα που δειλά δειλά έκανε την εμφάνιση του στις φοιτητικές κινητοποιήσεις το 2006 και μετέπειτα ήταν εκεί σε όλες τις μεγάλες κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις μέχρι σήμερα, κίνημα των δρόμων, των λαϊκών συνελεύσεων γειτονιάς και της υπεράσπισης των δημοσίων χώρων τελικά πέτυχε το σκοπό του. Μετά από χρόνια παρουσίας και σκληρής δουλειάς, απέκτησε κυβερνητική υπόσταση υπό μορφή Σύριζα. Ίσως πλέον δεν υπάρχει λόγος για διαμαρτυρία. Τα παραπάνω μπορούν εύκολα, ακόμα και σημειολογικά, να εντοπιστούν στις πρόσφατες φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις. Ο χώρος, ίδιος με παλιότερα, ο κόσμος ίδιος, μόνο που απουσιάζουν συνθήματα, κάγκελα και αστυνομία. Οι ψηφοφόροι κάποτε ήταν στην πλατεία ως αγανακτισμένοι και πλέον επέστρεψαν απλώς ως ψηφοφόροι. Το κίνημα έγινε πλέον κυβέρνηση.

Σαν αφετηρία αυτής της διαδρομής, όπου κατέληξε στην κυβερνητική νίκη του κινήματος θα μπορούσαν να θεωρηθούν, όπως ειπώθηκε και παραπάνω, οι κινητοποιήσεις ενάντια στο νόμο πλαίσιο του 2006-2007. Οι συγκεκριμένες συγκρούσεις μπορούν να θεωρηθούν ως προπομπός μιας τακτικής σπέκουλας από την αριστερά, επειδή παρ’ όλο τον έντονο εξεγερσιακό τους χαρακτήρα τελικά ο πολιτικός λόγος άρχισε να κάνει την εμφάνιση του με πρόσχημα τα ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατούσε η αστυνομία καθώς και για την διαφύλαξη του πανεπιστημιακού ασύλου. Από εκεί και ύστερα οι συγκεκριμένες κινητοποιήσεις απέκτησαν πολιτικό χρώμα αντιπολίτευσης στα σχέδια της κυβέρνησης για την παιδεία. Ήταν εκεί τον Δεκέμβρη του 2008 όπου με πολιτική μαεστρία στάθηκε σύμμαχος της εξέγερσης, έλαβε μέρος στις κατά τόπους συνελεύσεις γειτονιών και κατειλημμένων χώρων όπου στην πορεία εν τέλει, ανέλαβε ηγετικό ρόλο. Ήταν εκεί στις κινητοποιήσεις κατά του μνημονίου. Οργανώθηκε και μίλησε για άμεση δημοκρατία, βρυχήθηκε σαν λιοντάρι όταν έπρεπε και μεταμορφώθηκε σε βαλβίδα εξαέρωσης όταν τα πράγματα μπορεί να έβγαιναν εκτός ελέγχου. Ήταν εκεί για να κάνει πολιτική την εξέγερση, ήταν εκεί για να μετατρέψει την οργή από την ασφυξία της επιβίωσης σε κατασκηνωτική αγανάκτηση και συνελευσιακή ψυχοθεραπεία. Λούφαξε τα τελευταία χρόνια μεταξύ συγκεντρώσεων ευταξίας και εκλογολογίας, ώστε να διευκολυνθεί η άνοδος στην εξουσία του πολιτικού του πατέρα, άλλοτε κρυφού και άλλοτε φανερού.

Μέχρι που επιτέλους ήρθε η ώρα που η κάτω και η πάνω πλατεία βρήκε την θέση που διακαώς αναζητούσε, την εξουσία. Η κυβέρνηση Συριζανέλ είναι η προσωποποίηση των λεγόμενων δύο πλατειών. Η πάνω κάτω αγανάκτηση σε σάρκα μια. Τί και εάν οι κάτω ήταν οι αριστεροί και οι πάνω οι πατριώτες – ακροδεξιοί – νοικοκύρηδες; Έφτασε ο καιρός όπου τα πράγματα αρχίζουν επιτέλους να ξεδιαλύνονται και να φαίνονται έτσι όπως πραγματικά είναι. Όταν η εξουσία προστάζει δεν υπάρχει χώρος για διαχωρισμούς, με την κατάλληλη πολιτική τα αριστερά, τα δεξιά, οι ιδεολογίες, οι διαφωνίες κλπ όχι μόνο αμβλύνονται αλλά μπορούν εύκολα να σβηστούν. Με την ίδια μέθοδο της πολιτικής όταν θα είναι ο καιρός, μπορούν άνετα να επανέλθουν.

Η σημερινή ομπρέλα της εξουσίας έχει να κάνει με το καλό της πατρίδας. Κάτω από αυτή χωράνε άπαντες, όλοι σωτήρες του έθνους. Διάφοροι κινηματίες έχοντας ως μέγα ταμπού όρους που έχουν να κάνουν με έθνος και πατρίδα επειδή τους χαλάνε το αναρχίζων προφίλ, δεν μπορούν βέβαια εύκολα να χωνέψουν την πατριωτική σημαία που καλείται να σηκώσει ο Σύριζα καθώς και την συμμαχία με τους Ανελ. Επίσης ξεχνάνε ότι η διαχείριση της εξουσίας, άσχετα εάν αυτός που την διαχειρίζεται προσδιορίζεται ως αριστερός, κομμουνιστής, δεξιός κλπ και θέλει να μακροημερεύσει, περνάει αναγκαστικά από το πρίσμα του πατριωτισμού και του έθνους. Έτσι σπεύδουν άρον άρον να υπογραμμίσουν ότι η Χρυσή Αυγή αριστεροφέρνει πλέον στις απόψεις της για το χρέος, την διαπραγμάτευση, αλλά και σε πολλά εσωτερικά θέματα (βλέπε κείμενο Ψαρά: Η «αριστερή» στροφή της Χ.Α). Ο παραμορφωτικός καθρέφτης της πολιτικής έκανε πάλι το θαύμα του. Αρνούνται να δουν ότι η Χ.Α δεν άλλαξε τις απόψεις της αλλά ότι αντίθετα ο Σύριζα ανταγωνίζεται πλέον σε πατριωτισμό τους χρυσαυγίτες. Εάν δεν υπήρχε και το θέμα της ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στον ελλαδικό χώρο, εκεί τα πράγματα θα περιπλέκονταν ακόμα περισσότερο. Πατριωτισμό βέβαια μπορεί κάποιος να βαφτίσει και την φιγούρα της κωλοτούμπας στον τσάμικο χορό, είτε αυτός γίνεται εντός ελλαδικού χώρου είτε ευρωπαϊκού· είπαμε ότι η πολιτική βαφτίζει και ξε-βαφτίζει.

Επίσης αδιαμφισβήτητα η άνοδος του Σύριζα στην εξουσία θα ξεδιαλύνει τον λόγο και τις πράξεις του καθενός. Μέχρι πρότινος ήταν στην εξουσία «αυτοί», εννοώντας ΝΔ και Πασοκ, διαχωρίζοντας έτσι τα υπόλοιπα κόμματα. Ήταν εύκολο να τα έχεις με τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, ήταν σχεδόν προφανές. Τι γίνεται όμως τώρα; Τώρα η εξουσία έγινε τάχα πιο φιλική, πιο λαϊκή που δεν τις αρέσουν οι γραβάτες.

Πολλοί ήταν αυτοί που ψήφισαν πρώτη φορά μόνο και μόνο για να φύγουν «αυτοί». Ακόμα και μέσα στο ΚΚΕ υπάρχουν υφέρπουσες ελπίδες, του τύπου κοντά στον βασιλικό θα ποτιστεί και η γλάστρα (αρκεί να διαβάσει κανείς το, δύο μέρες μετά τις εκλογές, κείμενο του Μπογιόπουλου με τίτλο «Εκλογές: πρώτες σκέψεις…»). Σ’ αυτό το φτιαχτό κλίμα αισιοδοξίας, ποιοι θα μπορέσουν να βλέπουν ότι η ζωή που τους προσφέρεται είναι με το ζόρι επιβίωση;

Ποιοι θα μπορέσουν να υπερκεράσουν ενδεχόμενες και αμφίβολες παροχές, με ωραία περιτυλίγματα και να συνεχίσουν να μάχονται ενάντια στο κράτος και την κυριαρχία με σαφήνεια λόγου και πράξεων;

Πόσοι θα είναι αυτοί που πίσω από αυτή την «αλλαγή» θα συνεχίζουν να αισθάνονται ασφυκτικά γιατί προφανώς δεν υπάρχει καμία αλλαγή, αλλά ανασύνταξη του μηχανισμού καταπίεσης στον ελλαδικό χώρο;

Τέλος πόσοι είναι αυτοί που συμμετείχαν ενεργά στο κίνημα περιμένοντας ανταλλάγματα από τους νέους διαχειριστές του κράτους και πού θα τους βρούμε από εδώ και ύστερα; Θα στέκονται το ίδιο αλληλέγγυοι σε οποιαδήποτε κινητοποίηση όπως και πριν ή θα έχουμε ένα νέο είδος «αγανακτισμένων πολιτών», κινηματικών αυτή τη φορά, που θα αναλάβουν την διατήρηση της τάξης;

Και τελευταίο ερώτημα: Μήπως η αστυνομία θα αμβλύνει την στάση της σε ενδεχόμενες κινητοποιήσεις επειδή, πλέον, υπάρχει το κίνημα;

Ελευθερόκοκκος

Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.147, Μάρτιος 2015

Πηγή: Anarchy Press

Μαλαματένια λόγια

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι

τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές

τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι

σου μάθαινε το αύριο και το χθες

μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη

με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Τ' αηδόνια σεχτηκιάσανε στην Τροία

που στράγγιξες χαμένα μια γενιά

καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία

και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά

κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία

και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι

απ' του καιρού την άγρια πληρωμή

στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι

τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή

και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει

και το μαράζι δίχως αφορμή

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι

τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά

κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει

ένα σκυλί τη νύχτα που διψά

γυναίκες στη γωνιά μ' ασετυλίνη

παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια

θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή

πώς έγινε με τούτο τον αιώνα

και γύρισε καπάκι η ζωή

πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια

να μην ακούσεις έναν ποιητή

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι

ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά

ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη

και στις μυρτιές του άδη σεργιανά

μαλαματένια λόγια στο χορτάρι

ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες

και ξημερώνοντας μέρα κακή[Παρασκευή]

τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες

με πήραν και με βάλαν σε κλουβί

και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες

παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια

κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής

περνούσα τα δικά σου δικαστήρια

αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις

να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια

και σαν κακούργο να με τιμωρείς

Τα δίχτυα που είχα ρίξει στο σκοτάδι

τα φέραν καταπάνω μου οι καιροί.

Κι είδα τις έξι βρύσες μου σημάδι

ληστές να τις φυλούν και θυρωροί.

Χρυσά κυπαρισσόμηλα στον άδη

και που κανείς ποτέ δεν ιστορεί.

Το νου μας…

Όταν μια συζήτηση και το ενδιαφέρων τεχνηέντως περιστρέφεται στα σημεία, αγνοώντας ταυτόχρονα το πεδίο, δημιουργούνται φαινόμενα ανεστραμμένου καθρέπτη. Έτσι λοιπόν, με λίγα λόγια το αγγούρι είτε γράφεται με «γγ» είτε με «γκ» έχει μικρή σημασία όταν ο άλλος είναι πεινασμένος. Το ζήτημα της ορθογραφίας στην προκειμένη περίπτωση έγκειται στην προσπάθεια μετατροπής της γεύσης του αγγουριού σε γευστικό ερέθισμα σπάνιου εξωτικού φρούτου.

Με παρόμοιο τρόπο και λογική παρουσιάστηκε η προετοιμασία ενός νέου μνημονίου από τον υπουργό οικονομικών το βράδυ της  περασμένης παρασκευής. Ο υπουργός εξήγησε ότι οι παλιές πρακτικές τελείωσαν. Πάνε οι καιροί όπου οι δανειστές έστελναν μέτρα και οι εγχώρια κυβέρνηση έλεγε ναι. Από εδώ και στο εξής θα γίνεται το αντίθετο η εγχώρια κυβέρνηση θα συντάσσει μέτρα, θα τα στέλνει στους δανειστές και αυτοί θα απαντούν όχι. Αυτό το παιχνίδι θα κρατήσει μέχρι οι δανειστές να πουν ναι, αλλάζοντας κάθε φορά τα μέτρα κατά το δοκούν. Έτσι ο σύριζα θα πρωτοτυπήσει διότι θα είναι η πρώτη κυβέρνηση που θα συντάξει από μόνη της ένα νέο μνημόνιο το οποίο κατά τ’ άλλα θέλει να καταργήσει και συγχρόνως θα βγάλει από τον κόπο ξεκουράζοντας τους δανειστές που στο εξής θα λένε μόνο όχι και ναι.

Μην ξεγελιόμαστε όμως, οι αποφάσεις έχουν ως επί το πλείστων παρθεί, το παραπάνω παιχνίδι έχει την αναγκαιότητα του για να πειστούν οι εγχώριοι ψηφοφόροι ότι πράγματι γίνεται «σκληρή» διαπραγμάτευση και οι ευρωπαίοι ψηφοφόροι ότι δεν ζουν υπό την σκέπη μιας ισχυρής κυριαρχίας όπου αποφασίζει κατά το δοκούν.

Ανακεφαλαιώνοντας: Μνημόνιο τέλος, έχουμε Συμφωνία – Τρόικα τέλος, έχουμε Ελεγκτικός Μηχανισμός – Δανειστές τέλος, έχουμε Εταίρους και  Γιάννης τέλος έχουμε Γιάνης. Οι λέξεις άλλαξαν μα το νόημα μένει ίδιο. Το νου μας, λοιπόν…

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (Μέρος 5ο)

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια

Η θέα απ’ το παράθυρο έχει αλλάξει και δυστυχώς δεν βρίσκεσαι εντός πλάνου. Ώρες ώρες
σκέφτομαι, μήπως παρακολουθώ την ζωή μου μέσα από μια φανταστική κάμερα την οποία κρατώ
στα χέρια μου. Επιτόπου βέβαια αναρωτιέμαι ότι εάν εγώ κρατάω την κάμερα τότε ποιος βρίσκεται στο πλάνο που παρακολουθώ;

Εν πάση περιπτώσει, οι ονειρικές καταστάσεις δεν σταματάνε εδώ γιατί σου έχω και συνέχεια. Στον κόσμο μου πλέον η δύση μετατράπηκε σε ανατολή, οι μυρωδιές και το φώς άλλαξαν, το στριμωγμένο διαμέρισμα σου ανάμεσα στον δεύτερο και τον τέταρτο όροφο μεταμορφώθηκε σε ένα δέντρο ελιάς, και το βλέμμα μου δεν σκουντουφλάει πλέον στην τζαμαρία σου. Οι κουρτίνες της χαμένης σου ιδιωτικότητας, αυτό το άχρηστο αντικείμενο που ώρες ώρες παρεμβάλλονταν ανάμεσα στο γυμνό σου σώμα και στην αφή της κόρης του ματιού μου, δεν υπάρχουν πια, μεταμορφώθηκαν και αυτές με την σειρά τους σε περιπλανώμενους ήχους που κατεβαίνουν βιαστικά τα χιονισμένα λούκια των βουνών. Ιδανικές συνθήκες θα έλεγε κάποιος, ναι ιδανικές.

Μα η παγωνιά που κουβαλάνε αυτοί οι ήχοι είναι διαπεραστική. Με κάνει να ντύνομαι καλά και να φουσκώνω με σειρές ρούχων επάνω μου, να προστατεύομαι και να σκέφτομαι εσένα να ανακατεύεις την ντουλάπα γυμνή. Να ερωτοτροπείς και να τσακώνεσαι μαζί της, γιατί δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με το γυμνό σου σώμα, να θεωρείς ότι επίτηδες δεν σου φανερώνει το ρούχο που θες γιατί αρέσκεται να βλέπει γυμνό το σώμα σου. Αυτή η λάγνα ντουλάπα. Να χάνεις το μυαλό σου όταν διαπιστώνεις ότι όλα τα ρούχα της ντουλάπας σου θέλουν να γευτούν το μαλακό στήθος σου και περιμένουν υπομονετικά στην ουρά ώσπου να έρθει η ώρα της επιλογής τους. Σαν μια δίνη η κρεβατοκάμαρά σου, με κέντρο εσένα και όλα αυτά που θέλουν να σε αγγίξουν γύρω σου.

 Και τώρα εδώ, σκηνοθετώντας και παίζοντας στο πλάνο της ζωής μου, ψάχνω και συγχρόνως περιμένω το επόμενο βήμα, το επόμενο βλέμμα. Ζυγίζω τα παλιά, υπολογίζω τα μέλλοντα και με κλειστά τα μάτια αναζητώ τις νέες εικόνες.

Προηγούμενες Αγαπημένες Πρωταγωνίστριες

Της Πλάκας το γεφύρι...επέστρεψε στην φύση

Φθαρτή ύλη, δανεικά τα υλικά. Η φύση χαρίζει απλόχερα αλλά αργά ή γρήγορα παίρνει πάντα πίσω ότι της ανήκει. 

Μόνο οι αναμνήσεις μένουν: ο ήχος των παπουτσιών στην γέφυρα, οι παλάμες ακουμπισμένες στο ψηλότερο σημείο του τόξου, το βλέμμα μακριά στην ροή, οι συζητήσεις, η αίσθηση του αιώνιου και του άφθαρτου, τα δροσερά θερινά όνειρα τυλιγμένα με υπνόσακους και ο εκκωφαντικός δυνατός ήχος του ποταμού.  

 Ένδοξο το τέλος αυτού του γεφυριού. Παραδόθηκε στον  ορμητικό ποταμό, παρά στο μελλοντικό φράγμα του πολιτισμού, όπου ο άνθρωπος θα μεταμόρφωνε  τον ποταμό σε μπουκωμένη λίμνη και θα κατάπινε μια για πάντα το γεφύρι.

αντιεκλογικό

οι εκλογές

είναι κάτι πουτανίτσες

που ανοίγουν ξεδιάντροπα τα πόδια τους

τις τρύπες τους προβάλλοντας κάλπες

 κι εσείς γαμάτε

με σπέρματα ψήφων

πίσω από παραβάν εκστασιασμένοι 

μα όταν γεννιούνται τα μωρά

κάνετε την πάπια

εγώ δεν ήξερα ο ένας

δεν είναι δικό μου ο άλλος

είχα πάρει προφυλάξεις ο τρίτος

και λοιπά και λοιπά

Πηγή: Χρόνος για Ξόδεμα

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (Μέρος 4ο)

Μετά από ένα χρόνο... και με άλλη διάθεση

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια.

Υπάρχουν στιγμές όπου όλα πράγματα φανερώνουν την πραγματική τους διάσταση./
Το μοτέρ του ψυγείου, λόγου χάρη, που όλη την μέρα δεν υπάρχει, αλλά την νύχτα σου παίρνει τα αυτιά./ Το ίδιο όπως και με την σταγόνα της βρύσης, που χθες την νύχτα βουτούσε με το μέτωπο στον αλουμινένιο νεροχύτη./
Το σπίτι που όταν αδειάζεις, αδειάζει και αυτό, δημιουργώντας ηχώ και κενό που
 χτυπάει η  σιωπή  στους άδειους τοίχους και εξαφανίζει το φωτιστικό,/ αφήνοντας γυμνό και πυρακτωμένο το γλόμπο στο ταβάνι,/ το ίδιο και οι φωτογραφίες και τα χρώματα του τοίχου, με μιας, λες και δεν υπήρξαν ποτέ τα χρώματα και οι στιγμές/
που μπορεί όντως και να μην υπήρξαν,/ να άδειασαν σαν όλα αυτά που σε περιτριγυρίζουν.


Προηγούμενες Αγαπημένες Πρωταγωνίστριες

ENAΛΛΑΚΤΙΣΜΟΣ: Ένας άλλος κόσμος ΔΕΝ είναι εφικτός!

Η σημειολογία είναι μια τεχνική που βοηθά τους ανθρώπους να συνεννοηθούν μεταξύ τους, να αποφύγουν κινδύνους που προέρχονται από άλλους ανθρώπους αλλά και το φυσικό τους περιβάλλον, να ερωτευτούν, να αγαπηθούν αλλά και να μισήσουν ο ένας τον άλλον. Το κάθε έμβιο πλάσμα στη Γη έχει την δική του σημειολογία για τους ίδιους και πολλούς άλλους λόγους.

Παρ’ όλα αυτά, η σημειολογία από μόνη της είναι ένα τίποτα και πλείστες φορές μπορεί να ψεύδεται δημιουργώντας παγίδες και λάθος συμπεράσματα. Έτσι, λοιπόν, για την κατανόηση κάποιων πραγμάτων, δεν αρκεί μόνο η σημειολογία αλλά μια όσον το δυνατόν ολιστική ανίχνευση των πραγμάτων. Όλα τα παραπάνω μπορούν εύκολα να συνοψιστούν στη γνωστή λαϊκή παροιμία «τα ράσα δεν κάνουν τον παπά». Όπως το νόμισμα έχει δύο εναλλακτικές όψεις, αλλά παραμένει ενιαίο με σκοπό να υπηρετήσει συγκεκριμένη λειτουργία, έτσι λοιπόν και ο,τιδήποτε που μπορεί να θεωρείται εναλλακτικό σε καμία περίπτωση δεν είναι δεδομένο ότι εκφράζει κάτι το διαφορετικό. Με το όρο «εναλλακτισμό» εννοείται οποιαδήποτε τάση, πρακτική, εγχείρημα που θέλει να εκφράσει κάτι το διαφορετικό, απέναντι σε κάτι κατεστημένο.

Στην καθημερινότητα μπορούμε να συναντήσουμε πάρα πολλά είδη του εναλλακτισμού, που κάθε άλλο από εναλλακτικά είναι. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, από τα πλεγμένα με βελονάκι δέντρα και τα καθαρά πεζοδρόμια από τσίχλες των Ατενίστας, από –πάνω από όλα– συντροφικά καζανίσματα για την παραγωγή τσίπουρου ή ρακής, από τα εναλλακτικά ρούχα, που τα φοράνε παρ’ όλα αυτά, εναλλακτικές κατίνες και κατίνοι (βάλτε το αντίστοιχο αρσενικό!).

Το παρόν κείμενο θα προσπαθήσει να εστιάσει, σε κάποιες οικονομικές-εμπορικές μορφές του εναλλακτισμού που δημιουργήθηκαν ή αναδύθηκαν, μέσα από τις κινητοποιήσεις των χρόνων του μνημονίου και διατείνονται ότι με τις πρακτικές τους, μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.



Αλληλέγγυο Εμπόριο και Κοινωνική Οικονομία

Κάποια δημοφιλή εγχειρήματα του εναλλακτισμού είναι και αυτά του λεγόμενου «δίκαιου και αλληλέγγυου εμπορίου» καθώς και της «κοινωνικής οικονομίας». Οι αρχές του δίκαιου και αλληλέγγυου εμπορίου ορίζονται από έναν ανεξάρτητο, παγκόσμιο οργανισμό προστασίας και ελέγχου, (WFTO: World Fair Trade Organization) που ιδρύθηκε για να διασφαλίσει ένα πιο δίκαιο διεθνές εμπόριο στις επικρατούσες εμπορικές αγορές. Στον παγκόσμιο οργανισμό υπάγονται μικρότερες οργανώσεις, που είναι υπεύθυνες σε κάθε χώρα για την πιστοποίηση και την ετικετοποίηση των προϊόντων. Στην Ευρώπη το αλληλέγγυο εμπόριο έχει αναγνωριστεί μέσω της Ευρωπαϊκής ένωσης από το 2006 με βασικό στόχο να αποτελέσει μια εναλλακτική οικονομική-εμπορική τάση απέναντι στην φτώχεια και την αδικία που παράγεται μέσα από το συμβατικό εμπόριο. Στόχος του αλληλέγγυου εμπορίου είναι η στήριξη μικρών παραγωγών, τεχνιτών ή κοινοτήτων με την επίτευξη καλών τιμών και με διάρκεια στην εμπορική σχέση, η ανάπτυξη μιας ανταγωνιστικής αγοράς που θα έχει βάση την αξιοποίηση των φυσικών πηγών του πλανήτη, η ευαισθητοποίηση των καταναλωτών για την εκμετάλλευση που κρύβει το συμβατικό εμπόριο και η προώθηση της αγοραστικής του δύναμης σε προϊόντα που είναι από αλληλέγγυες και δίκαιες εμπορικές διαδικασίες.1 Σε αυτή την νέα εμπορική τάση εντάσσονται πλέον και μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες, όπως τα Starbucks, που προσπαθούν έτσι να δημιουργήσουν ένα κοινωνικά ευαίσθητο προφίλ, με σκοπό να προσελκύσουν πελάτες που είναι ευαίσθητοι σε τέτοια είδους θέματα. Τα Starbucks είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα, που μας δείχνει πως το σύστημα αφομοιώνει τάσεις και εγχειρήματα, προσαρμόζοντας τα στα δικά του μέτρα και σταθμά. Είναι, επίσης, παράδειγμα πως οποιαδήποτε ιδεολογία, πρακτική και εγχείρημα που σαν σκοπό έχει την καλυτέρευση αυτού του κόσμου, αλλά διατηρώντας ταυτόχρονα την εξουσία και το κράτος, αργά ή γρήγορα θα αφομοιωθεί από τον ίδιο τον εξουσιαστικό μηχανισμό που υποτίθεται ότι πολεμάει.

Η κοινωνική οικονομία ουσιαστικά είναι ενταγμένη στα γρανάζια του κρατικού μηχανισμού και είναι πλέον ενταγμένη ως ξεχωριστή ενότητα στο υπουργείο εργασίας. Ως κοινωνική οικονομία, σύμφωνα με το υπουργείο εργασίας, ορίζονται οικονομικές, επιχειρηματικές, παραγωγικές και κοινωνικές δραστηριότητες, νομικών ή συλλογικών προσώπων που σκοπός τους είναι το συλλογικό όφελος και η εξυπηρέτηση γενικότερων κοινωνικών συμφερόντων. Ο κύριος φορέας της κοινωνικής οικονομίας είναι η «Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση» ή αλλιώς ΚοινΣεπ. Πρόκειται για αστικό συνεταιρισμό, ο οποίος μπορεί να λειτουργήσει μετά από αρκετά απλές διαδικασίες. Η ίδρυση τέτοιων συνεταιρισμών γίνεται απλά συμπληρώνοντας κάποιες αιτήσεις που είναι αναρτημένες στην ιστοσελίδα του υπουργείου εργασίας. Οι συγκεκριμένοι αστικοί συνεταιρισμοί μπορούν να λειτουργήσουν στον τομέα της ένταξης ευπαθών ομάδων, στον τομέα της κοινωνικής φροντίδας και στον παραγωγικό τομέα. Με λίγα λόγια, από κέντρα όπου θα απασχολούνται άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, από παιδικούς σταθμούς και κέντρα δημιουργικής απασχόλησης, μέχρι καφετέριες, εστιατόρια και παντοπωλεία. Το σημαντικό είναι ότι αυτά τα συνεταιριστικά εγχειρήματα είναι απαλλαγμένα από εισφορές στο ΤΕΒΕ και φορολογούνται μόνο από το ΦΠΑ ανάλογα με τον χαρακτήρα κάθε συνεταιρισμού (εστίασης, εκπαίδευσης, παραγωγής κλπ). Η παραπάνω φοροαπαλλαγή κάνει τις ΚοινΣεπ αρκετά δημοφιλείς και έτσι εν μέσω αρκετών οικονομικών δυσκολιών, δεν είναι λίγοι αυτοί που πλέον προσανατολίζονται στην δημιουργία τέτοιων αστικών συνεταιρισμών.



Δύο ταχύτητες σε ένα όχημα

Το καπιταλιστικό σύστημα φαίνεται πως μέσω του αλληλέγγυου εμπορίου, καθώς και της κοινωνικής οικονομίας, δημιούργησε εφεδρείες ώστε η μηχανή να συνεχίζει να κινείται. Με αυτό τον τρόπο η εξουσία κερδίζει χρόνο για ανασύνταξη και ανασχεδιασμό και συγχρόνως επιτυγχάνεται η λειτουργία μιας εξαίσιας βαλβίδας κοινωνικής αποσυμπίεσης και εκτόνωσης. Τα παραπάνω φαίνεται πως δεν είναι προφανή για αρκετά από αυτά τα συνεταιριστικά εγχειρήματα, που μάλιστα μέσα από το αλληλέγγυο εμπόριο και τις φορολογικές ελαφρύνσεις της κοινωνικής οικονομίας διατυμπανίζουν ότι βρέθηκε ο τρόπος να καταρρακωθεί το καπιταλιστικό σύστημα. Με ποιό τρόπο όμως και με ποιά εργαλεία; Μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά τα συνεταιριστικά εγχειρήματα υπάρχουν με την βούλα του κράτους, μέσα από νομοθετήματα και υπουργικές αποφάσεις. Μην ξεχνάμε ότι είναι αναγνωρισμένα από την ευρωπαϊκή ένωση, αλλά και από άλλους παγκόσμιους οργανισμούς, ως εναλλακτικοί τρόποι για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και του εμπορίου.

Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να ξεκαθαριστεί, ότι δεν υπάρχει απολύτως καμία διάθεση επίκρισης, της επιλογής του συγκεκριμένου τρόπου εργασίας από πολλούς. Η κριτική γίνεται πάνω στην τάση που κυριαρχεί, όπου όλα αυτά τα συνεργατικά-εναλλακτικά μαγαζιά να αυτοπροσδιορίζονται ως κάτι το επαναστατικά διαφορετικό, μόνο και μόνο γιατί χρησιμοποιούν εναλλακτικούς τρόπους εμπορίου και φορολόγησης, που τους τα παρέχει το ίδιο το κράτος. Και εν τέλει μην ξεχνάμε, ότι όλοι αυτοί που βρήκαν μια οικονομική διέξοδο μέσω τέτοιων εναλλακτικών εγχειρημάτων, ουσιαστικά παίζουν με τα εργαλεία που τους δίνει το κράτος και μέσω του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, με το χρήμα, το εμπόριο, την φορολόγηση και την γραφειοκρατία, που είναι υπεύθυνα για τα δεινά των ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο.

Πώς γίνεται, λοιπόν, να διατυμπανίζεται ότι τα εγχειρήματα αυτά είναι «όχημα για την μετάβαση σε μια κοινωνία που απορρίπτει το καπιταλιστικό αξιακό σύστημα» [αντιγραφή από το κάλεσμα του 3ου Εναλλακτικού φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας που πραγματοποιήθηκε στις 10-12 Οκτώβρη 2014 με τίτλο «Ένας Άλλος Κόσμος Είναι Υπαρκτός»], όταν το ίδιο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα ενέταξε το συγκεκριμένο μοντέλο στους κόλπους του για να μπορέσει να συνεχίζει να εισπράττει; Πώς θα καταστραφεί το ίδιο το σύστημα όταν παίζεις με τους όρους του σε ένα παιχνίδι που το ίδιο δημιούργησε; Το κράτος συνεχίζει να εισπράττει ακόμα και από τέτοιου είδους εγχειρήματα, μέσω του ΦΠΑ της διακίνησης των προϊόντων, μέσω των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων κλπ. Είναι πανταχού παρών και συνεχίζει να απαιτεί υποτέλεια. Έτσι, λοιπόν, σε μια περίοδο που το σύστημα ανασυντάσσεται, εμφανίστηκαν οι εφεδρείες του, που ο βασικός σκοπός τους είναι να συνεχιστεί η κίνηση του χρήματος, να συνεχιστεί η είσπραξη, να κινηθεί το εμπόριο και να κοπάσουν οι ανεξέλεγκτες αντιδράσεις, μέχρι να ολοκληρωθεί η πορεία ανασύνταξης.

Έτσι, λοιπόν, σε όσους επιθυμούν και μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά, μπορούν να συνεχίζουν με το πατροπαράδοτο plan a πληρώνοντας όλες τις φορολογικές εισφορές και σε όσους αδυνατούν να ανταπεξέλθουν, μπορούν να στραφούν στο plan b με ευνοϊκότερους όρους. Το πώς μπορεί κανείς να επιβιώσει σε αυτό τον κόσμο, είναι δικιά του επιλογή με ανάλογο τίμημα κάθε φορά, αλλά το να πλασάρονται ως επαναστατικά μοντέλα, εφεδρείες του κράτους και του καπιταλισμού είναι τουλάχιστον αφελές. Η δημιουργία «επαναστατικών» μαγαζιών δεν επιταχύνει καμία επαναστατική διαδικασία, κάθε άλλο, αποδιοργανώνει και θολώνει τα νερά. Όσες προκηρύξεις και αν μοιράζονται σε τέτοιου είδους μαγαζιά, όσες κοινωνικές-πολιτικές αφίσες και αν κρεμαστούν στους τοίχους τους και όσο καφέ από τα βουνά των Ζαπατίστας και αν πιει κάποιος, επαναστάτης και κοινωνικός αγωνιστής δεν γίνεται. Η είσοδος σε τέτοιους εναλλακτικούς χώρους δεν κάνει κανέναν επαναστάτη, όπως το ίδιο και η δημιουργία τέτοιων χώρων δεν εντάσσεται σε καμία επαναστατική διαδικασία, παρά μόνο στην διαδικασία της επιβίωσης και του βιοπορισμού που είναι θεμιτό και αποδεκτό.



Εναλλακτικά Νομίσματα

Εκεί όπου νομίζαμε ότι τα είχαμε δει όλα να’ σου και το εναλλακτικό νόμισμα. Βέβαια τούτη η ιστορία δεν είναι καινούργια, είχε πρωτοεμφανιστεί στην Ευρώπη την περίοδο του μεσοπολέμου. Συγκεκριμένα, το 1932 στην Αυστριακή πόλη Worgl, ο δήμαρχος έκδιδε ένα τοπικό ομόλογο και ο καθένας πληρώνονταν με αυτό.

Τέτοια σχετικά πρόσφατα εγχειρήματα εναλλακτικών νομισμάτων εμφανίστηκαν στον χώρο της Αργεντινής μετά την πτώχευση, αλλά και στις μέρες μας σε διάφορους χώρους όπως της Ιταλίας, του Καναδά, των ΗΠΑ, της Αυστραλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας κ.α. Στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν δεκάδες τέτοια εγχειρήματα. Η Πάτρα έχει τον «Οβολό», η Αθήνα το «Φασούλι», ο Βόλος την Τοπική Εναλλακτική Μονάδα «ΤΕΜ», η Κρήτη το «Καερέτι» και άλλα πολλά ακόμα. Τα τοπικά εναλλακτικά νομίσματα λειτουργούν παράλληλα με το νόμισμα του ευρώ και ουσιαστικά αποτελούν κάτι σαν κουπόνια εκπτώσεως ή ανταλλαγής υπηρεσιών σε εμπόρους που είναι ενταγμένοι στο εκάστοτε τοπικό δίκτυο εναλλακτικού νομίσματος. Η διαδικασία πίστωσης ή ανταλλαγής διαφέρει από τόπο σε τόπο, αλλά η λογική είναι πάνω κάτω η ίδια. Στην ίδια λογική κινούνται και οι «Τράπεζες Χρόνου» όπου για παράδειγμα η μία ώρα προσφοράς κάποιας υπηρεσίας, καταγράφεται σε μια ηλεκτρονική πλατφόρμα, οπότε αυτός που πρόσφερε την υπηρεσία του προσθέτει μια ώρα στον λογαριασμό του και αυτός που την δέχτηκε χάνει μια ώρα από τον δικό του λογαριασμό. Η επανάκτηση αυτής της χαμένης ώρας γίνεται μόνο με προσφορά υπηρεσίας. Τέτοιες τράπεζες λειτουργούν ως ανεξάρτητες στην Αθήνα, στα Εξάρχεια, αλλά και με την αρωγή των δήμων όπως της Λάρισας, του Διονύσου, του Μαραθώνα, του Ωρωπού κ.α.

Η ανιδιοτελής προσφορά προϊόντων ή υπηρεσιών πιστεύουμε ότι είναι αναγκαία για να μπορέσουμε να πούμε ότι αυτός ο κόσμος είναι έτοιμος να αλλάξει, αποτινάσσοντας κάθε εξουσία από πάνω του. Στις παραπάνω περιπτώσεις η λέξη ανιδιοτέλεια είναι εκκωφαντικά απούσα, όπως και η διάθεση απεγκλωβισμού του ανθρώπου από όλα τα απόβλητα που δημιούργησε η εξουσία. Το χρήμα συνεχίζει να είναι παρόν, άσχετα εάν άλλαξε όνομα ή έγινε εναλλακτικό. Τα αγαθά παραμένουν προϊόντα, έτοιμα προς διάθεση με ανταλλαγή χρημάτων (εναλλακτικά ή μη) ή με άλλα προϊόντα και υπηρεσίες. Η γραφειοκρατία είναι παρούσα, καθώς αυτός που πρόσφερε πρέπει να το αναφέρει στον συντονιστή της πλατφόρμας του δικτύου για να πάρει το bonus της προσφοράς του. Δηλαδή, όταν πουλήσεις ένα αντικείμενο ή μια υπηρεσία και αφού πληρωθείς πηγαίνεις να καταθέσεις τα χρήματα στην τράπεζα ώστε να μπορείς μετέπειτα με αυτά να αγοράσεις κάτι άλλο. Η εμπορική λογική παραμένει σταθερή, μόνο που έχει αλλάξει όνομα και έγινε ανταλλαγή.



Καθιερωμένα-Εναλλακτικά, Ίδια Είναι Τα Αφεντικά

Τόσο είναι το εύρος του λεγόμενου εναλλακτισμού όπου χωράει πολλούς στην αγκαλιά του. Το ζήτημα είναι ποιος είναι ο στόχος. Εάν ο στόχος είναι η διατήρηση της εξουσίας και του κράτους, τότε γύρω από μια ιδέα ή πρακτική θα σπεύσουν διάφοροι, που για οποιοδήποτε λόγο δεν τους αρέσει αυτό το κράτος και επιθυμούν ένα άλλο. Ακόμα και οι ίδιοι οι εξουσιαστές, εάν διαπιστώσουν ότι οι κοινωνικές τάσεις είναι πρόσφορες γι’ αυτούς, θα θελήσουν να προσεγγίσουν και να αφομοιώσουν τέτοιες πρακτικές ώστε να συνεχίσουν να υπάρχουν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της σούπας του εναλλακτισμού είναι ο ιδρυτής του «Οβολού» στην Πάτρα, Νίκος Μπογονικολός. Πρόκειται για μεγαλοεπιχειρηματία και κατά καιρούς μεγαλομέτοχο σε μπασκετικές ομάδες, με πολλές εταιρίες στην κατοχή του που δραστηριοποιούνται στον τομέα του ίντερνετ, σε συστήματα πληροφορικής, καθώς και σε δορυφορικά συστήματα. Πρόσφατα είχε συλληφθεί για χρέη στο δημόσιο ύψους 1,5 εκατομμυρίου ευρώ. Φαίνεται πως οι διάφορες μπασκετικές ομάδες που ο ίδιος ήταν μέτοχος και πρόεδρος δεν έφταναν για να ξεπλύνουν το άφθονο μη εναλλακτικό χρήμα. Ο Μπογονικολός είναι παλαιό στέλεχος του Ενιαίου Εθνικιστικού Κινήματος ΕΝΕΚ και μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Εθνικού Μετώπου. Ο ίδιος δηλώνει εθνικιστής και μάλιστα στις τελευταίες ευρωεκλογές ήταν υποψήφιος με το Εθνικό Μέτωπο. Βλέπουμε, λοιπόν, πως όλοι οι «καλοί» χωράνε. Όπως ειπώθηκε και παραπάνω, το σύστημα βρήκε τον τρόπο να συνεχίσει να λαδώνει τις μηχανές του. Η κεφαλαιοκρατία, στο σημείο που βρίσκεται, χρειάζεται το εναλλακτικό της χρήμα. Κοινώς, όπως είχε δηλώσει και ένας από τους δημιουργούς του ευρώ, ο Μπερνάρ Λιετέρ, «η νομισματική ποικιλότητα είναι απαραίτητη για τη βιωσιμότητα και την προσαρμοστικότητα της οικονομίας». Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε, όλα τα παραπάνω εγχειρήματα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχουν ενταχθεί στο ίδιο το σύστημα που υποτίθεται ότι πολεμούν.

Ας μην γελιόμαστε, όλα τα παραπάνω εναλλακτικά εγχειρήματα ουσιαστικά δεν έχουν στόχο να καταστρέψουν το υπάρχον καπιταλιστικό σύστημα και προφανώς δεν στοχεύουν σε καμία ρήξη με το κράτος και την εξουσία. Τα παραπάνω εγχειρήματα του εναλλακτισμού, θα μπορούσαν να παρομοιαστούν μόνο με κάποιες ψυχοτρόπες ουσίες που κάνουν τον σκυφτό-φοβισμένο να νομίζει ότι είναι λιοντάρι.

Η καταστροφή του κράτους παρέα με ο,τιδήποτε παράγωγό του, όπως το χρήμα, το εμπόριο και η ιδιοτέλεια, είναι ο μόνος στόχος για έναν άνθρωπο όπου ο νους του και οι πράξεις του θα τον οδηγήσουν σε ένα ελεύθερο, ανεξούσιο και άναρχο κόσμο.

Ελευθερόκοκκος

Για περισσότερα σχετικά με το αλληλέγγυο εμπόριο βλέπε http://fairtrade.gr/docs/harta.pdf
Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 143, Νοέμβριος 2014

Πηγή: Anarchy Press

Απελευθέρωσε την οργή σου!

Ο Τίγρης της Τασμανίας προειδοποιεί:

Πηγή: Anarchy Press

Πόσο διαρκούν τα 5';

Σκλαβιά:

Άκαμπτος και ατσάλινος ο χρόνος. 

Στοχεύει τις σκέψεις και τις ιδέες μας, μα τελικά σφυροκοπάει με μανία το σώμα μας. 

Ξεσκίζει τις σάρκες μας, 

χαράζει τα κόκαλά μας με γραμμές φυλακισμένων στους τοίχους των κελιών τους.

Ψάχνει λυσσασμένος την ιδέα να την σβήσει, περνώντας τον λεπτοδείκτη από πάνω της.

Ο αφέντης χρόνος.

Ελευθερία:

Βελούδινος και άμορφος ο χρόνος.

Δεν μετριέται, δεν χωράει σε ρολόγια και ημερολόγια

και χαϊδεύει τον καθένα μας ξεχωριστά.

Τυλίγει τα κορμιά και τις σκέψεις των ανθρώπων και μας καταπίνει γυμνούς,

δίχως γρατζουνιά, δίχως ψεγάδι...δίχως σώμα.  

Ο Δούλος. Μιχάλης Κατσαρός

Ο Δούλος που δραπέτευσε

έλεγε προσευχές στους φιλήσυχους πολίτες

γονατίζοντας σε λιγδωμένα προσκέφαλα.

Εγώ δεν ήλπιζα πως μπορεί να σωθεί.

Οι χωροφύλακες έχουν γερή όραση -

δε διαλύονται με αυταπάτες και ψυχοσάββατα.

Τώρα αυτός που επέμενε να ρωτάει

φαίνεται θάταν αποφασισμένος για θάνατο

ή θάταν κατάσκοπος που δε  φοβάται.

Εγώ πάντως

εξακολουθώ να βλέπω τον επερχόμενο

μεσαίωνα

με φάλαγγες πιστών

με αργυρά δισκοπότηρα αφρίζοντα αίμα

με σημαιοστολισμούς και παρελάσεις

με ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους

εικόνες από παλιές εκστρατείες

και τυφεκισμούς

ήρωες με αυστηρά βλέμματα

Αμές δε γ’ εσόμεθα

πληρωμένη εκπαίδευση

θεός αγέρας τα στοιχεία της φύσεως

κλειδωμένα στην εποχή σε χάλκινα θησαυροφυλάκια.

Αν άξαφνα σας γεννηθεί το ερώτημα

πως τα κατάφερε αυτός ο θνητός

μέσα σ’ αυτό το βαρύγδουπο διαπασών των ύμνων

να δραπετεύσει με αληθινό λαμπερόν ήλιο

με αληθινές εξαρτήσεις του βίου -

αν δεν μπορείτε να καταλάβετε

τι τον οδήγησε σ’ αυτό το τελευταίο διάβημα

που βρήκε την έξοδο αφού γύρω ήταν μπετόν

αφού γύρω τραγουδούσε η φοιτήτρια

ενα τραγούδι ιστορικό παλιών ηρώων

τότε

δε θα ΄χετε δει κάτι κρυφές μικρές πόρτες

όμως ολοφάνερες στα μάτια των ειδικών

δε θα ΄χετε δει το ραγισμένο τοίχο

όπου βλασταίνουν κάτι φυτά

πάνω σ’ ασβέστη κίτρινο απ’ την πολυκαιρία.

Το ζήτημα πια έχει τεθεί:

Ή θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε

όπως αυτός ο δραπέτης

ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο

απέναντί τους.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ

Τα πράσινα, τα κόκκινα, τα μπλε σου τα… ηλεκτρονικά «βραχιόλια»!

Εντάξει, σας παραδέχομαι! Είστε μπαγάσηδες απ’ τους λίγους! Ο Μακιαβέλι κι ο Λένιν μπροστά σας ομοιάζουν με αριστούχες αρσακειάδες. Καλά βρε αθεόφοβοι, καταφέρατε να περάσετε την τροπολογία και να καθιερώσετε το νομοσχέδιο που σπάει πλήρως το πεπερασμένο χωρητικότητας των φυλακών (μετατρέποντας εν δυνάμει κάθε σπιθαμή ελλαδικής επικράτειας σε κελί) κι όλο τούτο να παρουσιάζεται από την κινηματική πολιτική «γραμμή» ως το magnum opus της εγχώριας «αντιεξουσίας»; Ούτε ο Χαρίλαος Αγγειοπλάστης (ελληνιστή ο κοσμοξάκουστος Harry Potter) δε θα σκάρωνε τέτοια μαγικά!

Αν το καλοσκεφτούμε, ωστόσο, δεν θα έπρεπε να μας ξενίζει∙ η πολιτική και τα κάθε είδους «μαγικά ραβδάκια» της μπορούν να εμφανίζουν, με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία, την συναίνεση ως αδιάλλακτο αγώνα, την συνδιαλλαγή ως διαπρύσιο κατόρθωμα, το δημοκρατικό «δικαίωμα» ως αναρχική κατάκτηση(!).

Κι οι τρεις λοιπόν μαζί, –προεξάρχοντος του «αδέκαστου» Αλεξίου– τα συμφωνήσατε και βρήκατε το πιο σωστό∙ στο μάθημα ο Ρωμανός να φθάνει με το «βραχιόλι» του σφιχτό. Έτσι. Υπερκομματικά κι «ανθρώπινα». Και μιας και το «ελευθεριακό» αυτό μέτρο, εντός ολίγου, θα λανσαριστεί αρχικώς από κάποιον που θεωρεί εαυτόν αναρχικό (ο καθείς δικαιούται να λέγει όπως νομίζει, δημοκρατικό «δικαίωμα» κι αυτό…), κι έπειτα από πολυήμερον απεργίαν πείνας, ποιο μειράκιο θα τολμήσει τη δε υστεραία να αμφισβητήσει μια τέτοια περισπούδαστον κατάκτησιν; Ουχί πάντως ο γράφων…

Κι εγώ ο αφελής, που νόμιζα πως οι αγώνες των αναρχικών –και δη ένας αγώνας σκληρός κι αυτοκαταστροφικός, όπως η απεργία πείνας– συμβαίνουν για να προχωρήσουμε στο μονοπάτι της απολύτου ελευθερίας, έστω και μια σπιθαμή… Ας είναι. Μόνον ένα, ωστόσο, με τρομάζει: αν θεωρήσουμε πως το ήθος πλείστων εξ αυτών που χαρακτηρίζουν εαυτούς αναρχικούς παρουσιάζει βαθμηδόν τέτοιο χάλι, άραγε ποια απύθμενα ερέβη μας «ξημερώνουν» αύριο; Οι απαντήσεις αναμένονται καθ’ όλα συναρπαστικές στα «προσεχώς» της κοινωνικής «κουίντας»…

Πόντιξ ο Σισσύφιος

Υ.γ1 Να φανταστώ πως κι ο δικός μου πατήρ, καταγόμενος εξ επιφανούς γενιάς υπονόμιων βρωμοπόντικων, αν πράξω αναλόγως, θα γίνει δεκτός εξ ίσου θερμά από τον πολυχρονεμένο μας πρωθυπουργό και τον σεβασμιότατο αρχιεπίσκοπο. Σωστά;

Υ.γ2 Δια τους βλακωδέστατους που συνέκριναν την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού, με εκείνη των μελών του I.R.A, τα λόγια μπροστά στην μωρία τους ξεθηκαρώνουν το γιαπωνέζικο tanto τους και κάνουν χαρακίρι. Καμιά φορά κι αυτοί που θέλουν να κατακτήσουν την εξουσία, όπως επιδίωκε κι ο I.R.A, είναι εις θέσιν να επιδείξουν αγνότερο ήθος από λαοπρόβλητους «αντιεξουσιαστές».

Πηγή: Anarchy Press

Η ξεκάθαρη νίκη του Ρωμανού και της δημοκρατίας

Η δικαίωση του προσωπικού αιτήματος του Νίκου Ρωμανού για χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας, αναπόφευκτα φέρνει στο φως κάποια ζητήματα, που αφορούν κυρίως την αλληλεγγύη του λεγόμενου αναρχικού χώρου, της αριστεράς και της δημοκρατίας γενικότερα, αλλά και για το ζήτημα της λεγόμενης «νίκης». Ζητήματα που τεχνηέντως δυστυχώς δεν ειπώθηκαν, αλλά θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αναφερθούν ώστε να μην συνεχίσουν οι παρανοήσεις.

Το αίτημα του Νίκου Ρωμανού αφορά ένα προσωπικό ζήτημα, που δεν έχει καμία σχέση με την αναρχία και δεν περιλαμβάνει κανένα απελευθερωτικό πρόταγμα. Η συσπείρωση τού λεγόμενου αναρχικού χώρου γύρω από το αίτημα του Νίκου Ρωμανού, καθώς και η παντελής απουσία μια διαφορετικής προσέγγισης και άποψης γύρω από το θέμα, είναι δείγματα συγκεντρωτισμού και «πολιτικής γραμμής», που ταιριάζουν με κομματικές λογικές παρά με την αναρχία.

Παρ’ όλα αυτά σε κείμενο του ο Νίκος Ρωμανός υποστηρίζει ότι από τον αγώνα του βγήκε κερδισμένη η αναρχία: «Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η νίκη ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής πίεσης που ασκήσαμε για αυτό και ο κόσμος του αγώνα και η Μαχητική Αναρχία είναι αδιαμφισβήτητα ηθικά, πολιτικά και πρακτικά οι μεγάλοι νικητές». Εάν η αναρχία έχει σχέση με καλύτερες συνθήκες εγκλεισμού και με καλύτερη θεσμική μόρφωση τότε η αναρχία έχει μετουσιωθεί σε κάτι ευτελές και θα πρέπει να εγκαταλειφθεί άρον άρον.

Πού να πήγε άραγε το πρόταγμα: «γκρεμίστε όλες τις φυλακές» και το σύνθημα-πρόταγμα «το σύστημα διδασκαλίας είναι η διδασκαλία του συστήματος»; Μήπως τα δύο παραπάνω ήταν αρκετά «ακραία» για αριστερές και δημοκρατικές αντιλήψεις και αντικαταστάθηκε με τα αιτήματα για καλύτερες συνθήκες εγκλεισμού και δικαίωμα όλων στην μόρφωση; Νίκη λοιπόν για τον Ρωμανό! Μια νίκη που φοράει βραχιολάκι σήμερα και αύριο τσιπάκι… αρκεί να παίρνουμε «ανάσες ελευθερίας». Ποιός θα περίμενε ότι το περιβόητο βραχιολάκι που ακουγόταν εδώ και χρόνια με πολλές αντιδράσεις, θα περνούσε τελικά και θα νομιμοποιόταν, μετά από αίτημα φυλακισμένου, ο οποίος εντάσσει εαυτόν στην αναρχία;

Πριν από λίγους μήνες ο Νίκος Ρωμανός παντρεύτηκε στους χώρους της φυλακής. Αναμφίβολα η πράξη αυτή είναι δικαίωμα του και σαφώς προσωπική επιλογή. Τί θα γινόταν εάν ο Νίκος Ρωμανός επιθυμούσε την τέλεση του γάμου του όχι σε χώρο της φυλακής, αλλά σε κάποιο δημαρχείο ή ακόμα και σε εκκλησία για να κερδίσει μια επί πλέον ανάσα ελευθερίας και του το απαγόρευαν οι δεσμοφύλακες; Θα ήταν άξιος της αλληλεγγύης μας; Το πρόταγμα και στις δυο περιπτώσεις είναι το ίδιο: η ανάσα ελευθερίας. Εκεί όπου υπάρχει διαφορά είναι στην αφορμή. Αλληλεγγύη στον Ρωμανό γιατί θέλει να παντρευτεί; Γιατί όχι! Επί πλέον θα είχε (και σ’ αυτήν την περίπτωση) την προφανή στήριξη της εκκλησίας και πιο συντηρητικών κομματιών της κοινωνίας. Αλλά προφανώς και το αίτημα του πάλι δεν θα είχε σχέση με καμία αναρχία.

Πουθενά δεν ακούστηκε ότι το αίτημα του Νίκου Ρωμανού είναι βαθιά δημοκρατικό και προέρχεται από νόμους και θεσμίσεις του κράτους. Όμως αυτός είναι ο λόγος που το θέμα της απεργίας πείνας αγκαλιάστηκε τόσο πολύ από την αριστερά και τον δημοκρατικό χώρο γενικότερα. Για τον ίδιο λόγο η βουλευτής του Σύριζα Ζωή Κωνσταντοπούλου αναφώνησε, πολύ σωστά, ότι η θετική έκβαση της υπόθεσης είναι «νίκη της δημοκρατίας».

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press

Η Πέτρα γνωρίζει...

Για την Εξέγερση

Είναι γελασμένοι όσοι πιστεύουν ότι οι εξεγέρσεις, είναι γεννήματα περιόδων κοινωνικής «ασφυξίας», γιατί η λεγόμενη ασφυξία είναι συνεχόμενη. Επίσης είναι γελασμένοι όσοι πιστεύουν το αντίθετο. Ότι δηλαδή, οι εξεγέρσεις γεννιούνται σε καιρούς «ανθηρούς», που προοικονομούν ή έπονται περιόδων «ασφυξίας». Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι κανένας «ανθηρός» καιρός δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει, όσο οι ζωές μας θα διαφεντεύονται από εγχώριους και μη εξουσιαστές, από την κυριαρχία και το κράτος.

Μια περίοδος «παροχών» σε καμία περίπτωση δεν δύναται να χαρακτηριστεί και «ανθηρή». Στον ελλαδικό χώρο τρανό παράδειγμα ήταν οι παροχές του Πασοκ, που δεν συγκίνησαν ένα μεγάλο κομμάτι ανθρώπων το οποίο προτάχθηκε ανυπότακτο και σχεδόν μονίμως εξεγερμένο, έτσι που να μοιάζει σαν εξωγήινο μπροστά στην λαίλαπα της απατηλής παροχής και των κλούβιων ιδανικών, δημιουργώντας στρατιές αποχαυνωμένων ανθρώπων. Ήταν αυτοί οι άνθρωποι που δεν περίμεναν να χάσουν λεφτά για να κατέβουν στους δρόμους, να συγκρουστούν, να φυλακιστούν, να χάσουν την ζωή τους και να γράψουν σε χαρτιά και τοίχους αυτό που τους πνίγει και που είναι το ίδιο με αυτό δίνει ανάσα σε άλλους… Ήταν αυτοί οι άνθρωποι, που το όλον και το μερικό τα αντιμετωπίζουν κοινά και για τους οποίους δεν είναι δυνατό να υφίσταται το ένα δίχως το άλλο.

Η «ασφυξία» για την πλειονότητα των ανθρώπων σ’ αυτό τον πλανήτη είναι μόνιμη και μεθοδευμένη, απλά είναι αρκετοί αυτοί που επαναπαύονται με την πρώτη ευκαιρία, με το πρώτο πεταμένο ξεροκόμματο από το κράτος, βαφτίζοντας την στιγμή εκείνη «ανθηρή».

Για το λόγο αυτό ξέρουμε ότι καμία είδους πολιτική διαχείριση δεν πρόκειται να αλλάξει τα πράγματα. Τα προσφερόμενα ψίχουλα της μιας ή της άλλης προτεινόμενης πολιτικής διαχείρισης και οι υποσχέσεις, δεν αποσκοπούν σε κάτι το ουσιαστικό  για τον άνθρωπο, παρά μόνο την συνέχιση της δουλοκτητικής σχέσης εξουσίας και ανθρώπου. Ο στόχος ένας: Να συνεχίσει ο άνθρωπος να παραμένει σε κατάσταση δουλείας. Όλες ιστορικά οι εξεγέρσεις δεν είναι παρά φως, άλλοτε λιγοστό και άλλοτε δυνατό, στα σκοτεινά μονοπάτια της εξουσίας. Άλλες διήρκεσαν αρκετά, άλλες άλλαξαν μορφή και διαφεντεύτηκαν και άλλες πνίγηκαν στο αίμα εν τη γενέσει τους, μα όλες άφησαν παρακαταθήκη την εμπειρία τους και το μήνυμα ότι ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε να ζει υποταγμένος.

Ελευθερόκοκκος

Πηγή: Anarchy Press

30 Νοεμβρίου 1943.Το πογκρόμ των ταγμάτων ασφαλείας σε ανάπηρους

 60.000 μάρκα κοστίζει στην κοινωνία αυτός ο εκ γενετής
ανάπηρος ισοβίως. Σύντροφε αυτά είναι δικά σου λεφτά.
Περιοδικό "Νέος Λαός'',του Γραφείου Φυλετικής Πολιτικής.

Είναι γνωστό το μίσος που έτρεφαν οι ναζί για τους ανάπηρους και τους ψυχικά ασθενείς. Είναι ίσως επίσης γνωστό ότι περίπου 250.000 άτομα με αναπηρία και ψυχασθένειες εξοντώθηκαν από τους ναζί και γύρω στα 400.000 άτομα στειρώθηκαν υποχρεωτικά παρά τη θέλησή τους, επειδή έπασχαν από ψυχικές ασθένειες ή αναπηρίες που πιστεύονταν ότι ήταν κληρονομικές. Όλα αυτά στα πλαίσια της ευγονικής και στην θεωρία ότι τα άτομα αυτά αποτελούν κόστος για το κράτος. Οι ανάπηροι υπήρξαν τα πειραματόζωα στην πρακτική της μαζικής εξόντωσης καθώς σε αυτούς εφαρμόστηκε το πρόγραμμα Τ-4 που ως στόχο είχε την καθαρότητα της Αρίας φυλής. Αργότερα το Τ-4 έγινε πρότυπο για τις μελλοντικές μαζικές δολοφονίες των ναζί. Όλα αυτά σαν πρόλογο για την μαζική εξόντωση αναπήρων που έγινε τον Νοέμβριο του 1943 στην Αθήνα. Η μόνη διαφορά σε αυτό το γεγονός είναι ότι οι ανάπηροι στην Αθήνα συν τοις άλλοις είχαν αναπτύξει και έντονη αντιστασιακή δράση, γεγονός που εξόργισε διπλά τους ναζί και τους εγχώριους υποστηρικτές τους.

Το 1943 τα νοσοκομεία της Αθήνας περιέθαλπαν γύρω στους 15.000 ανάπηρους πολέμου από τον ελληνοιταλικό πόλεμο του 40'. Τα σοβαρά τραύματα τους απαιτούσαν μακροχρόνια νοσοκομειακή περίθαλψη με αποτέλεσμα τα νοσοκομεία να μετατραπούν σχεδόν σε κύρια κατοικία. Οι ανάπηροι αρχίζουν να οργανώνουν την ζωή τους μέσα στα νοσοκομεία συστήνοντας επιτροπές που διεκδικούσαν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Στην πορεία οι επιτροπές ανέλαβαν τη διαχείριση των τροφίμων και των φαρμάκων παραγκωνίζοντας τους διορισμένους μαυραγορίτες από αυτό το πόστο. Επίσης δημιουργήθηκαν αυτοσχέδια σχολεία για όσους είχαν διακόψει ή δεν είχαν καθόλου μόρφωση. Καθώς οι ανάπηροι κέρδιζαν μικρές μάχες εντός των νοσοκομείων  ήταν επόμενο να παίξουν και ρόλο στην αντίσταση που διεξάγονταν εκτός νοσοκομείων. Οι ανάπηροι συμμετέχουν σε πολλές συγκεντρώσεις και πορείες από το 41' 'έως το 43' που συχνά καταστέλλονται βίαια με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να σταλούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και άλλοι να σκοτωθούν. Με την συνθηκολόγηση της Ιταλίας οι ανάπηροι συγκεντρώνουν πολλά όπλα από τα στρατόπεδα των Ιταλών που βρίσκονται κοντά στα νοσοκομεία και τα διοχετεύουν στον ΕΛΑΣ. Το γεγονός αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για την χιτλερική κυβέρνηση επιχειρώντας τη μεταφορά όλων των αναπήρων σε άλλους χώρους. Η απόπειρα αυτή θα βρει πολλές αντιδράσεις και θα εγκαταλειφθεί αντικαθιστώντας την με ποιο σίγουρα μέσα όπως αυτή του πογκρόμ που θα ακολουθήσει.

Έτσι το βράδυ της 30 Νοεμβρίου το 1943 τα τάγματα ασφαλείας με την καθοδήγηση του αρχιγκεσταπίτη Φον Στρόουπ  κάνουν έφοδο σε 18 νοσοκομεία της Αθήνας με στόχο τους ανάπηρους. Οι ταγματασφαλίτες μπαίνουν στα νοσοκομεία χτυπώντας, λογχίζοντας και πυροβολώντας όποιον βρουν μπροστά τους, συλλαμβάνουν έτσι χιλιάδες ανάπηρους ενώ σε πολλούς τους σπάζουν τα ψεύτικα μέλη και τα καροτσάκια και με αυτά τους χτυπούν. Οι ανάπηροι φορτώνονται σε καμιόνια με προορισμό τις φυλακές Χατζηκώστα και το στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Τα ξημερώματα εκτελούνται 283 άτομα προσθέτοντας άλλη μία τραγωδία στο πάνθεον της ανθρώπινης ιστορίας.